คุณออกเท่าไหร่? (1 / 1)

Chinese

大玉有些害羞，又很汗颜。

Thai

ต้าอวี้รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง และก็รู้สึกละอายใจมากเช่นกัน

Chinese

害羞是因为妈这副跟未来儿媳妇说话的自然口吻。

Thai

เขินอายก็เพราะน้ำเสียงอันเป็นธรรมชาติของแม่ที่เหมือนกำลังคุยกับลูกสะใภ้ในอนาคต

Chinese

汗颜则是因为妈也太相信自己了，要是她知道暑假他们赚的那点钱已经花光光了……

Thai

ส่วนที่ละอายใจก็เพราะแม่เชื่อใจเธอมากเกินไป ถ้าแม่รู้ว่าเงินก้อนนั้นที่พวกเขาหามาได้ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนถูกใช้จนเกลี้ยงแล้วละก็…

Chinese

李貌显然也想到了后者，眼看女朋友要红温，生怕露出破绽，他忙转移话题问：“妈，那个案子进展怎么样了？”

Thai

หลี่เม่าเองก็เห็นได้ชัดว่าคิดถึงอย่างหลัง เมื่อเห็นแฟนสาวเริ่มหน้าแดงก่ำด้วยความลนลาน กลัวว่าจะเผยพิรุธออกมา เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องถาม “แม่ คดีนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ?”

Chinese

“你爸在盯着，问你爸。”赵梅朝李治努努嘴。

Thai

“พ่อแกคอยตามอยู่ ถามพ่อแกสิ” จ้าวเหมยบุ้ยปากไปทางหลี่จื้อ

Chinese

“已经跟律所签订委托合同，调查取证完，正式递交起诉状了。”

Thai

“เซ็นสัญญาว่าจ้างกับสำนักงานทนายความแล้ว สืบหาและรวบรวมหลักฐานเสร็จ ก็ยื่นคำฟ้องอย่างเป็นทางการแล้ว”

Chinese

李治顿了顿，继续道：“法院不久后安排了一次诉前调解，我问过律师了，你们不去也可以，到时候我去就行。”

Thai

หลี่จื้อชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “อีกไม่นานศาลนัดไกล่เกลี่ยก่อนฟ้อง พ่อถามทนายความแล้ว พวกแกไม่ไปก็ได้ ถึงเวลานั้นพ่อไปคนเดียวก็พอ”

Chinese

“就去走个过场，说什么我们也不同意调解！”赵梅想起那次的事还有些生气。

Thai

“แค่ไปตามพิธีเท่านั้นแหละ ยังไงพวกเราก็ไม่มีทางยอมความเด็ดขาด!” จ้าวเหมยนึกถึงเรื่องคราวนั้นแล้วยังคงมีน้ำโหอยู่บ้าง

Chinese

李治轻轻点头，幅度不大，李貌却丝毫不怀疑他的决心。

Thai

หลี่จื้อพยักหน้าเบาๆ ไม่มากนัก แต่หลี่เม่าไม่ได้สงสัยในความเด็ดเดี่ยวของเขาเลยแม้แต่น้อย

Chinese

又聊了会，天色已经很晚，两人告辞。

Thai

คุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ฟ้าก็มืดมากแล้ว ทั้งสองคนจึงเอ่ยลา

Chinese

“小貌，你都快一个暑假没在家睡了，今晚还去那边？”赵梅目光在儿子和女儿之间来回移动。

Thai

“เสี่ยวเม่า แกแทบไม่ได้นอนที่บ้านมาเกือบทั้งปิดเทอมแล้วนะ คืนนี้ยังจะไปฝั่งโน้นอีกเหรอ?” สายตาของจ้าวเหมยมองสลับไปมาระหว่างลูกชายกับลูกสาว

Chinese

“呃，明天要早起送胡颖回去，我去那边还能多睡一会，姐她晚上陪奶奶睡，我和胡颖正好睡次卧。”李貌胡诌了个借口，顺便打消了老妈的怀疑。

Thai

“เอ่อ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปส่งหูอิ่งกลับ ผมไปนอนฝั่งโน้นยังได้นอนต่ออีกหน่อย พี่เขาจะนอนเป็นเพื่อนย่าตอนกลางคืน ผมกับหูอิ่งก็นอนห้องนอนเล็กพอดีครับ” หลี่เม่าแต่งข้ออ้างขึ้นมาลอยๆ ปัดเป่าความสงสัยของแม่ไปได้ทันควัน

Chinese

赵梅点点头，心想也是，那边还有个老人家和小孩，他们能干嘛？

Thai

จ้าวเหมยพยักหน้า คิดในใจว่าก็จริง ฝั่งโน้นยังมีคนแก่อยู่คนหนึ่งกับเด็กอีกคน พวกเขาจะทำอะไรได้?

Chinese

“去吧，路上慢点，红玉，说好了啊，明晚过来陪妈睡。”

Thai

“ไปเถอะ เดินทางระวังๆ ล่ะ หงอวี้ ตกลงกันแล้วนะ คืนพรุ่งนี้มานอนเป็นเพื่อนแม่”

Chinese

“嗯！妈，拜拜！”大玉挥挥手，赵梅刚才那眼神搞得她心虚的很。她可是知道，小貌之所以要去那边睡，大概率是因为下午自己答应晚上要帮他……

Thai

“ค่ะ! แม่ บ๊ายบาย!” ต้าอวี้โบกมือ สายตาของจ้าวเหมยเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกร้อนตัวเป็นอย่างยิ่ง เธอรู้อยู่แก่ใจว่า ที่เสี่ยวเม่าอยากจะไปนอนฝั่งโน้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะตอนบ่ายเธอรับปากว่าจะช่วยเขาตอนกลางคืน…

Chinese

等电梯的功夫，李貌瞥了眼隔壁的大门，心里颇为感慨。

Thai

ระหว่างรอลิฟต์ หลี่เม่าเหลือบมองประตูห้องข้างๆ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อย

Chinese

当然不可能是可惜和江新月的渐行渐远，就是觉着，这一切真的都不一样了啊。

Thai

ย่อมไม่ใช่การเสียดายที่ค่อยๆ ห่างเหินกับเจียงซินเยว่ แต่แค่รู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ

Chinese

不同的大学，不同圈子，交集的减少，重生回来，已经有太多太多东西被改变了。

Thai

มหาวิทยาลัยคนละแห่ง สังคมคนละวง การพบปะเกี่ยวข้องกันที่ลดลง พอย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ ก็มีสิ่งต่างๆ มากมายเหลือเกินที่เปลี่ยนไป

Chinese

他忽又想起了前世江新月的那个男朋友兼未婚夫，被自己这只蝴蝶一扇翅膀，貌似成了个毫不相干的人。

Thai

เขาพลันนึกถึงแฟนหนุ่มควบตำแหน่งคู่หมั้นของเจียงซินเยว่ในชาติก่อนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อถูกผีเสื้ออย่างเขากระพือปีกใส่ ก็ดูเหมือนจะกลายเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิงไปเสียแล้ว

Chinese

去到夏奶奶那边，胡颖已经收拾好东西早早睡觉。

Thai

พอไปถึงฝั่งย่าเซี่ย หูอิ่งก็เก็บข้าวของเรียบร้อยและเข้านอนแต่หัวค่ำแล้ว

Chinese

李貌洗漱完就歪在沙发上，等着女朋友来“临幸”。

Thai

หลี่เม่าล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เอนกายอยู่บนโซฟา รอให้แฟนสาวมา “โปรดปราน”

Chinese

大玉装模作样去了夏奶奶房间一趟，原本想着确认她睡着了就出去，没想到奶奶还醒着在。

Thai

ต้าอวี้แสร้งทำเป็นเดินเข้าไปในห้องของย่าเซี่ย เดิมทีคิดว่าถ้าแน่ใจว่าย่าหลับแล้วก็จะออกไป ไม่นึกเลยว่าย่ายังคงตื่นอยู่

Chinese

“大玉……”

Thai

“ต้าอวี้…”

Chinese

“奶奶，还没睡呢？”她没办法，颤巍巍上了床，看样子只能等三更半夜再悄悄出去了。

Thai

“ย่าคะ ยังไม่นอนเหรอคะ?” เธอไม่มีทางเลือก จึงค่อยๆ ปีนขึ้นเตียงไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ดูท่าแล้วคงต้องรอให้ดึกดื่นค่อนคืนก่อนถึงจะแอบออกไปได้

Chinese

“中午睡时间太长了，你晚上怎么没留在那边？”

Thai

“ตอนกลางวันนอนนานไปหน่อย คืนนี้ทำไมแกไม่ค้างที่ฝั่งโน้นล่ะ?”

Chinese

“明晚去，今晚在这边陪你。”大玉跟以前一样，轻轻贴着奶奶，低低道。

Thai

“พรุ่งนี้ค่อยไปค่ะ คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนย่าที่นี่ก่อน” ต้าอวี้ซบแนบชิดย่าเหมือนเมื่อก่อน พลางเอ่ยเสียงเบา

Chinese

夏奶奶没说话，伸出粗糙的手掌，摸黑找到了孙女的脸蛋，温柔的摩挲着。

Thai

ย่าเซี่ยไม่พูดอะไร ยื่นฝ่ามืออันหยาบกร้านคลำหาใบหน้าของหลานสาวในความมืด แล้วลูบไล้อย่างอ่อนโยน

Chinese

“奶奶，我和小貌有自己的房子了。”大玉忽道。

Thai

“ย่าคะ หนูกับเสี่ยวเม่ามีบ้านเป็นของตัวเองแล้วนะคะ” ต้าอวี้เอ่ยขึ้นกะทันหัน

Chinese

“房子？”夏奶奶一愣。

Thai

“บ้านเหรอ?” ย่าเซี่ยชะงักไป

Chinese

“对，房子，就前几天刚在庐州买的，离我们学校很近。”大玉一想到那个里面还什么都没有的地方，心里就充实又甜蜜的紧。

Thai

“ใช่ค่ะ บ้าน เพิ่งซื้อที่หลูโจวเมื่อไม่กี่วันก่อน อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยของพวกเรามากเลยค่ะ” พอต้าอวี้นึกถึงสถานที่ที่ข้างในยังไม่มีอะไรสักอย่างแห่งนั้น ในใจก็รู้สึกอิ่มเอมและหวานชื่นขึ้นมาอย่างยิ่ง

Chinese

“不是租？买下来了？”夏奶奶还是不可置信。

Thai

“ไม่ได้เช่าเหรอ? ซื้อขาดเลยเรอะ?” ย่าเซี่ยยังคงไม่อยากจะเชื่อ

Chinese

“嗯，买，我偷偷拿户口本就是为了这事。”

Thai

“ค่ะ ซื้อ หนูแอบเอาทะเบียนบ้านไปก็เพื่อเรื่องนี้แหละค่ะ”

Chinese

“你爸妈知道这事么？”

Thai

“พ่อแม่แกรู้เรื่องนี้ไหม?”

Chinese

“不知道。”大玉摇摇头。

Thai

“ไม่รู้ค่ะ” ต้าอวี้ส่ายหน้า

Chinese

“这么说，就你和小貌单独拿的主意？”夏奶奶声音稍大。

Thai

“ถ้าอย่างนั้น ก็มีแค่แกกับเสี่ยวเม่าตัดสินใจกันเองน่ะสิ?” เสียงของย่าเซี่ยดังขึ้นเล็กน้อย

Chinese

“嗯……”大玉点头。

Thai

“ค่ะ…” ต้าอวี้พยักหน้า

Chinese

夏奶奶忙支起身子，打开床头灯，靠在床头，又惊又疑，问：“你们这俩孩子，别不是被人给骗了，这么大的事，你们怎么一声不响就给办了？钱都交过了？你花了多少钱？身上还剩多少？”

Thai

ย่าเซี่ยรีบยันตัวลุกขึ้น เปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วพิงหัวเตียงไว้ ทั้งตกใจทั้งสงสัย เอ่ยถาม “พวกแกสองคนนี่ อย่าบอกนะว่าโดนคนอื่นหลอกเอาเข้าแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกแกทำไมจัดการกันเงียบๆ แบบนี้ล่ะ? จ่ายเงินไปหมดแล้วเหรอ? แกจ่ายไปเท่าไหร่? ในตัวยังเหลือเงินอยู่อีกเท่าไหร่?”

Chinese

“交了，花了30万……”大玉也坐了起来。

Thai

“จ่ายแล้วค่ะ จ่ายไปสามแสน…” ต้าอวี้ลุกขึ้นนั่งตามเช่นกัน

Chinese

“哎呦！你这孩子！”

Thai

“โธ่เอ๋ย! แกนี่นะ!”

Chinese

夏奶奶重重拍了拍棉被，“你，30万啊，这么大数目，你一声不响就给花了？小貌平时也挺懂事，怎么就……你们胆子也太大了！对了，你说买了房子，证件呢？”

Thai

ย่าเซี่ยตบผ้านวมลงไปอย่างแรง “แก… สามแสนเชียวนะ เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ แกใช้ไปโดยไม่ปริปากบอกใครสักคำเลยเหรอ? ปกติเสี่ยวเม่าก็เป็นเด็กเข้าใจความแท้ๆ ทำไมถึง… พวกแกใจกล้าเกินไปแล้ว! จริงสิ แกบอกว่าซื้อบ้าน แล้วเอกสารล่ะ?”

Chinese

“房产证还得过几天才能拿到。”大玉弱弱道，有些害怕。

Thai

“โฉนดบ้านยังต้องรออีกสองสามวันถึงจะได้ค่ะ” ต้าอวี้ตอบเสียงอ่อย รู้สึกกลัวอยู่บ้าง

Chinese

想着三十万的巨款可能不翼而飞，夏奶奶心痛的厉害，又急又气。

Thai

เมื่อคิดว่าเงินก้อนโตสามแสนหยวนอาจจะอันตรธานหายไป ย่าเซี่ยก็ปวดใจเหลือเกิน ทั้งร้อนรนทั้งโมโห

Chinese

“我们祖孙以前才一个月两百块过着紧巴巴的日子，你也知道赚钱多不容易，这次怎么就这么糊涂？大手大脚一下子花了30万！30万啊！你们要买房子，最起码跟我，跟你爸妈商量商量吧，怎么就擅自主张……”

Thai

“เมื่อก่อนย่ากับแกใช้ชีวิตกันอย่างกระเบียดกระเสียรเดือนละแค่สองร้อย แกก็รู้ว่าการหาเงินมันยากลำบากขนาดไหน คราวนี้ทำไมถึงได้เลอะเลือนขนาดนี้? มือเติบจ่ายไปทีเดียวตั้งสามแสน! สามแสนเลยนะ! พวกแกจะซื้อบ้าน อย่างน้อยที่สุดก็ควรปรึกษาย่า ปรึกษาพ่อแม่แกก่อนสิ ทำไมถึงได้ตัดสินใจโดยพลการ…”

Chinese

李貌躺沙发上听到屋里的动静，起身来门边听了会，便敲门径直进了来。

Thai

หลี่เม่าที่นอนอยู่บนโซฟาได้ยินความเคลื่อนไหวในห้อง จึงลุกขึ้นมาฟังที่ข้างประตูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเคาะประตูก่อนเดินตรงเข้ามา

Chinese

瞧见大玉靠在床头一副泫然欲泣的模样，忙绕过去坐到她身边，拍了拍她的手，问：“奶奶，这是怎么了？”

Thai

พอเห็นต้าอวี้พิงหัวเตียงด้วยสีหน้าเหมือนจวนเจียนจะร้องไห้ เขาก็รีบเดินอ้อมไปนั่งข้างๆ เธอ ตบมือเธอเบาๆ แล้วถาม “ย่าครับ นี่เป็นอะไรกันเหรอครับ?”

Chinese

“小貌啊，不是奶奶说你，买房子这么大件事，你们怎么能瞒着我们一声不吭就自己办了？要是遇到骗子，不是白白……”

Thai

“เสี่ยวเม่าเอ๊ย ไม่ใช่ว่าย่าจะว่าแกนะ เรื่องใหญ่ขนาดซื้อบ้านเนี่ย พวกแกปิดบังพวกเราแล้วไปจัดการกันเองเงียบๆ ได้ยังไง? ถ้าไปเจอนักต้มตุ๋นเข้า มันจะไม่สูญเปล่า…”

Chinese

李貌从头到尾都没插嘴，就陪着大玉一直静静听着夏奶奶念叨。

Thai

หลี่เม่าไม่ได้พูดแทรกเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเพียงแค่อยู่ข้างๆ ต้าอวี้และรับฟังย่าเซี่ยบ่นพึมพำอย่างเงียบๆ

Chinese

“不行，订车票，跟你爸妈说一声，我们明天就过去看看！”

Thai

“ไม่ได้การ จองตั๋วรถซะ บอกพ่อแม่แกด้วย พรุ่งนี้พวกเราจะไปดูให้เห็นกับตา!”

Chinese

待夏奶奶说完，李貌把手中早已准备好的手机递过去，先给她吃了颗定心丸，“奶奶，这是房子的过户信息，房产证还得过几天手续才能拿到。”

Thai

พอย่าเซี่ยพูดจบ หลี่เม่าก็ยื่นโทรศัพท์มือถือที่เตรียมไว้แต่แรกส่งไปให้ ให้ความมั่นใจแก่เธอก่อนเป็นอันดับแรก “ย่าครับ นี่เป็นข้อมูลการโอนกรรมสิทธิ์บ้านครับ ส่วนโฉนดบ้านยังต้องรอขั้นตอนอีกสองสามวันถึงจะได้”

Chinese

夏奶奶接过手机瞧了眼，看到上面的名字心里顿时松了一大口气。

Thai

ย่าเซี่ยรับโทรศัพท์ไปดู พอเห็นชื่อบนนั้นในใจก็พลันโล่งอกไปเปลาะใหญ่

Chinese

“姐，房子钥匙不在你这儿么，拿给奶奶看看。”

Thai

“พี่ กุญแจบ้านไม่ได้อยู่ที่พี่เหรอ เอามาให้ย่าดูหน่อย”

Chinese

“啊？哦，在我包里。”大玉拖鞋都没穿，赤着脚跑到隔壁，没一会拿了把钥匙回来。

Thai

“เอ๊ะ? อ๋อ อยู่ในกระเป๋าฉัน” ต้าอวี้ไม่ได้ใส่แม้กระทั่งรองเท้าแตะ วิ่งเท้าเปล่าไปห้องข้างๆ ชั่วครู่ก็ถือกุญแจดอกหนึ่งกลับมา

Chinese

夏奶奶瞅瞅过户信息，又瞧了瞧钥匙。眼前有实实在在的东西，她心里才算踏实了一点。

Thai

ย่าเซี่ยเพ่งมองข้อมูลการโอนกรรมสิทธิ์ แล้วมองดูกุญแจอีกครั้ง เมื่อมีของที่เป็นชิ้นเป็นอันอยู่ตรงหน้า ในใจเธอจึงค่อยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

Chinese

“奶奶，你要是还不放心，送姐上学的时候，我们可以带你去实地看看，反正也没几天了，不急于这一时。”李貌笑道。

Thai

“ย่าครับ ถ้าย่ายังไม่วางใจ ตอนไปส่งพี่ไปเรียน พวกเราพาย่าไปดูสถานที่จริงได้ครับ ยังไงก็เหลืออีกไม่กี่วันแล้ว ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกครับ” หลี่เม่ายิ้มพลางกล่าว

Chinese

“哎！”

Thai

“เฮ้อ!”

Chinese

夏奶奶沉默良久，深深叹了口气，无奈道：“你们这两孩子，要我说什么好？行，过几天我跟你爸妈一起过去看看，对了，你赶紧把这事告诉你爸妈！别瞒着他们了。”

Thai

ย่าเซี่ยเงียบไปนาน ถอนหายใจยาวอย่างหมดคำจะพูด “พวกแกสองคนนี่ จะให้ย่าพูดอะไรดี? เอาเถอะ อีกสองสามวันย่าจะไปดูกับพ่อแม่แกด้วย จริงสิ รีบบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่แกเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าปิดบังพวกเขาอีก”

Chinese

李貌笑笑没说话。

Thai

หลี่เม่ายิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร

Chinese

大玉担忧的看着男朋友，奶奶知道这事都这么生气，爸妈那边……

Thai

ต้าอวี้มองแฟนหนุ่มด้วยความกังวล ขนาดย่ารู้เรื่องนี้ยังโกรธขนาดนี้ แล้วทางพ่อแม่ล่ะ…

Chinese

“对了，既然这房子是你们一起买的，那小貌你也出了三十万？这加起来都六十万了，我听说买房子有什么先付和全付，你们这是什么？”

Thai

“จริงสิ ในเมื่อบ้านหลังนี้พวกแกซื้อด้วยกัน ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวเม่าแกก็ออกสามแสนด้วยเหรอ? รวมกันก็ตั้งหกแสนแล้วนะ ย่าได้ยินว่าซื้อบ้านมันมีแบบจ่ายก่อนกับจ่ายเต็ม พวกแกนี่เป็นแบบไหน?”

Chinese

“呃，是全付，不过我没出三十万……”李貌按照夏奶奶的说法回答。

Thai

“เอ่อ จ่ายเต็มจำนวนครับ แต่ผมไม่ได้ออกสามแสน…” หลี่เม่าตอบตามคำพูดของย่าเซี่ย

Chinese

“没出三十万？”夏奶奶疑惑。

Thai

“ไม่ได้ออกสามแสน?” ย่าเซี่ยสงสัย

Chinese

“嗯，我出了一百多万。”

Thai

“ครับ ผมออกไปล้านกว่า”

Chinese

“怎么比红玉多一点？”夏奶奶说完，心想一百比三十多了七十，忽反应过来后面的单位是万，瞪大眼睛，以为听错了，惊道：“你出了多少？！”

Thai

“ทำไมออกมากกว่าหงอวี้แค่นิดเดียวล่ะ?” ย่าเซี่ยพูดจบ พลางคิดในใจว่าหนึ่งร้อยมากกว่าสามสิบอยู่เจ็ดสิบ พลันนึกขึ้นได้ว่าหน่วยข้างหลังคือ ‘หมื่น’ จึงเบิกตากว้าง นึกว่าตัวเองฟังผิด ร้องถามด้วยความตกใจ “แกออกไปเท่าไหร่นะ?!”