ความจริงแล้วฉันเป็นคนเขียน

Chinese

楼梯间，黄海涛和孙芃芃一大一小两个人并排坐在阶梯上。

Thai

บริเวณบันได หวงไห่เทากับซุนเผิงเผิง สองคนผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่งนั่งเคียงข้างกันอยู่บนขั้นบันได

Chinese

“芃芃，能和哥哥说说，你为什么一个人跑出来嘛？”

Thai

“เผิงเผิง บอกพี่ได้ไหมว่าทำไมถึงแอบหนีออกมาคนเดียวล่ะ”

Chinese

黄海涛情绪已经稍微平复，说话非常的温柔。通俗来说就是有点夹。

Thai

อารมณ์ของหวงไห่เทาสงบลงบ้างแล้ว น้ำเสียงที่พูดจึงอ่อนโยนเป็นพิเศษ พูดภาษาชาวบ้านก็คือดัดเสียงเล็กเสียงน้อยอยู่หน่อยๆ

Chinese

“我……我不想治病了……”

Thai

“หนู…หนูไม่อยากรักษาแล้ว…”

Chinese

孙芃芃小脸有些苍白，抱着书弱弱道。

Thai

ใบหน้าเล็กๆ ของซุนเผิงเผิงซีดขาวเล็กน้อย เธอกอดหนังสือไว้แล้วเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

Chinese

黄海涛一愣，是因为不想继续连累了家里嘛。

Thai

หวงไห่เทาชะงักไป เพราะไม่อยากเป็นภาระให้ทางบ้านต่อไปงั้นเหรอ

Chinese

他伸手揉了揉孙芃芃的脑袋。

Thai

เขายื่นมือออกไปลูบหัวของซุนเผิงเผิงเบาๆ

Chinese

“芃芃，哥哥们来了，哥哥们会帮忙的，所以，你什么都不要想，乖乖听医生的话。”

Thai

“เผิงเผิง พวกพี่มากันแล้วนะ พวกพี่จะช่วยเอง เพราะงั้นไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น เชื่อฟังหมอนะ”

Chinese

孙芃芃抬头看了黄海涛一眼，重又垂下了脑袋。

Thai

ซุนเผิงเผิงเงยหน้าขึ้นมองหวงไห่เทาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

Chinese

“芃芃，你喜欢看小说嘛？”黄海涛转而问。

Thai

“เผิงเผิง ชอบอ่านนิยายไหม” หวงไห่เทาเปลี่ยนเรื่องถาม

Chinese

孙芃芃重重点了点头，伸手轻轻摩挲着书的封面。

Thai

ซุนเผิงเผิงพยักหน้าหงึกๆ ยื่นมือออกไปลูบปกหนังสือเบาๆ

Chinese

“喜欢。”

Thai

“ชอบ”

Chinese

“哥哥也很喜欢，其实哥哥和你另外一个哥哥都在写小说呢。”

Thai

“พี่ก็ชอบเหมือนกัน จริงๆ แล้วพี่กับพี่ชายอีกคนของเธอก็กำลังเขียนนิยายกันอยู่ด้วยนะ”

Chinese

黄海涛说着，拿出手机，找到自己正在连载的小说和李貌连载的小说。

Thai

หวงไห่เทาพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดหานิยายที่ตัวเองกำลังลงตอนต่อเนื่องกับนิยายของหลี่เม่า

Chinese

“给你送零食的李貌哥哥还记得嘛。”

Thai

“พี่หลี่เม่าที่ส่งขนมมาให้ จำได้ไหม”

Chinese

“记得。”

Thai

“จำได้”

Chinese

“这就是他写的，有很多人在看。这个是我写的，我写的没你李貌哥哥好，就比较惨了，看的人很少，我都有点坚持不下去了。”

Thai

“นี่ไงเรื่องที่เขาเขียน มีคนอ่านเยอะมากเลย ส่วนเรื่องนี้พี่เขียน พี่เขียนได้ไม่ดีเท่าพี่หลี่เม่า ก็เลยค่อนข้างน่าสงสาร คนอ่านน้อยมาก พี่ชักจะท้อจนไม่อยากเขียนต่อแล้วเนี่ย”

Chinese

黄海涛一脸沮丧。

Thai

หวงไห่เทาทำสีหน้าหดหู่

Chinese

孙芃芃探着个脑袋看着手机屏幕，轻声安慰道：“海涛哥哥，加油，我会一直看你的小说，当你的粉丝的，不要放弃！”

Thai

ซุนเผิงเผิงยื่นหัวเข้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แล้วเอ่ยปลอบเสียงเบา “พี่ไห่เทา สู้ๆ นะ หนูจะคอยอ่านนิยายของพี่ตลอดไป จะเป็นแฟนคลับของพี่ อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ!”

Chinese

“是嘛！”

Thai

“จริงเหรอ!”

Chinese

黄海涛眼睛微亮，顿了顿，又失落的摇了摇头：“可你都不配合治疗，怎么一直当我的粉丝？”

Thai

แววตาของหวงไห่เทาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย เขาชะงักไปนิด ก่อนจะส่ายหน้าอย่างผิดหวัง “แต่ถ้าเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือในการรักษา จะเป็นแฟนคลับของพี่ตลอดไปได้ยังไงล่ะ”

Chinese

孙芃芃脑袋轻轻靠到铁栏杆上，眨眨眼，有些纠结。

Thai

ซุนเผิงเผิงเอาหัวพิงราวเหล็กเบาๆ กะพริบตาปริบๆ รู้สึกสับสนลำบากใจ

Chinese

她如果答应一直当海涛哥哥的粉丝，就要治疗痊愈，可家里……

Thai

ถ้าเธอรับปากว่าจะเป็นแฟนคลับของพี่ไห่เทาตลอดไป ก็ต้องรักษาให้หายดี แต่ที่บ้าน…

Chinese

可如果不治疗，就不能一直支持海涛哥哥。

Thai

แต่ถ้าไม่รักษา ก็จะสนับสนุนพี่ไห่เทาตลอดไปไม่ได้

Chinese

黄海涛见孙芃芃这样，却是不忍心再为难她了。

Thai

หวงไห่เทาเห็นซุนเผิงเผิงเป็นแบบนี้ ก็ทนบีบคั้นเธอต่อไปไม่ลง

Chinese

“放心吧，哥哥不会放弃的。”

Thai

“วางใจเถอะ พี่จะไม่ยอมแพ้หรอก”

Chinese

不会放弃写小说，也不会放弃不管你。

Thai

จะไม่ยอมแพ้เรื่องเขียนนิยาย และจะไม่ยอมปล่อยทิ้งเธอไว้เช่นกัน

Chinese

“嗯……海涛哥哥加油……”孙芃芃声音变得有些乏力。

Thai

“อื้ม…พี่ไห่เทาสู้ๆ นะ…” น้ำเสียงของซุนเผิงเผิงเริ่มอ่อนแรงลง

Chinese

黄海涛见状，顿时有些慌乱，伸出手想把她抱起来，可又怕冒失做错。

Thai

หวงไห่เทาเห็นดังนั้นก็พลันลนลานขึ้นมา เขายื่นมือออกไปอยากจะอุ้มเธอขึ้น แต่ก็กลัวจะผลีผลามทำอะไรผิดพลาด

Chinese

“芃芃，芃芃，你怎么了？”

Thai

“เผิงเผิง เผิงเผิง เธอเป็นอะไรไป”

Chinese

“海涛哥哥，我没事，就是有点累。”

Thai

“พี่ไห่เทา หนูไม่เป็นไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

Chinese

“医生！医生！”

Thai

“หมอครับ! หมอครับ!”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

李貌和大玉赶回医院的时候，黄海涛、陈光、孙富贵、孙富贵父母都已经回来，一群人站在病房外小声交谈着。

Thai

ตอนที่หลี่เม่ากับต้าอวี้รีบกลับมาถึงโรงพยาบาล หวงไห่เทา เฉินกวง ซุนฟู่กุ้ย และพ่อแม่ของซุนฟู่กุ้ยต่างก็กลับมากันหมดแล้ว ทุกคนกำลังยืนคุยกันเสียงเบาอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย

Chinese

“芃芃呢？”

Thai

“เผิงเผิงล่ะ”

Chinese

“睡着了。”孙富贵感激的看着他们，指了指病房。

Thai

“หลับไปแล้ว” ซุนฟู่กุ้ยมองพวกเขาด้วยความซาบซึ้งใจพลางชี้ไปที่ห้องพักผู้ป่วย

Chinese

李貌和大玉轻手轻脚推门进去看了看。

Thai

หลี่เม่ากับต้าอวี้ค่อยๆ ย่องผลักประตูเข้าไปดู

Chinese

孙芃芃正闭着眼睛安静的躺在病床上，胳膊上插着输液管。

Thai

ซุนเผิงเผิงกำลังหลับตานอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ที่แขนมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่

Chinese

李貌和大玉心情沉重的退了出去。

Thai

หลี่เม่ากับต้าอวี้ถอยออกมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

Chinese

“同学，谢谢，谢谢你们。”

Thai

“พวกหนู ขอบคุณนะ ขอบคุณพวกเธอจริงๆ”

Chinese

两人刚一出来，孙爸孙妈就忙不迭感谢，孙妈忍不住轻声哭了出来。

Thai

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินออกมา พ่อซุนแม่ซุนก็รีบกล่าวขอบคุณไม่หยุด แม่ซุนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้สะอื้นออกมาเบาๆ

Chinese

看着这两个皮肤黝黑苍老的中年人，李貌忙道：

Thai

เมื่อมองดูคนวัยกลางคนทั้งสองที่มีผิวคล้ำกร้านและดูแก่กว่าวัย หลี่เม่าก็รีบเอ่ยว่า

Chinese

“千万别这么说。”

Thai

“อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ”

Chinese

一旁的黄海涛和陈光不时瞥一眼楚红玉，好像有什么话想说。

Thai

หวงไห่เทากับเฉินกวงที่อยู่ด้านข้างเหลือบมองฉู่หงอวี้เป็นระยะ ราวกับมีอะไรอยากจะพูด

Chinese

寒暄了会，了解了下目前的情况，孙爸孙妈热情的出去买盒饭。

Thai

หลังจากทักทายพูดคุยและสอบถามสถานการณ์ปัจจุบันอยู่ครู่หนึ่ง พ่อซุนแม่ซุนก็กระตือรือร้นออกไปซื้อข้าวกล่อง

Chinese

李貌、大玉、孙富贵、黄海涛、陈光五个人又看了眼孙芃芃，一起来到楼梯间。

Thai

หลี่เม่า ต้าอวี้ ซุนฟู่กุ้ย หวงไห่เทา และเฉินกวง ทั้งห้าคนหันไปมองซุนเผิงเผิงอีกครั้ง แล้วพากันเดินมาที่บันได

Chinese

“谢谢你们！”

Thai

“ขอบใจพวกนายนะ!”

Chinese

孙富贵看着面前的室友们，感动的想哭。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยมองเพื่อนร่วมห้องตรงหน้า ซาบซึ้งจนอยากจะร้องไห้

Chinese

李貌拉开行李箱，从里面拿出个铁盒子递给孙富贵。

Thai

หลี่เม่ารูดซิปเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบกล่องเหล็กออกมาส่งให้ซุนฟู่กุ้ย

Chinese

“这是……”

Thai

“นี่คือ…”

Chinese

“这是你女朋友给你的。”

Thai

“นี่แฟนของนายฝากมาให้”

Chinese

“女朋友？”

Thai

“แฟนเหรอ”

Chinese

孙富贵拿着盒子，一脸茫然：“是不是弄错了，我没女朋友啊。”

Thai

ซุนฟู่กุ้ยถือกล่องไว้ด้วยสีหน้างุนงง “เข้าใจผิดหรือเปล่า ฉันไม่มีแฟนนะ”

Chinese

“嗯？没女朋友？那之前在图书馆跟你走一起的女生是谁？”

Thai

“หือ ไม่มีแฟนเหรอ แล้วผู้หญิงที่เดินด้วยกันที่หอสมุดวันก่อนนั่นใครล่ะ”

Chinese

孙富贵一愣，接着那张黑了好几个度的脸竟然隐约浮现出一抹红晕。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยชะงักไป จากนั้นบนใบหน้าที่คล้ำกว่าคนทั่วไปหลายเฉดก็พลันปรากฏรอยแดงระเรื่อจางๆ ขึ้นมา

Chinese

“她，她还不是我女朋友……”

Thai

“เธอ เธอยังไม่ใช่แฟนฉัน…”

Chinese

“还不是？！”

Thai

“ยังไม่ใช่เนี่ยนะ?!”

Chinese

这会轮到李貌愣怔了。

Thai

คราวนี้เป็นหลี่เม่าที่อึ้งไปบ้าง

Chinese

那个把身上所有家当拿出来给富贵的女生，竟然还不是富贵女朋友？！

Thai

ผู้หญิงที่ยอมควักทรัพย์สินทั้งหมดติดตัวออกมาให้ฟู่กุ้ยคนนั้น ดันยังไม่ใช่แฟนของฟู่กุ้ยงั้นเหรอ?!

Chinese

那她，这也太……

Thai

ถ้างั้นเธอ นี่มันจะ…เกินไปแล้ว

Chinese

黄海涛和陈光通过他们这三言两语，大致推断出发生了什么。

Thai

หวงไห่เทากับเฉินกวงได้ยินบทสนทนาเพียงไม่กี่คำ ก็พอจะคาดเดาได้คร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

Chinese

“还不是，说明你小子有心思啊。”

Thai

“ยังไม่ใช่ แปลว่านายเองก็มีใจอยู่น่ะสิ”

Chinese

“富贵，这种宝藏女生，你还等什么？”

Thai

“ฟู่กุ้ย ผู้หญิงล้ำค่าขนาดนี้ นายยังจะรออะไรอยู่อีก”

Chinese

“等回去，赶快拿下！”

Thai

“พอกลับไปแล้ว รีบคว้าไว้เลยนะ!”

Chinese

孙富贵有些羞赧。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

Chinese

不过，回去么，想到如今的事，他瞥了眼一旁的楚红玉。

Thai

แต่ว่า จะได้กลับไปหรือเปล่านะ เมื่อนึกถึงเรื่องในตอนนี้ เขาก็เหลือบมองฉู่หงอวี้ที่อยู่ข้างๆ

Chinese

貌子把他女朋友带过来干嘛，难道……

Thai

ไอ้เม่าพาแฟนมาด้วยทำไมกัน หรือว่า…

Chinese

李貌这时又道：“还有，她手机上还转了我1358.67块，我现在转给你。”

Thai

ตอนนี้หลี่เม่าก็เอ่ยต่อว่า “แล้วก็ ในมือถือเธอโอนเงินมาให้ฉันอีก 1,358.67 หยวน เดี๋ยวฉันโอนให้นายตอนนี้นะ”

Chinese

听到小数点后面的数字，回想起那个女生，孙富贵心里满是柔情。

Thai

พอได้ยินตัวเลขทศนิยมข้างหลัง เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนนั้น หัวใจของซุนฟู่กุ้ยก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

Chinese

黄海涛和陈光是真羡慕了，同时也为兄弟感到高兴。

Thai

หวงไห่เทากับเฉินกวงอิจฉาจริงๆ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกดีใจแทนเพื่อนด้วย

Chinese

“还有我，我最近手上有点闲钱。”

Thai

“มีของฉันด้วย ช่วงนี้ฉันมีเงินเก็บติดตัวอยู่นิดหน่อย”

Chinese

“我也有点。”

Thai

“ฉันก็มีเหมือนกัน”

Chinese

两人纷纷摸出手机转账。

Thai

ทั้งสองคนต่างหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโอนเงิน

Chinese

孙富贵看着手机上的消息，神情复杂，眼眶红红的。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยมองข้อความในโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าซับซ้อน ขอบตารื้นแดง

Chinese

“愣着干嘛，快收了！”黄海涛催促。

Thai

“มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบกดรับสิ!” หวงไห่เทาเร่ง

Chinese

“磨磨唧唧的！”

Thai

“ชักช้าอยู่ได้!”

Chinese

陈光直接夺过孙富贵手机，帮他点了收款。

Thai

เฉินกวงแย่งโทรศัพท์มือถือของซุนฟู่กุ้ยไปทันที แล้วกดรับเงินให้เขา

Chinese

“就是怕你不收，我们才亲自过来的。”

Thai

“ก็เพราะกลัวนายไม่ยอมรับ พวกเราถึงต้องถ่อมาด้วยตัวเองยังไงล่ะ”

Chinese

“谢谢！谢谢！”孙富贵肩膀抖动，忍不住小声哭了出来。

Thai

“ขอบใจนะ! ขอบใจพวกนายจริงๆ!” ไหล่ของซุนฟู่กุ้ยสั่นเทิ้ม อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเบาๆ

Chinese

黄海涛和陈光拍了拍他肩膀，无声的安慰着。然后两人看向了李貌和一直没出声的楚红玉。

Thai

หวงไห่เทากับเฉินกวงตบไหล่เขาเบาๆ ปลอบประโลมอย่างเงียบงัน จากนั้นทั้งสองคนก็มองไปยังหลี่เม่ากับฉู่หงอวี้ที่เงียบมาตลอด

Chinese

李貌给了他们一个放心的眼神，朝门边努努嘴，那两人便很识趣的去了外面。

Thai

หลี่เม่าส่งสายตาให้พวกเขาสบายใจได้ พยักพเยิดหน้าไปทางประตู ทั้งสองคนจึงรู้ความและเดินออกไปข้างนอก

Chinese

李貌上前，搂着孙富贵的肩膀坐到了阶梯上，大玉则安静的坐在男朋友身边。

Thai

หลี่เม่าก้าวเข้าไป โอบไหล่ซุนฟู่กุ้ยแล้วนั่งลงบนขั้นบันได ส่วนต้าอวี้นั่งอยู่ข้างแฟนหนุ่มอย่างเงียบๆ

Chinese

孙富贵哭了好一会才渐渐停下。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยร้องไห้อยู่นานกว่าจะค่อยๆ หยุดลง

Chinese

“缺多少？”

Thai

“ขาดอยู่อีกเท่าไหร่”

Chinese

李貌觉着差不多了，便开口问。他不想拖太久，孙富贵一家已经煎熬的够久了。

Thai

หลี่เม่ารู้สึกว่าได้เวลาพอสมควรแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมา เขาไม่อยากถ่วงเวลาให้นานเกินไป ครอบครัวของซุนฟู่กุ้ยต้องทนทุกข์ทรมานมานานพอแล้ว

Chinese

孙富贵垂着头，嘴唇嗫嚅几下。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยก้มหน้า ริมฝีปากขยับมุบมิบอยู่สองสามครั้ง

Chinese

“几十万……”

Thai

“หลายแสน…”

Chinese

李貌缓缓点了点头：“行。”

Thai

หลี่เม่าพยักหน้าช้าๆ “ได้”

Chinese

孙富贵猛的抬头看向他和一边的楚红玉，张了张嘴，半晌说不出话。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยเงยหน้าขวับขึ้นมองเขาและฉู่หงอวี้ที่อยู่ด้านข้าง อ้าปากค้างอยู่นานสองนานโดยพูดอะไรไม่ออก

Chinese

为了稍微减轻他的心理压力，李貌决定多透露点信息。

Thai

เพื่อลดแรงกดดันในใจของเขาลงบ้าง หลี่เม่าจึงตัดสินใจเปิดเผยข้อมูลเพิ่มอีกหน่อย

Chinese

“实话跟你说吧，小说其实是我写的。”

Thai

“บอกความจริงกับนายเลยนะ นิยายเรื่องนั้นจริงๆ แล้วฉันเป็นคนเขียนเอง”

Chinese

孙富贵瞪大了眼睛。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยเบิกตากว้าง

Chinese

“另外，我还开了家公司，奶茶店你知道了，写歌的事你也知道，不过我写的歌不止那么一首。”

Thai

“นอกจากนี้ ฉันยังเปิดบริษัทอีกแห่ง ร้านชานมนายก็รู้แล้ว เรื่องแต่งเพลงนายก็รู้แล้ว แต่เพลงที่ฉันแต่งไม่ได้มีแค่เพลงเดียวนั้นหรอกนะ”

Chinese

孙富贵持续震惊。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยยังคงตกตะลึงอย่างต่อเนื่อง

Chinese

“所以，这钱借给你，你也不要想着着急还，先给芃芃治好病，你先好好完成学业，咱科大的优秀学生，我相信毕业后这些钱还是能赚到的。”

Thai

“เพราะงั้น เงินก้อนนี้ให้ยืมไป นายก็ไม่ต้องรีบร้อนหามาคืนล่ะ เอาไปรักษาเผิงเผิงให้หายก่อน นายก็ตั้งใจเรียนให้จบ นักศึกษาดีเด่นของเคอต้าอย่างพวกเรา ฉันเชื่อว่าหลังเรียนจบ เงินแค่นี้ยังไงก็หาได้อยู่แล้ว”

Chinese

“除此之外，我也有件事想找你帮忙。”

Thai

“นอกเหนือจากนี้ ฉันก็มีเรื่องอยากให้นายช่วยเหมือนกัน”