แจ้งให้พ่อแม่ของคุณมา

Chinese

“啪嗒！”

Thai

“ตุ้บ!”

Chinese

手机掉落在地。

Thai

โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นลงพื้น

Chinese

大玉反应很快，双手紧紧攥着门把手，猛的用力一带。

Thai

ต้าอวี้มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว สองมือจับลูกบิดประตูดึงกระชากกลับมาอย่างแรง

Chinese

“啊！”

Thai

“อ๊าก!”

Chinese

门外传来一声惨叫，听声音确实不是李貌。

Thai

เสียงร้องโหยหวนดังมาจากนอกประตู ฟังจากเสียงแล้วไม่ใช่หลี่เม่าจริงๆ ด้วย

Chinese

她的行为好像惹怒了外面的人，另一只手竟然也顺着缝隙扒了进来。

Thai

การกระทำของเธอดูเหมือนจะทำให้คนข้างนอกโกรธจัด มืออีกข้างถึงกับสอดเกาะเข้ามาตามช่องว่างของประตู

Chinese

楚红玉见状，双脚死死抵在门框边缘的墙面上，整个人往后仰，全身力气外加自身重量都汇聚在门把手上。

Thai

ฉู่หงอวี้เห็นดังนั้น สองเท้ายันขอบผนังข้างวงกบประตูไว้อย่างสุดแรง เอนตัวไปข้างหลัง ทุ่มเทแรงทั้งหมดในกายรวมถึงน้ำหนักตัวลงไปที่ลูกบิดประตู

Chinese

夏奶奶听见动静从卧室出来，瞧见这一幕，二话没说，拿起自己的拐杖，疾步走到门边，对着那双手就是一顿猛戳。

Thai

ย่าเซี่ยได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเดินออกมาจากห้องนอน พอเห็นภาพนี้เข้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าไม้เท้าของตัวเองสาวเท้าอย่างรวดเร็วตรงมาที่ประตู แล้วกระหน่ำทุบแทงใส่มือคู่นั้นอย่างบ้าคลั่ง

Chinese

“大玉，没事的，没事的，奶奶在这。”她不忘安慰。

Thai

“ต้าอวี้ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ย่าอยู่นี่แล้ว” เธอไม่ลืมที่จะปลอบ

Chinese

戳了会，外面那人竟然还不松手，夏奶奶心一横，准备去厨房拿菜刀。

Thai

ทิ่มแทงอยู่ครู่หนึ่ง คนข้างนอกกลับยังคงไม่ยอมปล่อยมือ ย่าเซี่ยตัดสินใจเด็ดขาด เตรียมจะไปหยิบมีดทำครัว

Chinese

这时，门外的恶魔忽道：“楚红玉！你还记得我吗？真没想到啊，小时候那么丑矬的一个人，长大了竟然这么漂亮，还好那时候没把你淹死！

Thai

ตอนนั้นเอง ปีศาจร้ายนอกประตูก็พลันเอ่ยขึ้นว่า “ฉู่หงอวี้! เธอยังจำฉันได้ไหม นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ตอนเด็กๆ ทั้งขี้เหร่ทั้งเตี้ยขนาดนั้น โตมากลับสวยขนาดนี้ ยังดีนะที่ตอนนั้นไม่ได้กดน้ำเธอให้ตาย!

Chinese

还有，你家那条狗可真够凶的，不过，肉真好吃啊！”语气竟带着回味。

Thai

แล้วก็ หมาบ้านเธอนี่ดุเป็นบ้าเลย แต่ว่า เนื้ออร่อยชะมัด!” น้ำเสียงเจือความเอร็ดอร่อยชวนนึกถึง

Chinese

没走几步的夏奶奶霍地回头。

Thai

ย่าเซี่ยที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวหันขวับกลับมาทันที

Chinese

大玉闻言心神一颤，手上一个没注意，松了点力气，等反应过来的时候，门已半开。

Thai

ต้าอวี้ได้ยินเช่นนั้นก็ใจสั่นสะท้าน มือเผลอผ่อนแรงลงโดยไม่ทันระวัง พอได้สติ ประตูก็เปิดแง้มไปครึ่งหนึ่งแล้ว

Chinese

“完了！”

Thai

“จบสิ้นแล้ว!”

Chinese

这是她的第一个念头，紧随其后脑海中便全是她的小貌哥哥。

Thai

นี่คือความคิดแรกของเธอ จากนั้นในหัวก็เต็มไปด้วยภาพพี่เสี่ยวเม่าของเธอ

Chinese

从儿时到如今，曾经在一起的点点滴滴，一一从脑海中闪过。

Thai

ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงปัจจุบัน เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยอยู่ด้วยกันผุดวาบขึ้นมาในหัวทีละฉาก

Chinese

好可惜啊，才正式在一起没几天，还有好多情侣之间的事没有一起做。

Thai

น่าเสียดายจริงๆ เพิ่งจะคบกันอย่างเป็นทางการได้ไม่กี่วัน ยังมีเรื่องอีกตั้งมากมายของคู่รักที่ยังไม่ได้ทำร่วมกัน

Chinese

他还没娶她，她也还没为他生儿育女。

Thai

เขายังไม่ได้แต่งงานกับเธอ และเธอก็ยังไม่ได้มีลูกให้เขาเลย

Chinese

想到这，她猛的反应过来，就要往厨房奔，却听外面走廊上突然吒起一道熟悉的声音。

Thai

พอคิดถึงตรงนี้ เธอพลันได้สติ กำลังจะวิ่งไปที่ห้องครัว แต่กลับได้ยินเสียงที่คุ้นเคยตวาดลั่นขึ้นมาจากทางเดินข้างนอก

Chinese

“大玉，关门！给关大爷打电话！”

Thai

“ต้าอวี้ ปิดประตู! โทรหาลุงกวน!”

Chinese

而后，门外那个已经露出半边身子的恶魔被从后面箍住脖子，挣扎着远离了她。

Thai

จากนั้น ปีศาจร้ายนอกประตูที่โผล่ตัวเข้ามาครึ่งร่างแล้วก็ถูกล็อคคอจากด้านหลัง ดิ้นรนถอยห่างออกไปจากเธอ

Chinese

“关门！”李貌又吼了一声。

Thai

“ปิดประตู!” หลี่เม่าตะโกนลั่นอีกครั้ง

Chinese

她双手捂着嘴，使劲摇头，因惊吓过度而姗姗来迟的眼泪终于大片大片落了下来，眼前瞬间一片模糊。

Thai

เธอเอามือปิดปาก ส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาที่มาช้าเพราะความตกใจสุดขีดในที่สุดก็ทะลักพรั่งพรูลงมาเป็นสาย ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปในชั่วพริบตา

Chinese

她做不到的，她怎么能眼睁睁看着小貌一个人在外面承担危险。

Thai

เธอทำไม่ได้ เธอจะทนมองเสี่ยวเม่าเผชิญอันตรายอยู่ข้างนอกคนเดียวได้อย่างไร

Chinese

“砰！”的一声，门忽地被关上，外面缠斗的声音骤然变小。

Thai

เสียงดัง “ปัง!” ประตูถูกปิดลงอย่างกะทันหัน เสียงการต่อสู้ตะลุมบอนด้านนอกพลันเบาลงทันที

Chinese

她惊慌地抬起头，扑到门边想出去，却被夏奶奶阻止。

Thai

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก ถลันไปที่ประตูหวังจะออกไป แต่กลับถูกย่าเซี่ยขวางไว้

Chinese

“他让你打谁的电话？快点，别误了事。”

Thai

“เขาให้โทรหาใคร รีบหน่อย อย่าให้เสียเรื่อง”

Chinese

楚红玉泪眼婆娑的看向奶奶递过来的手机，吸了吸鼻子，回过神。

Thai

ฉู่หงอวี้มองโทรศัพท์มือถือที่ย่ายื่นให้ทั้งน้ำตานองหน้า เธอสูดจมูก เรียกสติตัวเองกลับมา

Chinese

对，得听小貌的，得赶快电话向人求救，人来的越快，小貌越安全。

Thai

ใช่ ต้องฟังเสี่ยวเม่า ต้องรีบโทรขอความช่วยเหลือ ยิ่งคนมาเร็วเท่าไร เสี่ยวเม่าก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น

Chinese

哆哆嗦嗦接过，胡乱擦了擦遮挡视线的眼泪，找到关大爷的号码拨了过去。

Thai

เธอรับมาด้วยมืออันสั่นเทา ปาดน้ำตาที่บดบังสายตาออกไปอย่างลวกๆ หาเบอร์ของลุงกวนแล้วกดโทรออก

Chinese

“喂，哪位？”

Thai

“ฮัลโหล ใครน่ะ”

Chinese

“关大爷，我，我是楚红玉，有人上门想，想杀我们……”

Thai

“ลุงกวนคะ หนะ…หนูคือฉู่หงอวี้ มีคนบุกมาจะ…จะฆ่าพวกเรา…”

Chinese

“什么？杀你们？你说清楚点！”

Thai

“อะไรนะ ฆ่าพวกเธอเหรอ พูดให้ชัดๆ ซิ!”

Chinese

“呜呜呜，小，小貌还在外面，快来不及了。”

Thai

“ฮือๆๆ เสะ…เสี่ยวเม่ายังอยู่ข้างนอก จะไม่ทันแล้วค่ะ”

Chinese

“你别慌，你别慌，把地址告诉我！”

Thai

“เธออย่าเพิ่งตื่นตระหนก อย่าเพิ่งตกใจ บอกที่อยู่มา!”

Chinese

“地址，地址是……”

Thai

“ที่อยู่ ที่อยู่คือ…”

Chinese

待挂断电话，大玉一下子瘫软在地，脑袋贴靠在门上，边抽泣边紧张地听着外面的动静。

Thai

พอกดวางสาย ต้าอวี้ก็ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง ศีรษะแนบพิงประตู สะอึกสะอื้นพลางตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างกระวนกระวายใจ

Chinese

等待的时间里，一分一秒都是那么的漫长和煎熬。

Thai

ในช่วงเวลาแห่งการรอคอย ทุกนาทีทุกวินาทีช่างยาวนานและทรมานเหลือเกิน

Chinese

期间，大玉想了很多，要是小貌没了的话，她再次瞅了眼厨房的方向……

Thai

ระหว่างนั้น ต้าอวี้คิดฟุ้งซ่านไปมากมาย หากเสี่ยวเม่าเป็นอะไรไปขึ้นมา… เธอเหลือบมองไปทางห้องครัวอีกครั้ง…

Chinese

夏奶奶守在门把手的位置，不让孙女干傻事。

Thai

ย่าเซี่ยเฝ้าอยู่ตรงตำแหน่งลูกบิดประตู ไม่ยอมให้หลานสาวทำเรื่องโง่ๆ

Chinese

自己一个走路都颤颤巍巍的老人，加上孙女，出去的话一个弄不好反而会拖李貌的后腿。

Thai

ตัวเองที่เป็นคนแก่อายุมากเดินยังโซเซ บวกกับหลานสาว หากออกไปแล้วเกิดอะไรขึ้นมาจะกลายเป็นตัวถ่วงของหลี่เม่าเสียเปล่าๆ

Chinese

外面的响动渐渐平息。

Thai

เสียงอึกทึกด้านนอกค่อยๆ สงบลง

Chinese

楚红玉连忙挣扎着从地上爬起来，提着一颗心，犹豫着，带着希望和害怕，透过猫眼忐忑不安地看向门外。

Thai

ฉู่หงอวี้รีบพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยใจที่เต้นระทึก ลังเลระคนมีความหวังและความกลัว เธอชะโงกมองออกไปนอกประตูผ่านตาแมวด้วยความกระสับกระส่าย

Chinese

模糊间，一个人骑在另一个人的身上，不停挥舞着拳头。

Thai

ท่ามกลางภาพที่พร่าเลือน คนคนหนึ่งกำลังนั่งคร่อมร่างของอีกคนอยู่ และระดมเหวี่ยงหมัดใส่อย่างไม่หยุดยั้ง

Chinese

走廊上的声控灯时亮时灭。

Thai

ไฟตรวจจับเสียงตรงทางเดินกะพริบติดๆ ดับๆ

Chinese

更远处，电梯里迎面跑来了位上年纪的老人和高大魁梧的男人，后者把那个被压在底下的男生控制住，而后，那个挥舞拳头的身影朝这边走来。

Thai

ไกลออกไป ชายชราคนหนึ่งกับชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำวิ่งตรงออกมาจากลิฟต์ โดยชายคนหลังเข้าควบคุมตัวเด็กหนุ่มที่ถูกกดอยู่ข้างล่างเอาไว้ จากนั้น ร่างที่เหวี่ยงหมัดชกก็เดินตรงมาทางนี้

Chinese

楚红玉再次瘫软在地上，而后双手捂住脸，放声嚎啕大哭。

Thai

ฉู่หงอวี้ทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะยกสองมือปิดหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

Chinese

等门外传来那道熟悉的不能再熟悉的声音时，哭声更大。

Thai

ครั้นเสียงอันคุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไรดังมาจากนอกประตู เสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม

Chinese

“开门，是我。”

Thai

“เปิดประตู ฉันเอง”

Chinese

夏奶奶放下心，转动门把手，露出外面鼻青脸肿的李貌。

Thai

ย่าเซี่ยโล่งอก หมุนลูกบิดประตู เผยให้เห็นหลี่เม่าที่ใบหน้าบวมปูดฟกช้ำอยู่ข้างนอก

Chinese

“大玉，怎么坐地上，屁股不凉吗？”

Thai

“ต้าอวี้ ทำไมไปนั่งที่พื้นล่ะ ก้นไม่เย็นเหรอ”

Chinese

他冲夏奶奶摆了摆手，示意自己没事，而后直接一屁股瘫坐在楚红玉面前，用平时调戏她的轻佻语气道：“累死你男朋友了，来，嘴一个，给我补充点能量。”

Thai

เขาโบกมือให้ย่าเซี่ยเป็นสัญญาณว่าตนเองไม่เป็นไร จากนั้นก็นั่งแหมะลงตรงหน้าฉู่หงอวี้ พูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าขี้เล่นเหมือนอย่างเคยว่า “แฟนเธอเหนื่อยแทบตายแล้ว มา จูบสักที เติมพลังให้ฉันหน่อยสิ”

Chinese

楚红玉拿开双手，泪水顿时顺着脸颊滑落，在下巴汇聚成滴，晃荡几下，砸落在地砖上。

Thai

ฉู่หงอวี้เอามือออก น้ำตาพลันไหลรินอาบสองแก้ม หยดรวมกันที่คาง สั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยดแหมะลงบนกระเบื้องปูพื้น

Chinese

她看不清面前的人，但只要是他就行，只要他还活着就好。

Thai

เธอแทบมองคนตรงหน้าไม่ชัด แต่ขอแค่เป็นเขาก็พอ ขอแค่เขายังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว

Chinese

她再也忍不住，一头扑进他怀里，不断的说着：“对不起，对不起，对不起……”

Thai

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป โผเข้าสู่อ้อมอกของเขาแล้วพร่ำพูดซ้ำๆ ว่า “ขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษ…”

Chinese

李貌抬手揉了揉大玉的长发，“哎，是我对不起你，今天下午我被江新月吃了豆腐，这事我忘了和你报备。”

Thai

หลี่เม่ายกมือขึ้นลูบผมยาวของต้าอวี้ “เฮ้อ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษเธอ บ่ายวันนี้ฉันโดนเจียงซินเยว่แต๊ะอั๋งไป เรื่องนี้ฉันลืมบอกเธอเลย”

Chinese

大玉摇摇头，只一个劲的说对不起。

Thai

ต้าอวี้ส่ายหน้า เอาแต่พร่ำพูดขอโทษไม่หยุด

Chinese

李貌觉着奇怪，稍微想了想，这是愧疚连累了他？沉吟片刻，他道。

Thai

หลี่เม่ารู้สึกแปลกใจ พลางคิดเล็กน้อย นี่รู้สึกผิดที่ทำให้เขาพลอยเดือดร้อนไปด้วยงั้นเหรอ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า

Chinese

“男朋友保护女朋友，那是天经地义的事，再说，之前赵思妤一个和我毫不相干的人我都救了，更何况我未来媳妇？”

Thai

“แฟนหนุ่มปกป้องแฟนสาวมันเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว อีกอย่าง ก่อนหน้านี้จ้าวซืออวี๋คนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยฉันยังช่วย นับประสาอะไรกับว่าที่ภรรยาของฉันล่ะ”

Chinese

大玉声音越来越小，最终没再继续说，但还是哭。

Thai

เสียงของต้าอวี้เบาลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็ไม่ได้พูดต่ออีก แต่ยังคงร้องไห้อยู่

Chinese

“我浑身脏兮兮的，下午还被江新月给抱过了，你要不先松开我，等我洗的香喷喷了再抱。”

Thai

“ตัวฉันมอมแมมไปหมด ตอนบ่ายยังโดนเจียงซินเยว่กอดไปอีก เธอปล่อยฉันก่อนดีไหม รอฉันอาบน้ำตัวหอมฉุยแล้วค่อยมากอด”

Chinese

大玉不听，反而把他抱的更紧了。

Thai

ต้าอวี้ไม่ฟัง กลับยิ่งกอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม

Chinese

李貌龇牙咧嘴“嘶”的一声，无奈道：“轻点，疼！”

Thai

หลี่เม่าสูดปากซี้ดด้วยความเจ็บปวด เอ่ยอย่างจนปัญญาว่า “เบาหน่อย เจ็บนะ!”

Chinese

楚红玉一听，小脸顿时布满紧张，轻手轻脚松开他，用手背三下五除二擦掉眼泪，仔细打量眼前的李貌。

Thai

ฉู่หงอวี้ได้ยินเข้า ใบหน้างามพลันเต็มไปด้วยความตระหนก ค่อยๆ คลายกอดเขาออกอย่างเบามือ ใช้หลังมือปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วพินิจมองหลี่เม่าตรงหน้าอย่างละเอียด

Chinese

左眼高高肿起，完全看不见眼睛，太阳穴和嘴角旁各有一片淤青。

Thai

ตาซ้ายบวมเป่งจนมองไม่เห็นดวงตา ขมับและมุมปากมีรอยฟกช้ำข้างละแห่ง

Chinese

往下，脖子那儿有条细细的血线。

Thai

มองต่ำลงมา ตรงลำคอมีรอยเลือดเป็นเส้นบางๆ

Chinese

她吓了一跳，好不容易快要止住的眼泪又开始吧嗒吧嗒往下掉。

Thai

เธอตกใจจนน้ำตาที่เกือบจะหยุดไหลร่วงเผาะๆ ลงมาอีกระลอก

Chinese

“别担心，看着有点吓人，其实就是蹭破了点皮而已。”李貌握住她伸过来的有些颤抖的手，连忙安慰。

Thai

“ไม่ต้องห่วง ดูน่ากลัวไปหน่อย แต่จริงๆ แค่ถลอกนิดเดียวเอง” หลี่เม่าจับมือที่สั่นเทาของเธอซึ่งยื่นเข้ามา พลางรีบเอ่ยปลอบ

Chinese

“真，真的？”

Thai

“จะ…จริงเหรอ”

Chinese

“真的，要不然我早挂了，还能坐这儿跟你聊天？”

Thai

“จริงสิ ไม่อย่างนั้นฉันคงตายไปนานแล้ว จะมานั่งคุยกับเธอตรงนี้ได้ยังไง”

Chinese

“你，你还有哪，哪儿受伤了？”大玉上气不接下气哽咽问。

Thai

“นะ…นายยังเจ็บ…เจ็บตรงไหนอีกไหม” ต้าอวี้สะอึกสะอื้นถามจนแทบขาดใจ

Chinese

“肚子这也浅浅划了一道，其他地方就没了。”李貌指了指肚子那儿被划破的衣服。

Thai

“ตรงท้องนี่ก็มีรอยข่วนตื้นๆ รอยหนึ่ง ที่อื่นไม่มีแล้ว” หลี่เม่าชี้ไปยังเสื้อผ้าที่ขาดตรงหน้าท้อง

Chinese

大玉凑到近前仔细瞅了瞅，比脖子上的那道血线稍微深点。

Thai

ต้าอวี้ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ อย่างละเอียด รอยนี้ลึกกว่ารอยเลือดตรงคอเล็กน้อย

Chinese

她想上手摸一摸，又担心他疼。

Thai

เธออยากจะยื่นมือไปลูบดู แต่ก็กลัวเขาจะเจ็บ

Chinese

关大爷这时走了过来，严肃道：“有人在楼下灌木丛发现了一具尸体……”

Thai

ตอนนั้นเองลุงกวนก็เดินเข้ามา เอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “มีคนพบศพศพหนึ่งตรงพุ่มไม้ข้างล่าง…”

Chinese

众人听了一惊。

Thai

ทุกคนได้ยินต่างก็ตกใจ

Chinese

夏奶奶握着拐杖的手紧了紧，这才清晰地认识到，她和孙女捡了条命回来。

Thai

มือที่จับไม้เท้าของย่าเซี่ยกำแน่นขึ้น ถึงได้ตระหนักอย่างชัดเจนว่า เธอกับหลานสาวรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

Chinese

楚红玉微微张着小嘴，眼角还挂着泪珠，直直盯着李貌脖子上的那道伤口，阵阵后怕，心里很是自责。

Thai

ฉู่หงอวี้อ้าปากค้างเล็กน้อย ที่หางตายังมีหยาดน้ำตาเกาะอยู่ เธอจ้องมองบาดแผลตรงลำคอของหลี่เม่าเขม็ง เกิดความหวาดผวาย้อนหลังเป็นระลอก และรู้สึกโทษตัวเองอยู่ในใจอย่างหนัก

Chinese

“好了，先去医院做个全身检查，待会你们得一起去警局接受询问。”关大爷顿了顿，又对李貌道：“今晚不知道要搞到几点，最好通知你父母过来，别让他们担心。”

Thai

“เอาล่ะ ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อน เดี๋ยวพวกเธอต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยกัน” ลุงกวนหยุดไปนิดหนึ่ง แล้วพูดกับหลี่เม่าต่อว่า “คืนนี้ไม่รู้ว่าจะเสร็จกี่โมง ทางที่ดีโทรบอกพ่อแม่นายให้มาเถอะ อย่าให้พวกเขาต้องเป็นห่วง”