ความคิดของย่าเซี่ย (1 / 1)
夏奶奶的心思(1 / 1)แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
把礼物堆放到一边,落座,上菜。
ไทย
วางกองของขวัญไว้ด้านหนึ่ง ทุกคนนั่งประจำที่ อาหารเริ่มทยอยยกมาเสิร์ฟ
จีน
酒店进来三个服务员,一人举着个“祝你生日快乐”的彩色霓虹牌,一人推着个小车,上面有酒店送的蛋糕。
ไทย
พนักงานของทางโรงแรมสามคนเดินเข้ามา คนหนึ่งถือป้ายไฟนีออนหลากสีที่เขียนว่า “สุขสันต์วันเกิด” อีกคนเข็นรถเข็นคันเล็ก ด้านบนมีเค้กที่ทางโรงแรมมอบให้
จีน
还有个女服务员拿着个话筒,说了一堆祝福的话语。
ไทย
ยังมีพนักงานหญิงอีกคนถือไมโครโฟน กล่าวคำอวยพรมากมาย
จีน
其实酒店后面还有很多其他服务,比如跳舞之类的,不过李貌嫌尴尬,给砍掉了。
ไทย
ความจริงแล้วทางโรงแรมยังมีบริการอื่นๆ อีกมากมายหลังจากนี้ เช่น การเต้นรำอะไรทำนองนั้น แต่หลี่เม่าคิดว่ามันน่าอึดอัดเกินไป จึงตัดทิ้งไปหมด
จีน
待服务员出去,李貌把自己订做的蛋糕摆到桌子上,小心拆开,点燃蜡烛,然后摸出个布灵布灵闪着光的皇冠。
ไทย
พอบรรดาพนักงานออกไป หลี่เม่าก็นำเค้กที่ตัวเองสั่งทำเป็นพิเศษมาวางบนโต๊ะ ค่อยๆ แกะกล่องออกอย่างระมัดระวัง จุดเทียน จากนั้นก็หยิบมงกุฎที่ส่องประกายวิบวับออกมา
จีน
“来,我给你戴上!”他走到大玉身后,稳稳当当把皇冠戴在了女朋友头上,“真漂亮!”
ไทย
“มา ฉันใส่ให้นะ!” เขาเดินไปด้านหลังของต้าอวี้ สวมมงกุฎลงบนศีรษะของแฟนสาวอย่างมั่นคง “สวยจริงๆ!”
จีน
赵梅、李治和夏奶奶眼含笑意看着两个孩子。
ไทย
จ้าวเหมย หลี่จื้อ และย่าเซี่ยต่างมองดูเด็กทั้งสองด้วยแววตาเปี่ยมรอยยิ้ม
จีน
大玉伸手摸了摸头顶,脑袋僵硬的厉害,压根不敢乱动,生怕头上的东西掉下来。
ไทย
ต้าอวี้ยื่นมือไปแตะบนกระหม่อม ศีรษะแข็งเกร็งไปหมด ไม่กล้าขยับซี้ซั้วแม้แต่น้อย ด้วยกลัวว่าของบนหัวจะร่วงลงมา
จีน
李貌跑去把灯关上。
ไทย
หลี่เม่าวิ่งไปปิดไฟ
จีน
赵梅拉着大玉站在了蛋糕前。
ไทย
จ้าวเหมยดึงต้าอวี้มายืนตรงหน้าเค้ก
จีน
李治找了个最佳位置,摸出手机,举着录像。
ไทย
หลี่จื้อหาทำเลที่ดีที่สุด ควักโทรศัพท์มือถือออกมา ยกขึ้นบันทึกวิดีโอ
จีน
“闺女,来,闭上眼睛许愿!”赵梅道。
ไทย
“ลูก มา หลับตาอธิษฐานสิ!” จ้าวเหมยเอ่ย
จีน
大玉环视一圈,烛火的映照下,亲人和朋友们都笑意盈盈看着自己。
ไทย
ต้าอวี้กวาดสายตามองไปรอบๆ ท่ามกลางแสงเทียนที่ส่องสะท้อน คนในครอบครัวและบรรดาเพื่อนๆ ต่างมองดูเธอด้วยรอยยิ้มสดใส
จีน
李貌率先拍起了手掌,唱起了生日快乐歌。
ไทย
หลี่เม่าปรบมือนำขึ้นมาก่อน แล้วเริ่มร้องเพลงสุขสันต์วันเกิด
จีน
其他人纷纷跟上。
ไทย
คนอื่นๆ ต่างพากันร้องตาม
จีน
“祝你生日快乐……”
ไทย
“สุขสันต์วันเกิด…”
จีน
声音不算整齐,可却有股沁人心脾的温柔力量。
ไทย
น้ำเสียงอาจไม่ได้พร้อมเพรียงกันนัก ทว่ากลับแฝงด้วยพลังอันอ่อนโยนที่ชวนให้อบอุ่นหัวใจ
จีน
大玉双手交叉,闭上了眼睛。
ไทย
ต้าอวี้ประสานสองมือเข้าด้วยกัน แล้วหลับตาลง
จีน
许完愿,她睁开眼,脑袋凑到蛋糕前,“呼”的一声,吹灭了蜡烛。
ไทย
เมื่ออธิษฐานเสร็จ เธอจึงลืมตาขึ้น ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เค้ก แล้วเป่าเทียนดับลงด้วยเสียง “ฟู่”
จีน
“生日快乐!”
ไทย
“สุขสันต์วันเกิด!”
จีน
大家纷纷再次送上祝福。
ไทย
ทุกคนต่างพากันกล่าวอวยพรอีกครั้ง
จีน
把灯打开,赵梅递给大玉一把蛋糕刀。
ไทย
เมื่อเปิดไฟขึ้น จ้าวเหมยก็ยื่นมีดตัดเค้กให้ต้าอวี้
จีน
楚红玉接过,正要动手,李貌忽道:“等等,我只要上面的小人,其他的你们分!”
ไทย
ฉู่หงอวี้รับมา ขณะกำลังจะลงมือ หลี่เม่าก็พลันเอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน ฉันขอแค่ตัวตุ๊กตาข้างบนนะ ที่เหลือพวกเธอแบ่งกันเลย!”
จีน
说着,把自己的碟子端到了蛋糕旁。
ไทย
พูดพลางยกจานของตัวเองมาวางไว้ข้างเค้ก
จีน
大玉瞅了瞅上面那个自己,尽管有些不忍,可还是毫不犹豫动刀把“她”切了下来。
ไทย
ต้าอวี้ชำเลืองมองตัวเองที่อยู่ด้านบน แม้จะรู้สึกทำใจลำบากอยู่บ้าง แต่ก็ยังลงมีดตัด “ตัวเธอ” ออกมาอย่างไม่ลังเล
จีน
剩下八个人,蛋糕刚好可以分成八等份。
ไทย
เหลืออีกแปดคน เค้กจึงแบ่งออกเป็นแปดส่วนเท่าๆ กันได้อย่างพอดี
จีน
“蛋糕是不是待会再吃,要不然饱了后饭就吃不下去了。”大玉瞅着一桌子菜问道。
ไทย
“เค้กเอาไว้กินทีหลังดีไหม ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวอิ่มแล้วจะกินข้าวไม่ลงนะ” ต้าอวี้มองดูอาหารเต็มโต๊ะพลางถาม
จีน
“今天你过生日,蛋糕才是主菜,先吃蛋糕。”赵梅说着,已经先吃了起来。
ไทย
“วันนี้วันเกิดลูก เค้กนี่แหละคือจานหลัก กินเค้กก่อนเลย” จ้าวเหมยเอ่ยพร้อมกับเริ่มลงมือกินก่อนแล้ว
จีน
她跟李治因为太忙,晚上原本就没吃,下班后直接就坐高铁赶了过来,期间只吃了点零食垫嘴,这会可饿坏了,也顾不得大晚上吃这么多不健康。
ไทย
เธอและหลี่จื้อยุ่งมากจนเดิมทีไม่ได้กินมื้อเย็น เลิกงานแล้วก็นั่งรถไฟความเร็วสูงบึ่งมาทันที ระหว่างทางกินแค่ขนมขบเคี้ยวรองท้องไปนิดหน่อย ตอนนี้จึงหิวโซจนไม่สนใจแล้วว่ากินเยอะขนาดนี้ตอนดึกๆ มันจะไม่ดีต่อสุขภาพ
จีน
大玉瞧着爸妈狼吞虎咽的样子,这才想起一茬。
ไทย
ต้าอวี้มองดูพ่อกับแม่กินอย่างหิวโซ ถึงเพิ่งนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
จีน
“爸,妈,你们不是没假期了么?”
ไทย
“พ่อ แม่ ไม่ใช่ว่าพ่อกับแม่ไม่มีวันหยุดแล้วเหรอ”
จีน
问完,她忽想起今天已经很晚了,突然意识到什么,问:“你们是下班后赶过来的?”
ไทย
พอถามจบ เธอก็พลันนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้นี่ดึกมากแล้ว จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “พวกพ่อแม่รีบมากันหลังเลิกงานเหรอ”
จีน
肯定是这样了,小貌他们把时间定的这么晚,其实是在等爸妈过来。
ไทย
ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ที่พวกเสี่ยวเม่านัดเวลาไว้ดึกขนาดนี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อรอให้พ่อกับแม่มาถึง
จีน
想到这儿,她鼻头又有点发酸,又想哭了。爸妈真的太好太好了啊!
ไทย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จมูกของเธอก็เริ่มแสบขึ้นมาอีก รู้สึกอยากจะร้องไห้อีกแล้ว พ่อกับแม่ดีเหลือเกินจริงๆ!
จีน
赵梅忙放下勺子,捧住大玉巴掌大的小脸。
ไทย
จ้าวเหมยรีบวางช้อน ประคองใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของต้าอวี้ไว้
จีน
“才一个小时的车程而已,我和你爸在车上还睡了一会,其实也就去高铁站花点时间。”
ไทย
“นั่งรถแค่ชั่วโมงเดียวเอง แม่กับพ่อของลูกยังได้นอนพักบนรถไปงีบหนึ่งด้วยซ้ำ ความจริงก็แค่เสียเวลาตอนไปสถานีรถไฟความเร็วสูงนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”
จีน
“可这么晚了,你们等会还要回去,明天还要上班,肯定很累很累。”
ไทย
“แต่นี่ดึกขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวพวกพ่อแม่ยังต้องกลับไปอีก พรุ่งนี้ก็ต้องทำงาน ต้องเหนื่อยมากแน่ๆ”
จีน
大玉使劲眨巴着眼睛,不让眼泪留下来,说着起身给赵梅和李治夹菜,又挑了几只大虾,套上一次性手套剥起来。
ไทย
ต้าอวี้พยายามกะพริบตาถี่ๆ ไม่ยอมให้น้ำตาไหลลงมา พลางลุกขึ้นคีบอาหารให้จ้าวเหมยกับหลี่จื้อ แล้วยังเลือกกุ้งตัวใหญ่สองสามตัว สวมถุงมือพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งแล้วเริ่มแกะเปลือก
จีน
“姐,你就别担心他们了,有时候他们还通宵做手术呢,能熬得很。”李貌瞅着碟子里的小人儿,有些不忍下口。
ไทย
“พี่ ไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอก บางทีพวกเขายังผ่าตัดข้ามคืนเลย อึดจะตายไป” หลี่เม่ามองดูตัวตุ๊กตาตัวเล็กในจาน รู้สึกทำใจกินไม่ค่อยลง
จีน
其实他和小伙伴们都不饿,这不,张强他们几个吃完蛋糕,只不时夹一口菜尝尝。
ไทย
ความจริงเขากับพวกเพื่อนๆ ไม่ได้หิวกันเลย ดูสิ พอพวกจางเฉียงกินเค้กเสร็จ ก็แค่คอยคีบกับข้าวชิมคำสองคำเป็นพักๆ เท่านั้น
จีน
“这儿子算是白养了,一点都不知道心疼我们,还是红玉好!”
ไทย
“เลี้ยงลูกชายคนนี้เสียแรงเปล่าจริงๆ ไม่รู้จักรักษาน้ำใจพวกเราเอาเสียเลย หงอวี้ยังดีกว่าตั้งเยอะ!”
จีน
赵梅瞪了一眼李貌,喜滋滋的一口吃掉大玉投喂的虾尾。她当然知道儿子这是在变着法儿哄红玉。
ไทย
จ้าวเหมยค้อนใส่หลี่เม่าวงหนึ่ง แล้วอ้าปากงับหางกุ้งที่ต้าอวี้ป้อนให้อย่างเบิกบานใจ เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าลูกชายกำลังสรรหาวิธีมาปลอบหงอวี้
จีน
果然,被李貌这么一打岔,大玉终于控制住了情绪。
ไทย
เป็นไปตามคาด พอถูกหลี่เม่าพูดขัดขึ้นมาแบบนี้ ต้าอวี้ก็ควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ในที่สุด
จีน
李治埋头干饭,一声不吭,只在楚红玉给他夹菜的时候会笑着把碗伸过去。
ไทย
หลี่จื้อก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดไม่จา เพียงแต่ตอนที่ฉู่หงอวี้คีบกับข้าวให้ เขาถึงจะยิ้มแล้วยื่นชามออกไปรับ
จีน
“奶奶,你……”大玉没忘了夏奶奶。
ไทย
“ย่า ย่า…” ต้าอวี้ไม่ได้ลืมย่าเซี่ย
จีน
“我吃过了,你爸妈提前一天早早就把我接到了城里,你不用管我,我跟小貌聊会天。”夏奶奶笑道。
ไทย
“ย่ากินมาแล้วจ้ะ พ่อแม่ของหลานมารับย่าเข้าเมืองล่วงหน้าหนึ่งวันตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว หลานไม่ต้องห่วงย่าหรอก ย่าจะคุยกับเสี่ยวเม่าสักหน่อย” ย่าเซี่ยยิ้มพลางกล่าว
จีน
大玉抿着嘴唇,瞅了眼右手边的小貌,轻轻点点头。
ไทย
ต้าอวี้เม้มริมฝีปาก ชำเลืองมองเสี่ยวเม่าทางขวามือ แล้วพยักหน้ารับเบาๆ
จีน
“张琳,张强,思妤,王玥,你们也吃,都别客气。”赵梅热情招呼道,升学宴的时候她就认识了这几个自家儿女的好朋友。
ไทย
“จางหลิน จางเฉียง ซืออวี๋ หวังเยว่ พวกหนูก็กินด้วยสิ ไม่ต้องเกรงใจกันนะ” จ้าวเหมยเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น ตั้งแต่งานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัย เธอก็รู้จักเพื่อนสนิทกลุ่มนี้ของลูกๆ แล้ว
จีน
“谢谢阿姨!”
ไทย
“ขอบคุณคุณน้า!”
จีน
坐在李貌旁边的夏奶奶这时稍微凑近,压低声音问:
ไทย
ย่าเซี่ยที่นั่งอยู่ข้างหลี่เม่าขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อยในเวลานี้ พลางลดเสียงถามว่า
จีน
“小貌,你们房子装修的怎么样了?”
ไทย
“เสี่ยวเม่า บ้านของพวกหลานตกแต่งไปถึงไหนแล้ว”
จีน
“已经完成一半了。”
ไทย
“เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้วครับ”
จีน
“大概什么时候能装好?”
ไทย
“น่าจะตกแต่งเสร็จประมาณเมื่อไหร่”
จีน
“十二月份。”
ไทย
“เดือนธันวาคมครับ”
จีน
“好,好!”夏奶奶连声道。
ไทย
“ดีๆ!” ย่าเซี่ยเอ่ยซ้ำๆ
จีน
当初李貌拿到房产证,已经拍照给她看过。
ไทย
ตอนที่หลี่เม่าได้โฉนดบ้านมา เขาก็ถ่ายรูปส่งให้เธอดูแล้ว
จีน
可每次来庐州,她都是跟赵梅和李治一起的,所以一直没能亲眼去瞧瞧那房子长什么样。
ไทย
ทว่าทุกครั้งที่มาหลูโจว เธอมักจะมากับจ้าวเหมยและหลี่จื้อ จึงไม่มีโอกาสได้ไปดูด้วยตาตัวเองสักทีว่าบ้านหลังนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
จีน
这次过来,她特意学了下怎么坐高铁,又记了记路线,下次一个人就能过来了。
ไทย
การมาครั้งนี้ เธอตั้งใจเรียนรู้วิธีนั่งรถไฟความเร็วสูงและจำเส้นทางไว้ ครั้งหน้าจะได้เดินทางมาคนเดียวได้
จีน
十二月份完工,那我一月份过来肯定没问题,她心里如是想着。
ไทย
ตกแต่งเสร็จเดือนธันวาคม เช่นนั้นถ้าฉันมาตอนเดือนมกราคมก็ไม่มีปัญหาแน่นอน เธอคิดในใจเช่นนั้น
จีน
李貌并不知道夏奶奶已经准备在不久的将来突袭他们。
ไทย
หลี่เม่าไม่ได้รู้เลยว่าย่าเซี่ยเตรียมการจะบุกมาหาพวกเขาแบบไม่ให้ตั้งตัวในอนาคตอันใกล้นี้
จีน
这顿饭在欢声笑语中很快结束,李貌最终还是一口一口把蛋糕上的那个“大玉”吃掉了。
ไทย
มื้ออาหารนี้จบลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะและความรื่นเริง ในที่สุดหลี่เม่าก็ค่อยๆ กิน “ต้าอวี้” บนหน้าเค้กเข้าไปทีละคำจนหมด
จีน
临走前,看着那一堆礼物,大家犯了难。
ไทย
ก่อนจะกลับ พอมองดูกองของขวัญพวกนั้น ทุกคนก็เริ่มรู้สึกลำบากใจ
จีน
这么多东西,怎么运回去?运回去又放在哪儿?宿舍是肯定放不下的。
ไทย
ของเยอะขนาดนี้ จะขนกลับไปยังไง แล้วขนกลับไปจะเอาไปไว้ที่ไหน หอพักยัดไม่หมดแน่นอน
จีน
“要不红玉你现在拆开,然后给我们带回去?”赵梅建议道。
ไทย
“หรือว่าหงอวี้แกะดูตอนนี้เลย แล้วให้พวกแม่ขนกลับไปดีไหม” จ้าวเหมยเสนอแนะ
จีน
大玉立马摇头,原本爸妈把这些东西带过来就够辛苦了,再带回去,肯定很累。
ไทย
ต้าอวี้ส่ายหน้าทันที เดิมทีพ่อกับแม่ขนของพวกนี้มาก็ลำบากพออยู่แล้ว หากต้องขนกลับไปอีก คงเหนื่อยมากแน่ๆ
จีน
“放寝室就行,应该能放下,放不下匀点到我宿舍就行。”李貌冲女朋友眨眨眼,做了个弹吉他的姿势。
ไทย
“ไว้ที่หอก็พอ น่าจะวางได้ ถ้าไม่พอก็แบ่งไปไว้ที่หอฉันบ้างก็ได้” หลี่เม่าขยิบตาให้แฟนสาว พลางทำท่าดีดกีตาร์
จีน
大玉瞬间想起来了,对哦,他们在外面还租了个房子呢。
ไทย
ต้าอวี้พลันนึกขึ้นได้ทันที จริงสิ พวกเขายังเช่าบ้านไว้ข้างนอกอีกหลังนี่นา
จีน
“爸妈,就放我们宿舍吧。”她道。
ไทย
“พ่อ แม่ ไว้ที่หอพักพวกหนูเถอะ” เธอเอ่ย
จีน
赵梅上前一把揪住李貌耳朵,“你跟红玉做什么小动作呢?啊?是不是有什么事瞒着我们?”
ไทย
จ้าวเหมยก้าวเข้าไปคว้าหูหลี่เม่าหมับ “แกส่งซิกอะไรกับหงอวี้ ฮึ มีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอยู่ใช่ไหม”
จีน
“嘿嘿,你怎么知道?!”李貌垫脚,跟着她力道走。
ไทย
“เฮะๆ แม่รู้ได้ยังไงเนี่ย!” หลี่เม่าเขย่งปลายเท้า โอนอ่อนตามแรงดึงของเธอ
จีน
“嗯?还真有?”赵梅手上力度加大。
ไทย
“หืม มีจริงๆ ด้วยเหรอ” จ้าวเหมยเพิ่มแรงที่มือขึ้นอีก
จีน
“疼疼疼,是姐,是她在学吉他。”李貌忙道。
ไทย
“เจ็บๆๆ พี่ครับ พี่เขากำลังหัดเล่นกีตาร์อยู่” หลี่เม่ารีบเอ่ย
จีน
“是嘛?”赵梅瞬间松开,挽住大玉,“学了多久了,会弹了吗?”
ไทย
“จริงเหรอ” จ้าวเหมยปล่อยมือทันทีแล้วเข้าไปคล้องแขนต้าอวี้ “เรียนมานานหรือยัง เล่นเป็นหรือยังล่ะ”
จีน
“还不熟练。”
ไทย
“ยังไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่”
จีน
“等会弹了,回来弹给妈听。”
ไทย
“รอให้เล่นเป็นแล้ว กลับมาดีดให้แม่ฟังบ้างนะ”
จีน
“好!”
ไทย
“ได้เลย!”
จีน
“哎,对了,你们晚上住的地方安排好了没?”赵梅忽扭头问。
ไทย
“อ้อ จริงสิ คืนนี้พวกแกจัดแจงที่พักเรียบร้อยแล้วหรือยัง” จ้าวเหมยพลันหันมาถาม
จีน
“已经订好房间了。”李貌揉着耳朵回道。
ไทย
“จองห้องไว้เรียบร้อยแล้วครับ” หลี่เม่าลูบหูพลางตอบ
จีน
赵梅点点头,瞅瞅他,又看看大玉,露出个意味深长的笑容。
ไทย
จ้าวเหมยพยักหน้ารับ ชำเลืองมองเขา แล้วหันไปมองต้าอวี้ เผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งออกมา
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน