คำกระซิบ (1 / 1)

Chinese

“都过来。”团委女老师汪子萍看着舞台上的众人道。

Thai

“มาทางนี้กันทุกคน” หวังจื่อผิง อาจารย์หญิงจากคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนมองทุกคนบนเวทีพลางเอ่ยขึ้น

Chinese

张琳几人纷纷跟着李貌从舞台跳下去。

Thai

พวกจางหลินพากันกระโดดลงจากเวทีตามหลี่เม่าไป

Chinese

来到一群老师教授面前，汪子萍介绍道：

Thai

เมื่อมาถึงตรงหน้ากลุ่มอาจารย์และศาสตราจารย์ หวังจื่อผิงก็แนะนำว่า

Chinese

“这是党委书记，这是……”

Thai

“นี่คือท่านเลขาธิการพรรค นี่คือ…”

Chinese

李貌有些意外的看了眼那个老人家，他当然清楚大学里党委书记的含金量。

Thai

หลี่เม่ามองผู้อาวุโสท่านนั้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีถึงสถานะอันสำคัญยิ่งของเลขาธิการพรรคในรั้วมหาวิทยาลัย

Chinese

张琳几人倒是没什么反应，应该是不了解这些。

Thai

พวกจางหลินกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร น่าจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้

Chinese

李貌几人一一招呼，像极了过年去一个不熟的亲戚家拜访，家长领着他们喊人的场面。

Thai

พวกหลี่เม่าทักทายทีละคน ช่างเหมือนกับบรรยากาศตอนไปเยี่ยมบ้านญาติที่ไม่คุ้นเคยช่วงปีใหม่ แล้วผู้ปกครองพาไปคอยทักทายผู้ใหญ่ไม่มีผิด

Chinese

“节目非常不错，再接再厉，以后要是还有什么想法，跟汪老师多沟通。”

Thai

“การแสดงยอดเยี่ยมมาก พยายามต่อไปนะ วันข้างหน้าถ้ามีความคิดอะไรอีก ก็พูดคุยกับอาจารย์วางให้มากๆ”

Chinese

书记笑呵呵夸奖，慈眉善目的，看着特让人亲切。

Thai

ท่านเลขาธิการพรรคเอ่ยชมพลางหัวเราะร่า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา มองดูแล้วให้ความรู้สึกสนิทสนมเป็นกันเองอย่างยิ่ง

Chinese

然后他又问：“你们哪两个是外校的？”

Thai

จากนั้นเขาก็ถามอีก “พวกเธอสองคนไหนที่มาจากนอกมหาวิทยาลัยนะ”

Chinese

“我。”张强和王玥瞥了眼李貌，有些惴惴不安的出声。

Thai

“ผมครับ” “หนูค่ะ” จางเฉียงกับหวังเยว่เหลือบมองหลี่เม่าแล้วส่งเสียงตอบอย่างประหม่าเล็กน้อย

Chinese

“不要紧张，以后多过来表演节目，科大欢迎你们。”书记没问他们是哪个学校的。

Thai

“ไม่ต้องเกร็งไป วันหลังก็มาร่วมทำการแสดงบ่อยๆ นะ เคอต้ายินดีต้อนรับพวกเธอ” ท่านเลขาธิการพรรคไม่ได้ถามว่าพวกเขามาจากมหาวิทยาลัยไหน

Chinese

张强和王玥松了口气，心中暖暖的。

Thai

จางเฉียงกับหวังเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกอบอุ่นในใจ

Chinese

“好，一定。”

Thai

“ได้ครับ พวกเราจะมาแน่นอนครับ”

Chinese

书记笑着点点头。

Thai

ท่านเลขาธิการพรรคยิ้มพลางพยักหน้า

Chinese

“孤勇者，我可以跟你学唱歌吗？”这时，一旁有个老师家的孩子忽然问。

Thai

“ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว ผมขอเรียนร้องเพลงกับพี่ได้ไหมครับ” ตอนนั้นเอง เด็กของครอบครัวอาจารย์คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้นมาจู่ๆ

Chinese

众人一愣。

Thai

ทุกคนชะงักไป

Chinese

跟着，书记右手边拉着的博文，以及其他小朋友纷纷道：

Thai

จากนั้น ปั๋วเหวินที่ถูกจูงมืออยู่ทางขวามือของท่านเลขาธิการพรรค รวมถึงเด็กๆ คนอื่นต่างพากันพูดขึ้นว่า

Chinese

“孤勇者，我也要学！”

Thai

“ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว ผมก็อยากเรียนด้วย!”

Chinese

“孤勇者，还有我！”

Thai

“ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว มีผมด้วย!”

Chinese

“孤勇者，……”

Thai

“ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว…”

Chinese

顿时，现场听取“孤勇者”一片。

Thai

ทันใดนั้น ทั่วทั้งบริเวณก็เต็มไปด้วยเสียงเรียก “ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว” ดังระงม

Chinese

众人反应过来，全都哈哈一笑。

Thai

เมื่อทุกคนได้สติ ก็พากันหัวเราะร่า

Chinese

李貌简直羞耻的想亖。

Thai

หลี่เม่ารู้สึกอายจนแทบอยากจะมุดดินหนี

Chinese

小朋友们被大人们拉走了，临走前，那一步三回头的模样让李貌觉着他们可能没这么容易罢休。

Thai

พวกเด็กๆ ถูกผู้ใหญ่จูงตัวไป ก่อนไป ท่าทางเดินไปเหลียวหลังมองไปทำให้หลี่เม่ารู้สึกว่าพวกเด็กๆ คงไม่ยอมรามือแค่นี้ง่ายๆ แน่

Chinese

汪子萍把葛姚叫来嘱咐一番，跟着书记等人一起离开。

Thai

หวังจื่อผิงเรียกเก๋อเหยามากำชับสองสามประโยค แล้วเดินจากไปพร้อมกับพวกท่านเลขาธิการพรรค

Chinese

“那我们也走了。”张建鹏道。

Thai

“งั้นพวกเราก็กลับแล้วเหมือนกัน” จางเจี้ยนเผิงเอ่ย

Chinese

“小李，你们今晚表现的真棒，有空就来家里坐坐。”师母也道。

Thai

“เสี่ยวหลี่ คืนนี้พวกเธอทำได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ว่างๆ ก็แวะมานั่งเล่นที่บ้านนะ” ภรรยาอาจารย์ก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน

Chinese

“一定，我们还馋师母你的手艺呢。”

Thai

“แน่นอนครับ พวกผมยังติดใจรสมือของอาจารย์แม่อยู่เลย”

Chinese

立在中间的张乐怡突然松开爸爸妈妈的手，来到李貌身边，拉住他的手就把他往旁边拽。

Thai

จางเล่ออี๋ที่ยืนอยู่ตรงกลางจู่ๆ ก็ปล่อยมือพ่อแม่ เดินมาข้างกายหลี่เม่า คว้ามือเขาแล้วดึงไปด้านข้างทันที

Chinese

“哥哥，你过来，我有话想对你说。”

Thai

“พี่ชาย ขยับมานี่หน่อย หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

Chinese

“乐怡，有什么话不能在这说？”张建鹏好奇问。

Thai

“เล่ออี๋ มีเรื่องอะไรพูดตรงนี้ไม่ได้เหรอลูก” จางเจี้ยนเผิงถามด้วยความสงสัย

Chinese

“悄悄话。”张乐怡理所当然道，然后又补充：“你们不要跟过来……”

Thai

“ความลับค่ะ” จางเล่ออี๋ตอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ก่อนจะเสริมว่า “พวกพ่อห้ามตามมานะ…”

Chinese

张建鹏：“……”

Thai

จางเจี้ยนเผิง “…”

Chinese

李貌跟着张乐怡，消失在了大家的视野中。

Thai

หลี่เม่าเดินตามจางเล่ออี๋ หายลับไปจากสายตาของทุกคน

Chinese

舞台电子屏幕后方，李貌纳闷的看着这个小不点。

Thai

ด้านหลังจออิเล็กทรอนิกส์บนเวที หลี่เม่ามองเจ้าตัวเล็กคนนี้อย่างนึกสงสัย

Chinese

“乐怡，你想说什么呀？”

Thai

“เล่ออี๋ อยากจะพูดอะไรเหรอ”

Chinese

张乐怡小脑袋左右转动，见四周没人，有些忸怩的朝李貌招了招小手，示意他蹲下来。

Thai

จางเล่ออี๋หันศีรษะเล็กๆ มองซ้ายขวา พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ก็กวักมือเล็กๆ เรียกหลี่เม่าอย่างขวยเขิน ส่งสัญญาณให้เขาย่อตัวลงมา

Chinese

李貌蹲到她面前，捏了捏她圆嘟嘟的小脸。

Thai

หลี่เม่าย่อตัวลงตรงหน้าเธอ แล้วบีบแก้มนุ่มนิ่มกลมป้อมของเธอเบาๆ

Chinese

张乐怡顺势伸出双臂搂住他的脖颈。

Thai

จางเล่ออี๋จึงยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปโอบรอบคอเขาไว้

Chinese

李貌一怔，还没反应过来，张乐怡已经在他脸颊上亲了一口。

Thai

หลี่เม่าชะงัก ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาอะไร จางเล่ออี๋ก็หอมแก้มเขาฟอดหนึ่งแล้ว

Chinese

“哥哥，你可不可以教我唱孤勇者啊。”

Thai

“พี่ชาย พี่สอนหนูร้องเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวได้ไหมคะ”

Chinese

李貌哭笑不得。

Thai

หลี่เม่าทั้งขำทั้งเอ็นดู

Chinese

这小不点，以前怎么着她都不肯亲自己。如今没想到为了学歌，竟然主动亲了自己一口。

Thai

เจ้าตัวเล็กคนนี้ เมื่อก่อนทำยังไงก็ไม่ยอมหอมแก้มเขา คิดไม่ถึงว่าคราวนี้เพื่อจะเรียนร้องเพลง ถึงกับยอมเป็นฝ่ายหอมแก้มเขาเอง

Chinese

“就为了这事？”

Thai

“แค่เรื่องนี้เองเหรอ”

Chinese

“哥哥，好不好嘛。”张乐怡在他怀里撒娇。

Thai

“พี่ชาย นะคะ นะ” จางเล่ออี๋ออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกของเขา

Chinese

“嗯……”李貌故作纠结，“就亲一口，恐怕不行。”

Thai

“อืม…” หลี่เม่าแกล้งทำเป็นลำบากใจ “หอมแค่ทีเดียว คงไม่ได้หรอกนะ”

Chinese

张乐怡闻言，立马跟小鸡啄米似的又亲了李貌好多下。

Thai

ได้ยินดังนั้น จางเล่ออี๋ก็รีบประทับจูบลงบนหน้าหลี่เม่ารัวๆ เหมือนไก่จิกข้าวสารทันที

Chinese

“行了行了。”

Thai

“พอแล้วๆ”

Chinese

眼看自己不答应这小不点是不打算停下了，李貌忙道：“其实乐怡就算不亲哥哥，哥哥也会答应你的。”

Thai

เมื่อเห็นว่าถ้าตนไม่ตอบตกลง เจ้าตัวเล็กคนนี้คงไม่คิดจะหยุดแน่ หลี่เม่าจึงรีบพูดว่า “จริงๆ แล้ว ต่อให้เล่ออี๋ไม่หอมแก้มพี่ พี่ก็ยอมตกลงอยู่แล้วล่ะ”

Chinese

张乐怡灿烂的笑了起来，又香了李貌一口：“哥哥真好！”

Thai

จางเล่ออี๋ยิ้มกว้างอย่างสดใส พลางหอมแก้มหลี่เม่าอีกฟอด “พี่ชายใจดีที่สุดเลย!”

Chinese

然后她想起什么，紧张兮兮道：“哥哥，不要让爸爸知道我亲你了，要不然他会生气的。”

Thai

จากนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดขึ้นอย่างกระวนกระวายว่า “พี่ชาย อย่าให้พ่อรู้เด็ดขาดนะว่าหนูหอมแก้มพี่ ไม่อย่างนั้นพ่อต้องโกรธแน่ๆ เลย”

Chinese

李貌眨眨眼，比划了个ok的手势。

Thai

หลี่เม่ากะพริบตา แล้วทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค

Chinese

两人从舞台后面走回来的时候，众人眼里都是好奇。

Thai

ตอนที่ทั้งสองคนเดินกลับออกมาจากด้านหลังเวที ในแววตาของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

Chinese

“乐怡跟你说什么了？”张建鹏忍不住问李貌。

Thai

“เล่ออี๋คุยอะไรกับเธอน่ะ” จางเจี้ยนเผิงอดถามหลี่เม่าไม่ได้

Chinese

“爸爸！我们回家了！”张乐怡闻言，拽着张建鹏就走。

Thai

“พ่อ! พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!” ได้ยินดังนั้น จางเล่ออี๋ก็ดึงตัวจางเจี้ยนเผิงเดินไปทันที

Chinese

张建鹏没办法，招呼一声，跟妻女一起朝操场外走去。

Thai

จางเจี้ยนเผิงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอ่ยลาคำหนึ่ง แล้วเดินตามภรรยาและลูกสาวมุ่งหน้าออกไปนอกสนามกีฬา

Chinese

“乐怡说了什么？”张建鹏刚走，张强又问。

Thai

“เล่ออี๋พูดว่าอะไรวะ” จางเจี้ยนเผิงเพิ่งจะเดินไป จางเฉียงก็ถามขึ้นมาอีก

Chinese

李貌瞅了眼几个朋友，待看到大玉探究的目光的时候，他呼吸一窒，心中不由有些愧疚，还有点心虚，支支吾吾道：

Thai

หลี่เม่าชำเลืองมองเพื่อนๆ พลันสบเข้ากับสายตาจับผิดของต้าอวี้ เขาก็หายใจสะดุด ในใจอดรู้สึกผิดและร้อนตัวไม่ได้ จึงตอบอึกอักว่า

Chinese

“就是让我教她唱《孤勇者》……”

Thai

“ก็แค่ให้ฉันสอนร้องเพลง《ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว》น่ะ…”

Chinese

“这有什么好偷偷摸摸说的？”

Thai

“เรื่องแค่นี้มีอะไรต้องแอบไปคุยกันลับๆ ล่อๆ ด้วย”

Chinese

张琳还想询问，李貌的室友，陈光几人走了过来，她只得作罢。

Thai

จางหลินยังอยากจะซักไซ้ต่อ แต่พวกเฉินกวง รูมเมตของหลี่เม่าเดินเข้ามาเสียก่อน เธอจึงจำต้องล้มเลิกไป

Chinese

大玉看着男朋友，知道他有事隐瞒，心想晚上回去得好好盘问一番。

Thai

ต้าอวี้มองดูแฟนหนุ่ม รู้ดีว่าเขามีเรื่องปิดบัง ในใจคิดว่าพอกลับไปคืนนี้จะต้องเค้นถามให้ละเอียดเสียหน่อย

Chinese

黄海涛搂住李貌的肩膀：“有校领导过来？”

Thai

หวงไห่เทาโอบไหล่หลี่เม่า “พวกผู้บริหารมหาวิทยาลัยมาด้วยเหรอวะ”

Chinese

刚才那些老老少少他和陈光几人可都瞧见了。里面有他们认识的，比如平时教他们班课的教授，以及导员一家。也有他们不认识的。

Thai

เมื่อครู่นี้ผู้คนหลากหลายวัยกลุ่มนั้นเขากับพวกเฉินกวงต่างเห็นกันหมดแล้ว ในนั้นมีทั้งคนที่พวกเขารู้จัก อย่างเช่นศาสตราจารย์ที่สอนวิชาในชั้นเรียนเป็นประจำ ครอบครัวของอาจารย์ที่ปรึกษา แล้วก็ยังมีคนที่ไม่รู้จักอีกด้วย

Chinese

李貌点点头。

Thai

หลี่เม่าพยักหน้า

Chinese

“牛波一！”

Thai

“สุดยอดว่ะ!”

Chinese

“刚才那首《孤勇者》和《起风了》真好听，又是你原创的嘛？”何雨苗笑容满面问。

Thai

“เพลง《ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว》กับ《สายลมพัดผ่าน》เมื่อกี้เพราะมากเลย นายแต่งเองอีกแล้วเหรอ” เหอยวี่เหมียวถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

Chinese

“嗯，还有那首《勇气大爆发》也是。”大玉上前搭话。

Thai

“อืม เพลง《ความกล้าหาญระเบิดพลัง》นั่นก็ด้วย” ต้าอวี้ก้าวขึ้นมาพูดรับคำ

Chinese

“真厉害！”

Thai

“เก่งจังเลย!”

Chinese

何雨苗瞥了眼楚红玉，又毫无顾虑的直勾勾看向李貌，“儿歌都会写，你还真是老少通吃啊！”

Thai

เหอยวี่เหมียวเหลือบมองฉู่หงอวี้แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปจ้องมองหลี่เม่าตรงๆ โดยไม่เกรงใจอะไรเลย “แม้แต่เพลงเด็กก็ยังแต่งเป็น นายเนี่ยกวาดเรียบได้ทุกเพศทุกวัยจริงๆ เลยนะ!”

Chinese

一旁的陈光瞅了眼女朋友。

Thai

เฉินกวงที่อยู่ข้างๆ ชำเลืองมองแฟนสาวแวบหนึ่ง

Chinese

李貌露出个假笑，又跟兄弟几人聊了几句，他们回了宿舍。

Thai

หลี่เม่ายิ้มเจื่อนๆ คุยกับกลุ่มเพื่อนอีกสองสามประโยค พวกนั้นก็กลับหอพักไป

Chinese

王玥男朋友陈宇航和他的室友们紧跟着过来。

Thai

เฉินอวี่หัง แฟนหนุ่มของหวังเยว่และพวกเพื่อนร่วมห้องของเขาเดินตามเข้ามาติดๆ

Chinese

“牛！”陈宇航朝他们竖起一个大拇指，而后问王玥：“玥玥，你是跟我一起回学校还是……”

Thai

“เจ๋งมาก!” เฉินอวี่หังยกนิ้วโป้งให้พวกเขาก่อนจะหันไปถามหวังเยว่ “เยว่เยว่ เธอจะกลับมหาวิทยาลัยพร้อมฉันหรือว่า…”

Chinese

王玥看了眼赵思妤等人和后面的舞台，摇摇头。

Thai

หวังเยว่มองจ้าวซืออวี๋กับคนอื่นๆ และเวทีด้านหลัง แล้วส่ายหน้า

Chinese

“晚点我自己回去吧。”

Thai

“เดี๋ยวค่อยกลับเองดีกว่า”

Chinese

“行，你外套呢？晚上冷，快穿上。”

Thai

“ได้ เสื้อคลุมเธออยู่ไหนล่ะ ตอนกลางคืนอากาศหนาว รีบใส่สิ”

Chinese

“好！”王玥害羞一笑。

Thai

“อื้อ!” หวังเยว่ยิ้มอย่างเขินอาย

Chinese

陈宇航从始至终都没看赵思妤一眼，简单聊了两句，便跟他室友一起走了。

Thai

เฉินอวี่หังไม่ได้มองจ้าวซืออวี๋เลยแม้แต่แวบเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ พูดคุยสั้นๆ สองสามประโยค ก็เดินจากไปพร้อมกับเพื่อนร่วมห้องของเขา

Chinese

李貌和赵思妤交换一个眼神。

Thai

หลี่เม่ากับจ้าวซืออวี๋สบตากันแวบหนึ่ง

Chinese

丫还挺能演。

Thai

ไอ้หมอนี่เล่นละครเก่งชะมัด

Chinese

观众离开后，操场并没有空旷多少。

Thai

หลังจากผู้ชมแยกย้ายกันไป สนามกีฬาก็ไม่ได้ดูโล่งขึ้นสักเท่าไร

Chinese

李貌观察后发现，原来是那些一直站在外面的同学跑了进来。

Thai

หลี่เม่าสังเกตดูถึงพบว่า ที่แท้เป็นพวกนักศึกษาที่ยืนอยู่ด้านนอกมาตลอดพากันวิ่งกรูเข้ามา

Chinese

李貌他们拾掇东西的时候，就不断有人凑过来问什么时候再办一场演唱会，让他们要提前通知，要找个大点的地方云云。

Thai

ตอนที่พวกหลี่เม่ากำลังเก็บข้าวของ ก็มีคนทยอยเดินเข้ามาถามไม่ขาดสายว่าจะจัดคอนเสิร์ตอีกทีเมื่อไร บอกให้พวกเขาแจ้งล่วงหน้าบ้าง ให้หาสถานที่ที่ใหญ่กว่านี้บ้าง และอื่นๆ อีกมากมาย

Chinese

一切结束后，大家都累的不行，朋友们回学校，李貌和大玉则回了家。

Thai

หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น ทุกคนต่างเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง เพื่อนๆ พากันกลับมหาวิทยาลัย ส่วนหลี่เม่ากับต้าอวี้กลับบ้าน

Chinese

去看了看夏奶奶，回家洗漱后，关掉灯，两人躺在床上。

Thai

แวะไปดูย่าเซี่ย พอกลับถึงบ้านอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ดับไฟแล้ว ทั้งสองก็นอนลงบนเตียง

Chinese

“小貌，乐怡跟你说了什么？”

Thai

“เสี่ยวเม่า เล่ออี๋คุยอะไรกับนายเหรอ”

Chinese

李貌都快睡着了，被身上的大玉这么一问，瞬间清醒，心虚道：

Thai

หลี่เม่าเกือบจะหลับไปแล้ว พลันถูกต้าอวี้ที่นอนอยู่บนตัวถามขึ้นมาเช่นนี้ เขาก็ตาสว่างทันที เอ่ยตอบด้วยความร้อนตัวว่า

Chinese

“就是让我教她唱《孤勇者》。”

Thai

“ก็แค่ให้ฉันสอนร้องเพลง《ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว》น่ะ”

Chinese

“没了？”

Thai

“หมดแล้วเหรอ”

Chinese

“还有……”

Thai

“ยังมี…”