ไอ้เม่า ช่วยฉันด้วย（1 / 1）

Chinese

图书馆门口，李貌愣愣看着面前这个头发湿漉漉往下滴着水的女生。

Thai

หน้าประตูห้องสมุด หลี่เม่ายืนมองหญิงสาวตรงหน้าที่ผมเปียกโชกจนมีหยดน้ำไหลลงมาอย่างอึ้งๆ

Chinese

她身上的白色短衫和深色牛仔裤已然湿透，右手拿着一把被风吹翻，露出骨架的格子雨伞，左手死死抓着个一只手勉强能抓住的小铁盒子。

Thai

เสื้อตัวสั้นสีขาวและกางเกงยีนส์สีเข้มบนตัวเธอเปียกชุ่มไปหมดแล้ว มือขวาถือร่มลายสก็อตที่ถูกลมพัดจนพับเปิดขึ้นเผยให้เห็นโครงร่ม มือซ้ายกำกล่องเหล็กใบเล็กที่พอจะใช้มือข้างเดียวกำไว้ได้แน่น

Chinese

这时，她喘着粗气，把手上的铁盒子递了过来。

Thai

ตอนนั้นเอง เธอหอบหายใจแรง พลางยื่นกล่องเหล็กในมือมาให้

Chinese

“帮我给他，不要说是我给的。”

Thai

“ช่วยเอาไปให้เขาแทนฉันที อย่าบอกนะว่าเป็นฉันที่ให้”

Chinese

李貌看看狼狈的她，又瞅了瞅那个铁盒子。盒子用锁锁着，印着哆啦A梦，应该是用来存钱的。

Thai

หลี่เม่ามองดูสภาพอันทุลักทุเลของเธอ แล้วก็ชำเลืองมองกล่องเหล็กใบนั้น ตัวกล่องมีแม่กุญแจล็อกไว้ พิมพ์ลายโดราเอมอน น่าจะเอาไว้ใช้เก็บเงิน

Chinese

一旁的大玉这时一声不吭转身回了图书馆。

Thai

ต้าอวี้ที่อยู่ข้างๆ ไม่พูดไม่จาแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องสมุด

Chinese

李貌扭头看了女朋友一眼，收回目光，看向面前这个女生。

Thai

หลี่เม่าหันไปมองแฟนสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมามองหญิงสาวตรงหน้า

Chinese

“我给他他也不一定会收。”

Thai

“ฉันเอาไปให้ เขาอาจจะไม่ยอมรับก็ได้นะ”

Chinese

女生咬了咬嘴唇：“那你就硬给他。”

Thai

หญิงสาวกัดริมฝีปาก “งั้นนายก็ยัดเยียดให้เขาสิ”

Chinese

“我只能转账，收不收在他。”

Thai

“ฉันทำได้แค่โอนเงินไปให้ จะรับหรือไม่รับก็ขึ้นอยู่กับเขา”

Chinese

“先给，他不收再说。”

Thai

“ให้ไปก่อน เขาไม่รับค่อยว่ากัน”

Chinese

看着眼前这个眼神坚定的女生，李貌轻轻叹了口气，点了点头：“好！”

Thai

เมื่อมองหญิงสาวที่มีแววตามุ่งมั่นตรงหน้า หลี่เม่าก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า “ได้!”

Chinese

他伸出手，刚要接过盒子，兜里的手机响了。

Thai

เขายื่นมือออกไป กำลังจะรับกล่องมา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

Chinese

“等下。”

Thai

“เดี๋ยวนะ”

Chinese

李貌摸出兜里的手机瞅了眼，待看清来电显示，眼睛一亮。

Thai

หลี่เม่าล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาดู พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาอย่างชัดเจน ดวงตาก็เป็นประกาย

Chinese

“是他么？”女生问。

Thai

“ใช่เขาไหม” หญิงสาวถาม

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

李貌点点头，接通了电话。

Thai

หลี่เม่าพยักหน้าแล้วกดรับสาย

Chinese

“喂，富贵。”

Thai

“ฮัลโหล ฟู่กุ้ย”

Chinese

没人应声，对面很安静。

Thai

ไม่มีเสียงตอบรับ ฝั่งตรงข้ามเงียบกริบ

Chinese

李貌没急着说话，耐心等待着。

Thai

หลี่เม่าไม่ได้รีบร้อนพูดอะไร ได้แต่อดทนรอ

Chinese

良久后，那边终于传来孙富贵有些颤抖和脆弱的声音：

Thai

เนิ่นนานผ่านไป ในที่สุดทางนั้นก็มีเสียงสั่นเครือและเปราะบางของซุนฟู่กุ้ยดังขึ้นมา

Chinese

“貌子，帮帮我……”

Thai

“ไอ้เม่า ช่วยฉันด้วย…”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

十几分钟前，羊城，中山一院。

Thai

สิบกว่านาทีก่อน ณ หยางเฉิง โรงพยาบาลจงซาน 1

Chinese

病床旁的陪护床上，孙富贵蹙眉悠悠转醒。

Thai

บนเตียงเฝ้าไข้ข้างเตียงคนป่วย ซุนฟู่กุ้ยขมวดคิ้วแล้วค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

Chinese

“哥哥，你醒啦。”

Thai

“พี่ ตื่นแล้วเหรอ”

Chinese

孙芃芃穿着蓝白条纹的病服坐在单人床上，手里捧着一本书。

Thai

ซุนเผิงเผิงสวมชุดผู้ป่วยลายทางสีฟ้าขาวนั่งอยู่บนเตียงเดี่ยว ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง

Chinese

“芃芃。”

Thai

“เผิงเผิง”

Chinese

孙富贵撑起有些酸疼的身体，勉强挤出一个笑容：“几点了。”

Thai

ซุนฟู่กุ้ยยันร่างกายที่ปวดเมื่อยขึ้นมา ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “กี่โมงแล้ว”

Chinese

“快十点了。”

Thai

“เกือบสิบโมงแล้ว”

Chinese

“妈呢？”

Thai

“แม่ล่ะ”

Chinese

“刚去外面了。”

Thai

“เพิ่งออกไปข้างนอก”

Chinese

“你吃过早饭了吗？”

Thai

“กินข้าวเช้าหรือยัง”

Chinese

“吃过了。”孙芃芃说着，把书放下，来到床尾，手伸进叠好的被子，摸出一袋早餐放在床头桌上，解开死结。

Thai

“กินแล้ว” ซุนเผิงเผิงพูดพลางวางหนังสือลง เดินมาที่ปลายเตียง ยื่นมือเข้าไปในผ้าห่มที่พับไว้ หยิบถุงอาหารเช้าออกมาวางบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วแกะปมที่ผูกตายไว้

Chinese

“哥哥，饿了吧，快吃，还热着。”

Thai

“พี่ หิวแล้วใช่ไหม รีบกินเถอะ ยังอุ่นอยู่เลย”

Chinese

孙富贵舔了舔干裂的嘴唇，起身把陪护床收好，拎过一把椅子坐到了桌子前。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ลุกขึ้นเก็บเตียงเฝ้าไข้ให้เรียบร้อย ยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งที่หน้าโต๊ะ

Chinese

孙芃芃坐在床上，撑着下巴，看着憔悴的哥哥，忽道：

Thai

ซุนเผิงเผิงนั่งอยู่บนเตียง เท้าคางมองพี่ชายที่ดูซูบเซียว จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า

Chinese

“哥哥，你回去上学好不好……”

Thai

“พี่ กลับไปเรียนเถอะนะ…”

Chinese

孙富贵吃粥的动作一顿，而后又恢复正常，没说话。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยชะงักมือที่กำลังกินโจ๊กไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับมากินต่อตามปกติโดยไม่พูดอะไร

Chinese

“哥哥，你好不容易考上名牌大学，你不能辜负了爸妈的期望，你这样，我只会感觉自己是个拖累，这样的话，我宁愿不治了……”

Thai

“พี่ กว่าจะสอบติดมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงได้มันไม่ง่ายเลยนะ พี่จะทำให้พ่อแม่ผิดหวังไม่ได้ พี่เป็นแบบนี้ ฉันมีแต่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวถ่วง ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันยอมไม่รักษาดีกว่า…”

Chinese

孙芃芃轻声说着，孙富贵从头到尾一声不吭。

Thai

ซุนเผิงเผิงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่ซุนฟู่กุ้ยไม่เอ่ยปากอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

Chinese

吃完早饭，孙富贵默默收拾好桌子，临走前，他伸出一只手，轻轻摸了摸妹妹的小脸。

Thai

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ซุนฟู่กุ้ยก็เก็บโต๊ะเงียบๆ ก่อนจะเดินไป เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไป ลูบใบหน้าเล็กๆ ของน้องสาวเบาๆ

Chinese

孙芃芃一把攥住孙富贵的衣摆，泪珠在眼眶里打着转儿。

Thai

ซุนเผิงเผิงคว้าชายเสื้อของซุนฟู่กุ้ยไว้แน่น หยาดน้ำตาคลอเบ้า

Chinese

“哥哥，求求你……”

Thai

“พี่ ขอร้องละ…”

Chinese

孙富贵揉了揉孙芃芃的脑袋，眼神柔和又坚定。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยลูบหัวซุนเผิงเผิง แววตาอ่อนโยนแต่ทว่าหนักแน่น

Chinese

他轻轻拿开妹妹的手，转身走了。

Thai

เขาแกะมือน้องสาวออกเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

Chinese

孙芃芃眼眶里的泪珠汹涌而出。

Thai

หยาดน้ำตาในดวงตาของซุนเผิงเผิงทะลักไหลออกมา

Chinese

她看着哥哥的背影，抽泣道：

Thai

เธอมองแผ่นหลังของพี่ชายพลางสะอื้นไห้

Chinese

“你不答应，我就不治了，我就不听话，我要回家……”

Thai

“ถ้าพี่ไม่ยอมตกลง ฉันก็จะไม่รักษา ฉันจะไม่เชื่อฟัง ฉันจะกลับบ้าน…”

Chinese

同一病房的另两个病人默默看着这一幕。

Thai

คนป่วยอีกสองคนในห้องพักเดียวกันมองดูภาพนี้เงียบๆ

Chinese

病房门外，孙富贵靠在门边，听着里面妹妹的哭声，心如刀绞。

Thai

นอกประตูห้องพักผู้ป่วย ซุนฟู่กุ้ยพิงอยู่ข้างประตู ฟังเสียงร้องไห้ของน้องสาวที่อยู่ข้างในด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจราวกับโดนมีดกรีด

Chinese

他一直站在门外，直到里面的哭声渐渐停下，才离开门边。

Thai

เขายืนอยู่นอกประตูตลอด จนกระทั่งเสียงร้องไห้ข้างในค่อยๆ สงบลง ถึงได้เดินผละออกจากประตู

Chinese

往左走了一段路，楼梯口的门虚掩着，里面传来一道妇女的声音。

Thai

พอเดินไปทางซ้ายได้ระยะหนึ่ง ประตูตรงบันไดแง้มอยู่ ด้านในมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งแว่วมา

Chinese

“孩子躺在医院里，求求你了。”

Thai

“ลูกนอนอยู่ในโรงพยาบาล ฉันขอร้องละนะ”

Chinese

“我知道你们也不宽裕，可我们实在是走投无路了。”

Thai

“ฉันรู้ว่าพวกพี่ก็ไม่ได้มีเงินทองเหลือเฟือ แต่พวกเราหมดหนทางแล้วจริงๆ”

Chinese

“这钱我们一定还，我们可以打欠条。”

Thai

“เงินนี้พวกเราคืนแน่นอน พวกเราเขียนสัญญากู้ยืมให้ได้”

Chinese

“看在孩子叫你一声大伯的份上，救救她吧。”

Thai

“เห็นแก่ที่เด็กคนนี้เรียกพี่ว่าลุงใหญ่ ช่วยแกหน่อยเถอะ”

Chinese

“医院说再不交钱，就要把孩子从医院赶出来了，我给你磕头都行。”

Thai

“ทางโรงพยาบาลบอกว่าถ้าไม่จ่ายเงินอีก ก็จะไล่เด็กออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันจะกราบจะโขกหัวให้เลยก็ได้”

Chinese

“要是实在还不上，我后半辈子给你家做牛做马都行。”

Thai

“ถ้าหากคืนไม่ไหวจริงๆ ชาตินี้ครึ่งชีวิตหลังฉันยอมเป็นวัวเป็นควายรับใช้บ้านพี่เลยก็ได้”

Chinese

孙富贵听着里面的话，背靠在墙上，整个人无力的滑坐到了地上。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยฟังคำพูดข้างใน แผ่นหลังพิงกำแพง ทั้งร่างทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

Chinese

自从妹妹病了后，妈妈就负责在医院照顾妹妹和找亲戚朋友借钱。

Thai

ตั้งแต่ที่น้องสาวป่วย แม่ก็รับหน้าที่ดูแลน้องสาวที่โรงพยาบาลและคอยยืมเงินญาติๆ กับเพื่อนฝูง

Chinese

他白天则跟着爸爸顶着烈日一起去工地，晚上下班父子两人又会一起去兼职，一天睡不到五个小时。

Thai

ส่วนเขาในตอนกลางวันก็ต้องตามพ่อไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้างท่ามกลางแดดจ้า ตกค่ำหลังเลิกงานสองพ่อลูกก็ไปทำงานพาร์ตไทม์ด้วยกันอีก วันหนึ่งนอนไม่ถึงห้าชั่วโมง

Chinese

一个多月的高强度工作，他在昨天下午累晕了。

Thai

การทำงานหนักติดต่อกันกว่าหนึ่งเดือนทำให้เขาเหนื่อยจนเป็นลมไปเมื่อช่วงบ่ายวานนี้

Chinese

好在没什么大碍。

Thai

โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก

Chinese

昨晚，妈妈吵闹着死活不肯再让他出去干活，也不肯让爸爸晚上出去干活。

Thai

เมื่อคืนนี้ แม่โวยวายยืนกรานหัวชนฝาว่าไม่ยอมให้เขาออกไปทำงานอีก และไม่ยอมให้พ่อออกไปทำงานตอนกลางคืนด้วย

Chinese

这件事一家人都很默契的没告诉妹妹。

Thai

เรื่องนี้ทุกคนในครอบครัวต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูดว่าจะไม่บอกน้องสาว

Chinese

孙富贵失神的盯着地砖。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยจ้องมองกระเบื้องปูพื้นอย่างเหม่อลอย

Chinese

他突然好怀念以前的生活，原来，穷不是最苦的，原来，一家人平平安安就是最大的幸福。

Thai

จู่ๆ เขาก็คิดถึงชีวิตเมื่อก่อนเหลือเกิน ที่แท้ความจนก็ไม่ใช่เรื่องที่ทุกข์ทรมานที่สุด ที่แท้การที่ครอบครัวทุกคนอยู่ดีมีสุขและปลอดภัยคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

Chinese

门后的声音不知什么时候停下了，转而传来压抑着的哭声。

Thai

เสียงหลังประตูเงียบหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ที่พยายามสะกดกลั้นไว้

Chinese

借钱……

Thai

ยืมเงิน…

Chinese

孙富贵想到了李貌，苦笑一声。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยนึกถึงหลี่เม่าแล้วก็หัวเราะเจื่อนๆ ออกมา

Chinese

亲戚连几千都不借，找同学借几十万？

Thai

ขนาดญาติเงินไม่กี่พันยังไม่ให้ยืม จะไปยืมเพื่อนร่วมชั้นเป็นแสนๆ งั้นเหรอ

Chinese

而且，貌子可能并没有那么多钱。

Thai

อีกอย่าง ไอ้เม่าก็อาจจะไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้น

Chinese

他女朋友？

Thai

แฟนของมันงั้นเหรอ

Chinese

楚红玉可能有，可让貌子向他女朋友借几十万这种事，他做不来。

Thai

ฉู่หงอวี้อาจจะมี แต่เรื่องที่จะให้ไอ้เม่าไปขอยืมเงินแฟนตัวเองเป็นแสนๆ แบบนั้น เขาทำไม่ลงหรอก

Chinese

毕竟他们只是女朋友，还不是夫妻。

Thai

ถึงอย่างไรพวกเขาก็แค่เป็นแฟนกัน ยังไม่ใช่สามีภรรยา

Chinese

他又想到了陈光，光子的钱是家里的，也不行。

Thai

เขานึกถึงเฉินกวงขึ้นมาอีก เงินของกวงจื่อเป็นเงินของที่บ้าน ก็ไม่ได้เหมือนกัน

Chinese

唉，实在不行，可以找貌子少借一点，至于光子和海涛，还是不找他们借了，借了他们就没生活费了。

Thai

เฮ้อ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยขอยืมไอ้เม่าน้อยหน่อยก็ได้ ส่วนกวงจื่อกับไห่เถา อย่าไปยืมพวกมันเลยดีกว่า ถ้ายืมไปพวกมันก็คงไม่มีค่าครองชีพใช้แล้ว

Chinese

其实，就连找李貌借几千他都没什么信心。

Thai

อันที่จริง แม้แต่จะขอยืมหลี่เม่าสักสองสามพัน เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจเท่าไรเลย

Chinese

这时，里面的哭声渐止。

Thai

ตอนนั้นเอง เสียงร้องไห้ข้างในค่อยๆ เงียบลง

Chinese

孙富贵忙从地上站起来，下一秒，他妈就走了出来。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยรีบลุกขึ้นยืนจากพื้น วินาทีถัดมา แม่ของเขาก็เดินออกมา

Chinese

孙妈把眼泪擦干净，看着自己这个儿子。

Thai

แม่ของซุนฟู่กุ้ยเช็ดน้ำตาจนแห้ง มองดูลูกชายคนนี้ของตน

Chinese

“明天你就回学校，不能再这么耽误下去了。”

Thai

“พรุ่งนี้ลูกกลับไปเรียนได้แล้ว อย่าปล่อยให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลย”

Chinese

“我同学有给我录视频……”孙富贵看了眼老妈头上明显变多的白头发，弱弱道。

Thai

“เพื่อนผมอัดวิดีโอไว้ให้อยู่…” ซุนฟู่กุ้ยมองผมขาวบนหัวแม่ที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แล้วพูดเสียงอ่อย

Chinese

“视频怎么学？能学到什么东西？要是像你说的，那还要学校干嘛，都看视频学算了。”

Thai

“ดูวิดีโอจะไปเรียนรู้เรื่องได้ยังไง จะได้ความรู้อะไร ถ้าเป็นอย่างที่ลูกพูด แล้วจะมีโรงเรียนไว้ทำไมอีกล่ะ ทุกคนก็ดูวิดีโอเรียนกันหมดแล้วสิ”

Chinese

孙富贵不吭声。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

Chinese

“妹妹的事有我和你爸，你不要操心，回去好好学习。”

Thai

“เรื่องของน้องมีแม่กับพ่ออยู่ ลูกไม่ต้องห่วง กลับไปตั้งใจเรียนนะ”

Chinese

“我给你买票！”孙妈掏出手机。

Thai

“เดี๋ยวแม่ซื้อตั๋วให้!” แม่ของซุนฟู่กุ้ยควักโทรศัพท์ออกมา

Chinese

孙富贵上前一步，握住老妈粗糙的手掌。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กุมฝ่ามือที่หยาบกร้านของแม่ไว้

Chinese

孙妈看着儿子，眼泪又止不住的往下掉：“富贵，听话……”

Thai

แม่ของซุนฟู่กุ้ยมองลูกชาย น้ำตาก็ไหลพรากลงมาไม่หยุดอีกครั้ง “ฟู่กุ้ย เชื่อฟังแม่นะ…”

Chinese

孙富贵倔强的摇了摇头：“我去工地。”

Thai

ซุนฟู่กุ้ยส่ายหน้าอย่างดื้อดึง “ผมจะไปไซต์งาน”

Chinese

“你不能再去了，你要是再倒下，这个家可怎么办啊！”

Thai

“ลูกจะไปอีกไม่ได้แล้วนะ ถ้าลูกเป็นอะไรล้มพับไปอีกคน บ้านเราจะทำยังไงกันล่ะ!”

Chinese

“我晚上回来休息……”

Thai

“ตอนกลางคืนผมจะกลับมาพักผ่อน…”

Chinese

孙富贵说着，察觉到有人走近，扭头一看，是妹妹孙芃芃。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยกำลังพูดอยู่ ก็รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ พอหันไปมองก็คือน้องสาว ซุนเผิงเผิง

Chinese

孙妈也看到了女儿，忙擦了擦眼泪。

Thai

แม่ของซุนฟู่กุ้ยก็เห็นลูกสาว จึงรีบเช็ดน้ำตา

Chinese

“你怎么出来了，快回去躺着。”

Thai

“ออกมาทำไมกัน รีบกลับไปนอนพักเร็ว”

Chinese

孙妈二话不说，上前拉着女儿就往病房走。孙富贵跟在后面。

Thai

แม่ของซุนฟู่กุ้ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปดึงลูกสาวแล้วพาเดินกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย ซุนฟู่กุ้ยเดินตามหลังไป

Chinese

“妈，哥，我们回家吧。”孙芃芃有些抗拒。

Thai

“แม่ พี่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ” ซุนเผิงเผิงขัดขืนเล็กน้อย

Chinese

“胡闹！”

Thai

“เหลวไหล!”

Chinese

回到病房前，看着里面整理床铺的医生，孙妈和孙富贵都是一愣。

Thai

พอกลับมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย เมื่อมองเห็นหมอกำลังจัดเตียงคนไข้อยู่ข้างใน ทั้งแม่ของซุนฟู่กุ้ยและซุนฟู่กุ้ยต่างก็ชะงักไป