ชีวิตใหม่ (1 / 1)
新生活(1 / 1)แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
翌日,晨。
ไทย
เช้าวันรุ่งขึ้น
จีน
赵梅和李治在大床上醒来,恍惚了片刻才回过神。
ไทย
จ้าวเหมยและหลี่จื้อตื่นขึ้นมาบนเตียงหลังใหญ่ เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งถึงได้สติกลับมา
จีน
换衣服洗漱,来到一楼。
ไทย
เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วลงมาที่ชั้นหนึ่ง
จีน
“先生,太太。”
ไทย
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงค่ะ”
จีน
温润如玉的长条大理石餐桌上,摆满了各式各样的早餐。
ไทย
บนโต๊ะอาหารหินอ่อนทรงยาวที่เรียบเนียนดั่งหยก เรียงรายไปด้วยอาหารเช้าหลากหลายชนิด
จีน
昨晚有过一面之缘的保姆立在桌旁。
ไทย
แม่บ้านที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งเมื่อคืนยืนอยู่ข้างโต๊ะ
จีน
“我不知道你们喜欢吃什么,就每样都做了点。”
ไทย
“ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณชอบทานอะไร ก็เลยทำมาอย่างละนิดละหน่อยค่ะ”
จีน
“麻烦你了。”
ไทย
“ลำบากเธอแล้วล่ะ”
จีน
这种饭来张口的生活赵梅有些不习惯。
ไทย
ชีวิตแบบรอให้อาหารมาจ่อถึงปากแบบนี้ จ้าวเหมยยังไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไร
จีน
“太太,吃吧,等会凉了。”
ไทย
“คุณผู้หญิง ทานเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเย็นชืดเสียก่อน”
จีน
“还是别叫我太太了,听着别扭,冒昧问一下,你今年多大。”
ไทย
“อย่าเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงเลย ฟังแล้วจักจี้หู ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะ ปีนี้เธออายุเท่าไรแล้ว”
จีน
“今年刚好四十。”
ไทย
“ปีนี้สี่สิบพอดีค่ะ”
จีน
“那我比你大点,以后喊我姐就行。”
ไทย
“งั้นฉันก็แก่กว่าเธอหน่อย ต่อไปเรียกว่าพี่ก็พอ”
จีน
“好的,姐。”
ไทย
“ได้ค่ะ พี่”
จีน
“你早上吃了没,来,一起吃点,这么多我们也吃不掉。”
ไทย
“เมื่อเช้าเธอกินข้าวหรือยัง มาสิ มากินด้วยกันสักหน่อย เยอะขนาดนี้พวกเรากินไม่หมดหรอก”
จีน
赵梅亲热的拉着她一起坐下。
ไทย
จ้าวเหมยดึงตัวเธอลงมานั่งด้วยกันอย่างสนิทสนม
จีน
吴洪芳一边吃着餐点,一边细心观察他们喜欢吃什么。
ไทย
อู๋หงฟางทานอาหารไปพลาง สังเกตอย่างละเอียดไปด้วยว่าพวกเขาชอบทานอะไร
จีน
吃完早餐,见赵梅两人要去车库,她忙提醒道:
ไทย
พอกินมื้อเช้าเสร็จ เห็นจ้าวเหมยกับสามีจะเดินไปโรงรถ เธอก็รีบเอ่ยเตือนว่า
จีน
“姐,车就在外面等你们。”
ไทย
“พี่คะ รถจอดรอพวกพี่อยู่ข้างนอกแล้วค่ะ”
จีน
赵梅和李治这才想起来还有司机。
ไทย
จ้าวเหมยกับหลี่จื้อถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนขับรถอยู่
จีน
出了门,就见迈巴赫停在门前,司机见他们出来,忙拉开车门。
ไทย
พอพ้นประตูบ้าน ก็เห็นรถมายบัคจอดอยู่หน้าประตู พอคนขับรถเห็นพวกเขาเดินออกมาก็รีบเปิดประตูรถให้
จีน
赵梅和李治对视一眼,上了后座。
ไทย
จ้าวเหมยกับหลี่จื้อสบตากัน แล้วขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง
จีน
新的生活方式太过新奇,一路上两人有一句没一句跟司机聊着天,早起的睡意早消散的无影无踪。
ไทย
รูปแบบการใช้ชีวิตใหม่นี้แปลกใหม่เกินไป ตลอดทางทั้งสองคนจึงชวนคนขับรถคุยถามคำตอบคำ ความง่วงงุนจากการตื่นเช้าสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว
จีน
早上还不觉着有什么,晚上下班后,拖着疲惫的身体瘫坐到后座,一键把座椅调成躺平的航空座椅,享受着按摩,别提多舒坦。
ไทย
ตอนเช้ายังไม่รู้สึกว่ามีอะไรเป็นพิเศษ แต่ตอนเลิกงานช่วงค่ำ พอลากสังขารอันเหนื่อยล้าทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหลัง กดปุ่มเดียวปรับเบาะให้เอนราบเป็นเบาะแบบชั้นเฟิร์สคลาสบนเครื่องบิน พลางเพลิดเพลินกับการนวด มันช่างสบายจนบรรยายไม่ถูก
จีน
“先生太太,冰箱里面有红酒。”前面开车的尹旭东提醒道。
ไทย
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงครับ ในตู้เย็นมีไวน์แดงนะครับ” อิ๋นซวี่ตงที่ขับรถอยู่ด้านหน้าเอ่ยเตือน
จีน
这中年人倔的很,早上让他改称呼,死活就是不改。
ไทย
ชายวัยกลางคนคนนี้ดื้อรั้นเอาเรื่อง ตอนเช้าบอกให้เปลี่ยนคำเรียก อย่างไรก็ไม่ยอมเปลี่ยน
จีน
赵梅打开小冰箱,上下两层,上面是饮料,下面是红酒香槟。
ไทย
จ้าวเหมยเปิดตู้เย็นขนาดเล็ก มีสองชั้น ชั้นบนเป็นเครื่องดื่ม ชั้นล่างเป็นไวน์แดงและแชมเปญ
จีน
还有两只随车配备的镀银高脚杯。
ไทย
นอกจากนี้ยังมีแก้วก้านชุบเงินสองใบที่ติดตั้งมาพร้อมกับรถ
จีน
赵梅想象着自己和老公摇晃红酒杯的场景,情不自禁打了个冷颤,太奢靡了,还是算了吧。
ไทย
จ้าวเหมยจินตนาการถึงภาพตัวเองกับสามีกำลังแกว่งแก้วไวน์แดง ก็อดที่จะขนลุกไม่ได้ หรูหราฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว ช่างมันเถอะ
จีน
回到家,保姆熬的百合银耳莲子羹刚刚好。
ไทย
พอกลับถึงบ้าน ซุปเห็ดหูหนูขาวเม็ดบัวลิลลี่ที่แม่บ้านเคี่ยวไว้ก็สุกได้ที่พอดี
จีน
李治和赵梅吃了点,洗漱完,回到主卧,靠坐在大露台的沙发上。
ไทย
หลี่จื้อกับจ้าวเหมยกินไปเล็กน้อย อาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็กลับไปที่ห้องนอนใหญ่ แล้วเอนกายลงนั่งบนโซฟาตรงระเบียงกว้าง
จีน
“当初我还在想这么大的别墅我打扫得多累,合着压根不用我打扫。”
ไทย
“ตอนแรกฉันยังคิดอยู่เลยว่าวิลล่าหลังใหญ่ขนาดนี้ ถ้าให้ทำความสะอาดคงเหนื่อยแทบแย่ ที่ไหนได้ ไม่ต้องให้ฉันทำความสะอาดเลยสักนิด”
จีน
“车来伸手,饭来张口,这样下去我肯定会越来越懒。”
ไทย
“มีรถมารับถึงที่ มีข้าวมาจ่อถึงปาก ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันต้องขี้เกียจขึ้นเรื่อยๆ แน่”
จีน
“这一生能这样,我没什么遗憾了。”
ไทย
“ชีวิตนี้ได้ขนาดนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว”
จีน
赵梅絮絮叨叨。
ไทย
จ้าวเหมยบ่นพึมพำไปเรื่อย
จีน
“你还没抱到孙子孙女呢。”李治提醒。
ไทย
“คุณยังไม่ได้อุ้มหลานชายหลานสาวเลยนะ” หลี่จื้อเตือนสติ
จีน
“哦,对。嗯,要是儿子女儿能多陪陪我就更好了。”
ไทย
“อ้อ จริงด้วย อืม ถ้าลูกชายกับลูกสาวมาอยู่เป็นเพื่อนฉันบ่อยๆ ก็คงดียิ่งกว่านี้”
จีน
“他们公司就在本地,以后不用去外地工作,你要是想见,天天都能见到他们。”
ไทย
“บริษัทของพวกเขาอยู่ที่นี่ ต่อไปไม่ต้องไปทำงานต่างเมือง ถ้าคุณอยากเจอ ก็เจอพวกเขาได้ทุกวันนั่นแหละ”
จีน
“咦!”赵梅霍地抬头,“对哦,你不说我还没想到这点。”
ไทย
“เอ๊ะ!” จ้าวเหมยเงยหน้าขึ้นมาทันควัน “จริงด้วย ถ้าคุณไม่พูดฉันก็ยังคิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย”
จีน
她近些天那若有若无的小伤感顿时一扫而空。
ไทย
ความเศร้าสร้อยจางๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาของเธอพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
จีน
李治看着老婆开心的小女儿姿态,正为哄好她而暗自得意,突然就听赵梅甜腻腻道:“老公,有点冷,我们睡觉吧。”
ไทย
หลี่จื้อมองท่าทางร่าเริงเหมือนเด็กสาวของภรรยา ขณะที่กำลังแอบภูมิใจที่ปลอบเธอจนอารมณ์ดีได้ จู่ๆ ก็ได้ยินจ้าวเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยว่า “สามี หนาวนิดหน่อยแล้ว เราไปนอนกันเถอะ”
จีน
李治浑身一颤。
ไทย
หลี่จื้อสะท้านไปทั้งตัว
จีน
……
ไทย
…
จีน
小区,旧房门前。
ไทย
ที่หมู่บ้าน หน้าประตูห้องชุดหลังเก่า
จีน
“砰砰砰!”
ไทย
“ปังๆๆ!”
จีน
“赵梅,在家吗?”
ไทย
“จ้าวเหมย อยู่บ้านไหม”
จีน
刘娟敲了会门,不见有动静。
ไทย
หลิวจวนเคาะประตูอยู่พักหนึ่ง ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวใดๆ
จีน
“人呢?”江兵纳闷。
ไทย
“คนล่ะ” เจียงปิงแปลกใจ
จีน
“这两天医院忙吧。”
ไทย
“สองวันนี้โรงพยาบาลคงยุ่งละมั้ง”
จีน
刘娟没当回事,以前赵梅和李治时不时就有加班的时候,回来晚很正常。
ไทย
หลิวจวนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่ก่อนจ้าวเหมยกับหลี่จื้อก็มีช่วงเวลาที่ต้องทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นระยะ กลับดึกจึงเป็นเรื่องปกติมาก
จีน
江兵也想起了这茬。
ไทย
เจียงปิงก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน
จีน
没什么急事,两人也就没打电话发信息。
ไทย
ไม่มีเรื่องด่วนอะไร ทั้งสองคนจึงไม่ได้โทรศัพท์หรือส่งข้อความไป
จีน
后面几天,每天晚上他们都会来敲一次门,奈何一直没人应。
ไทย
หลายวันต่อมา ทุกๆ ค่ำพวกเขาก็จะมาเคาะประตูวันละครั้ง ทว่าก็ไม่มีใครตอบรับเลยสักครั้ง
จีน
渐渐的,两人发觉了不对。
ไทย
นานวันเข้า ทั้งสองคนก็เริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติ
จีน
“他们不会是故意躲着我们吧?”江兵猜测道。
ไทย
“พวกเขาคงไม่ได้ตั้งใจหลบหน้าพวกเราหรอกนะ” เจียงปิงคาดเดา
จีน
“为什么呢?”
ไทย
“ทำไมล่ะ”
จีน
江兵斜了她一眼:“之前……”
ไทย
เจียงปิงเหลือบมองเธอตาขวาง “ก็คราวก่อน…”
จีน
“不至于吧,我那么说不还是为了他们家考虑。”
ไทย
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ที่ฉันพูดไปแบบนั้นก็เพราะคิดเผื่อครอบครัวพวกเขาไม่ใช่เหรอ”
จีน
“你以为他们看不出来我们想干嘛?”
ไทย
“เธอคิดว่าพวกเขาดูไม่ออกหรือไงว่าพวกเราต้องการอะไร”
จีน
刘娟沉默下来,片刻,她又敲了敲门。
ไทย
หลิวจวนเงียบลง ครู่หนึ่ง เธอก็เคาะประตูอีกครั้ง
จีน
“我发消息问问?”
ไทย
“ฉันส่งข้อความถามดูดีไหม”
จีน
江兵摇摇头:“发消息能问出什么?目前最关键的是弄明白他们到底是不是躲着我们。”
ไทย
เจียงปิงส่ายหน้า “ส่งข้อความจะไปถามรู้อะไร ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องเข้าใจให้ชัดว่าพวกเขากำลังหลบหน้าพวกเราอยู่จริงๆ หรือเปล่า”
จีน
刘娟沉吟片刻:“后天就是周六,到时候就知道了。”
ไทย
หลิวจวนนิ่งคิดครู่หนึ่ง “วันมะรืนก็วันเสาร์แล้ว ถึงตอนนั้นก็รู้เอง”
จีน
两天后的早晨,双休日。
ไทย
เช้าของสองวันถัดมา เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์
จีน
夫妻俩早早起床,把门打开,时刻注意着隔壁。
ไทย
สองสามีภรรยาตื่นแต่เช้าตรู่ เปิดประตูทิ้งไว้ คอยจับตาดูห้องข้างๆ อยู่ตลอดเวลา
จีน
再怎么躲,总要上班吧,他们心想。
ไทย
จะหลบยังไงก็ต้องไปทำงานอยู่ดี พวกเขาคิดในใจ
จีน
可从七点等到九点,都不见隔壁有人出来。
ไทย
ทว่ารอตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนถึงเก้าโมงเช้า ก็ไม่เห็นมีใครออกจากห้องข้างๆ เลย
จีน
去敲门,也没人应。
ไทย
พอไปเคาะประตูก็ไม่มีใครตอบรับ
จีน
刘娟一脸困惑:“早早去医院了?还是一直没回来?”
ไทย
หลิวจวนมีสีหน้างุนงง “ไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเหรอ หรือว่าไม่ได้กลับมาตลอดเลย”
จีน
江兵捏着下巴:“应该是一直没回来。”
ไทย
เจียงปิงลูบคาง “น่าจะไม่ได้กลับมาตลอดเลยมากกว่า”
จีน
“那他们能到哪儿去?哎,你说会不会是有钱了,他们把工作辞掉,出去旅游了?”
ไทย
“แล้วพวกเขาจะไปไหนได้ล่ะ นี่ นายว่าจะเป็นไปได้ไหมว่าพอมีเงินแล้ว พวกเขาก็ลาออกจากงานแล้วออกไปเที่ยวกัน”
จีน
“嗯……有这个可能,不过如果是这样,他们怎么不跟我们打声招呼。”
ไทย
“อืม…ก็มีโอกาสเป็นไปได้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมพวกเขาไม่บอกพวกเราสักคำล่ะ”
จีน
“既然不是躲着我们,我发消息问问。”
ไทย
“ในเมื่อไม่ได้หลบหน้าพวกเรา ฉันส่งข้อความไปถามดูดีกว่า”
จีน
“还是等晚上直接打电话过去吧,听听她的语气。”
ไทย
“รอตอนค่ำค่อยโทรศัพท์ไปตรงๆ เลยดีกว่า จะได้ฟังน้ำเสียงของเธอด้วย”
จีน
出去旅游毕竟只是可能,万一还在上班呢,所以晚上打最合适。
ไทย
เรื่องออกไปเที่ยวยังไงก็เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน เกิดยังทำงานอยู่ล่ะ ดังนั้นโทรตอนค่ำจึงเหมาะสมที่สุด
จีน
晚上十点多,客厅,刘娟拨通赵梅的电话。
ไทย
เวลาสี่ทุ่มกว่า ในห้องนั่งเล่น หลิวจวนกดโทรศัพท์หาจ้าวเหมย
จีน
“嘟嘟……”
ไทย
“ตู๊ด…ตู๊ด…”
จีน
响了两声后,那边接通。
ไทย
ดังอยู่สองครั้ง ทางฝั่งนั้นก็กดรับสาย
จีน
“喂。”
ไทย
“ฮัลโหล”
จีน
听到赵梅的声音,刘娟暗暗舒口气。既然接电话了,看来确实不是故意躲着他们。
ไทย
พอได้ยินเสียงของจ้าวเหมย หลิวจวนก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ในเมื่อรับสายแล้ว ดูท่าคงไม่ได้จงใจหลบหน้าพวกเธอจริงๆ
จีน
“喂,赵梅,医院这段时间很忙吗?我看你们好几天晚上都不在家。”她笑道。
ไทย
“ฮัลโหล จ้าวเหมย ช่วงนี้ที่โรงพยาบาลยุ่งมากเหรอ ฉันเห็นพวกเธอไม่อยู่บ้านตั้งหลายคืนแล้วนะ” เธอหัวเราะพูด
จีน
“哦,忘了跟你们说了,我们搬家了。”
ไทย
“อ้อ ลืมบอกพวกเธอไปเลย พวกเราย้ายบ้านแล้วน่ะ”
จีน
刘娟的笑容瞬间凝固,惊讶问:
ไทย
รอยยิ้มของหลิวจวนชะงักค้างไปในทันที เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ:
จีน
“好端端的怎么搬家了?”
ไทย
“อยู่ดีๆ ทำไมถึงย้ายบ้านล่ะ”
จีน
搬家?江兵深深蹙着眉。
ไทย
ย้ายบ้านเหรอ เจียงปิงขมวดคิ้วมุ่น
จีน
“小貌给我们买了一套房子。”
ไทย
“เสี่ยวเม่าซื้อบ้านให้พวกเราหลังหนึ่งน่ะ”
จีน
“这样啊。”
ไทย
“อย่างนี้นี่เอง”
จีน
刘娟有些不安,试探着问:“搬家怎么也不跟我们说一声,对了,你们搬……”
ไทย
หลิวจวนรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาบ้าง เอ่ยถามหยั่งเชิง “ย้ายบ้านทำไมไม่บอกพวกเราสักคำล่ะ จริงสิ พวกเธอย้าย…”
จีน
“什么事,哦,来了,我这边还有事,改天再聊。”
ไทย
“มีอะไรเหรอ อ้อ มาแล้ว ทางฉันยังมีธุระอยู่ วันหลังค่อยคุยกันนะ”
จีน
“嘟嘟嘟……”
ไทย
“ตู๊ด…ตู๊ด…ตู๊ด…”
จีน
听着挂断电话的声音,刘娟愣了好一会。
ไทย
เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย หลิวจวนก็ยืนอึ้งไปครู่ใหญ่
จีน
“他们怎么搬家了?”江兵问。
ไทย
“ทำไมพวกเขาถึงย้ายบ้านล่ะ” เจียงปิงถาม
จีน
“说是小貌给他们买了一套房子。”
ไทย
“บอกว่าเสี่ยวเม่าซื้อบ้านให้พวกเขาหลังหนึ่ง”
จีน
“搬到哪儿去了?”
ไทย
“ย้ายไปที่ไหน”
จีน
“你耳聋?没听见我刚问就被打断了嘛?”刘娟有些烦躁。
ไทย
“นายหูหนวกหรือไง ไม่ได้ยินเหรอว่าฉันเพิ่งถามก็โดนตัดบทแล้วน่ะ” หลิวจวนเริ่มหงุดหงิด
จีน
“我就说吧,你之前说的那些有些过了,这下好了,人家直接搬走了。”
ไทย
“ฉันบอกแล้วไง เรื่องที่เธอพูดไปคราวก่อนมันเกินไปหน่อย คราวนี้ดีล่ะสิ เขาเล่นย้ายหนีไปเลย”
จีน
“这能怪我?那你说,我应该怎么办?你有什么好办法?”
ไทย
“นี่จะมาโทษฉันได้ยังไง งั้นนายบอกมาสิว่าฉันควรทำยังไง นายมีวิธีที่ดีกว่านี้หรือไง”
จีน
刘娟怒道:“另外,是不是因为那件事还说不准,明天晚上我再打个电话问问,你别轻易下结论。”
ไทย
หลิวจวนแผดเสียงอย่างโมโห “อีกอย่าง เป็นเพราะเรื่องนั้นจริงหรือเปล่าก็ยังพูดไม่ได้ พรุ่งนี้ค่ำฉันจะโทรไปถามอีกที นายอย่าเพิ่งด่วนสรุปไปหน่อยเลย”
จีน
“我不跟你吵,人家招呼都不打就走了,还说不准。”江兵趿拉着拖鞋回了卧室。
ไทย
“ฉันไม่ทะเลาะกับเธอหรอก คนเขาไม่บอกไม่กล่าวสักคำก็ย้ายไปแล้ว ยังจะบอกว่าพูดไม่ได้อีก” เจียงปิงลากรองเท้าแตะเดินกลับเข้าห้องนอนไป
จีน
刘娟心中隐约也有了答案,可还是抱着一丝侥幸心。
ไทย
ในใจของหลิวจวนก็พอจะมีคำตอบอยู่เลือนราง ทว่าก็ยังคงแอบหวังลมๆ แล้งๆ อยู่ลึกๆ
จีน
这点侥幸,在第二天晚上给赵梅打电话,她问及他们如今的住址,赵梅再次借口有事挂断电话的时候烟消云散。
ไทย
ความหวังเพียงน้อยนิดนี้ มลายหายไปเป็นปลิดทิ้งในค่ำวันถัดมา เมื่อเธอโทรศัพท์หาจ้าวเหมยเพื่อถามถึงที่อยู่ปัจจุบันของพวกเขา แล้วจ้าวเหมยก็หาข้ออ้างว่ามีธุระแล้วตัดสายทิ้งไปอีกครั้ง
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน