ตามหลักการแล้วไม่ได้ (1/1)

Chinese

对王蓉来说，李貌算的上是改变她命运的人了，要不然她如今估计还在洗头店做洗头妹。

Thai

สำหรับหวังหรงแล้ว หลี่เม่าถือเป็นคนที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้เธอก็คงยังเป็นเด็กสระผมอยู่ในร้านตัดผม

Chinese

对这个老板，她曾偷偷喜欢过，毕竟帅哥谁不喜欢啊。而且这个帅哥还是学霸，还那么优秀，那么有钱。

Thai

สำหรับเจ้านายคนนี้ เธอเคยแอบชอบอยู่เหมือนกัน ก็แหม ใครบ้างจะไม่ชอบคนหล่อ ยิ่งไปกว่านั้นหนุ่มหล่อคนนี้ยังเป็นหัวกะทิ ทั้งเก่งกาจและร่ำรวยขนาดนั้น

Chinese

但她很有自知之明，知道人家看不上她，自己也配不上，于是很果断的掐灭了这个念头。

Thai

แต่เธอรู้ตัวเองดี รู้ว่าเขาคงไม่มองเธอ และตัวเธอเองก็ไม่คู่ควร จึงตัดความคิดนี้ทิ้งไปอย่างเด็ดขาด

Chinese

现下，她对他，只有员工对老板的崇敬，以及那么一丝丝的敬畏。

Thai

ตอนนี้ สิ่งที่เธอมีให้เขามีเพียงความเคารพยกย่องที่พนักงานมีต่อเจ้านาย และความยำเกรงอยู่เล็กๆ เท่านั้น

Chinese

老板交代的事，她一直紧记在心，当作头等大事，下播后便迫不及待找到了小姐妹蔡婉婷。

Thai

เรื่องที่เจ้านายสั่งการไว้ เธอจดจำใส่ใจอย่างเหนียวแน่น ถือเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง พอเลิกสตรีมจึงรีบไปหาเพื่อนสาวคนสนิทอย่างไช่หว่านถิงทันที

Chinese

深夜，天桥下的路边摊坐着两个女生。

Thai

ดึกสงัด สองสาวนั่งอยู่ที่แผงลอยริมทางใต้สะพานลอย

Chinese

一个穿着性感的包臀裙，双腿紧紧并拢；一个穿着白色短裙，大腿上裹着黑丝，隐约可见肉色。

Thai

คนหนึ่งสวมกระโปรงทรงรัดรูปสุดเซ็กซี่ สองขาแนบชิดกัน อีกคนสวมกระโปรงสั้นสีขาว ต้นขาสวมถุงน่องดำเผยให้เห็นเนื้อผิวรำไร

Chinese

“最近直播怎么样？”王蓉拽掉串上最后一块洒满孜然的牛肉，擦了擦嘴问。

Thai

“ช่วงนี้ไลฟ์สตรีมเป็นยังไงบ้าง” หวังหรงดึงเนื้อวัวชิ้นสุดท้ายที่โรยผงยี่หร่าจนทั่วออกจากไม้พลางเช็ดปากแล้วถาม

Chinese

“就那样，放心吧，没你红，也没你赚的多。”蔡婉婷嘴里嚼着东西，含糊不清道。

Thai

“ก็งั้นๆ วางใจเถอะ ไม่ดังเท่าเธอ แล้วก็หาเงินได้ไม่เยอะเท่าเธอด้วย” ไช่หว่านถิงเคี้ยวของในปากพลางพูดอู้อี้

Chinese

王蓉闻言也没生气，柔声道：“你知道我没这意思，我巴不得你赚的比我多呢，这样老板赚的也能多点。”

Thai

หวังหรงได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้โกรธ พูดเสียงอ่อนว่า “เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันอยากให้เธอหาได้มากกว่าฉันด้วยซ้ำ แบบนี้เจ้านายจะได้เงินเยอะขึ้นไง”

Chinese

提到李貌，蔡婉婷瞬间被转移了注意力，不再计较谁赚的多的问题，煞有其事点点头，笑道：“那倒没错，你们赚的越多，老板赚的就越多，我应该高兴才对啊！”

Thai

พอเอ่ยถึงหลี่เม่า ความสนใจของไช่หว่านถิงก็ถูกเบนไปทันที ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องใครหาเงินได้มากกว่าอีก พยักหน้าอย่างจริงจังแล้วยิ้มพูด “นั่นก็จริง ยิ่งพวกเธอหาเงินได้มากเท่าไร เจ้านายก็ยิ่งได้มากเท่านั้น ฉันควรจะดีใจสิถึงจะถูก!”

Chinese

王蓉微微蹙眉，这话听着怎么感觉怪怪的，再联想到李貌交代的话，她脑中灵光一闪，半开玩笑半认真问：“婉婷，瞧你这样子，不会是喜欢上咱老板了吧？”

Thai

หวังหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย คำพูดนี้ฟังดูแปลกๆ ชอบกล เมื่อนึกถึงคำที่หลี่เม่าฝากมา ประกายความคิดก็แวบเข้ามาในหัว เธอจึงถามกึ่งเล่นกึ่งจริงว่า “หว่านถิง ดูท่าทางเธอแล้ว อย่าบอกนะว่าชอบเจ้านายของพวกเราเข้าแล้วน่ะ”

Chinese

蔡婉婷眨了眨眼，没说话。

Thai

ไช่หว่านถิงกะพริบตาปริบๆ ไม่พูดไม่จา

Chinese

“哎，不是，你来真的？！”

Thai

“เฮ้ย ไม่ใช่สิ เธอเอาจริงเหรอเนี่ย?!”

Chinese

“真的又怎么了，还不允许我喜欢人了还？”她索性直接承认。

Thai

“เอาจริงแล้วทำไมล่ะ ห้ามไม่ให้ฉันชอบคนอื่นหรือไง” เธอยอมรับตรงๆ ไปเลย

Chinese

“你当然可以喜欢任何人，但……”王蓉欲言又止。

Thai

“เธอจะชอบใครก็ชอบได้ทั้งนั้นแหละ แต่…” หวังหรงอึกอัก

Chinese

“但什么？阿蓉，你吞吞吐吐的，该不会是也喜欢他吧？”蔡婉婷一脸狐疑。

Thai

“แต่อะไร อาหรง เธออึกๆ อักๆ แบบนี้ อย่าบอกนะว่าเธอก็ชอบเขาเหมือนกันน่ะ” ไช่หว่านถิงมองด้วยสีหน้าเคลือบแคลง

Chinese

“我……”她张口就想否认，但话到一半又止住了，“我确实喜欢他。”

Thai

“ฉัน…” เธออ้าปากจะปฏิเสธ แต่พูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงัก “ฉันชอบเขาจริงๆ นั่นแหละ”

Chinese

蔡婉婷眯着眼睛，戒备的盯着她，沉吟片刻，“你想跟我抢？”

Thai

ไช่หว่านถิงหรี่ตาลง จ้องมองเธออย่างระแวดระวัง นิ่งคิดครู่หนึ่ง “เธอคิดจะแย่งกับฉันเหรอ”

Chinese

王蓉心想果然，没回答她这个问题，而是反问：“你想跟老板娘抢？”

Thai

หวังหรงคิดในใจว่าจริงด้วย ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่ถามกลับไปว่า “เธอคิดจะแย่งกับเถ้าแก่เนี้ยเหรอ”

Chinese

“切，别一口一个老板娘的，你叫的是不是太早了点？他们又还没结婚。就算结婚了，不是还能离婚么。”蔡婉婷撇撇嘴。

Thai

“เชอะ อย่ามาเถ้าแก่เนี้ยคำนู้นเถ้าแก่เนี้ยคำนี้หน่อยเลย เธอเรียกเร็วเกินไปหน่อยมั้ง พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย ต่อให้แต่งแล้ว ก็ยังหย่าได้ไม่ใช่หรือไง” ไช่หว่านถิงเบะปาก

Chinese

“可这是不对的，他们是男女朋友，现在任何人插足进去都是第三者。”王蓉顿了顿，接着道：“再说，老板娘那么优秀，长得又那么好看，没希望的。”

Thai

“แต่นี่มันไม่ถูกต้อง พวกเขาเป็นแฟนกัน ตอนนี้ใครแทรกเข้าไปก็เป็นมือที่สามทั้งนั้นแหละ” หวังหรงชะงักไปนิด แล้วพูดต่อ “อีกอย่าง เถ้าแก่เนี้ยทั้งเก่งทั้งหน้าตาสะสวยขนาดนั้น ไม่มีหวังหรอก”

Chinese

“优秀的男人从不缺乏追求者，我有权利追求自己喜欢的人。

Thai

“ผู้ชายที่เพียบพร้อมไม่เคยขาดคนตามจีบ ฉันมีสิทธิ์ที่จะตามจีบคนที่ตัวเองชอบ

Chinese

至于没希望？呵呵，我比你更了解男人，只能说，家花哪有野花香这句话自有它的道理。”

Thai

ส่วนที่ว่าไม่มีหวังน่ะเหรอ เหอะ ฉันเข้าใจผู้ชายดีกว่าเธออีก บอกได้แค่ว่าคำพูดที่ว่าดอกไม้ริมทางหอมกว่าดอกไม้ในบ้านมันมีเหตุผลของมันอยู่”

Chinese

说完，蔡婉婷招招手，“老板，再来五串羊肉！”

Thai

พูดจบ ไช่หว่านถิงก็กวักมือเรียก “เถ้าแก่ ขอเนื้อแพะย่างอีกห้าไม้!”

Chinese

然后看向好姐妹继续道：“既然你心里过不去，就别跟我争了。”

Thai

จากนั้นก็หันมามองเพื่อนสาวแล้วพูดต่อ “ในเมื่อในใจเธอรับไม่ได้ ก็อย่ามาแย่งกับฉันเลย”

Chinese

王蓉张了张嘴，苦笑着摇了摇头，“我有自知之明。对了，这么说，你现在正在追老板？”

Thai

หวังหรงอ้าปาก ยิ้มเจื่อนแล้วส่ายหน้า “ฉันรู้ตัวเองดี ว่าแต่ พูดแบบนี้ ตอนนี้เธอกำลังตามจีบเจ้านายอยู่เหรอ”

Chinese

“对啊！”话都说到这份上了，蔡婉婷也不藏着掖着了。

Thai

“ก็ใช่น่ะสิ!” พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ไช่หว่านถิงก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรอีก

Chinese

“就非要追？不能放弃？”

Thai

“ต้องตามตื๊อให้ได้เลยเหรอ ยอมแพ้ไม่ได้เหรอ”

Chinese

“你胆子小不追就算了，来劝我放弃就不对了，哎呀，反正这事我有分寸，你别管了。”蔡婉婷不耐烦的摆了摆手。

Thai

“เธอใจเสาะไม่กล้าจีบก็ช่างสิ จะมาเกลี้ยกล่อมให้ฉันยอมแพ้มันไม่ถูกนะ โอย ช่างเถอะ เรื่องนี้ฉันรู้ลิมิตตัวเองดี เธออย่ามายุ่งเลย” ไช่หว่านถิงโบกมืออย่างรำคาญใจ

Chinese

见劝说没用，王蓉深深叹了口气，这才道：“傍晚的时候，老板让我带句话给你。”

Thai

เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ หวังหรงจึงถอนหายใจยาว แล้วค่อยเอ่ยปาก “เมื่อตอนพลบค่ำ เจ้านายฝากคำพูดมาบอกเธอประโยคหนึ่ง”

Chinese

蔡婉婷手上动作一停，“什么话？”

Thai

มือของไช่หว่านถิงชะงัก “คำพูดอะไร”

Chinese

期待的同时又很忐忑。

Thai

ทั้งคาดหวังและกระวนกระวายใจในคราวเดียวกัน

Chinese

“说你找个好工作不容易，让你踏踏实实好好干。”

Thai

“บอกว่าเธอกว่าจะหางานดีๆ ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ให้ตั้งหน้าตั้งตาทำงานดีๆ ซะ”

Chinese

话落，蔡婉婷那由于天气热的红扑扑的小脸瞬间毫无血色。混迹社会好几年了，她当然明白话里的意思。

Thai

สิ้นเสียง ใบหน้าเล็กๆ ที่แดงระเรื่อเพราะอากาศร้อนของไช่หว่านถิงพลันซีดเผือดไร้สีเลือด คลุกคลีอยู่ในสังคมมาหลายปี ย่อมเข้าใจความหมายในคำพูดนั้นได้อย่างถ่องแท้

Chinese

王蓉瞥了眼失魂落魄的小姐妹，没再说话，自顾自拿起桌上的羊肉串，小口小口咀嚼着。

Thai

หวังหรงเหลือบมองเพื่อนสาวที่วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ไม่ได้พูดอะไรอีก ก้มหน้าหยิบเนื้อแพะเสียบไม้ย่างบนโต๊ะขึ้นมาเคี้ยวทีละคำเล็กๆ

Chinese

“今晚你把我叫出来就是专门为了这事？”良久后，蔡婉婷冷冷开口。

Thai

“คืนนี้เธอเรียกฉันออกมาก็เพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะงั้นเหรอ” เนิ่นนานผ่านไป ไช่หว่านถิงจึงเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

Chinese

“嗯。”王蓉点点头。

Thai

“อืม” หวังหรงพยักหน้า

Chinese

“那你直接跟我说不就好了，啰里八嗦那么多，套我的话，是想故意看我笑话？”

Thai

“งั้นเธอก็บอกฉันตรงๆ ไปเลยก็จบแล้ว พูดจาเวิ่นเว้อยืดยาวมาหลอกถามฉัน ตั้งใจจะดูเรื่องตลกของฉันใช่ไหม”

Chinese

“我……”

Thai

“ฉัน…”

Chinese

“现在你看到了？好笑么？你高兴了？开心了？我知道自从下过海后，做了那种事，你就瞧不起我，可也用不着这么来戏弄我吧？”

Thai

“ตอนนี้เธอเห็นแล้วใช่ไหม ตลกมากไหม สะใจหรือยัง ดีใจแล้วใช่ไหม ฉันรู้ว่าตั้งแต่ฉันเคยลงอ่างไปทำเรื่องพรรค์นั้น เธอก็ดูถูกฉันมาตลอด แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมาปั่นหัวฉันแบบนี้เลยนี่!”

Chinese

蔡婉婷被以这种方式警告，简直羞愤欲死，原本就脆弱不堪的自尊心轰然倒塌。

Thai

ไช่หว่านถิงถูกตักเตือนด้วยวิธีเช่นนี้ก็ทั้งอับอายและโกรธจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ศักดิ์ศรีที่เปราะบางอยู่แล้วพังทลายลงมาครืนใหญ่

Chinese

可她不敢冲李貌这个老板发脾气，怕丢了如今的工作，回到以前那种生活，便只能选择相对好欺负的闺蜜发泄。

Thai

ทว่าเธอไม่กล้าไปอาละวาดใส่เจ้านายอย่างหลี่เม่า เพราะกลัวจะตกงานจนต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม จึงทำได้เพียงเลือกมาระบายอารมณ์ใส่เพื่อนสนิทที่ดูรังแกง่ายกว่า

Chinese

说完，也不给对方解释的机会，扔掉手中的串串，随便抽了两张纸，扭着包臀裙，踩着高跟鞋，伴着愤怒的“哒哒”声走远。

Thai

พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้อธิบาย โยนไม้เสียบเนื้อในมือทิ้ง ดึงทิชชู่ออกมาสองแผ่นส่งๆ บิดสะโพกในกระโปรงรัดรูป ย่ำส้นสูงเดินจากไปด้วยเสียง “ตึกตัก” อันเกรี้ยวกราด

Chinese

王蓉盯着她的背影，起身伸了伸手，最后颓然坐下，喃喃道：“我真不是有意的……”

Thai

หวังหรงจ้องมองแผ่นหลังของเธอ ลุกขึ้นยื่นมือออกไป ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง พึมพำว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ…”

Chinese

接下来几天。

Thai

ไม่กี่วันต่อมา

Chinese

李貌都没再收到蔡婉婷的骚扰，想来话带到后想通了，他也就当什么事都没发生。

Thai

หลี่เม่าไม่ได้รับข้อความก่อกวนจากไช่หว่านถิงอีกเลย คาดว่าพอได้รับคำเตือนแล้วคงคิดได้ เขาจึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

Chinese

蔡婉婷和王蓉冷战了几天，就又和好如初，只不过有没有在心里留下芥蒂谁也不清楚。

Thai

ไช่หว่านถิงกับหวังหรงทำสงครามเย็นกันอยู่ไม่กี่วันก็กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม เพียงแต่จะมีความบาดหมางฝังลึกอยู่ในใจหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้

Chinese

……

Thai

…

Chinese

“欢迎光临，几位？”

Thai

“ยินดีต้อนรับค่ะ กี่ท่านคะ”

Chinese

“啧，老板娘，这才多久，就不认识我们了？”

Thai

“จึ๊ เถ้าแก่เนี้ย เพิ่งผ่านไปไม่นาน จำพวกเราไม่ได้แล้วเหรอครับ”

Chinese

吧台后，一少妇端庄的立在那儿。

Thai

ด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ หญิงสาววัยสะพรั่งผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างสง่างาม

Chinese

细眉弯弯，嘴唇上涂抹着艳丽的大红色口红，柔顺的长发被蝴蝶夹束在脑后，耳垂上挂着对金色耳坠摇摇晃晃。

Thai

คิ้วเรียวโค้ง ริมฝีปากทาลิปสติกสีแดงสดจัดจ้าน ผมยาวสลวยถูกรวบไว้ด้านหลังด้วยกิ๊บผีเสื้อ ต่างหูทองคู่หนึ่งที่ติ่งหูแกว่งไกวไปมา

Chinese

黑色V领蕾丝边紧身衬衫上，露出一片白腻光滑，一条金项链躺在清晰可见的锁骨上。

Thai

บนเสื้อเชิ้ตรัดรูปคอวีขอบลูกไม้สีดำ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด สร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งทอดอยู่บนกระดูกไหปลาร้าที่เห็นเด่นชัด

Chinese

待看清来人，她那双妩媚的双眼顿时更亮了几分。

Thai

เมื่อมองเห็นชัดตาว่าเป็นใคร ดวงตาคู่งามหยาดเยิ้มของเธอก็เป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที

Chinese

“哎呦，是你们啊，你们都好久没来我这了。”

Thai

“อุ๊ย พวกเธอนี่เอง ไม่ได้มาร้านฉันตั้งนานแล้วนะเนี่ย”

Chinese

说着从柜台后走了出来，李貌等人这才看清她完整的穿搭。

Thai

พูดพลางเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ พวกของหลี่เม่าถึงได้เห็นการแต่งตัวเต็มชุดของเธอ

Chinese

红色围裙遮挡住了她大半身体，仅露出裹着黑丝的丰满小腿和脚上的黑色高跟鞋。

Thai

ผ้ากันเปื้อนสีแดงบดบังเรือนร่างส่วนใหญ่ของเธอไว้ เผยให้เห็นเพียงน่องอวบอิ่มที่หุ้มด้วยถุงน่องดำกับรองเท้าส้นสูงสีดำบนเท้า

Chinese

“是有段时间没来了。”

Thai

“ไม่ได้มาพักหนึ่งแล้วจริงๆ ครับ”

Chinese

煲仔饭老板娘瞅了瞅他们这一大群人，笑道：“这是给我拉生意来了？都吃点什么？”

Thai

เถ้าแก่เนี้ยร้านข้าวอบหม้อดินกวาดตามองคนกลุ่มใหญ่กลุ่มนี้แล้วยิ้มพูด “นี่พาคนมาอุดหนุนฉันเหรอ จะกินอะไรกันดีล่ะ”

Chinese

“我要两份腊味虾仁煎蛋！”李貌帮自己和女朋友点了一份，然后看向其他人：“你们自己点。”

Thai

“ผมเอาข้าวอบกุนเชียงกุ้งไข่ดาวสองที่ครับ!” หลี่เม่าสั่งให้ตัวเองกับแฟนสาว จากนั้นจึงหันไปมองคนอื่นๆ “สั่งกันเองได้เลย”

Chinese

张强，张琳，赵思妤，王玥，小江老师，胡颖，纷纷报上菜名。

Thai

จางเฉียง จางหลิน จ้าวซืออวี๋ หวังเยว่ ครูเสี่ยวเจียง และหูอิ่ง ต่างทยอยบอกชื่อเมนู

Chinese

“那个，老板娘，我们这人有点多，能不能拼个桌？要不然没那个氛围。”李貌问。

Thai

“เอ่อ เถ้าแก่เนี้ยครับ พวกเรามากันเยอะขนาดนี้ ขอต่อโต๊ะได้ไหมครับ ไม่อย่างนั้นมันไม่ได้บรรยากาศน่ะ” หลี่เม่าถาม

Chinese

“原则上不行。”老板娘伸出葱白圆润的手指冲他晃了晃，接着话锋一转，“但你是例外！”

Thai

“ตามหลักการแล้วไม่ได้จ้ะ” เถ้าแก่เนี้ยยื่นนิ้วมือขาวนวลเรียวงามดั่งลำต้นหอมขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าเขา ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียง “แต่นายคือข้อยกเว้น!”