เหลือให้ฉันบ้าง

Chinese

相继把王玥和赵思妤送回去后，剩下四人之间的气氛顿时一变。

Thai

หลังจากทยอยส่งหวังเยว่และจ้าวซืออวี๋กลับไปแล้ว บรรยากาศระหว่างสี่คนที่เหลือก็เปลี่ยนไปทันที

Chinese

张强、张琳和大玉时不时瞅一眼李貌，欲言又止。刚才王玥和赵思妤在，他们不好开口询问考题的事，如今只剩他们四人，有些话就无需藏着掖着了。

Thai

จางเฉียง จางหลิน และต้าอวี้เหลือบมองหลี่เม่าเป็นระยะๆ ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ เมื่อครู่หวังเยว่กับจ้าวซืออวี๋อยู่ด้วย พวกเขาจึงไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากถามเรื่องข้อสอบ ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาสี่คนแล้ว คำพูดบางอย่างจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป

Chinese

最后还是张强搂过李貌的肩膀，鬼鬼祟祟四周瞅了瞅，压低声音问：“你出的那些卷子什么鬼？怎么题型都有，还有给我们的那些英语单词。”

Thai

ในที่สุดก็เป็นจางเฉียงที่โอบไหล่หลี่เม่า เหลือบมองซ้ายแลขวาอย่างลับๆ ล่อๆ แล้วกดเสียงต่ำถามว่า “ข้อสอบพวกนั้นที่นายออกมันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมถึงมีแนวข้อสอบครบทุกแบบเลย แถมยังมีพวกคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่นายให้พวกเราอีก”

Chinese

“卷子？什么卷子，我也没给过你们英语单词啊。”李貌装糊涂。

Thai

“ข้อสอบ? ข้อสอบอะไร ฉันไม่เคยให้คำศัพท์ภาษาอังกฤษพวกนายสักหน่อย” หลี่เม่าแกล้งทำเป็นไขสือ

Chinese

“别装。”张强搂着他肩膀的手用了用力，“你放心，我们绝对不会透露出去，你给兄弟说实话，是不是提前……”

Thai

“อย่ามาแกล้งทำ” มือที่โอบไหล่เขาของจางเฉียงออกแรงบีบ “นายวางใจได้ พวกเราไม่มีทางแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด นายบอกความจริงกับพี่น้องมาเถอะ ว่าแอบรู้…ล่วงหน้าใช่ไหม”

Chinese

“越说越离谱了啊！”李貌打断话头，摘掉墨镜，认真的盯着他，严肃道：“我从没给过你们什么卷子，记住，从来没有！”

Thai

“ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะใหญ่แล้ว!” หลี่เม่าขัดจังหวะ ถอดแว่นกันแดดออก จ้องมองเขาอย่างจริงจังแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉันไม่เคยให้ข้อสอบอะไรพวกนายทั้งนั้น จำไว้ ไม่เคยมี!”

Chinese

他又看向张琳和楚红玉，一改往日的吊儿郎当，重复道：“从来没有！”

Thai

เขาหันไปมองจางหลินกับฉู่หงอวี้อีกครั้ง เปลี่ยนท่าทางเหยาะแหยะเหมือนเช่นทุกวัน แล้วพูดย้ำว่า “ไม่เคยมีเด็ดขาด!”

Chinese

大玉三人对视一眼，然后郑重点了点头。

Thai

ต้าอวี้กับอีกสองคนสบตากัน จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

Chinese

李貌重新戴上墨镜，招了招手，待三人凑过来，他低声道：“那些题目都是我从各种试卷上找来的，强子也知道。”

Thai

หลี่เม่าสวมแว่นกันแดดกลับเข้าไปใหม่ กวักมือเรียก พอทั้งสามคนขยับเข้ามาใกล้ เขาก็กระซิบเสียงเบาว่า “โจทย์พวกนั้นฉันไปหามาจากข้อสอบสารพัดชุด เฉียงจื่อก็รู้นี่”

Chinese

张强回忆一番，一脸恍然，“怪不得那段时间你又是借又是买的！”

Thai

จางเฉียงนึกย้อนดู สีหน้าพลันกระจ่างแจ้ง “มิน่าล่ะช่วงนั้นนายถึงได้ทั้งยืมทั้งซื้อ!”

Chinese

李貌点点头，继续找补：“很多题型你们平时就刷到过，卷子上也有很多题目是没有的，纯属运气罢了。”

Thai

หลี่เม่าพยักหน้า พูดแก้ต่างต่อ “แนวข้อสอบหลายข้อพวกนายก็เคยทำผ่านหูผ่านตามาอยู่แล้ว ในข้อสอบจริงก็มีอีกตั้งหลายข้อที่ไม่มีในชุดที่ฉันให้ มันเป็นเรื่องของดวงล้วนๆ”

Chinese

张强和张琳仔细回想，考前刷的题太多，好像？是这样？

Thai

จางเฉียงกับจางหลินลองนึกทบทวนอย่างละเอียด ช่วงก่อนสอบทำโจทย์ไปเยอะมาก เหมือนจะ…เป็นอย่างนั้นจริงๆ หรือ?

Chinese

只有楚红玉若有所思。

Thai

มีเพียงฉู่หงอวี้ที่ดูครุ่นคิด

Chinese

李貌笑笑，他出的那些卷子，上面的题目又不是原题，都是差不多的题型罢了。

Thai

หลี่เม่ายิ้มบางๆ ข้อสอบที่เขาออกพวกนั้น โจทย์ข้างในก็ไม่ใช่ข้อสอบจริงเสียหน่อย เป็นแค่แนวโจทย์ที่ใกล้เคียงกันเท่านั้น

Chinese

而且他就不信，成千道题目他们都能一一记住。就算记住又能怎样，那些试卷早已成了碎纸屑，不知所踪，难不成他们还能找到拼出来？

Thai

อีกอย่างเขาไม่เชื่อหรอกว่าโจทย์เป็นพันๆ ข้อพวกเขาจะจำได้ทั้งหมด ต่อให้จำได้แล้วจะทำไม ข้อสอบพวกนั้นก็กลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อยหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ คงไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไปหามาต่อคืนได้หรอกนะ?

Chinese

如今稍微一引导，他们自然就会往是他运气好的方向想，也只有这个理由最靠谱。

Thai

ตอนนี้พอชี้นำไปสักหน่อย พวกเขาก็ย่อมจะคิดไปในทางที่ว่าเขาแค่โชคดี และมีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่น่าเชื่อถือที่สุด

Chinese

想到这，李貌又道：“至于提前知道题目这事，动动你的猪脑子想想，可能么？”他伸手搓了搓张强的大脑袋瓜。

Thai

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เม่าจึงพูดขึ้นอีก “ส่วนเรื่องรู้ข้อสอบล่วงหน้า ใช้สมองหมูๆ ของนายคิดดูสิว่ามันเป็นไปได้ไหม” เขายื่นมือไปขยี้หัวโตๆ ของจางเฉียง

Chinese

张强等人沉默，认真想想，确实不可能。

Thai

พวกจางเฉียงนิ่งเงียบไป พอคิดดูอย่างจริงจังแล้ว มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ

Chinese

高考卷子的运输可是比运钞车还严，李貌难不成瞒着他们去劫车了？而且还神不知鬼不觉的成功了？！要不然怎么没新闻播出来，也没更换卷子。

Thai

การขนส่งข้อสอบเกาเขานั้นเข้มงวดกว่ารถขนเงินเสียอีก หลี่เม่าคงไม่ได้แอบไปปล้นรถขนข้อสอบลับหลังพวกเขาหรอกนะ? แถมยังทำสำเร็จอย่างแนบเนียนไร้ร่องรอยเนี่ยนะ?! ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่มีข่าวออก แล้วก็ไม่มีการเปลี่ยนชุดข้อสอบด้วย

Chinese

张强和张琳怎么也不会想到李貌是重生了，就算想到了估计也会觉着荒谬而选择不相信。

Thai

จางเฉียงกับจางหลินไม่มีทางคิดถึงเรื่องที่หลี่เม่าได้เกิดใหม่แน่นอน ต่อให้คิดขึ้นมาได้ก็คงรู้สึกว่าเป็นเรื่องไร้สาระจนไม่เชื่ออยู่ดี

Chinese

排除最不靠谱的可能，只剩一个“运气好”能说的过去。

Thai

เมื่อตัดความเป็นไปได้ที่เชื่อไม่ลงที่สุดออกไป ก็เหลือเพียง “โชคดี” เท่านั้นที่พอจะฟังขึ้น

Chinese

“这事就算过了，以后就别再拿出来说了。”

Thai

“เรื่องนี้ถือว่าผ่านไปแล้วนะ ต่อไปอย่าหยิบยกขึ้นมาพูดอีก”

Chinese

李貌咳嗽一声，转移话题：“强子，你说不定能和你家张琳上同一所大学了啊！”

Thai

หลี่เม่ากระแอมไอ เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เฉียงจื่อ ไม่แน่นายอาจจะได้เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับจางหลินของนายก็ได้นะ!”

Chinese

一提这事，张强和张琳立马把刚才的问题抛诸脑后，开始热烈讨论未来上哪所大学。

Thai

พอพูดถึงเรื่องนี้ จางเฉียงกับจางหลินก็โยนคำถามเมื่อครู่ทิ้งไปไว้ข้างหลังทันที และเริ่มถกเถียงกันอย่างตื่นเต้นเรื่องมหาวิทยาลัยที่จะเข้าเรียนในอนาคต

Chinese

李貌则瞅了眼时间，和张强商量了下，决定就此分别，各自送各自的女朋友回家。

Thai

ส่วนหลี่เม่าเหลือบมองเวลา ปรึกษากับจางเฉียงเล็กน้อย แล้วตัดสินใจแยกย้ายกันตรงนี้ ต่างคนต่างไปส่งแฟนสาวของตัวเองกลับบ้าน

Chinese

着实是四个人聚一块不方便做些私密的事。

Thai

เหตุผลจริงๆ ก็คืออยู่รวมกันสี่คนมันไม่สะดวกที่จะทำเรื่องส่วนตัวนั่นแหละ

Chinese

这不，张强二人一走，李貌就故意领着大玉到了一处路灯坏掉的幽暗角落，抱住她就狂啃。

Thai

นั่นไงล่ะ พอพวกจางเฉียงสองคนเดินจากไป หลี่เม่าก็จงใจพาต้าอวี้ไปยังมุมมืดสลัวที่ไฟถนนเสีย โอบกอดเธอไว้แล้วจูบอย่างดูดดื่ม

Chinese

一开始大玉还担心被路过的人瞧见，结果战战兢兢啃了半天发现一个人都没，遂也渐渐放开，热烈回应。

Thai

ในตอนแรกต้าอวี้ยังกังวลว่าจะถูกคนที่เดินผ่านไปมาเห็นเข้า แต่ผลปรากฏว่าหลังจากจูบกันอย่างหวาดระแวงอยู่ครู่ใหญ่ก็พบว่าไม่มีใครอยู่เลย เธอจึงค่อยๆ ปล่อยใจและตอบรับอย่างเร่าร้อน

Chinese

李貌直到啃的大玉腿软站不住才作罢。

Thai

หลี่เม่าจูบจนต้าอวี้แข้งขาอ่อนแรงยืนแทบไม่ไหวถึงยอมหยุด

Chinese

“待会回去你煮点粥给我带回去，我爸妈每天忙的晚饭都不吃，天天晚上下面也不是个事。”他给背上的大玉出主意。

Thai

“เดี๋ยวกลับไปเธอต้มโจ๊กให้ฉันเอากลับไปด้วยนะ พ่อแม่ฉันยุ่งจนไม่ได้กินข้าวเย็นทุกวัน ต้มบะหมี่กินเองทุกคืนมันก็ไม่ใช่เรื่อง” เขาออกความคิดให้ต้าอวี้ที่อยู่บนหลัง

Chinese

“那我们快点吧，现在都好晚了。”楚红玉用手背擦了擦红唇四周沾到的口水，忍不住催促。

Thai

“งั้นพวกเรารีบกันหน่อยเถอะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว” ฉู่หงอวี้ใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำลายรอบริมฝีปากสีแดงระเรื่อ อดไม่ได้ที่จะเร่ง

Chinese

“好勒，走着！”李貌把她往上颠了颠，跑一会走一会。

Thai

“ได้เลย ไปกัน!” หลี่เม่าขยับตัวเธอขึ้น วิ่งบ้างเดินบ้างสลับกันไป

Chinese

所幸小区离的不远，很快到了家，夏奶奶已经睡觉。

Thai

โชคดีที่ชุมชนพักอาศัยอยู่ไม่ไกล ไม่นานก็มาถึงบ้าน ย่าเซี่ยเข้านอนไปแล้ว

Chinese

大玉一回去就开始淘米煮粥，放水的时候手都有点抖，生怕放多或放少，导致煮的粥太稀或太浓。

Thai

พอกลับมาถึงต้าอวี้ก็เริ่มซาวข้าวต้มโจ๊กทันที ตอนใส่น้ำมือยังสั่นเล็กน้อย กลัวว่าจะใส่มากเกินไปหรือน้อยเกินไปจนทำให้โจ๊กที่ต้มเหลวเกินหรือข้นเกิน

Chinese

待煮好，她把李貌刚才在楼下超市买的保温饭盒用热水烫了烫，盛上满满一桶，又装了一层自家腌制的小菜。

Thai

พอต้มเสร็จ เธอก็เอาน้ำร้อนลวกกล่องข้าวเก็บความร้อนที่หลี่เม่าเพิ่งซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่าง ตักโจ๊กใส่จนเต็มกล่อง และยังใส่เครื่องเคียงผักดองที่ทำเองไว้อีกชั้นหนึ่ง

Chinese

“给，拿好，别洒了，你快回去吧，时间长就凉了。”一切妥当，大玉小心翼翼把食盒递给他。

Thai

“นี่ ถือดีๆ นะ อย่าทำหก รีบกลับไปเถอะ นานเข้าจะเย็นชืดเสียก่อน” เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ต้าอวี้ก็ยื่นกล่องอาหารให้เขาอย่างระมัดระวัง

Chinese

“夏天么，凉了正好。”李貌接过。

Thai

“หน้าร้อนนี่นา เย็นลงหน่อยก็พอดีเลย” หลี่เม่ารับมา

Chinese

“哎呀。”大玉急的嘟着嘴轻轻跺了跺脚。

Thai

“โธ่” ต้าอวี้ร้อนใจจนมุ่ยปากแล้วกระทืบเท้าเบาๆ

Chinese

“好好好，最后亲一个我就回去。”李貌噘嘴求吻。

Thai

“ก็ได้ๆ จูบสุดท้ายอีกทีแล้วฉันจะกลับ” หลี่เม่าทำปากจู๋ขอจูบ

Chinese

“啵！”

Thai

“จุ๊บ!”

Chinese

大玉敷衍的啄了他一口，“去吧，晚上……呃，手机聊。”

Thai

ต้าอวี้จุ๊บเขาอย่างส่งๆ หนึ่งที “ไปได้แล้ว คืนนี้…เอ่อ คุยกันในโทรศัพท์นะ”

Chinese

她差点说成“床聊”，都怪小貌平时老跟自己这么说。

Thai

เธอเกือบจะหลุดปากพูดว่า “คุยกันบนเตียง” ไปแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเสี่ยวเม่าชอบพูดแบบนี้กับเธอบ่อยๆ

Chinese

李貌委屈巴巴看着她，对其敷衍的态度很不满意。

Thai

หลี่เม่ามองเธอด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ ไม่พอใจกับท่าทีส่งๆ ของเธอเป็นอย่างมาก

Chinese

大玉无奈，宠溺地笑着凑上前咬了咬他嘴唇，又蹭了蹭他鼻尖，学着他平日里哄自己的语气，低低道：“回去吧，乖。”

Thai

ต้าอวี้จนใจ ยิ้มอย่างตามใจพลางขยับเข้าไปกัดริมฝีปากเขาเบาๆ แล้วเอาปลายจมูกคลอเคลียปลายจมูกของเขา เลียนแบบน้ำเสียงที่เขาใช้ปลอบตนเองในยามปกติ กระซิบเสียงเบาว่า “กลับไปได้แล้วนะ เด็กดี”

Chinese

李貌冲她比划了个打电话的手势，这才心满意足哼着小曲离开。

Thai

หลี่เม่าทำท่าทำทางเป็นสัญลักษณ์โทรศัพท์ให้เธอ จากนั้นถึงได้ฮัมเพลงเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

Chinese

回到自家小区，在楼底下正好遇见爸妈。

Thai

พอกลับมาถึงชุมชนพักอาศัยของตนเอง ก็บังเอิญพบพ่อแม่ที่ใต้ตึกพอดี

Chinese

“我还以为你今晚放飞自我不回来了呢。”赵梅看着儿子花里胡哨的头发没好气道，可瞧见儿子的伤口，又忍不住软下心，关心问：“还疼不疼？”

Thai

“แม่นึกว่าคืนนี้นายจะเตลิดเปิดเปิงจนไม่กลับบ้านแล้วเสียอีก” จ้าวเหมยมองผมหลากสีฉูดฉาดของลูกชายแล้วพูดอย่างหงุดหงิด แต่พอเห็นบาดแผลของลูกชาย ใจก็อดอ่อนยวบลงไม่ได้ ถามด้วยความห่วงใยว่า “ยังเจ็บอยู่ไหม”

Chinese

“我哪能丢下您独自远航？至于伤口么。”李貌伸手轻轻摸了摸，“压根不疼。”

Thai

“ผมจะทิ้งแม่ไปคนเดียวได้ยังไงล่ะครับ ส่วนเรื่องแผลน่ะเหรอ” หลี่เม่ายื่นมือไปแตะเบาๆ “ไม่เจ็บเลยสักนิด”

Chinese

赵梅瞪了他一眼，明显不信。

Thai

จ้าวเหมยค้อนขวับใส่เขา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

Chinese

李治在一旁注意到了他手上提着的东西，“你手上拎的什么？”

Thai

หลี่จื้อที่อยู่ด้านข้างสังเกตเห็นของที่เขาถืออยู่ในมือ “ในมือนายถืออะไรมาน่ะ”

Chinese

“红玉刚给你们煮的粥。”

Thai

“โจ๊กที่หงอวี้เพิ่งต้มให้พ่อกับแม่ครับ”

Chinese

李貌观察着父母的表情，顿了顿，接着道：“我就提了一嘴，说你们忙的吃不上晚饭，她就非要煮点让我带回来给你们。”

Thai

หลี่เม่าสังเกตสีหน้าของพ่อแม่ ชะงักไปเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า “ผมแค่เปรยๆ ไปว่าพ่อกับแม่ยุ่งจนไม่ได้กินข้าวเย็น เธอก็ดึงดันจะต้มให้ผมเอากลับมาให้พวกท่านให้ได้เลยครับ”

Chinese

赵梅瞥了眼食盒，没说话。

Thai

จ้าวเหมยเหลือบมองกล่องอาหารแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

Chinese

李治点了点头，“走吧，一起上去，我正好饿了。”

Thai

หลี่จื้อพยักหน้า “ไปเถอะ ขึ้นไปด้วยกัน พ่อกำลังหิวอยู่พอดี”

Chinese

路过刘娟家的时候，没听见有动静，估摸带江新月出去玩还没回来。

Thai

ตอนเดินผ่านบ้านของหลิวจวน ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ คาดว่าคงพาเจียงซินเยว่ออกไปเที่ยวเล่นแล้วยังไม่กลับมา

Chinese

“这个小菜是红玉他们自家腌的，还挺香，搞的我也有点饿了。”

Thai

“ผักดองนี้ครอบครัวของหงอวี้ดองเอง หอมมากเลย ทำเอาผมชักจะหิวขึ้นมาบ้างแล้ว”

Chinese

进了屋子，李貌把爸妈拉到餐桌旁坐下，给他们一人盛了一碗。

Thai

เมื่อเข้ามาในบ้าน หลี่เม่าก็ดึงพ่อกับแม่ให้นั่งลงข้างโต๊ะอาหาร แล้วตักให้พวกท่านคนละชาม

Chinese

李治捧起“呼嘟嘟”吸了一大口，赞道：“舒坦，真不错。”

Thai

หลี่จื้อยกชามขึ้นซดเสียงดังซู้ดคำใหญ่ เอ่ยชมว่า “คล่องคอ สบายท้องจริงๆ ดีมากเลย”

Chinese

李貌看向老妈。

Thai

หลี่เม่าหันไปมองคุณแม่

Chinese

赵梅默不作声小口吃着，没理会儿子的眼神。

Thai

จ้าวเหมยตักกินทีละคำเล็กๆ เงียบๆ โดยไม่สนใจสายตาของลูกชาย

Chinese

“我去擦擦身子，你们吃，不够还有。”李貌说完就去了卫生间。

Thai

“ผมไปเช็ดตัวก่อนนะครับ พ่อกับแม่ทานกันเถอะ ถ้าไม่พอในกล่องยังมีอีก” หลี่เม่าพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไป

Chinese

李治瞅了瞅老婆，不经意道：“新月这么多年可从来没亲手给我们煮过吃的。”

Thai

หลี่จื้อเหลือบมองภรรยา พูดขึ้นมาอย่างไม่เจาะจงว่า “หลายปีมานี้ซินเยว่ไม่เคยลงมือทำอะไรให้เรากินด้วยตัวเองเลยสักครั้งนะ”

Chinese

赵梅埋头不说话。

Thai

จ้าวเหมยก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา

Chinese

“也是，从小被她爸妈惯坏了，十指不沾阳春水，估计也不会煮。”李治继续若无其事道。他也没乱说，都是事实。

Thai

“ก็จริงแหละ ตั้งแต่เด็กถูกพ่อแม่ตามใจจนเสียคน หยิบโหย่งไม่เคยแตะต้องงานบ้านงานเรือน คงจะทำไม่เป็นเหมือนกัน” หลี่จื้อพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่ได้พูดจาเรื่อยเปื่อย ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องจริง

Chinese

“呼噜噜，啊，真舒坦。”

Thai

“ซู้ด อ่า สบายท้องชะมัด”

Chinese

他没用筷子，捧起碗又吸了一大口，然后把食盒往自己身边移了移，边盛边道：“哎，对了，以后下班我们不用再下面吃了。”

Thai

เขาไม่ใช้ตะเกียบ ยกชามขึ้นซดคำใหญ่อีกครั้ง จากนั้นก็เลื่อนกล่องอาหารมาใกล้ตัวเอง ตักไปพลางพูดไปพลางว่า “เออ จริงสิ ต่อไปพอเลิกงานพวกเราก็ไม่ต้องต้มบะหมี่กินอีกแล้ว”

Chinese

赵梅没好气抬起头，眼睛直勾勾盯着食盒，不满道：“给我留点。”

Thai

จ้าวเหมยเงยหน้าขึ้นอย่างหงุดหงิด สายตาจ้องเขม็งไปที่กล่องอาหาร พูดอย่างไม่พอใจว่า “เหลือไว้ให้ฉันบ้างนะ”