ตกใจเก้อ

Chinese

又码了会字，俩人才结束今晚的活动。

Thai

พิมพ์งานต่ออีกสักพัก ทั้งสองคนถึงยุติกิจกรรมของคืนนี้ลง

Chinese

楚红玉背着鼓鼓囊囊的书包，在小貌的目送下回了宿舍。

Thai

ฉู่หงอวี้สะพายกระเป๋านักเรียนที่ป่องแน่น เดินกลับหอพักใต้สายตาที่มองส่งของเสี่ยวเม่า

Chinese

张琳不在，应该是去洗澡了。

Thai

จางหลินไม่อยู่ น่าจะไปอาบน้ำแล้ว

Chinese

她从包里小心翼翼拿出一套秋衣秋裤，端着洗脸盆，也去了楼下洗浴间。

Thai

เธอหยิบชุดลองจอนออกมาจากกระเป๋าอย่างระมัดระวัง แล้วยกกะละมังล้างหน้าเดินลงไปห้องอาบน้ำชั้นล่างเช่นกัน

Chinese

待洗好回来，她外面还是穿着校服，然后和张琳一起照例在阳台站了会，又去洗衣服。

Thai

พอกลับมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ ด้านนอกเธอยังคงสวมชุดนักเรียน จากนั้นก็ไปยืนที่ระเบียงกับจางหลินครู่หนึ่งตามปกติ แล้วจึงไปซักผ้า

Chinese

这时候卫生间的人已经很少，她瞅着盆里的粉色碎花秋衣，心里终究为有了“新”衣服高兴。

Thai

ตอนนี้คนในห้องน้ำเริ่มน้อยลงแล้ว เธอมองเสื้อลองจอนลายดอกไม้สีชมพูในกะละมัง ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจที่มีเสื้อผ้า “ใหม่” เสียที

Chinese

一切收拾好，颤颤巍巍上了床，她抿抿嘴，头一次坐在床上脱掉校服。

Thai

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยและปีนขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง เธอก็เม้มปาก ถอดชุดนักเรียนออกขณะนั่งอยู่บนเตียงเป็นครั้งแรก

Chinese

“哇，红玉，你那也太夸张了吧？”

Thai

“ว้าว หงอวี้ ของเธอมันจะเกินไปแล้วนะ”

Chinese

张琳也睡在上铺，她一眼就瞅见了楚红玉不一样的地方，没办法，太显眼了。

Thai

จางหลินก็นอนเตียงบนเหมือนกัน เธอเหลือบไปเห็นความเปลี่ยนแปลงของฉู่หงอวี้เข้าพอดี ช่วยไม่ได้จริงๆ มันสะดุดตาเกินไป

Chinese

宿舍里其他几个女生闻声看去，顿时都倒吸一口大馒头。

Thai

เด็กสาวคนอื่นๆ ในห้องพักได้ยินเสียงจึงหันไปมอง แล้วก็พากันสูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึงทันที

Chinese

只见楚红玉上身穿着件黑色衣服，不知是就这款式还是被胸前鼓囊囊的东西撑的，倒像是件紧身衣，把身材勒的凸凸起伏。

Thai

เห็นเพียงท่อนบนของฉู่หงอวี้สวมเสื้อสีดำ ไม่รู้ว่าเป็นดีไซน์ของมันเองหรือถูกความอวบอิ่มตรงหน้าอกดันจนตึงเปรี๊ยะ มันจึงดูเหมือนเสื้อรัดรูปที่ขับเน้นทรวดทรงนูนเด่นชัดเจน

Chinese

李思研低头瞅了眼自己的，不屑的撇撇嘴，不知道在嘀嘀咕咕什么。

Thai

หลี่ซือเหยียนก้มมองของตัวเองแล้วเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้ว่าพึมพำอะไรอยู่คนเดียว

Chinese

楚红玉一下子羞红了脸，连忙躺下拉上棉被盖好。

Thai

ฉู่หงอวี้หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายขึ้นมาทันที รีบนอนลงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างไว้

Chinese

小貌这身衣服她穿着应该大一点才对，可由于胸前的规模，没想到穿上去刚刚好。

Thai

เสื้อผ้าชุดนี้ของเสี่ยวเม่า เธอใส่น่าจะหลวมไปสักหน่อย แต่เนื่องจากขนาดหน้าอก ไม่นึกเลยว่าใส่แล้วจะพอดีตัวขนาดนี้

Chinese

淡淡的洗衣粉香味和阳光充分晒过的温暖混合在一起，游曳着一股让人非常舒服和安全的味道，秋衣秋裤柔软的面料紧贴着全身皮肤，身体上的温暖透过皮肤层层渗透到心里。

Thai

กลิ่นหอมจางๆ ของผงซักฟอกผสมผสานกับไออุ่นที่ผ่านการตากแดดมาอย่างดี อบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ทำให้รู้สึกสบายใจและปลอดภัยอย่างยิ่ง เนื้อผ้าอันนุ่มละมุนของชุดลองจอนแนบชิดกับผิวทั่วเรือนร่าง ความอบอุ่นทางกายซึมลึกผ่านชั้นผิวหนังเข้าไปถึงในหัวใจ

Chinese

交叠在小肚子上的手忽地碰到一个洞，大玉吓一跳，衣服刚穿就坏掉了？

Thai

มือที่ประสานกันอยู่บนหน้าท้องพลันไปสัมผัสโดนรูช่องหนึ่งเข้า ต้าอวี้ตกใจ นึกว่าเสื้อผ้าเพิ่งใส่ก็ขาดเสียแล้ว?

Chinese

紧张地细细摸索了会。

Thai

เธอค่อยๆ คลำสำรวจดูอย่างประหม่าอยู่ครู่หนึ่ง

Chinese

边缘没线头，够一只手掌勉强通过，直达……

Thai

ขอบเรียบไม่มีเศษด้ายหลุดรุ่ย กว้างพอให้สอดฝ่ามือเข้าไปได้อย่างเฉียดฉิว ตรงเข้าไปยัง…

Chinese

她猛的反应过来，连忙缩回手，那张美人鹅蛋脸上霎那间布满红霞。

Thai

เธอพลันได้สติ รีบชักมือกลับทันควัน ใบหน้ารูปไข่อันงดงามพลันแดงซ่านขึ้นมาในพริบตา

Chinese

……

Thai

…

Chinese

李貌隔天才想起来男生裤子和女生裤子构造不一样。

Thai

วันต่อมาหลี่เม่าถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าโครงสร้างกางเกงผู้ชายกับกางเกงผู้หญิงนั้นไม่เหมือนกัน

Chinese

借着问大小合不合适的由头，他拐弯抹角问大玉有没有发现那个洞洞，她支支吾吾红着脸不说话，看来是发现了。

Thai

เขาอาศัยข้ออ้างเรื่องถามว่าขนาดพอดีหรือไม่ แอบถามต้าอวี้แบบอ้อมค้อมว่าเจอรอยแยกตรงนั้นหรือเปล่า เธออึกอักหน้าแดงไม่ยอมพูด ดูท่าคงจะเจอเข้าแล้วจริงๆ

Chinese

既然大玉没嫌弃，他也没有要拿回衣服的意思。而且天渐渐热起来，秋裤穿不了几天就得脱了。

Thai

ในเมื่อต้าอวี้ไม่ได้รังเกียจ เขาก็ไม่ได้คิดจะทวงเสื้อผ้าคืน อีกทั้งอากาศก็เริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ กางเกงลองจอนคงใส่ได้อีกไม่กี่วันก็ต้องถอดเก็บแล้ว

Chinese

上星期开始，李貌几乎每晚的两节自习都会和张琳换位置，跟大玉做同桌。两人也没多做什么小动作，顶多学着学着相视一笑。

Thai

ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เกือบทุกคืนในช่วงคาบเรียนรู้ด้วยตนเองสองคาบ หลี่เม่าจะสลับที่นั่งกับจางหลินเพื่อมานั่งโต๊ะเดียวกับต้าอวี้ ทั้งสองไม่ได้มีพฤติกรรมนอกลู่นอกทางอะไรกันมากนัก อย่างมากก็แค่สบตากันแล้วยิ้มให้กันขณะอ่านหนังสือ

Chinese

一班的程伟为了和他的赌约，听说已经好几天没打篮球，也没见再来骚扰大玉。

Thai

ได้ยินว่าเฉิงเหว่ยจากห้องหนึ่งไม่ไปเล่นบาสเกตบอลมาหลายวันแล้วเพื่อเดิมพันกับเขา และไม่เห็นมาคอยตามตื๊อต้าอวี้อีกเลย

Chinese

伟哥好胜心还挺强，可惜，自己终究是他永远无法超越的男人。

Thai

ความกระหายชัยชนะของเว่ยเกอก็แรงกล้าดีอยู่หรอก แต่น่าเสียดาย ท้ายที่สุดแล้วตัวเขาก็คือผู้ชายที่อีกฝ่ายไม่มีวันก้าวข้ามได้อยู่ดี

Chinese

周三，上午最后一节课李貌跟老班请了假，出去办银行卡。

Thai

วันพุธ ในคาบเรียนสุดท้ายของช่วงเช้า หลี่เม่าขอลาครูประจำชั้นออกไปเปิดบัตรธนาคาร

Chinese

人不多，但事多。

Thai

คนไม่เยอะ แต่เรื่องหยุมหยิมเยอะ

Chinese

填表，看镜头，输入密码，输入密码，输入密码……

Thai

กรอกแบบฟอร์ม มองกล้อง ใส่รหัสผ่าน ใส่รหัสผ่าน ใส่รหัสผ่าน…

Chinese

整个流程走下来，寡输密码了。

Thai

ขั้นตอนทั้งหมดแทบไม่มีอะไรเลยนอกจากกดรหัสผ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า

Chinese

待一切弄好，回学校的时候学生都已经放学，他晃晃悠悠去了食堂，也没打饭，先一排排座位一个个找人。

Thai

พอดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น พอกลับมาถึงโรงเรียนนักเรียนก็เลิกเรียนกันหมดแล้ว เขาเดินทอดน่องไปโรงอาหาร ยังไม่ได้ไปตักข้าว แต่เริ่มเดินหาคนทีละโต๊ะทีละแถวก่อน

Chinese

结果大玉没找着，先找到了赵思妤和王玥。

Thai

ผลคือยังไม่เจอตัวต้าอวี้ แต่กลับเจอจ้าวซืออวี๋กับหวังเยว่เข้าก่อน

Chinese

“怎么就你一个，你没跟他们一起出去么？”

Thai

“ทำไมเหลือนายอยู่คนเดียวล่ะ ไม่ได้ออกไปกับพวกนั้นเหรอ”

Chinese

赵思妤率先开口，她看到李貌一个人，心中一跳，几乎是一瞬间，那天晚上的念头再次不可抑制的冒了出来。

Thai

จ้าวซืออวี๋เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน พอเห็นหลี่เม่าอยู่คนเดียว หัวใจเธอก็กระตุกวูบ ความคิดในคืนนั้นผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งอย่างไม่อาจห้ามได้แทบจะในชั่วพริบตา

Chinese

他们闹矛盾了？自己的机会来了？

Thai

พวกเขาทะเลาะกันแล้วงั้นเหรอ? โอกาสของเธอมาถึงแล้วใช่ไหม?

Chinese

“什么一起出去，你看到红玉她们了吗？”李貌心脏也是狠狠一跳，忽地有种非常不好的预感。

Thai

“ออกไปด้วยกันอะไร เธอเห็นพวกหงอวี้ไหม” หัวใจของหลี่เม่ากระตุกวูบอย่างแรงเช่นกัน พลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างยิ่งขึ้นมา

Chinese

“你不知道？刚才下楼的时候碰到她们，说是出去吃……”

Thai

“นายไม่รู้เหรอ เมื่อกี้ตอนลงบันไดเจอพวกเธอ บอกว่าจะออกไปกินข้างนอก…”

Chinese

赵思妤话说一半，就见李貌一声不吭，急忙转身跑了。

Thai

จ้าวซืออวี๋พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นหลี่เม่าไม่พูดไม่จา รีบหมุนตัววิ่งพรวดออกไปทันที

Chinese

“这个混蛋……”

Thai

“ไอ้หมอบ้านี่…”

Chinese

瞅着那个背影，她低低骂了一句，可随即有些好奇，刚才李貌那个同时蕴着希冀和恐惧的眼神是怎么回事。

Thai

เธอมองตามแผ่นหลังนั้นพลางสบถพึมพำออกมาเบาๆ แต่จากนั้นก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาว่า แววตาของหลี่เม่าเมื่อครู่ที่แฝงทั้งความหวังและความหวาดกลัวนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

Chinese

正午的太阳高高挂在空中，喷薄着热浪炙烤大地上的行人，路边的高树还没长出足够浓密的毛发为人们遮挡来自太阳的袭击，风不时裹挟着几个学生的嘈杂闯入耳中。

Thai

ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า แผ่รังสีความร้อนแผดเผาผู้คนที่สัญจรไปมาบนผืนดิน ต้นไม้สูงริมทางยังไม่ผลิใบหนาทึบพอที่จะช่วยบดบังการจู่โจมจากแสงอาทิตย์ได้ สายลมพัดพกพาเสียงจอแจของนักเรียนสองสามคนเข้าหูเป็นระยะ

Chinese

李貌脚下生风，从未觉着食堂到学校大门之间的距离如此远。

Thai

ฝีเท้าของหลี่เม่ารวดเร็วปานลมกรด เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าระยะทางระหว่างโรงอาหารกับประตูใหญ่ของโรงเรียนจะไกลถึงขนาดนี้

Chinese

“对不起，您所拨打的电话暂时无人接听，请稍后再拨……”

Thai

“ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง…”

Chinese

“对不起……”

Thai

“ขออภัยค่ะ…”

Chinese

“对不起……”

Thai

“ขออภัยค่ะ…”

Chinese

“艹！对不起你妈！”

Thai

“เชี่ยเอ๊ย! ขออภัยหาแม่มึงสิ!”

Chinese

手机一直打不通，估计是丢宿舍了，可他不死心，边跑边一次次不停的打。

Thai

โทรศัพท์ติดต่อไม่ได้ตลอด คาดว่าคงลืมทิ้งไว้ที่หอพัก แต่เขายังไม่ยอมแพ้ ทั้งวิ่งทั้งกดโทรซ้ำๆ ไม่หยุด

Chinese

出了校门，左右看了看，一点头绪都没，不知道往哪个方向找，也不知道怎么找。

Thai

เมื่อก้าวพ้นประตูโรงเรียน เขามองซ้ายมองขวาโดยไร้เบาะแสสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าควรจะมุ่งหน้าไปหาทางไหน และไม่รู้ว่าต้องหายังไง

Chinese

犹豫片刻，他一咬牙，选择了人流较少的右边，左边人多，遇到危险的概率相对小很多。

Thai

หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาก็กัดฟันเลือกไปทางขวาที่มีผู้คนบางตากว่า ทางซ้ายมีคนเยอะ โอกาสที่จะเกิดอันตรายจึงน้อยกว่ามาก

Chinese

她们是出来吃饭，李貌先去了几人经常去的几家店，没找着才开始沿着街道一家一家的找，也不在乎里面客人们的异样目光。

Thai

พวกเธอออกมาหาอะไรกิน หลี่เม่าจึงมุ่งไปร้านที่ทุกคนไปกินเป็นประจำสองสามร้านก่อน เมื่อหาไม่เจอก็เริ่มเดินหาทีละร้านไปตามถนน โดยไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของลูกค้าคนอื่นข้างในเลย

Chinese

大玉加上张强和张琳，三个人很显眼，往往扫一眼没人他就走。

Thai

ต้าอวี้รวมกับจางเฉียงและจางหลิน ทั้งสามคนเด่นมาก ปกติแค่กวาดสายตามองแวบเดียวว่าไม่มีคน เขาก็ผละไปทันที

Chinese

店铺越来越少，时间缓慢流逝，一直没找着人。

Thai

ร้านรวงเริ่มบางตาลงเรื่อยๆ เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็ยังหาคนไม่พบ

Chinese

李貌忽地很害怕，也很无力。

Thai

หลี่เม่าพลันรู้สึกหวาดกลัวและหมดหนทางขึ้นมาอย่างยิ่ง

Chinese

他就像个无头苍蝇似的，搁这儿四处乱窜，要是这时候真发生意外，大玉早就没了，没了……

Thai

เขาทำตัวเหมือนแมลงวันหัวขาดที่วิ่งพล่านไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย หากตอนนี้เกิดเรื่องร้ายขึ้นมาจริงๆ ต้าอวี้คงไม่รอดไปแล้ว… ไม่รอดแล้ว…

Chinese

可他不敢停下来，当这边的饭店全部找完，他看了眼延伸到远处的笔直马路。

Thai

ทว่าเขาไม่กล้าหยุดวิ่ง เมื่อตามหาร้านอาหารแถบนี้จนหมดแล้ว เขาก็มองถนนสายตรงที่ทอดยาวออกไปไกล

Chinese

车来车往，他很想沿着这条路继续找下去，他怕转身就会跟大玉擦身而过。

Thai

รถราแล่นผ่านไปมา เขานึกอยากจะตามหาไปตามถนนสายนี้ต่อ เพราะกลัวว่าหากหันหลังกลับตอนนี้จะคลาดสายตากับต้าอวี้ไป

Chinese

可仅存的理性告诉他，该去找另一边了。

Thai

แต่สติที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเขาว่า ถึงเวลาต้องไปหาอีกฝั่งแล้ว

Chinese

擦了擦额头的汗珠，狠下心顺着原路返回，手上的手机还在不停按着通话键，却始终没人接听。

Thai

เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก ตัดใจย้อนกลับทางเดิม มือยังคงกดปุ่มโทรออกในโทรศัพท์ไม่หยุด แต่ก็ยังไม่มีใครรับสายอยู่ดี

Chinese

和那边一样，他又开始一个店铺接一个店铺搜寻。

Thai

เหมือนกับฝั่งนั้น เขาเริ่มค้นหาทีละร้านอีกรอบ

Chinese

进进出出间，当抱着期待和忐忑的心情走进最后一家铺子，李貌脸上布满了迷茫与恐慌。

Thai

หลังจากเดินเข้าออกร้านแล้วร้านเล่า เมื่อก้าวเข้าไปในร้านสุดท้ายด้วยความหวังปนกระวนกระวายใจ ใบหน้าของหลี่เม่าก็เต็มไปด้วยความเคว้งคว้างและความตื่นตระหนก

Chinese

还是没人。

Thai

ยังคงไม่มีใคร

Chinese

接下来他该怎么找？还来得及么？

Thai

ต่อจากนี้เขาจะตามหายังไง? ยังจะทันการอยู่ไหม?

Chinese

推门出来，他忽觉此时的阳光比盛夏还要炙热，烤得焦躁的他浑身冒汗，脑子亦是一片空白，恍恍惚惚立在门前发呆。

Thai

เมื่อผลักประตูเดินออกมา เขาพลันรู้สึกว่าแสงแดดในเวลานี้ร้อนระอุยิ่งกว่ากลางฤดูร้อน แผดเผาจนตัวเขาที่ร้อนรนมีเหงื่อท่วมกาย สมองว่างเปล่าไปหมด ได้แต่ยืนเหม่อลอยอยู่หน้าร้านอย่างเคว้งคว้าง

Chinese

他这时候才发现，一旦出了意外，事情有多难。

Thai

ตอนนี้เองที่เขาตระหนักได้ว่า เมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เรื่องราวมันยากลำบากขนาดไหน

Chinese

之前一直以为案子大概率会发生在农村，学校这边自然而然就有些放松警惕，什么都没准备，如今一遇到紧急情况他就束手无策了。

Thai

ก่อนหน้านี้คิดมาตลอดว่าคดีน่าจะเกิดขึ้นที่ชนบท แถวโรงเรียนจึงพลอยหย่อนความระมัดระวังลงไปโดยปริยาย ไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลย พอต้องเผชิญกับสถานการณ์ฉุกเฉินในตอนนี้ เขาจึงจนปัญญาทำอะไรไม่ถูก

Chinese

凶手也有可能是开店的。

Thai

ฆาตกรอาจจะเป็นเจ้าของร้านสักแห่งก็ได้

Chinese

超雄易怒，万一发起疯来，拿个刀到处乱砍人都不奇怪。

Thai

พวกอารมณ์รุนแรงคลุ้มคลั่งง่าย หากเกิดบ้าเลือดขึ้นมา คว้ามีดไล่ฟันคนไปทั่วก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

Chinese

而且，刚才有的店铺人多，有的店铺几乎没人，凶手会不会就在其中？他们三个会不会已经全部遇害了？自己没救得了大玉，还搭上去两条人命？

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้บางร้านก็มีคนเยอะ แต่บางร้านแทบไม่มีคนเลย ฆาตกรจะอยู่ในนั้นหรือเปล่า? ทั้งสามคนอาจจะตกเป็นเหยื่อไปหมดแล้วใช่ไหม? ตัวเขาช่วยต้าอวี้ไม่ได้ แล้วยังต้องสังเวยอีกสองชีวิตไปด้วยงั้นเหรอ?

Chinese

真是废物啊，重生了也还是一个废物。

Thai

ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี ต่อให้ได้เกิดใหม่ก็ยังคงเป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนเดิม

Chinese

“啪！”

Thai

“เพียะ!”

Chinese

李貌给了自己一巴掌，勉强清醒，探头朝左边瞅了瞅，正准备继续去找人，右侧忽地远远传来一道惊喜雀跃的声音：“小貌！”

Thai

หลี่เม่าตบหน้าตัวเองไปฉาดใหญ่เพื่อเรียกสติกลับมา ยื่นหน้ามองไปทางซ้าย พอเตรียมจะออกตามหาคนต่อ ทางด้านขวากลับมีเสียงใสที่เปี่ยมด้วยความดีใจดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ว่า “เสี่ยวเม่า!”