ฉันก็อยากเขียนนิยายเหมือนกัน

Chinese

“写小说这么赚钱？”何雨苗有点不相信。

Thai

“เขียนนิยายมันทำเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ” เหอยวี่เหมียวไม่อยากจะเชื่อเท่าไร

Chinese

“你可以上网搜搜。”黄海涛道。

Thai

“เธอลองค้นดูในเน็ตสิ” หวงไห่เทาบอก

Chinese

何雨苗还就真不信邪，结果一搜一个不吱声。

Thai

เหอยวี่เหมียวไม่เชื่อจริงๆ นั่นแหละ ทว่าพอค้นดูปุ๊บก็ถึงกับเงียบกริบพูดไม่ออก

Chinese

“貌子这本，要是完结不崩，不夸张的说，是可以成为都市文里面的巅峰的。”

Thai

“เรื่องของไอ้เม่าน่ะ ถ้าเขียนจนจบแล้วเนื้อเรื่องไม่พัง ไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะ มันขึ้นเป็นระดับท็อปของนิยายแนวคนเมืองได้เลย”

Chinese

黄海涛感叹道。

Thai

หวงไห่เทาเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

Chinese

他眼睛失焦的看着前方，不知道在想什么。

Thai

สายตาของเขาเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดโฟกัส ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

Chinese

“小光，你是怎么发现这件事的？”何雨苗不再质疑那本小说可以赚那么多钱，转而开始怀疑这件事的准确性。

Thai

“เสี่ยวกวง นายไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง” เหอยวี่เหมียวไม่สงสัยแล้วว่านิยายเรื่องนั้นจะทำเงินได้มากมายขนาดนั้นจริงไหม แต่เปลี่ยนมาสงสัยความถูกต้องของเรื่องนี้แทน

Chinese

陈光便把昨晚宿舍发生的事简略说了一遍。

Thai

เฉินกวงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในหอพักเมื่อคืนให้ฟังคร่าวๆ

Chinese

听说他们都看到存稿了，何雨苗不得不相信这个让她心情复杂的消息。

Thai

เมื่อได้ยินว่าพวกเขาเห็นสต็อกต้นฉบับกันหมดแล้ว เหอยวี่เหมียวจึงจำต้องเชื่อข่าวที่ทำให้ความรู้สึกของเธอซับซ้อนนี้

Chinese

成百上千万……

Thai

หลักสิบล้าน…

Chinese

她瞥了眼陈光，低头看着手机屏幕上那个作家名称——少先队员楚大玉，神色变化不定。

Thai

เธอเหลือบมองเฉินกวง แล้วก้มลงมองชื่อนักเขียนบนหน้าจอมือถือ ยุวชนผู้บุกเบิกฉู่ต้าอวี้ สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่คงที่

Chinese

孙富贵一会想想自家的情况，一会想想李貌如今的收入，突然不知道以后该怎么面对这个舍友。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยประเดี๋ยวก็คิดถึงสถานการณ์ครอบครัวตนเอง ประเดี๋ยวก็คิดถึงรายได้ของหลี่เม่าในตอนนี้ จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับรูมเมตคนนี้ต่อไปอย่างไรดี

Chinese

陈光心里也是五味杂陈，上千万……

Thai

ในใจของเฉินกวงเองก็เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเปกันไปหมด หลักสิบล้าน…

Chinese

貌子一本书就赶上他家的家产了……

Thai

หนังสือเล่มเดียวของไอ้เม่าก็ไล่ทันทรัพย์สินครอบครัวของเขาแล้ว…

Chinese

四人晃晃悠悠朝校外奶茶店走去，走到半途，陈光忽道：“要不，我们还是回去吧……”

Thai

ทั้งสี่คนเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังร้านชานมนอกมหาวิทยาลัย พอเดินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ เฉินกวงก็พูดขึ้นว่า “หรือว่าพวกเรากลับกันเถอะ…”

Chinese

“回去干嘛？都快到了，再怎么着也应该买几杯奶茶再走吧。”何雨苗劝道。

Thai

“จะกลับไปทำไมล่ะ ใกล้จะถึงแล้วนะ อย่างน้อยก็ควรซื้อชานมสักสองสามแก้วค่อยไปสิ” เหอยวี่เหมียวเกลี้ยกล่อม

Chinese

“来都来了！走什么走！”黄海涛反而加快了脚步。

Thai

“มาถึงขนาดนี้แล้ว! จะกลับทำไม!” หวงไห่เทากลับเร่งฝีเท้าขึ้นแทน

Chinese

孙富贵也没有要回去的意思，他还要跟李貌道歉呢。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยเองก็ไม่ได้คิดจะกลับ เขาต้องขอโทษหลี่เม่าอยู่

Chinese

陈光挠了挠后脑勺，心中纳闷，室友们怎么一个个跟个没事人一样。

Thai

เฉินกวงเกาท้ายทอย ในใจนึกสงสัย ทำไมเพื่อนร่วมห้องแต่ละคนถึงทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกันหมด

Chinese

来到奶茶店，这儿的生意依旧很红火，客人和外卖员进进出出。

Thai

เมื่อมาถึงร้านชานม กิจการที่นี่ยังคงคึกคักอย่างยิ่ง ลูกค้าและพนักงานส่งอาหารเดินเข้าออกไม่ขาดสาย

Chinese

“请问，你们老板在吗？”

Thai

“ขอโทษนะ เถ้าแก่ของพวกเธออยู่ไหม”

Chinese

黄海涛点奶茶的时候问吧台后面的苏酥。

Thai

หวงไห่เทาเอ่ยถามซูซูที่อยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ขณะสั่งชานม

Chinese

苏酥知道他们是老板的同学，摇摇头：

Thai

ซูซูรู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเถ้าแก่ จึงส่ายหน้า

Chinese

“不在。”

Thai

“ไม่อยู่ค่ะ”

Chinese

“他大概什么时候过来呢？”

Thai

“แล้วเขาจะมาประมาณกี่โมงเหรอ”

Chinese

“这个我也不知道。”

Thai

“เรื่องนี้ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

Chinese

“好吧，谢了。”

Thai

“โอเค ขอบใจนะ”

Chinese

黄海涛四人找了个位置坐下，有一搭没一搭聊起了天。

Thai

ทั้งสี่คนหาที่นั่งลง แล้วเริ่มคุยกันเรื่อยเปื่อย

Chinese

何雨苗掏出化妆盒，补了补妆。

Thai

เหอยวี่เหมียวหยิบตลับเครื่องสำอางออกมาเติมหน้า

Chinese

孙富贵不时看一眼门口，有些紧张，担心李貌会怪自己没保管好他的电脑。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยมองไปที่ประตูเป็นระยะ รู้สึกประหม่าและกังวลว่าหลี่เม่าจะโทษตนที่ดูแลคอมพิวเตอร์ของเขาไม่ดี

Chinese

他甚至有点怕见到李貌。

Thai

เขาถึงขั้นกลัวที่จะเจอหน้าหลี่เม่าเสียด้วยซ้ำ

Chinese

但人越是害怕什么，越是来什么。

Thai

แต่คนเรายิ่งกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งเข้ามาหา

Chinese

没一会，看到那个熟悉的人走进奶茶店，孙富贵“噌”地从座位上站了起来。

Thai

ผ่านไปครู่เดียว เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในร้านชานม ซุนฟู่กุ้ยก็ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งทันที

Chinese

李貌一眼就看到了富贵这个显眼包，跟着是其他两个室友。

Thai

หลี่เม่ามองปราดเดียวก็เห็นฟู่กุ้ยตัวเด่นสะดุดตา ตามด้วยเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน

Chinese

看他们的眼神，李貌心中便有了判断。

Thai

เมื่อเห็นสายตาของพวกเขา หลี่เม่าก็ประเมินเรื่องราวในใจได้ทันที

Chinese

他瞥了眼身旁的大玉，稍稍安心。

Thai

เขาเหลือบมองต้าอวี้ที่อยู่ข้างกาย แล้วรู้สึกวางใจขึ้นเล็กน้อย

Chinese

“你们怎么来了？”

Thai

“พวกนายมากันได้ยังไงเนี่ย”

Chinese

李貌领着大玉走过去。

Thai

หลี่เม่าพาต้าอวี้เดินเข้าไปหา

Chinese

黄海涛和陈光上下打量他，没说话。

Thai

หวงไห่เทากับเฉินกวงมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่พูดอะไร

Chinese

“大作家，你好呀！”

Thai

“สวัสดีจ้า ท่านนักเขียนใหญ่!”

Chinese

最先开口的是何雨苗，她脸上挂着明媚的笑容。

Thai

คนที่เอ่ยปากคนแรกคือเหอยวี่เหมียว บนใบหน้าของเธอประดับไปด้วยรอยยิ้มสดใส

Chinese

“什么大作家？”李貌一脸疑惑。

Thai

“นักเขียนใหญ่อะไรกัน” หลี่เม่าทำหน้าสงสัย

Chinese

“貌子，对不起，我，我没保管好你的电脑。”孙富贵这时低着头弱弱道。

Thai

“ไอ้เม่า ขอโทษด้วยนะ ฉะ…ฉันดูแลคอมพิวเตอร์ของนายไม่ดี” ซุนฟู่กุ้ยก้มหน้าเอ่ยเสียงอ่อยในเวลานี้

Chinese

“不怪富贵，是我手快点进去了，可以啊，貌子，藏的够深啊！”陈光这时出声道。

Thai

“ไม่โทษฟู่กุ้ยหรอก มือฉันไวไปกดเข้าเอง ไม่เลวนี่หว่า ไอ้เม่า ซ่อนไว้มิดชิดเลยนะ!” เฉินกวงเอ่ยขึ้นในตอนนี้

Chinese

黄海涛直接起身勾住李貌的肩膀：“貌子，今天码字了嘛？”

Thai

หวงไห่เทาลุกขึ้นกอดคอหลี่เม่าทันที “ไอ้เม่า วันนี้ปั่นนิยายหรือยัง”

Chinese

李貌茫然片刻，“恍然大悟”道：“哦！你们说的是电脑里的小说吧！”

Thai

หลี่เม่างงไปชั่วครู่ ก่อนจะทำเป็น “นึกขึ้นได้ในทันใด” แล้วพูดว่า “อ๋อ! พวกนายหมายถึงนิยายในคอมน่ะเหรอ!”

Chinese

他看着几人，指了指旁边的大玉：

Thai

เขามองทุกคน แล้วชี้ไปที่ต้าอวี้ข้างกาย

Chinese

“你们可能误会了，那不是我写的，是我女朋友写的。”

Thai

“พวกนายคงเข้าใจผิดแล้ว นั่นไม่ใช่ฉันเขียนหรอก แฟนฉันเป็นคนเขียนต่างหาก”

Chinese

“嗯？？”

Thai

“หือ??”

Chinese

几人纷纷一愣。

Thai

ทุกคนต่างพากันชะงักไป

Chinese

“富贵，这又不是什么大事，没关系的。”

Thai

“ฟู่กุ้ย เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก”

Chinese

李貌安慰孙富贵，接着看向其他几个人：“之前不是有意要瞒着你们，就想着顺其自然。”

Thai

หลี่เม่าปลอบซุนฟู่กุ้ย ก่อนจะมองไปยังคนอื่นๆ “ก่อนหน้านี้ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังพวกนายหรอก แค่คิดว่าปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ”

Chinese

“不是你写的？”陈光不确定的问。

Thai

“ไม่ใช่นายเขียนเหรอ” เฉินกวงถามอย่างไม่แน่ใจ

Chinese

“对啊，你们没看到那个账号名称？”

Thai

“ก็ใช่น่ะสิ พวกนายไม่เห็นชื่อบัญชีนั่นเหรอ”

Chinese

少先队员楚大玉。

Thai

ยุวชนผู้บุกเบิกฉู่ต้าอวี้

Chinese

几人回想起这个昵称，顿时恍然。

Thai

พอนึกถึงชื่อบัญชีนี้ขึ้นมา ทุกคนก็พลันเข้าใจกระจ่างทันที

Chinese

如果小说是楚红玉写的，那为什么草稿会出现在李貌的电脑上？

Thai

ถ้านิยายเป็นฉู่หงอวี้เขียน แล้วทำไมต้นฉบับร่างถึงไปอยู่ในคอมพิวเตอร์ของหลี่เม่าได้ล่ะ

Chinese

这也能解释的通，毕竟情侣嘛，用用对方的电脑很平常的事。

Thai

เรื่องนี้ก็อธิบายได้สมเหตุสมผล ก็คู่รักกันนี่นะ การใช้คอมพิวเตอร์ของอีกฝ่ายเป็นเรื่องธรรมดามาก

Chinese

只有黄海涛神色怪异，不过他什么都没说，跟陈光一起赞美起了楚红玉。

Thai

มีเพียงหวงไห่เทาที่มีสีหน้าแปลกๆ ทว่าเขากลับไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ร่วมเอ่ยปากชมฉู่หงอวี้ไปกับเฉินกวง

Chinese

“没想到啊！”

Thai

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ!”

Chinese

“真厉害！”

Thai

“เก่งสุดยอดเลย!”

Chinese

“可不可以多更一些，不够看啊。”

Thai

“ช่วยอัปเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม อ่านไม่จุใจเลย”

Chinese

李貌笑吟吟看着这和谐的一幕。

Thai

หลี่เม่ายิ้มกริ่มมองภาพอันปรองดองนี้

Chinese

要是承认是自己写的，回宿舍这群家伙还不知道要怎么拷打自己。现在就没这种问题了。

Thai

ถ้าเขายอมรับว่าเป็นคนเขียนเอง พอกลับหอพักไปไม่รู้ว่าพวกนี้จะทรมานสอบสวนเขาขนาดไหน ตอนนี้ก็ไม่มีปัญหานั้นแล้ว

Chinese

大玉不时笑着应和两句。

Thai

ต้าอวี้ยิ้มพลางเอ่ยตอบรับเป็นระยะ

Chinese

她不动声色瞥了眼变得有些沉默的何雨苗，突然有些庆幸替小貌背锅。

Thai

เธอเหลือบมองเหอยวี่เหมียวที่เริ่มเงียบไปอย่างแนบเนียน จู่ๆ ก็นึกดีใจที่ช่วยรับหน้าแทนเสี่ยวเม่า

Chinese

作为女生，她要更敏感一些。

Thai

ในฐานะผู้หญิง เธอมีความรู้สึกที่ไวกว่า

Chinese

刚才进来，何雨苗那热情劲，虽然看着挺正常，但她还是敏锐的察觉到了不对。

Thai

ตอนเข้ามาเมื่อครู่ ท่าทีกระตือรือร้นของเหอยวี่เหมียว แม้จะดูเป็นปกติดี แต่เธอก็ยังจับสังเกตถึงความผิดปกติได้อย่างเฉียบคม

Chinese

看小貌太优秀了，所以蠢蠢欲动？

Thai

เห็นเสี่ยวเม่าโดดเด่นยอดเยี่ยมเกินไป เลยเริ่มคิดไม่ซื่อเหรอ

Chinese

哼！贼心不死的坏女人！明明都有男朋友了！

Thai

ฮึ! ผู้หญิงไม่ดีที่ไม่ยอมตัดใจเสียที! ทั้งที่มีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ!

Chinese

何雨苗心不在焉听着他们聊天。

Thai

เหอยวี่เหมียวฟังพวกเขาคุยกันอย่างใจลอย

Chinese

一个男生如果太优秀，会让其他女生崇拜。而一个女生如果太优秀，那么，只会让其他女人羡慕嫉妒。

Thai

หากผู้ชายโดดเด่นยอดเยี่ยมเกินไป ก็จะทำให้ผู้หญิงคนอื่นชื่นชม แต่หากผู้หญิงโดดเด่นยอดเยี่ยมเกินไป ก็มีแต่จะทำให้ผู้หญิงคนอื่นอิจฉาริษยา

Chinese

孙富贵和陈光突然轻松不少，又聊了几句，他们便起身告辞。

Thai

ซุนฟู่กุ้ยกับเฉินกวงรู้สึกผ่อนคลายลงมากทันที คุยกันอีกสองสามประโยค พวกเขาก็ลุกขึ้นกล่าวลา

Chinese

“你们先走吧，我回去也没事干，留在这儿跟他们讨论讨论剧情。”黄海涛忽道。

Thai

“พวกนายไปก่อนเถอะ ฉันกลับไปก็ไม่มีอะไรทำ อยู่ที่นี่คุยเรื่องพล็อตกับพวกเขาต่อดีกว่า” จู่ๆ หวงไห่เทาก็พูดขึ้น

Chinese

陈光几人也没多想。

Thai

พวกเฉินกวงไม่ได้คิดอะไรมาก

Chinese

待人都走干净了，黄海涛一把搂住李貌的肩膀，然后对楚红玉道：“嫂子，貌子借我一会。”

Thai

พอกลุ่มคนเดินออกไปจนหมด หวงไห่เทาก็กอดคอหลี่เม่าไว้หมับ จากนั้นก็พูดกับฉู่หงอวี้ว่า “พี่สะใภ้ ขอยืมตัวไอ้เม่าสักแป๊บนะ”

Chinese

楚红玉不知道黄海涛找小貌有什么事，她很懂事的没打扰，看着男朋友：“我去楼上。”

Thai

ฉู่หงอวี้ไม่รู้ว่าหวงไห่เทามีธุระอะไรกับเสี่ยวเม่า เธอรู้กาลเทศะดีจึงไม่รบกวน มองแฟนหนุ่มแล้วบอกว่า “ฉันขึ้นไปข้างบนนะ”

Chinese

李貌点点头。

Thai

หลี่เม่าพยักหน้า

Chinese

黄海涛直接搂着他来到外面。

Thai

หวงไห่เทากอดคอพาเขาออกมาข้างนอกทันที

Chinese

“海涛，你是有什么事吗？”

Thai

“ไห่เทา นายมีธุระอะไรหรือเปล่า”

Chinese

黄海涛看着他不说话。

Thai

หวงไห่เทามองเขาโดยไม่พูดอะไร

Chinese

李貌被他的眼神搞得有点发毛。

Thai

หลี่เม่าถูกสายตาของเขาทำให้รู้สึกขนลุกชันขึ้นมาเล็กน้อย

Chinese

良久后，黄海涛突然说道：“哥，我也想写小说！”

Thai

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน จู่ๆ หวงไห่เทาก็พูดขึ้นว่า “ลูกพี่ ฉันก็อยากเขียนนิยายเหมือนกัน!”

Chinese

李貌一怔：“那就写啊！”

Thai

หลี่เม่าชะงัก “ก็เขียนสิ!”

Chinese

“哥，传授传授经验？”

Thai

“ลูกพี่ ถ่ายทอดประสบการณ์ให้หน่อยสิ”

Chinese

“经验啊……”

Thai

“ประสบการณ์เหรอ…”

Chinese

李貌正想说几句，猛的反应过来小说不是自己写的：“经验啊，你问我没用，你得问我女朋友，我帮你问问？”

Thai

หลี่เม่ากำลังจะพูดออกไปสองสามประโยค พลันนึกขึ้นได้ว่านิยายเรื่องนี้ตนไม่ได้เป็นคนเขียน “เรื่องประสบการณ์น่ะ นายถามฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องถามแฟนฉันโน่น เดี๋ยวฉันช่วยถามเธอให้เอามั้ย”

Chinese

黄海涛一副你继续编的神情。

Thai

หวงไห่เทาทำสีหน้าราวกับจะบอกว่า ‘นายแต่งเรื่องต่อไปเลย’

Chinese

“这么看着我干嘛？”李貌有种不好的预感。

Thai

“มองฉันแบบนั้นทำไม” หลี่เม่ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

Chinese

“哥，别装了。”

Thai

“ลูกพี่ เลิกแกล้งทำได้แล้ว”

Chinese

“装？装什么？”

Thai

“แกล้งทำ? แกล้งทำอะไร”

Chinese

“女生能写出那种男频文？你糊弄糊弄陈光他们还可以，想糊弄我这个老书虫？”黄海涛不屑的笑了笑。

Thai

“ผู้หญิงจะไปเขียนนิยายแนวนักอ่านชายแบบนั้นได้ยังไง นายหลอกพวกเฉินกวงน่ะได้ แต่คิดจะมาหลอกหนอนหนังสือเก่าอย่างฉันเหรอ” หวงไห่เทายิ้มเยาะอย่างดูแคลน

Chinese

“女生怎么就写不出那种文了？我女朋友可是省状元啊！她聪明着呢！”李貌奇怪看着他。

Thai

“ทำไมผู้หญิงจะเขียนนิยายแบบนั้นไม่ได้ แฟนฉันเป็นถึงคนที่สอบได้คะแนนอันดับหนึ่งของมณฑลเลยนะ! เธอฉลาดจะตาย!” หลี่เม่ามองเขาอย่างแปลกใจ

Chinese

“她是理科！”

Thai

“เธอเรียนสายวิทย์!”

Chinese

“我也是理科啊！”

Thai

“ฉันก็เรียนสายวิทย์เหมือนกันนี่!”

Chinese

黄海涛忽然沉默下来，有点怀疑自我，难不成自己真的猜错了？！

Thai

หวงไห่เทาพลันเงียบลงไป เริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมา หรือว่าเขาจะเดาผิดไปจริงๆ กันแน่?!

Chinese

李貌拍了拍他肩膀：“行了，这事我帮你跟我女朋友问问。”

Thai

หลี่เม่าตบไหล่เขา “เอาเถอะ เรื่องนี้เดี๋ยวฉันช่วยถามแฟนฉันให้แล้วกัน”