เพื่อนนักเรียน รอเดี๋ยวก่อน

Chinese

学生时代，好像总会遇到那么一个讨厌的人，遇到屁大点事就喜欢找老师打小报告。

Thai

ในวัยเรียน ดูเหมือนมักจะได้พบคนน่ารำคาญแบบนั้นอยู่เสมอ คนที่เจอกับเรื่องขี้ปะติ๋วแค่ไหนก็ชอบไปฟ้องครู

Chinese

李貌原以为这种人也就小学、初中和高中会有，没想到上了大学还被自己给碰上了。

Thai

หลี่เม่าเดิมทีคิดว่าคนพรรค์นี้คงมีแค่ในระดับประถม มัธยมต้น และมัธยมปลาย ไม่นึกเลยว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ตัวเองยังต้องมาเจออีก

Chinese

仔细想想，这种人好像一直存在，无论是学生时代，还是工作后。

Thai

พอลองคิดดูให้ดี คนประเภทนี้เหมือนจะมีอยู่ตลอด ไม่ว่าจะในวัยเรียนหรือหลังเข้าสู่วัยทำงาน

Chinese

李貌有点不理解吴俊伟这么做的原因，单纯为了恶心自己？那他也太低级了！

Thai

หลี่เม่าไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่อู๋จวิ้นเหว่ยทำแบบนี้เลย แค่อยากทำให้ตนขยะแขยงอย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต่ำชั้นเกินไปแล้ว!

Chinese

这种事既不能讨好辅导员，又不能在同学们心中建立威望，只会让大家都厌恶。

Thai

เรื่องแบบนี้เอาใจอาจารย์ที่ปรึกษาก็ไม่ได้ ทั้งยังสร้างบารมีในใจเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้ด้วย มีแต่จะทำให้ทุกคนรังเกียจ

Chinese

前几天倒水就已经弄得怨声载道了，这会又来这出，吴俊伟这厮怎么看也不像是决心要当班长的人。

Thai

เรื่องรินน้ำเมื่อไม่กี่วันก่อนก็สร้างความไม่พอใจไปทั่วแล้ว ตอนนี้ยังมาไม้นี้อีก เจ้าหมอนี่อย่างอู๋จวิ้นเหว่ยดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่ตั้งใจอยากจะเป็นหัวหน้าห้องเลย

Chinese

“谁？”教官厉声问。

Thai

“ใคร?” ครูฝึกถามเสียงเฉียบขาด

Chinese

“李貌！”吴俊伟亮声道，语调止不住有些雀跃，瞥了眼李貌，脸上不由露出了幸灾乐祸的神情。

Thai

“หลี่เม่าครับ!” อู๋จวิ้นเหว่ยเปล่งเสียงดัง น้ำเสียงอดจะลิงโลดไม่ได้ เขาเหลือบมองหลี่เม่า บนใบหน้าเผยสีหน้าสะใจออกมาอย่างอดไม่อยู่

Chinese

“谁是李貌？！”教官又问。

Thai

“ใครคือหลี่เม่า?!” ครูฝึกถามอีกครั้ง

Chinese

“报告，我！”李貌应道。

Thai

“รายงานครับ ผมเอง!” หลี่เม่าตอบรับ

Chinese

教官一吹哨子，哨音嘹亮，指了指李貌和吴俊伟，“你还有你，你们两个，俯卧撑二十个！”

Thai

ครูฝึกเป่านกหวีดเสียงดังกังวาน ชี้ไปที่หลี่เม่ากับอู๋จวิ้นเหว่ย “นาย แล้วก็นาย พวกนายสองคน วิดพื้นยี่สิบที!”

Chinese

吴俊伟顿时傻眼了，忍不住道：“教官，为什么，我……”

Thai

อู๋จวิ้นเหว่ยอึ้งค้างไปทันที อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ครูฝึกครับ ทำไมล่ะครับ ผม…”

Chinese

他话还没说完，教官又道：“你，四十个。”

Thai

เขายังพูดไม่ทันจบ ครูฝึกก็พูดขึ้นอีก “นาย สี่สิบที”

Chinese

吴俊伟张了张嘴，最终还是把疑惑咽回了肚子里。

Thai

อู๋จวิ้นเหว่ยอ้าปากค้าง สุดท้ายก็ต้องกลืนความข้องใจกลับลงท้องไป

Chinese

旁边李貌早已经快速上下起伏起来，他暑假一直没忘了锻炼，做二十个俯卧撑简直不要太简单。

Thai

ด้านข้าง หลี่เม่าเริ่มย่อตัวขึ้นลงอย่างรวดเร็วตั้งนานแล้ว ปิดเทอมฤดูร้อนเขาไม่เคยลืมที่จะออกกำลังกาย การวิดพื้นยี่สิบทีจึงง่ายดายเหลือเกิน

Chinese

“报告，做完了。”

Thai

“รายงานครับ ทำเสร็จแล้ว”

Chinese

教官见他脸不红气不喘，一脸轻松，微微惊讶，不过也只是惊讶。

Thai

ครูฝึกเห็นเขาหน้าไม่แดงไม่หอบ ท่าทางผ่อนคลายสบายๆ ก็ประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าก็เพียงแค่ประหลาดใจเท่านั้น

Chinese

“归队！”

Thai

“กลับเข้าแถว!”

Chinese

李貌对大玉眨眨眼，回了后面。

Thai

หลี่เม่าขยิบตาให้ต้าอวี้ แล้วเดินกลับไปด้านหลัง

Chinese

吴俊伟跟只濒死的鲤鱼似的，还在地上挣扎。

Thai

อู๋จวิ้นเหว่ยราวกับปลาคาร์ปใกล้ตาย ยังคงดิ้นรนอยู่บนพื้น

Chinese

“立正，向右看齐，向前看，稍息！”

Thai

“แถวตรง, จัดแถวไปทางขวา, แลตรง, พัก!”

Chinese

教官最后一句话刚落，隔壁路上的方阵就有人欢呼，“下雨了！”

Thai

สิ้นเสียงสุดท้ายของครูฝึก ในแถวขบวนบนถนนข้างๆ ก็มีคนโห่ร้องดีใจ “ฝนตกแล้ว!”

Chinese

李貌闻言，稍稍抬头感受了一下，还真下了。

Thai

หลี่เม่าได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้นสัมผัสดูเล็กน้อย ตกจริงๆ ด้วย

Chinese

早上过来的时候天空就一直黑压压的，也有人讨论期待着下雨，因为那样大概率就不用军训了。

Thai

ตอนเช้าที่มาถึงท้องฟ้าก็มืดครึ้มมาตลอด มีคนพูดคุยคาดหวังให้ฝนตกอยู่เหมือนกัน เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นส่วนใหญ่ก็ไม่ต้องฝึกทหารแล้ว

Chinese

这么一会，雨滴已经开始变得密集，大家都期盼的看着教官。

Thai

เพียงครู่เดียว เม็ดฝนก็เริ่มหนาเม็ดขึ้น ทุกคนต่างมองครูฝึกด้วยความคาดหวัง

Chinese

教官掏出手机瞅了瞅，又去找隔壁教官问了问，最后面无表情小跑回来，继续发布命令。

Thai

ครูฝึกหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู แล้วก็วิ่งไปถามครูฝึกข้างๆ ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ กลับมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ และออกคำสั่งต่อ

Chinese

“立正，稍息，立正，跨立！”

Thai

“แถวตรง, พัก, แถวตรง, พักตามระเบียบ!”

Chinese

同学们有些失望，也有些躁动，估计都在心里吐槽下雨还要军训这种毫无人道主义精神的做法。

Thai

เหล่านักเรียนผิดหวังอยู่บ้าง และเริ่มกระสับกระส่าย คาดว่าในใจทุกคนคงกำลังก่นด่าการกระทำที่ไร้ซึ่งมนุษยธรรมอย่างฝนตกแล้วยังต้องฝึกทหารอยู่นี้

Chinese

不过下一秒……

Thai

ทว่าในวินาทีถัดมา…

Chinese

“解散！”

Thai

“เลิกแถว!”

Chinese

教官说完就走了，同学们呆在原地愣了一瞬，然后才反应过来，欢呼一声，纷纷去一旁拿上自己的东西，蹦蹦跳跳甩着帽子走远。

Thai

ครูฝึกพูดจบก็เดินจากไป เหล่านักเรียนยืนอึ้งอยู่ที่เดิมชั่วขณะ จากนั้นถึงได้สติ โห่ร้องด้วยความดีใจ พากันไปหยิบข้าวของของตนเองที่ข้างสนาม กระโดดโลดเต้นแกว่งหมวกเดินจากไปไกล

Chinese

李貌载上大玉，“是回宿舍还是？”

Thai

หลี่เม่าให้ต้าอวี้ซ้อนท้าย “จะกลับหอพักหรือว่า?”

Chinese

楚红玉已经重新搂着小貌的腰，“我想跟你多待一会。”

Thai

ฉู่หงอวี้โอบเอวเสี่ยวเม่าอีกครั้ง “ฉันอยากอยู่กับนายต่ออีกหน่อย”

Chinese

李貌吸了吸肚子，用腹肌顶了顶大玉的小手，“下雨也没什么地方能去的，去图书馆怎么样？”

Thai

หลี่เม่าแขม่วท้อง ใช้กล้ามท้องดันมือน้อยๆ ของต้าอวี้ “ฝนตกก็ไม่มีที่ไหนให้ไป ไปห้องสมุดเป็นไง?”

Chinese

“好！”

Thai

“อืม!”

Chinese

“你们两个呢？”李貌又问旁边的张琳和赵思妤。

Thai

“พวกเธอสองคนล่ะ?” หลี่เม่าถามจางหลินกับจ้าวซืออวี๋ที่อยู่ข้างๆ

Chinese

“回去没事干，我们也去图书馆待会吧。”张琳道。

Thai

“กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ พวกเราไปอยู่ห้องสมุดสักพักด้วยแล้วกัน” จางหลินเอ่ย

Chinese

赵思妤也没意见。

Thai

จ้าวซืออวี๋ก็ไม่มีความเห็นคัดค้าน

Chinese

四人停好车，前脚刚进图书馆，后脚外面的雨便倾盆而落，地下的灰尘瞬间被冲洗，空气中放线菌的芬芳扑面而来。

Thai

ทั้งสี่คนจอดรถเรียบร้อย เท้าหน้าเพิ่งก้าวเข้าห้องสมุด ฝนด้านนอกก็เทกระหน่ำลงมาทันที ฝุ่นผงบนพื้นถูกชะล้างในพริบตา กลิ่นหอมของแอคติโนมัยซีสในอากาศโชยเข้าปะทะใบหน้า

Chinese

中科大东校区的图书馆一进门就是二楼，中间摆着个各大校区的建筑模型。

Thai

ห้องสมุดของวิทยาเขตตะวันออกจงเคอต้า พอเข้าประตูก็เป็นชั้นสอง ตรงกลางมีแบบจำลองอาคารของแต่ละวิทยาเขตจัดแสดงอยู่

Chinese

李貌他们对照着地图瞧了会，又上了个厕所，顺便在旁边开水房接了点水，便找了个靠窗的沙发区坐下。

Thai

พวกหลี่เม่าดูเปรียบเทียบกับแผนที่อยู่พักหนึ่ง แล้วก็ไปเข้าห้องน้ำ ถือโอกาสกรอกน้ำที่ห้องน้ำร้อนข้างๆ จากนั้นจึงหาโซนโซฟาริมหน้าต่างนั่งลง

Chinese

中间是茶几，两旁各摆着两座三人沙发，李貌和大玉坐一边，张琳和赵思妤在对面。

Thai

ตรงกลางเป็นโต๊ะน้ำชา สองฝั่งวางโซฟาสำหรับสามที่นั่งฝั่งละตัว หลี่เม่ากับต้าอวี้นั่งฝั่งหนึ่ง จางหลินกับจ้าวซืออวี๋อยู่อีกฝั่งตรงข้าม

Chinese

放好东西，各自去找自己要看的书。

Thai

วางของเสร็จแล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายไปหาหนังสือที่ตนเองอยากอ่าน

Chinese

十二月份有英语四六级考试，大家都决定先把四级过了，便拿了本英语词汇。李貌又拿了本死活读不下去的名著《百年孤独》来打发时间。

Thai

เดือนธันวาคมจะมีการสอบภาษาอังกฤษระดับ 4 และระดับ 6 ทุกคนตัดสินใจว่าจะสอบระดับ 4 ให้ผ่านก่อน จึงหยิบหนังสือคำศัพท์ภาษาอังกฤษมา หลี่เม่ายังหยิบวรรณกรรมชิ้นเอกอย่าง《หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว》ที่อ่านยังไงก็อ่านไม่รู้เรื่องมาอีกเล่มเพื่อฆ่าเวลา

Chinese

四人落座，一时只有窗外噼里啪啦的雨声和书页翻动的声音。

Thai

ทั้งสี่คนนั่งลง ชั่วขณะนั้นมีเพียงเสียงสายฝนเปาะแปะนอกหน้าต่างและเสียงพลิกหน้ากระดาษ

Chinese

时间缓缓流逝，待感觉自己注意力不再高度集中，李貌才放下书。

Thai

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป รอจนรู้สึกว่าสมาธิของตนไม่จดจ่ออย่างเต็มที่แล้ว หลี่เม่าถึงวางหนังสือลง

Chinese

扭头瞅了眼身边的大玉，她正盯着书本，眼神失焦，嘴巴一开一阖背着单词，红唇略有些苍白，脸色也不怎么好。

Thai

เขาหันไปมองต้าอวี้ข้างกาย เธอเอาแต่จ้องหนังสือ แววตาไร้จุดโฟกัส ริมฝีปากขยับเปิดปิดท่องศัพท์ ริมฝีปากแดงระเรื่อดูซีดเซียวไปบ้าง สีหน้าก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

Chinese

李貌微微蹙眉，算了算时间，靠过去压低声音问：“那个来了？”

Thai

หลี่เม่าขมวดคิ้วเล็กน้อย คำนวณเวลาดูแล้วขยับเข้าไปใกล้พลางลดเสียงถาม “รอบเดือนมาเหรอ?”

Chinese

思绪被打断，大玉侧头看向小貌，轻轻点了点头。这几个月男朋友每次都记着自己的日子，她对此倒不怎么害羞了。

Thai

ความคิดถูกขัดจังหวะ ต้าอวี้หันหน้ามองเสี่ยวเม่าแล้วพยักหน้าเบาๆ หลายเดือนมานี้แฟนหนุ่มจำวันเวลาของเธอได้ทุกครั้ง เธอจึงไม่ได้รู้สึกเขินอายกับเรื่องนี้นัก

Chinese

李貌伸手试了试桌上水壶的温度，已经凉了。

Thai

หลี่เม่ายื่นมือไปลองแตะอุณหภูมิกระบอกน้ำบนโต๊ะ เย็นชืดแล้ว

Chinese

“等会，我给你打壶热水去。”

Thai

“รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปกดน้ำร้อนมาให้เธอกระบอกหนึ่ง”

Chinese

说完，匆匆起身，接完水回来，让大玉揣怀里，他瞅了眼外面看样子一时半会停不了的大雨，又道：“你在这儿等我，我去买几把伞。”

Thai

พูดจบ เขาก็รีบลุกขึ้น พอกดน้ำกลับมาก็ให้ต้าอวี้กอดไว้แนบอก เขาเหลือบมองฝนตกหนักด้านนอกที่ดูท่าแล้วคงไม่หยุดตกในเร็วๆ นี้ จึงพูดอีกว่า “เธอรอฉันอยู่นี่นะ ฉันจะไปซื้อร่มสักสองสามคัน”

Chinese

大玉一把拉住他，轻轻摇了摇头，“外面在下雨，你会淋湿的。”

Thai

ต้าอวี้คว้าตัวเขาไว้ทันที พลางส่ายหน้าเบาๆ “ข้างนอกฝนตกอยู่ นายจะเปียกฝนเอานะ”

Chinese

“没事，到时候我回去换个衣服就好。”

Thai

“ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นฉันกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก็พอ”

Chinese

“会生病的！”大玉咬了咬嘴唇，环视一圈，轻声道：“你等会。”

Thai

“เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ!” ต้าอวี้กัดริมฝีปาก กวาดตามองรอบๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “นายรอแป๊บหนึ่งนะ”

Chinese

而后，李貌便瞧见一向怯于和陌生人交流的女朋友，从另一个女生那儿，给自己借来了一把印着碎花的雨伞。

Thai

จากนั้น หลี่เม่าก็เห็นแฟนสาวผู้ขี้อายและไม่กล้าคุยกับคนแปลกหน้ามาโดยตลอด ไปขอยืมร่มลายดอกไม้เล็กๆ คันหนึ่งมาจากนักเรียนหญิงอีกคนให้เขา

Chinese

“不要骑车了，路上小心点。”大玉叮嘱道。

Thai

“ไม่ต้องขี่รถแล้วนะ บนทางก็ระวังตัวด้วย” ต้าอวี้กำชับ

Chinese

“好！”

Thai

“ได้!”

Chinese

“也不要着急跑，我还不饿，不急着去食堂。”

Thai

“แล้วก็ไม่ต้องรีบวิ่งล่ะ ฉันยังไม่หิว ไม่รีบไปโรงอาหารหรอก”

Chinese

“好！我走了。”

Thai

“ได้! ฉันไปละนะ”

Chinese

大玉目送小貌离开，揣着男朋友给她打的热水，移步到窗边，看向外面，等着他经过。

Thai

ต้าอวี้มองส่งเสี่ยวเม่าจากไป เธอกอดน้ำร้อนที่แฟนหนุ่มกดมาให้ไว้แนบอก เดินไปที่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกเพื่อรอเขาเดินผ่าน

Chinese

张琳和赵思妤这两人，从刚才就用书本挡住了自己脑袋，只露出两双眼睛默默瞧着，这时候跟着起身分立大玉左右，看向窗外。

Thai

จางหลินและจ้าวซืออวี๋สองคนนี้ ตั้งแต่เมื่อครู่ก็เอาหนังสือบังศีรษะตนเองไว้ โผล่มาแค่สองคู่ตาแอบมองเงียบๆ ตอนนี้จึงลุกขึ้นมายืนขนาบข้างซ้ายขวาของต้าอวี้ มองออกไปนอกหน้าต่างตาม

Chinese

待看到一个身穿军训服，撑着碎花伞的男生步履匆匆路过时，张琳用肩膀轻轻撞了撞中间的大玉，嗲嗲道：“会淋湿的。”

Thai

ครั้นเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดฝึกทหารกางร่มลายดอกไม้ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบเดินผ่านไป จางหลินก็ใช้ไหล่ชนต้าอวี้ตรงกลางเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนดัดจริต “เดี๋ยวจะเปียกฝนเอานะ”

Chinese

赵思妤跟着也轻轻撞了撞大玉，接着道：“会生病的。”

Thai

จ้าวซืออวี๋ก็ชนต้าอวี้เบาๆ ตามพลางพูดต่อ “เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ”

Chinese

张琳再撞，“不要骑车。”

Thai

จางหลินชนอีกที “ไม่ต้องขี่รถนะ”

Chinese

赵思妤又撞，“不要着急跑。”

Thai

จ้าวซืออวี๋ชนซ้ำ “แล้วก็ไม่ต้องรีบวิ่งล่ะ”

Chinese

大玉脸蛋红红的立在中间，跟个不倒翁似的，直面来自好朋友们的调侃。

Thai

ต้าอวี้ใบหน้าแดงแจ๋ยืนอยู่ตรงกลางราวกับตุ๊กตาล้มลุก เผชิญหน้ากับการล้อเลียนจากเหล่าเพื่อนสนิทตรงๆ

Chinese

李貌出了图书馆，直往超市而去，平时骑小电驴逛来逛去倒不觉着学校有多大，这会步行才发觉这点路程有多远。

Thai

หลี่เม่าออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต ปกติขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าแล่นไปแล่นมาไม่รู้สึกว่ามหาวิทยาลัยใหญ่โตอะไร ทว่าตอนนี้เดินด้วยเท้าถึงได้รู้ว่าระยะทางแค่นี้ไกลขนาดไหน

Chinese

行至超市，有不少学生在外面躲雨，李貌一愣，没伞了？进去一瞧，货架还真已经空空如也。

Thai

เดินมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยหลบฝนอยู่ด้านนอก หลี่เม่าชะงักไป ร่มหมดแล้วเหรอ? พอเดินเข้าไปดู บนชั้นวางสินค้าว่างเปล่าแล้วจริงๆ

Chinese

他撑起伞，正准备去另一个更远点的超市，身后忽有女生出声：“帅哥，等一等。”

Thai

เขากางร่มขึ้น กำลังเตรียมจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตอีกแห่งที่ไกลออกไป ด้านหลังก็มีเสียงนักเรียนหญิงดังขึ้นกะทันหัน “สุดหล่อ รอก่อนค่ะ”