มิตรภาพอันแปลกประหลาด (1 / 1)

Chinese

“证据？我和楚红玉就是证据。”

Thai

“หลักฐานเหรอ ฉันกับฉู่หงอวี้นี่ไงคือหลักฐาน”

Chinese

“不承认不道歉是吧，行，我看老师和同学们是相信你还是相信我们。”

Thai

“ไม่ยอมรับ ไม่ขอโทษใช่ไหม ได้ ฉันอยากจะรู้นักว่าครูกับเพื่อนๆ จะเชื่อเธอหรือเชื่อพวกเรา”

Chinese

赵思妤说完重新回到楚红玉身边，轻声问：“你要去哪儿？我扶你。”

Thai

จ้าวซืออวี๋พูดจบก็กลับมายืนข้างฉู่หงอวี้อีกครั้ง ก่อนจะถามเสียงเบา “เธอจะไปไหนเหรอ ฉันช่วยพยุงนะ”

Chinese

“不用，我自己可以。”楚红玉忙摆手拒绝。

Thai

“ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้” ฉู่หงอวี้รีบโบกมือปฏิเสธ

Chinese

“别客气。”赵思妤说着直接上手，搀扶住她胳膊。

Thai

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก” จ้าวซืออวี๋พูดพลางยื่นมือไปประคองแขนของเธอทันที

Chinese

大玉抿抿嘴，拿她的热情没办法，轻声道：“谢谢，我去厕所。”

Thai

ต้าอวี้เม้มปาก ทำอะไรความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายไม่ได้ จึงเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณนะ ฉันจะไปห้องน้ำ”

Chinese

两人没走几步，李思妍咬牙移身拦在她们身前，嘴唇嗫嚅几下，声音低低道：“对不起。”

Thai

ทั้งสองคนเดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่ซือเหยียนก็กัดฟันขยับตัวมาขวางหน้าพวกเธอ ริมฝีปากขมุบขมิบอยู่สองสามที ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “ขอโทษด้วย”

Chinese

她终究还是怕了。

Thai

ในที่สุดเธอก็กลัวจนได้

Chinese

赵思妤平时就是个嫉恶如仇的人，得罪的人不少，但喜欢她的人更多。

Thai

ปกติจ้าวซืออวี๋เป็นคนเกลียดความอยุติธรรมเข้ากระดูกดำ ล่วงเกินคนไปก็ไม่น้อย แต่คนที่ชอบเธอกลับมีมากกว่า

Chinese

楚红玉呢，从不惹事，乖乖女学霸一个。

Thai

ส่วนฉู่หงอวี้ก็ไม่เคยหาเรื่องใคร เป็นเด็กเรียนหัวกะทิแสนเรียบร้อยคนหนึ่ง

Chinese

要是传出自己给对方使绊子这事，毋庸置疑，大家都会选择相信那俩人而不是她。

Thai

หากเรื่องที่ตนเองขัดขาอีกฝ่ายแพร่งพรายออกไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกคนย่อมเลือกที่จะเชื่อสองคนนั้นมากกว่าเธอ

Chinese

而老师那边更不用说，肯定是相信面前这两位学霸。一旦他们知道自己企图对年级第一不利，到时候严重点甚至会惊动学校。

Thai

ทางฝั่งครูก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ย่อมเชื่อเด็กหัวกะทิทั้งสองคนตรงหน้านี้แน่นอน หากพวกเขารู้ว่าตนพยายามจะปองร้ายอันดับหนึ่งของระดับชั้น ถึงตอนนั้นถ้าเรื่องร้ายแรงขึ้นมาอาจถึงขั้นสะเทือนไปทั้งโรงเรียน

Chinese

关键自己真做了这档子事，连想理直气壮辩驳都不能够。

Thai

ที่สำคัญคือตนเองได้ทำเรื่องพรรค์นี้ลงไปจริงๆ จะเถียงอย่างคอเป็นเอ็นก็ทำไม่ได้

Chinese

其实她不是那种没脑子的人，刚才伸脚之前就观察过四周，发现没人才大着胆子绊人，只是没想到从旁边宿舍突然蹿出来个赵思妤，好死不死目睹了这一切。

Thai

ความจริงเธอไม่ใช่คนไร้สมอง ก่อนจะยื่นเท้าออกไปเมื่อครู่ก็ได้สังเกตรอบๆ แล้ว เห็นว่าไม่มีคนถึงได้กล้าขัดขาคนอื่น เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจ้าวซืออวี๋จะโผล่พรวดออกมาจากหอพักข้างๆ กะทันหัน และซวยซ้ำซวยซ้อนที่ดันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดี

Chinese

“你说什么？声音这么小，说给蚊子听？”

Thai

“เธอพูดว่าอะไรนะ เสียงเบาขนาดนี้ พูดให้ยุงฟังเหรอ”

Chinese

赵思妤蹙着眉头，很厌恶这种人。

Thai

จ้าวซืออวี๋ขมวดคิ้ว รู้สึกรังเกียจคนประเภทนี้เป็นอย่างยิ่ง

Chinese

一旁的楚红玉瞅着她，忽地想到了张琳，她们第一次相识也是她站出来给自己撑腰。

Thai

ฉู่หงอวี้ที่อยู่ข้างๆ มองดูเธอ พลันนึกถึงจางหลินขึ้นมา ตอนที่พวกเธอรู้จักกันครั้งแรก อีกฝ่ายก็ก้าวออกมาหนุนหลังให้เธอแบบนี้เหมือนกัน

Chinese

“对不起！”李思妍低着头，捏紧拳头，声音稍大。

Thai

“ขอโทษ!” หลี่ซือเหยียนก้มหน้า กำหมัดแน่น และเพิ่มเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

Chinese

赵思妤扭头看向楚红玉。

Thai

จ้าวซืออวี๋หันหน้าไปมองฉู่หงอวี้

Chinese

大玉抿抿嘴，轻声道：“走吧。”

Thai

ต้าอวี้เม้มปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ไปกันเถอะ”

Chinese

这话既是对赵思妤说的，也是对李思妍说的。

Thai

คำพูดนี้พูดกับจ้าวซืออวี๋ และก็พูดกับหลี่ซือเหยียนเช่นกัน

Chinese

“那种人，就不能惯着，要不然以为你好欺负，下次只会变本加厉。”赵思妤边走边唠叨。

Thai

“คนแบบนั้นจะไปตามใจไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นจะนึกว่าเธอรังแกง่าย คราวหน้ามีแต่จะยิ่งได้ใจหนักกว่าเดิม” จ้าวซืออวี๋บ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง

Chinese

“嗯，谢谢。”大玉又道了次谢。

Thai

“อื้ม ขอบคุณนะ” ต้าอวี้เอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

Chinese

要是没她，自己这次估计还会和以前一样，默默忍受，做个受气包。

Thai

ถ้าไม่มีอีกฝ่าย คราวนี้เธอเองก็คงจะเหมือนแต่ก่อน ที่ต้องก้มหน้าอดทนและยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ต่อไป

Chinese

反正自己已经习惯了。

Thai

ถึงอย่างไรเธอก็ชินชาไปแล้ว

Chinese

小时候，班上同学知道她没父母，嘲笑她，孤立她，欺负她，都是常有的事。

Thai

ตอนเด็กๆ เพื่อนร่วมชั้นรู้ว่าเธอไม่มีพ่อแม่ การถูกหัวเราะเยาะ กีดกัน และรังแก ล้วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำ

Chinese

她没什么朋友，一直很孤独。

Thai

เธอไม่มีเพื่อนเลย โดดเดี่ยวมาโดยตลอด

Chinese

直到小貌的出现。

Thai

จนกระทั่งการปรากฏตัวของเสี่ยวเม่า

Chinese

他就像从天而降的一束灯，照亮了自己原本黯淡的生活，带给人温暖。

Thai

เขาเปรียบเสมือนลำแสงที่ส่องลงมาจากฟากฟ้า ส่องสว่างชีวิตที่เคยมืดมนของเธอ นำพาความอบอุ่นมาให้

Chinese

别人嘲笑她，欺负她，他会骂回去，打回去。

Thai

คนอื่นหัวเราะเยาะเธอ รังแกเธอ เขาก็จะด่ากลับ ต่อยตีกลับไป

Chinese

别人孤立她，他会带着她一起调皮捣蛋。

Thai

คนอื่นกีดกันเธอ เขาก็จะพาเธอไปซุกซนก่อเรื่องด้วยกัน

Chinese

因为他，自己原本缺少父母陪伴的童年，也变得没那么难熬，也变得值得回忆。

Thai

เพราะเขา วัยเด็กที่ขาดพ่อแม่คอยอยู่เคียงข้างจึงไม่ได้ทรมานขนาดนั้นอีกต่อไป และกลายเป็นช่วงเวลาที่ควรค่าแก่การจดจำ

Chinese

只不过，后来他走了。

Thai

เพียงแต่ว่า หลังจากนั้นเขาก็จากไป

Chinese

只不过，现在他又回来了。

Thai

เพียงแต่ว่า ตอนนี้เขากลับมาแล้ว

Chinese

“你这都谢了三四次了，不用再谢了。”赵思妤笑道。

Thai

“นี่เธอขอบคุณไปตั้งสามสี่รอบแล้ว ไม่ต้องขอบคุณแล้วล่ะ” จ้าวซืออวี๋ยิ้มพลางพูด

Chinese

楚红玉抿抿嘴，关键她除了道谢不知道该说些什么其他的。

Thai

ฉู่หงอวี้เม้มปาก ปัญหาก็คือเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอื่นนอกจากคำขอบคุณ

Chinese

“你们班那个李貌你熟吗？”赵思妤忽地问。

Thai

“หลี่เม่าห้องเธอน่ะ เธอสนิทกับเขาไหม” จ้าวซืออวี๋ถามขึ้นมากะทันหัน

Chinese

大玉一下来了精神，这她当然熟啊。不过反应过来又开始警惕，这女的想干嘛？不会是想和她抢小貌哥哥吧。

Thai

ต้าอวี้ตื่นตัวขึ้นมาทันที เรื่องนี้เธอต้องสนิทอยู่แล้วสิ แต่พอนึกขึ้นได้ก็เริ่มระแวง ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ คงไม่ใช่จะมาแย่งพี่เสี่ยวเม่ากับเธอหรอกนะ

Chinese

“你找他有事？”她不动声色试探道。

Thai

“เธอมีธุระอะไรกับเขาเหรอ” เธอหยั่งเชิงถามอย่างสงบนิ่ง

Chinese

“没什么事，就是有些好奇他是个怎样的人。”赵思妤把她神情的变化看在眼里，捋了捋耳边的头发，继续笑问：“你和他熟吗？”

Thai

“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากรู้ว่าเขาเป็นคนยังไงเฉยๆ” จ้าวซืออวี๋มองเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเธอ ทัดผมข้างใบหูพลางยิ้มถามต่อ “เธอสนิทกับเขาไหมล่ะ”

Chinese

大玉舔了舔嘴唇，有些纠结。

Thai

ต้าอวี้เลียริมฝีปาก รู้สึกสับสนลังเลเล็กน้อย

Chinese

她内心不是很想说，万一是情敌的话，她这算资敌了吧。可人家又刚帮了自己。

Thai

ในใจเธอไม่ได้อยากบอกนัก หากอีกฝ่ายเป็นศัตรูหัวใจขึ้นมา นี่ไม่เท่ากับเป็นการส่งเสบียงให้ศัตรูหรอกหรือ แต่ว่าอีกฝ่ายก็เพิ่งจะช่วยเธอไว้แท้ๆ

Chinese

赵思妤见她半晌不说话，也不再逗她，凑过去小声道：“那天我去找他的时候，你就坐在旁边吧？”

Thai

จ้าวซืออวี๋เห็นเธอเงียบไปครู่ใหญ่ จึงไม่แหย่เธออีก ขยับเข้าไปกระซิบเสียงเบา “วันที่ฉันไปหาเขา เธอก็นั่งอยู่ข้างๆ ใช่ไหมล่ะ”

Chinese

大玉霍地扭头，赵思妤冲她眨了眨眼。

Thai

ต้าอวี้หันขวับทันที จ้าวซืออวี๋ขยิบตาให้เธอ

Chinese

张琳拎着饭回来的时候，见到的就是这么一幅百思不得其解的场景：现任校花楚红玉和前任校花赵思妤，两人坐在寝室的凳子上，兴致勃勃不知道在聊些什么。

Thai

ตอนที่จางหลินถือข้าวกล่องกลับมา สิ่งที่เห็นก็คือภาพอันชวนให้พิศวงงงงวยเหลือเกิน: ดาวโรงเรียนคนปัจจุบันอย่างฉู่หงอวี้กับอดีตดาวโรงเรียนอย่างจ้าวซืออวี๋ ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในหอพัก กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกันอย่างออกรส

Chinese

……

Thai

…

Chinese

雨不知什么时候停了。

Thai

ฝนหยุดตกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

Chinese

李貌和张强带着各自的起床气，踩着坑坑洼洼潮湿的水泥地，压着刺耳的上课铃尾声回了班级。

Thai

หลี่เม่ากับจางเฉียงแบกเอาอารมณ์หงุดหงิดหลังตื่นนอน ย่ำลงบนพื้นปูนซีเมนต์เปียกชื้นที่เป็นหลุมเป็นบ่อ แล้วเดินกลับเข้าห้องเรียนทันเสียงกริ่งเข้าเรียนอันบาดหูดังจบพอดี

Chinese

直到第一节下课偷偷摸上大玉的小手，李貌才稍微清醒。

Thai

จนกระทั่งหมดคาบเรียนแรกแล้วแอบลูบมือเล็กๆ ของต้าอวี้ หลี่เม่าถึงค่อยตื่นเต็มตาขึ้นมาบ้าง

Chinese

“有人！”还没摸一会，大玉就嗖地抽了回去。

Thai

“มีคนอยู่นะ!” ยังลูบได้ไม่ทันไร ต้าอวี้ก็ชักมือกลับไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

“新月让你过去一下。”朱玉的声音紧接着在耳边响起。

Thai

“ซินเยว่ให้นายไปหาหน่อย” เสียงของจูอวี้ดังขึ้นข้างหูต่อทันที

Chinese

李貌抬头，皱眉看了她一眼，又往旁边瞅了瞅，江新月也正看着这边。

Thai

หลี่เม่าเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมองเธอแวบหนึ่ง แล้วชำเลืองไปทางด้านข้าง เจียงซินเยว่เองก็กำลังมองมาทางนี้อยู่พอดี

Chinese

他摇摇头，算是拒绝。

Thai

เขาส่ายหน้า ถือเป็นการปฏิเสธ

Chinese

朱玉原本就不想过来，见状也没多说什么，扭头就走。

Thai

เดิมทีจูอวี้ก็ไม่อยากเดินมาอยู่แล้ว เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หันหลังเดินจากไปทันที

Chinese

那边的江新月微微失望，不过她早预料到大概率会出现这种情况，所以还留了一手在赵姨那边。

Thai

ทางฝั่งเจียงซินเยว่ผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่ามีโอกาสสูงที่จะเกิดสถานการณ์เช่นนี้ ดังนั้นจึงยังเตรียมแผนสำรองไว้ทางฝั่งน้าจ้าวอีกทาง

Chinese

大玉见人走掉，暗暗松了口气，瞧着小貌无精打采的样，索性也不讲题目了。

Thai

เมื่อต้าอวี้เห็นคนเดินไปแล้วก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พอมองดูท่าทางหมดเรี่ยวหมดแรงของเสี่ยวเม่า จึงตัดใจไม่ติวโจทย์ต่อ

Chinese

中午宿舍发生的那事她没和他说，张琳也不知道，她怕他们会担心。

Thai

เรื่องที่เกิดขึ้นในหอพักตอนเที่ยงเธอไม่ได้บอกเขา และจางหลินก็ไม่รู้เรื่องเช่นกัน เพราะเธอกลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วง

Chinese

“明天我们坐农班车回去，不要再打车了。”她现在想起上个星期坐车花掉的一百多块钱还有点心疼。

Thai

“พรุ่งนี้พวกเรานั่งรถโดยสารชนบทกลับกันเถอะ อย่าเรียกรถแท็กซี่อีกเลยนะ” ตอนนี้พอนึกถึงเงินร้อยกว่าหยวนที่จ่ายค่ารถไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอยังรู้สึกเสียดายไม่หาย

Chinese

李貌双手交叠，趴在桌子上，侧着脑袋看着她，答应道：“好，听你的。”

Thai

หลี่เม่าประสานมือทั้งสองข้าง ฟุบบนโต๊ะ เอียงคอมองเธอพลางตอบรับ “ได้ ฟังเธอ”

Chinese

“你也不要再买那么多东西了！”大玉挪了几本书，垫着脑袋也趴桌子上。

Thai

“แล้วนายก็อย่าซื้อของเยอะแยะขนาดนั้นอีกล่ะ!” ต้าอวี้ขยับหนังสือสองสามเล่มมารองศีรษะแล้วฟุบลงบนโต๊ะเช่นกัน

Chinese

“好，我都听你的！”李貌宠溺地笑笑。

Thai

“ได้ ฉันฟังเธอหมดทุกอย่างเลย!” หลี่เม่ายิ้มอย่างเอ็นดู

Chinese

“你真好。”大玉低低道。

Thai

“นายดีจัง” ต้าอวี้เอ่ยเสียงแผ่ว

Chinese

“你说什么？我没听清！”他往那边移了移。

Thai

“เธอพูดว่าอะไรนะ ฉันฟังไม่ชัด!” เขาขยับตัวไปทางนั้น

Chinese

“我说，你真坏！”楚红玉声音稍大。

Thai

“ฉันบอกว่า นายนิสัยไม่ดีเลย!” ฉู่หงอวี้พูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

Chinese

……

Thai

…

Chinese

夜。

Thai

ยามค่ำคืน

Chinese

忙碌一天的赵梅李治二人，回家就瘫软在沙发上，一动不想动。

Thai

จ้าวเหมยกับหลี่จื้อที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน พอกลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวนอนแผ่อยู่บนโซฟา ไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่น้อย

Chinese

“那个臭小子这个星期又不回来。”赵梅闭着眼，又想自己那不着家的儿子了。

Thai

“เจ้าเด็กแสบนั่นสัปดาห์นี้ก็ไม่กลับบ้านอีกแล้ว” จ้าวเหมยหลับตา นึกถึงลูกชายที่ไม่ยอมกลับบ้านขึ้นมาอีก

Chinese

“老师不是说他最近进步很大嘛，说明是真在认真学习。”李治有气无力应道。

Thai

“ครูก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้เขาพัฒนาขึ้นมาก แสดงว่าตั้งใจเรียนจริงๆ” หลี่จื้อตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง

Chinese

“在家也能学啊，好好的偏偏回老家干嘛。”

Thai

“อยู่บ้านก็เรียนได้นี่ อยู่ดีๆ ทำไมต้องถ่อกลับไปบ้านเกิดด้วย”

Chinese

“你别说，农村和城市还真不一样，空气好，能让人静下心。”李治屁股往里面挤了挤，继续道：“等老了，咱俩就回农村养老。”

Thai

“อย่าว่าไปนะ ชนบทกับในเมืองไม่เหมือนกันจริงๆ อากาศดี ทำให้คนเราใจสงบได้” หลี่จื้อขยับก้นเบียดเข้าไปด้านใน ก่อนจะพูดต่อ “พอแก่ตัวไป พวกเราสองคนก็กลับไปใช้ชีวิตวัยเกษียณที่ชนบทกัน”

Chinese

“挤死了，去煮面去。”赵梅伸脚踢了踢他。

Thai

“เบียดจะตายอยู่แล้ว ไปต้มบะหมี่ไป” จ้าวเหมยยื่นเท้าเตะเขาเบาๆ

Chinese

“你去呗，我手都抬不起来了。”李治话音刚落，门铃声响。

Thai

“คุณไปสิ ผมยกมือแทบไม่ขึ้นแล้วเนี่ย” สิ้นเสียงของหลี่จื้อ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

Chinese

“去开门。”赵梅屁股朝外，直接把他拱到了地上。

Thai

“ไปเปิดประตู” จ้าวเหมยหันก้นออกด้านนอก ดันเขาร่วงลงไปกองกับพื้นตรงๆ

Chinese

李治爬起来，趿拉着拖鞋慢吞吞走到门边，通过猫眼瞅了眼外面，把门打开，露出隔壁的刘娟。

Thai

หลี่จื้อลุกขึ้นมา ลากรองเท้าแตะเดินต้วมเตี้ยมไปที่ประตู มองลอดตาแมวดูข้างนอกแวบหนึ่งแล้วเปิดประตู เผยให้เห็นหลิวจวนจากห้องข้างๆ

Chinese

“刚回来啊？我自己腌了点小菜，想着也吃不完，就给你们送过来点。”

Thai

“เพิ่งกลับมากันเหรอคะ ฉันดองผักเคียงไว้หน่อย คิดว่าคงกินไม่หมดเลยเอามาแบ่งให้พวกคุณน่ะค่ะ”

Chinese

“太谢谢了，进来吧，我去拿个碗。”李治让开身子，朝厨房走去。

Thai

“ขอบคุณมากเลยครับ เข้ามาข้างในก่อนสิ เดี๋ยวผมไปเอาชามมาใส่” หลี่จื้อเบี่ยงตัวหลบทางแล้วเดินไปยังห้องครัว

Chinese

赵梅这时候也从沙发上起身迎了过来。

Thai

ตอนนี้นี่เองที่จ้าวเหมยลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินออกมารับเช่นกัน