เจ้านายของฉันเรียกฉันว่าอาจารย์ (1 / 1)

Chinese

“应聘？”

Thai

“สมัครงานเหรอครับ”

Chinese

李貌面色古怪，这是自己送上门来了？

Thai

หลี่เม่ามีสีหน้าแปลกประหลาด นี่เรียกว่าเสนอตัวมาถึงที่เองเลยใช่ไหม

Chinese

“对！”江淼超认真的点了点头。

Thai

“ใช่!” เจียงเหมียวพยักหน้าอย่างจริงจังสุดๆ

Chinese

“江老师，那个，你不教书了？”他奇道。

Thai

“ครูเจียง เรื่องนั้น… คุณจะไม่สอนหนังสือแล้วเหรอครับ” เขาถามอย่างแปลกใจ

Chinese

“嗯，暂时不教了。”

Thai

“อืม ช่วงนี้คงไม่สอนแล้วล่ะ”

Chinese

“方便问问原因吗？”

Thai

“พอจะถามเหตุผลได้ไหมครับ”

Chinese

江淼抿抿嘴，觉着没什么不能说的，便把妈妈来找她，她自己的打算统统诉说了遍。

Thai

เจียงเหมียวเม้มปาก รู้สึกว่าไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ จึงเล่าเรื่องที่แม่มาหาและแผนการของตัวเองให้ฟังทั้งหมด

Chinese

李貌越听心中越兴奋，还真是得来全不费功夫啊！不过面上却平静如水。

Thai

หลี่เม่ายิ่งฟังในใจก็ยิ่งตื่นเต้น ช่างได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรงจริงๆ! ทว่าสีหน้าภายนอกกลับยังคงราบเรียบดั่งสายน้ำ

Chinese

江淼说完忐忑不安看着他，生怕被拒绝，忙又补充道：“虽然我没这方面的工作经验，但我可以学，我知道说这些很虚，这样，我能不能先实习几个月，到时候你看我的表现。”

Thai

เมื่อเจียงเหมียวพูดจบก็มองเขาอย่างกระวนกระวายใจ กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ จึงรีบเสริมขึ้นมาว่า “ถึงฉันจะไม่มีประสบการณ์ทำงานด้านนี้ แต่ฉันเรียนรู้ได้นะ ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้มันฟังดูลอยๆ เอาแบบนี้ได้ไหม ฉันขอฝึกงานดูก่อนสักสองสามเดือน แล้วตอนนั้นเธอก็ค่อยดูผลงานของฉัน”

Chinese

“你要应聘哪个职位？”李貌忽问。

Thai

“คุณอยากสมัครตำแหน่งไหนเหรอครับ” หลี่เม่าถามขึ้นมาทันควัน

Chinese

“呃……”

Thai

“เอ่อ…”

Chinese

江淼眨了眨眼，她还真不清楚对方公司有哪些职位，正要开口询问，却听李貌石破天惊道：“总经理怎么样？”

Thai

เจียงเหมียวกะพริบตาปริบๆ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าบริษัทของอีกฝ่ายมีตำแหน่งอะไรบ้าง กำลังจะอ้าปากถาม แต่กลับได้ยินหลี่เม่าพูดสิ่งที่น่าตกตะลึงออกมา “ตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปเป็นยังไงครับ”

Chinese

“啊？！”她瞪大眼睛，满脸不可思议，结结巴巴重复道：“总，总，总经理？”

Thai

“หา?!” เธอเบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ และพูดตะกุกตะกักซ้ำออกมา “ผะ… ผะ… ผู้จัดการทั่วไปเหรอ”

Chinese

“对，我也不瞒你，我原本正烦恼怎么跟你开口呢，没想到你自己送……咳咳，找上门来了。”

Thai

“ใช่ครับ ผมไม่ปิดบังคุณหรอกนะ เดิมทีผมกำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะพูดยังไงกับคุณดี นึกไม่ถึงว่าคุณจะมาส่ง… แค่กๆ มาหาผมถึงที่เอง”

Chinese

跟对方已经很熟悉了，而且李貌也相信江老师的为人，就没拐弯抹角，直接道：

Thai

สนิทสนมกันดีแล้ว อีกทั้งหลี่เม่าก็เชื่อมั่นในตัวครูเจียง จึงไม่ได้พูดอ้อมค้อม เอ่ยตรงๆ ว่า

Chinese

“过段时间我就要开学了，公司这边到时候得有个信的过的人管着，我想来想去，就属你最合适，可又知道你喜欢当老师，所以一直犹豫着该怎么开口。”

Thai

“อีกสักพักผมก็ต้องเปิดเทอมแล้ว ถึงตอนนั้นทางบริษัทต้องมีคนที่ไว้ใจได้คอยดูแล ผมคิดไปคิดมา มีแค่คุณที่เหมาะสมที่สุด แต่ก็รู้ว่าคุณชอบเป็นครู ก็เลยลังเลมาตลอดว่าจะพูดยังไงดี”

Chinese

江淼目瞪口呆，良久才反应过来，急忙摆摆手，“我不行的，我担不起这个重任，我一点经验都没，万一把你公司搞砸搞破产了怎么办？不行不行！绝对不行！”

Thai

เจียงเหมียวอ้าปากค้าง เนิ่นนานกว่าจะได้สติ รีบโบกมือปฏิเสธ “ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันรับหน้าที่ใหญ่ขนาดนี้ไม่ไหว ฉันไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด ถ้าเกิดทำบริษัทเธอพังจนล้มละลายขึ้นมาจะทำยังไง ไม่ได้ๆ! ไม่ได้เด็ดขาด!”

Chinese

“你刚不是说可以学吗？”李貌笑嘻嘻问。

Thai

“เมื่อกี้คุณไม่ได้บอกว่าเรียนรู้ได้เหรอครับ” หลี่เม่ายิ้มร่าถาม

Chinese

“我，刚才，那个……”江淼都快急哭了。

Thai

“ฉัน… เมื่อกี้… เรื่องนั้น…” เจียงเหมียวแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

Chinese

她平时就是那种比较佛系的人，最近也是因为父母才决定多赚点钱。

Thai

ปกติแล้วเธอเป็นคนประเภทเรื่อยๆ สบายๆ ช่วงนี้ก็เพราะพ่อแม่ถึงได้ตัดสินใจอยากหาเงินเพิ่ม

Chinese

如今，骤然让她承担经营一家公司这么大的责任和压力，这远远超出了她的心理接受范围。

Thai

ในตอนนี้ จู่ๆ จะให้เธอแบกรับความรับผิดชอบและความกดดันมหาศาลในการบริหารบริษัท นี่มันเกินกว่าสภาพจิตใจของเธอจะรับไหวไปไกลมาก

Chinese

“你别急着否认自己！先听我说。”李貌等她心情稍稍平复才继续道：“你看，你现在想赚大钱是吧？”

Thai

“คุณอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธตัวเองสิครับ! ฟังผมพูดก่อน” หลี่เม่ารอให้อารมณ์ของเธอสงบลงเล็กน้อยจึงพูดต่อ “คุณดูสิ ตอนนี้คุณอยากหาเงินก้อนโตใช่ไหมครับ”

Chinese

江淼点了点头。

Thai

เจียงเหมียวพยักหน้า

Chinese

“你过来，固定工资加公司百分之三股份，哦，对了，现在公司一个月能有两三百万利润。”李貌伸出三根手指。

Thai

“คุณมาทำ เงินเดือนประจำบวกกับหุ้นบริษัทสามเปอร์เซ็นต์ อ้อ จริงสิ ตอนนี้บริษัทมีกำไรเดือนละสองถึงสามล้านนะ” หลี่เม่าชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

Chinese

江淼才知道这个学生暑假开的公司的具体月盈利，顿时被惊的说不出话来。

Thai

เจียงเหมียวเพิ่งจะรู้ผลกำไรรายเดือนที่แน่ชัดของบริษัทที่นักเรียนคนนี้เปิดขึ้นมาในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ตกตะลึงจนพูดไม่ออกในทันที

Chinese

她想大概算算，如果自己答应进公司的话能拿多少钱，可脑袋乱的很，压根不听使唤，只猜测应该有很多钱。

Thai

เธออยากลองคำนวณคร่าวๆ ว่าถ้าตนเองตกลงเข้าทำงานในบริษัทจะได้เงินเท่าไหร่ แต่ในหัวกลับสับสนวุ่นวายไปหมดจนสั่งการไม่ได้ ได้แต่คาดเดาว่าน่าจะได้เงินเยอะมากแน่ๆ

Chinese

“现在公司人还很少，后面广撒网，我会再策划孵化几个网红出来。”

Thai

“ตอนนี้บริษัทยังมีคนน้อยอยู่ หลังจากนี้จะหว่านแหให้กว้างขึ้น ผมจะวางแผนปั้นเน็ตไอดอลออกมาอีกสองสามคน”

Chinese

李貌顿了顿，让她消化一番，接着道：“至于你担心的把公司搞砸，完全是多虑了。

Thai

หลี่เม่าหยุดชั่วครู่ เพื่อให้เธอได้ย่อยข้อมูล จากนั้นก็พูดต่อ “ส่วนเรื่องที่คุณกังวลว่าจะทำบริษัทพังน่ะ คิดมากเกินไปแล้วครับ

Chinese

我又不是把公司交给你撒手不管，只是需要一个代言人而已，你工作上有什么不懂或者问题，可以跟我电话或视频联系。”

Thai

ผมไม่ได้ยกบริษัทให้คุณแล้วปล่อยมือไม่สนใจสักหน่อย แค่ต้องการตัวแทนคนหนึ่งเท่านั้นเอง ในการทำงานถ้าคุณมีอะไรไม่เข้าใจหรือมีปัญหา ก็โทรศัพท์หรือวิดีโอคอลหาผมได้”

Chinese

听他这么一说，江淼觉着这工作好像也没那么难了。

Thai

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ เจียงเหมียวก็รู้สึกว่างานนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ยากขนาดนั้นแล้ว

Chinese

“另外，四年后如果你想，可以继续回去教书。到时候你可以一边拿着公司的股份分红，一边做自己喜欢的事，既不缺钱，也能让父母过上好日子。”

Thai

“นอกจากนี้ อีกสี่ปีถ้าคุณอยากกลับไปสอนหนังสือต่อก็ได้ ถึงตอนนั้นคุณก็รับเงินปันผลจากหุ้นของบริษัทไปพลาง ทำสิ่งที่ตัวเองชอบไปพลาง ทั้งไม่ขาดเงิน และยังทำให้พ่อแม่มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีได้ด้วย”

Chinese

李貌的声音充满诱惑，江淼光想想那种生活就美得不行。

Thai

น้ำเสียงของหลี่เม่าเต็มไปด้วยความเย้ายวน เจียงเหมียวแค่คิดถึงชีวิตแบบนั้นก็รู้สึกงดงามเหลือเกินแล้ว

Chinese

“为什么是四年呢？”她呆呆问。

Thai

“ทำไมถึงเป็นสี่ปีล่ะ” เธอถามอย่างเหม่อลอย

Chinese

“因为四年后我就毕业了啊！”李貌摊摊手。

Thai

“เพราะอีกสี่ปีผมก็เรียนจบแล้วไงครับ!” หลี่เม่าแบมือสองข้าง

Chinese

“我，我脑子太乱了！”江淼不好意思的拍了拍脑门，柔美的脸蛋臊得红彤彤的。

Thai

“ฉัน… หัวฉันสับสนไปหมดแล้ว!” เจียงเหมียวตบหน้าผากตัวเองอย่างเขินอาย ใบหน้าอันอ่อนหวานแดงก่ำด้วยความกระดากอาย

Chinese

“那给你几天时间考虑考虑？”李貌贴心建议。

Thai

“งั้นให้เวลาคุณคิดดูสักสองสามวันไหมครับ” หลี่เม่าเสนอแนะอย่างใส่ใจ

Chinese

“不用了！”她伸出手，“以后还请多多指教。”

Thai

“ไม่ต้องแล้วล่ะ!” เธอยื่นมือออกไป “หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”

Chinese

李貌一愣，伸出手轻轻跟她握了握，“欢迎。”

Thai

หลี่เม่าชะงักไป ยื่นมือไปจับมือกับเธอเบาๆ “ยินดีต้อนรับครับ”

Chinese

“呼，终于解决了，要不然心里一直憋着事，出来旅游都玩的不尽兴。”江淼狠狠舒了口气。

Thai

“เฮ้อ ในที่สุดก็คลี่คลายสักที ไม่อย่างนั้นในใจคงอึดอัดอยู่ตลอด มาเที่ยวก็คงเที่ยวไม่สนุก” เจียงเหมียวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

Chinese

“所以你才这么急着找我？”

Thai

“เพราะอย่างนี้คุณถึงรีบมาหาผมขนาดนี้เหรอครับ”

Chinese

“对啊，哎，要是我不找你，你打算什么时候找我？”她好奇问。

Thai

“ใช่สิ เอ้อ ถ้าฉันไม่มาหาเธอ เธอกะจะมาหาฉันตอนไหนเหรอ” เธอถามอย่างสงสัย

Chinese

“今晚到地儿吃完晚饭的时候吧。”李貌实话实说。

Thai

“คงเป็นคืนนี้ตอนถึงที่หมายแล้วกินข้าวเย็นเสร็จมั้งครับ” หลี่เม่าพูดตามความจริง

Chinese

“哎呀，早知道就再认忍一忍了，等你先找我好了。”江淼颇为懊恼道。

Thai

“โธ่ รู้อย่างนี้ทนรออีกนิด ให้เธอมาหาฉันก่อนก็ดีหรอก” เจียงเหมียวพูดอย่างรู้สึกเสียดายทีหลัง

Chinese

“这有什么区别吗？”

Thai

“มันต่างกันตรงไหนเหรอครับ”

Chinese

“当然有区别了，我毕竟是你老师，可是下了很大决心，才鼓起勇气来找你求职的。”

Thai

“ต่างกันสิ ยังไงฉันก็เป็นครูของเธอนะ ต้องรวบรวมความกล้าและตัดสินใจตั้งนานกว่าจะมาขอสมัครงานกับเธอได้”

Chinese

“我要是知道江老师你有这个意愿，早颠颠去请你了。”

Thai

“ถ้าผมรู้ว่าครูเจียงมีความตั้งใจนี้อยู่แล้ว ผมคงรีบแจ้นไปเชิญคุณมาตั้งนานแล้วครับ”

Chinese

听他还喊自己江老师，江淼浑身不自在，这算怎么个事？我的老板喊我老师？

Thai

พอได้ยินเขายังคงเรียกตัวเองว่าครูเจียง เจียงเหมียวก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เจ้านายของฉันเรียกฉันว่าครูเนี่ยนะ

Chinese

对了，自己以后喊他什么？喊名字？还是叫他老板？或者李总？

Thai

จริงสิ ต่อไปตัวเองจะเรียกเขาว่าอะไรดีล่ะ เรียกชื่อตรงๆ หรือเรียกว่าเจ้านาย หรือว่าประธานหลี่

Chinese

“你别叫我老师了，感觉怪怪的。”

Thai

“เธออย่าเรียกฉันว่าครูเลย รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้”

Chinese

“那叫什么？江总？”李貌半开玩笑半认真道。

Thai

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะครับ ประธานเจียงเหรอ” หลี่เม่าพูดทีเล่นทีจริง

Chinese

江淼感觉还挺新奇，不过还是摆了摆手，“更奇怪了。”

Thai

เจียงเหมียวรู้สึกว่าแปลกใหม่ดีเหมือนกัน ทว่าก็ยังคงโบกมือ “ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่”

Chinese

“那以后还和以前一样，我叫你江老师，你叫我全名。”

Thai

“งั้นต่อไปก็เหมือนเดิมเถอะครับ ผมเรียกคุณว่าครูเจียง คุณเรียกชื่อเต็มของผม”

Chinese

江淼还想说什么，李貌却直接道：“这事就听我的，这么定了。”

Thai

เจียงเหมียวยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าหลี่เม่ากลับพูดตัดบททันที “เรื่องนี้ฟังผม เอาตามนี้แหละครับ”

Chinese

她一愣，忍不住咕哝了一句：“还真是霸道！”

Thai

เธอชะงักไป อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง “เผด็จการจริงเชียว!”

Chinese

“说什么呢？”

Thai

“พูดอะไรนะครับ”

Chinese

“没，没有。”

Thai

“ปะ… เปล่า ไม่มีอะไร”

Chinese

两人又聊了几句，各自回了座位。

Thai

ทั้งสองคนคุยกันอีกสองสามประโยค แล้วต่างก็แยกย้ายกลับไปที่นั่งของตัวเอง

Chinese

“江老师找你干嘛呀？”大玉刚才就一直探着脑袋往他们那边瞅，男朋友一回来就迫不及待的问。

Thai

“ครูเจียงมีธุระอะไรกับนายเหรอ” ต้าอวี้ที่เมื่อครู่คอยชะเง้อคอมองไปทางพวกเขาอยู่ตลอด พอแฟนหนุ่มกลับมาก็รีบถามอย่างใจร้อนทันที

Chinese

李貌二话不说，捧着她脸狠狠嘬了一口，兴奋道：“小江老师答应来公司了！”

Thai

หลี่เม่าไม่พูดพร่ำทำเพลง ประคองหน้าเธอแล้วจุ๊บแรงๆ ไปหนึ่งที พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ครูเสี่ยวเจียงยอมมาบริษัทแล้ว!”

Chinese

“真哒？那太好了！”大玉也替他开心，忍不住回嘬了他一口。

Thai

“จริงเหรอ ดีจังเลย!” ต้าอวี้ก็ดีใจแทนเขา อดไม่ได้ที่จะจุ๊บเขากลับไปหนึ่งที

Chinese

两人对视一眼，眼睛里都能拉出丝来，要不是时候不对，早抱着啃在一起了。

Thai

ทั้งสองคนสบตากัน สายตาหวานเชื่อมจนแทบเยิ้มออกมาเป็นเส้น หากไม่ใช่เพราะผิดจังหวะเวลา คงกอดรัดฟัดเหวี่ยงนัวเนียกันไปนานแล้ว

Chinese

一个半小时后，一群人带着行李下了高铁，路过了他们未来四年即将要待的地方。

Thai

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา คนกลุ่มหนึ่งก็หอบสัมภาระลงจากรถไฟความเร็วสูง ผ่านสถานที่ที่พวกเขาจะต้องใช้ชีวิตในอีกสี่ปีข้างหน้า

Chinese

可惜时间太紧，李貌的房子只能等回来再买。

Thai

เสียดายที่เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด เรื่องบ้านของหลี่เม่าจึงทำได้เพียงรอให้ขากลับค่อยซื้อ

Chinese

匆匆往新桥机场赶去，办托运，过安检，登机。

Thai

ทุกคนรีบเดินทางไปยังสนามบินซินเฉียว โหลดสัมภาระ ผ่านจุดตรวจความปลอดภัย และขึ้นเครื่อง

Chinese

伙伴们都是头一次坐飞机，起飞的时候还有点紧张。

Thai

กลุ่มเพื่อนต่างก็เพิ่งเคยขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรก ตอนเครื่องขึ้นจึงรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

Chinese

大玉死死抓着男朋友的手。

Thai

ต้าอวี้จับมือแฟนหนุ่มไว้แน่น

Chinese

李貌也怕的要死，因为他恐高，以至于待飞机平稳，大玉她们都缓过来了，他还不敢看窗外一眼。

Thai

หลี่เม่าเองก็กลัวแทบตาย เพราะเขากลัวความสูง จนกระทั่งเครื่องบินทรงตัวได้อย่างนิ่งสงบ ต้าอวี้และพวกเธอต่างก็ผ่อนคลายลงแล้ว เขาก็ยังไม่กล้ามองออกไปนอกหน้าต่างแม้แต่แวบเดียว

Chinese

楚红玉见男朋友面色苍白，记起他恐高后，让他靠着自己肩膀睡了三个小时。

Thai

ฉู่หงอวี้เห็นแฟนหนุ่มหน้าซีดเผือด นึกขึ้นได้ว่าเขากลัวความสูง จึงให้เขาซบไหล่ของเธอหลับไปตลอดสามชั่วโมง

Chinese

一行人到地儿已经晚上七点多，拖着行李赶往早已定好的酒店。

Thai

กลุ่มคนเดินทางมาถึงที่หมายก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว ต่างลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่จองไว้ล่วงหน้า

Chinese

路上，李貌精神抖擞，走路虎虎生风，全然不见坐飞机时的畏畏缩缩。

Thai

ระหว่างทาง หลี่เม่ากระปรี้กระเปร่า เดินฉับไวอย่างกระฉับกระเฉง ไม่หลงเหลือท่าทางกล้าๆ กลัวๆ เหมือนตอนอยู่บนเครื่องบินเลยแม้แต่น้อย

Chinese

一旁的张强也很亢奋，不时瞅瞅张琳，一想到订的大床房，他就又是激动，又是紧张。

Thai

ทางด้านข้าง จางเฉียงเองก็คึกคักเป็นพิเศษ คอยเหลือบมองจางหลินอยู่เรื่อย พอนึกถึงห้องเตียงใหญ่ที่จองไว้ เขาก็ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่าไปหมด