ตัวหอมไปทั้งตัว

Chinese

那边，夏琪出去后就一直守在江总所在的那个直播间门外，待她出来，忙提醒道：“江总，老板来了。”

Thai

ทางด้านนั้น หลังจากเซี่ยฉีออกไปก็คอยเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องไลฟ์สตรีมที่ประธานเจียงอยู่อย่างต่อเนื่อง พอเธอออกมา ก็รีบเตือนว่า “ประธานเจียง บอสมาแล้วครับ”

Chinese

江淼今天穿着一件白色V领衬衫，下摆束在黑色百褶半身裙里面，踩着双米白色平底芭蕾舞鞋，露出一小截白皙的小腿。

Thai

วันนี้เจียงเหมียวสวมเสื้อเชิ้ตคอวีสีขาว ชายเสื้อสอดไว้ในกระโปรงพลีตสีดำ สวมรองเท้าบัลเลต์ส้นแบนสีขาวออฟไวท์ เผยให้เห็นท่อนขาล่างอันขาวเนียนช่วงหนึ่ง

Chinese

一套极简的黑白搭配，经典又耐看。

Thai

ชุดคู่สีขาวดำสไตล์มินิมอล เรียบง่ายแต่คลาสสิกและดูดีไม่รู้เบื่อ

Chinese

头发依旧盘在脑后，鹅蛋脸线条柔和，气质端庄淑雅。

Thai

ผมยังคงเกล้ามวยไว้ด้านหลัง ใบหน้ารูปไข่มีลายเส้นอ่อนหวาน กลิ่นอายสง่างามและสุภาพเรียบร้อย

Chinese

她轻启红唇，疑惑问：“老板？”

Thai

เธอเผยอริมฝีปากสีแดง ถามอย่างสงสัยว่า “บอสเหรอ?”

Chinese

“国庆放假回来了。”夏琪道。

Thai

“หยุดวันชาติกลับมาแล้วครับ” เซี่ยฉีกล่าว

Chinese

“哦！”

Thai

“อ๋อ!”

Chinese

江淼轻轻拍了拍额头。

Thai

เจียงเหมียวตบหน้าผากตัวเองเบาๆ

Chinese

这真不能怪她不把李貌放在眼里。

Thai

เรื่องนี้จะโทษว่าเธอไม่เห็นหลี่เม่าอยู่ในสายตาไม่ได้จริงๆ

Chinese

先不说李貌平时没时间，很少在公司，就说那刚上大一的年纪，再加上整天一口一个江老师称呼着，相处的又太随意，真的很容易忽略他那个老板的身份。

Thai

ไม่พูดถึงเรื่องที่ปกติหลี่เม่าไม่มีเวลาและแทบไม่ค่อยได้เข้าบริษัท เอาแค่อายุของคนที่เพิ่งขึ้นปีหนึ่ง แถมทั้งวันยังเอ่ยปากเรียกครูเจียงๆ อยู่ตลอด เข้าหากันอย่างเป็นกันเองเกินไป จึงทำให้มองข้ามฐานะบอสของเขาไปได้ง่ายดายจริงๆ

Chinese

“在哪儿呢？”她问。

Thai

“อยู่ที่ไหนล่ะ?” เธอถาม

Chinese

“办公室。”

Thai

“ห้องทำงานครับ”

Chinese

“好，我过去看看，你去忙吧。”

Thai

“ได้ เดี๋ยวฉันไปดูหน่อย นายไปทำงานเถอะ”

Chinese

说完，踩着平底鞋哒哒走到了办公室门口，敲了敲门，径直进了去。

Thai

พูดจบ ก็สวมรองเท้าส้นแบนเดินเสียงดังตึกตักไปถึงหน้าประตูห้องทำงาน เคาะประตูแล้วเดินตรงเข้าไป

Chinese

“江老师，忙完了？！”

Thai

“ครูเจียง ยุ่งเสร็จแล้วเหรอ?!”

Chinese

一进门，李貌就笑着迎了上来。

Thai

พอเข้าประตูมา หลี่เม่าก็ยิ้มพลางเดินเข้ามาต้อนรับ

Chinese

“回来怎么不提前说一声？”江淼柔声问，说完朝那边还坐在老板椅上的楚红玉也打了声招呼：“红玉。”

Thai

“กลับมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักคำล่ะ?” เจียงเหมียวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พูดจบก็ทักทายฉู่หงอวี้ที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตรงนั้น “หงอวี้”

Chinese

心中却有些奇怪，以楚红玉的性子，见自己过来，肯定会跟着李貌一起迎过来，这会怎么还坐在那儿一动不动？

Thai

แต่ในใจกลับนึกแปลกใจ ด้วยนิสัยของฉู่หงอวี้ พอเห็นตนเดินมา ย่อมต้องเดินตามหลี่เม่าเข้ามาทักทายแน่ๆ แต่ตอนนี้ทำไมยังนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น?

Chinese

不过她也没多想，反正这也没什么要紧的。

Thai

ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร

Chinese

“江老师。”

Thai

“ครูเจียง”

Chinese

大玉红着脸应了一声，桌子底下两只光着的粉嫩脚丫无措的搭在鞋面上。

Thai

ต้าอวี้หน้าแดงพลางขานรับ เท้าเปลือยเปล่าสีชมพูระเรื่อทั้งสองข้างใต้โต๊ะวางเกยอยู่บนหลังรองเท้าอย่างทำอะไรไม่ถูก

Chinese

臭小貌，坏小貌，非要在这儿乱来，这会好了，要是被江老师发现，她真的会找个地缝钻进去。

Thai

เสี่ยวเม่าตัวเหม็น เสี่ยวเม่าตัวร้าย ต้องมาทำรุ่มร่ามตรงนี้ให้ได้ คราวนี้ดีล่ะ ถ้าถูกครูเจียงจับได้ขึ้นมา เธอคงอยากแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ

Chinese

小心翼翼把脚塞进鞋洞里，可运动鞋大小刚刚好，不弯腰用手压根提不上去。

Thai

เธอพยายามสอดเท้าเข้าไปในช่องรองเท้าอย่างระมัดระวัง แต่ขนาดรองเท้าผ้าใบพอดีเกินไป หากไม่ก้มตัวใช้มือดึงก็สวมขึ้นมาไม่ได้เลย

Chinese

袜子还被小貌揣他兜里了，下次再也不和他这么胡闹了。

Thai

ถุงเท้าก็ยังถูกเสี่ยวเม่ายัดไว้ในกระเป๋าของเขา คราวหน้าจะไม่ยอมเหลวไหลกับเขาแบบนี้อีกแล้ว

Chinese

桌子底下，大玉正和鞋子做着紧张的斗争，江淼忽走近，指着桌上的可口可乐和按钮，笑问：“试过了？感觉怎么样？”

Thai

ใต้โต๊ะ ต้าอวี้กำลังต่อสู้กับรองเท้าอย่างตึงเครียด เจียงเหมียวก็พลันเดินเข้ามาใกล้ ชี้ไปที่โคคา-โคลากับปุ่มบนโต๊ะแล้วยิ้มพลางถามว่า “ลองแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง?”

Chinese

楚红玉差点被吓得魂飞魄散，连忙挪着椅子往前靠了靠，直至胸紧挨着办公桌。

Thai

ฉู่หงอวี้แทบจะตกใจจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง รีบเลื่อนเก้าอี้ขยับไปข้างหน้า จนกระทั่งหน้าอกแนบชิดติดโต๊ะทำงาน

Chinese

“挺不错，听夏琪说江老师你也体验过了？”李貌忙帮自家女朋友打掩护。

Thai

“ดีทีเดียว ได้ยินเซี่ยฉีบอกว่าครูเจียงก็ลองสัมผัสมาแล้วเหมือนกัน?” หลี่เม่ารีบช่วยกลบเกลื่อนให้แฟนสาวของตัวเอง

Chinese

江淼刚才还觉着楚红玉的动作有些奇怪，闻言立马有些不好意思的点了点头。

Thai

เมื่อครู่เจียงเหมียวยังรู้สึกว่าท่าทางของฉู่หงอวี้ดูแปลกๆ พอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเก้อเขินขึ้นมาทันที

Chinese

当初她还理解不了李貌为什么这么做，结果自己体验了一下，嗯，确实有点爽。

Thai

ตอนแรกเธอยังไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่เม่าถึงทำแบบนี้ แต่พอได้ลองเอง อื้ม สะใจดีจริงๆ

Chinese

李貌走到落地窗前，看着外面的夜景，没再纠结这个话题，问：“公司最近怎么样？”

Thai

หลี่เม่าเดินไปหน้าหน้าต่างบานกระจกสูงจรดพื้น มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอก ไม่ติดใจคุยหัวข้อนี้ต่อแล้วถามว่า “ช่วงนี้บริษัทเป็นยังไงบ้าง?”

Chinese

江淼挪步到他身旁，开始汇报。

Thai

เจียงเหมียวก้าวไปข้างกายเขา แล้วเริ่มรายงาน

Chinese

李貌很自然的把手背在后面，然后给那边的大玉不动声色比划了个OK的手势。

Thai

หลี่เม่าไพล่มือไว้ข้างหลังอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็ส่งสัญญาณมือโอเคให้ต้าอวี้ทางนั้นอย่างแนบเนียน

Chinese

楚红玉一直紧张兮兮观察着这边，当然瞧见了，忙弯下腰用手指勾住鞋后跟，等把两只鞋穿好她才长长吐出口气。

Thai

ฉู่หงอวี้คอยสังเกตฝั่งนี้อย่างกระวนกระวายใจตลอด ย่อมมองเห็นอยู่แล้ว เธอรีบก้มตัวลงใช้นิ้วเกี่ยวด้านหลังรองเท้า รอจนกระทั่งใส่รองเท้าทั้งสองข้างเสร็จเรียบร้อยถึงค่อยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

Chinese

然后也没打扰他们，装作什么都没发生一般，参观起了办公室。

Thai

จากนั้นก็ไม่ได้รบกวนพวกเขา ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินสำรวจดูรอบห้องทำงาน

Chinese

其实江淼之前每天都会跟李貌电话汇报，这会也只是把公司最近的情况大概总结了一下。

Thai

ความจริงก่อนหน้านี้เจียงเหมียวก็โทรศัพท์รายงานหลี่เม่าทุกวันอยู่แล้ว ตอนนี้จึงเพียงแค่สรุปสถานการณ์ช่วงนี้ของบริษัทอย่างคร่าวๆ

Chinese

待她说完，李貌点点头，忽问：“公司有几个主播，我看舞跳的一直有些生，怎么回事？”

Thai

พอเธอพูดจบ หลี่เม่าก็พยักหน้า พลันถามว่า “สตรีมเมอร์ของบริษัทมีอยู่สองสามคน ฉันเห็นว่ายังเต้นแข็งๆ อยู่ เกิดอะไรขึ้น?”

Chinese

“呃……”江淼在想怎么组织措辞。

Thai

“เอ่อ…” เจียงเหมียวกำลังคิดว่าจะเรียบเรียงคำพูดยังไง

Chinese

李貌直直看向她，等待她的回答。

Thai

หลี่เม่ามองตรงไปที่เธอ รอฟังคำตอบ

Chinese

瞧着那双平静无波的眼睛，以及里面透出来的冷漠、深邃和威严，江淼这才强烈感觉到眼前这小男生是自己老板，是这家潜力巨大的公司的老板。

Thai

เมื่อมองดวงตาที่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นคู่นั้น รวมถึงความเย็นชา ความลึกซึ้ง และความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากข้างใน เจียงเหมียวถึงเพิ่งจะสัมผัสได้อย่างรุนแรงว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือบอสของเธอ คือบอสของบริษัทที่มีศักยภาพมหาศาลแห่งนี้

Chinese

“嗯……有几个人平时练舞有点松懈。”她斟酌着道。

Thai

“อืม… มีสองสามคนที่ปกติซ้อมเต้นหย่อนยานไปหน่อย” เธอพูดอย่างใคร่ครวญ

Chinese

“松懈？你没处理么？”

Thai

“หย่อนยาน? ครูไม่ได้จัดการเหรอ?”

Chinese

“我找过她们谈过话。”

Thai

“ฉันเคยเรียกพวกเธอมาคุยแล้ว”

Chinese

“没效果？”

Thai

“ไม่ได้ผลเหรอ?”

Chinese

“有点效果，不过没几天就又恢复原样了。”

Thai

“ก็มีผลบ้าง แต่ไม่กี่วันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม”

Chinese

“那还留着干嘛？”

Thai

“แล้วยังจะเก็บไว้ทำไม?”

Chinese

“……”江淼沉默。

Thai

“…” เจียงเหมียวเงียบ

Chinese

“我改天亲自去舞蹈室看看，我回来的消息暂时不要告诉任何人。”李貌揉了揉太阳穴。

Thai

“วันหลังฉันจะไปดูที่ห้องซ้อมเต้นด้วยตัวเอง ข่าวที่ฉันกลับมาอย่าเพิ่งบอกใครชั่วคราว” หลี่เม่านวดขมับ

Chinese

“好！”

Thai

“ได้!”

Chinese

“外面那个夏琪怎么回事？”

Thai

“เซี่ยฉีที่อยู่ข้างนอกนั่นเป็นยังไงมายังไง?”

Chinese

“哦，他晚上闲着没事主动过来帮忙。”江淼顿了顿，补充了一句：“没给他开工资。”

Thai

“อ๋อ ตอนเย็นเขาว่างไม่มีอะไรทำเลยอาสามาช่วยงานน่ะ” เจียงเหมียวชะงักไปนิด แล้วเสริมอีกประโยค “ไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้เขานะ”

Chinese

李貌有些意外，打白工的？

Thai

หลี่เม่าค่อนข้างแปลกใจ ทำงานฟรีงั้นเหรอ?

Chinese

“多久了？”

Thai

“นานแค่ไหนแล้ว?”

Chinese

江淼回忆一番，估摸着道：“有大半个月了吧。”

Thai

เจียงเหมียวย้อนนึกครู่หนึ่ง กะดูแล้วพูดว่า “น่าจะเกินครึ่งเดือนแล้วล่ะ”

Chinese

李貌点点头。

Thai

หลี่เม่าพยักหน้า

Chinese

如果自己是员工，遇见这种积极，主动，有点机灵，还肯吃苦的同事，他肯定会说，卷尼玛呢卷！

Thai

หากตนเองเป็นพนักงาน แล้วเจอเพื่อนร่วมงานที่กระตือรือร้น ขยันขันแข็ง ฉลาดหัวไว แถมยังยอมทนลำบากแบบนี้ เขาคงจะด่าว่า จะขยันบ้างานหาแม่มึงเหรอ!

Chinese

可如今自己是老板，那他只能说，小伙子，是个可造之材！前途无量！

Thai

แต่ทว่าตอนนี้ตนเองเป็นบอส เช่นนั้นเขาก็ได้แต่บอกว่า เจ้าหนุ่ม ช่างเป็นคนมีแววปั้นได้ดีแท้ๆ! อนาคตไกลแน่นอน!

Chinese

“怎么样？还适应吗？这个新工作。”李貌伸了个懒腰，轻松问。

Thai

“เป็นยังไงบ้าง? ปรับตัวได้หรือยังกับงานใหม่นี้” หลี่เม่าบิดขี้เกียจ ถามอย่างผ่อนคลาย

Chinese

江淼呆了呆，被他这前后的状态变化搞的一愣一愣的，不过稍一琢磨就明白了过来。

Thai

เจียงเหมียวอึ้งไปเล็กน้อย งุนงงกับการเปลี่ยนอารมณ์หน้ามือเป็นหลังมือของเขา แต่พอคิดดูสักนิดก็เข้าใจขึ้นมา

Chinese

刚才李貌是以老板的身份问话，这会已经切换成了朋友间的嘘寒问暖。

Thai

เมื่อครู่หลี่เม่าถามในฐานะบอส ตอนนี้ได้สลับโหมดกลับมาเป็นการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบประสาเพื่อนแล้ว

Chinese

“还好，没有想象那么难，也没有想象中那么轻松。”

Thai

“ก็โอเค ไม่ได้ยากอย่างที่คิด แล้วก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เหมือนกัน”

Chinese

俩人又闲聊了几句，李貌便准备带着大玉悄悄溜走。路过前台的时候，顿了顿，又跟夏琪聊了聊。

Thai

ทั้งสองคนคุยเล่นกันอีกสองสามประโยค หลี่เม่าก็เตรียมพาต้าอวี้แอบย่องออกไป ตอนเดินผ่านเคาน์เตอร์ต้อนรับ เขาชะงักไปนิด แล้วคุยกับเซี่ยฉีอีกหน่อย

Chinese

“你下载个这个软件，没事可以学学里面那些花里胡哨的剪辑和特效。”李貌打开自己的抖音，指着上面一个视频对他道。

Thai

“นายดาวน์โหลดแอปนี้ไว้ เวลาว่างๆ ก็หัดพวกเทคนิคตัดต่อกับเอฟเฟกต์ตระการตาในนั้นดู” หลี่เม่าเปิดโต่วอินของตัวเอง ชี้ไปที่วิดีโออันหนึ่งบนนั้นแล้วบอกเขา

Chinese

“啊，哦，好，好的。”夏琪忙不迭点头。

Thai

“อ๋า อ๋อ ได้ ได้ครับ” เซี่ยฉีรีบพยักหน้าหงึกๆ

Chinese

“好好学，有大用。”李貌只说了这么多，走的时候又提醒了一句，“我回来的事暂时不要跟其他人说。”

Thai

“ตั้งใจเรียนรู้ให้ดี มีประโยชน์มาก” หลี่เม่าพูดเพียงเท่านี้ ตอนจะไปก็เตือนอีกประโยค “เรื่องที่ฉันกลับมาอย่าเพิ่งบอกคนอื่นชั่วคราว”

Chinese

“我知道了。”夏琪应道。

Thai

“ผมทราบแล้วครับ” เซี่ยฉีขานรับ

Chinese

江淼瞧着李貌和楚红玉的背影，浅浅叹了口气，低低道：“有人要遭殃了……”

Thai

เจียงเหมียวมองแผ่นหลังของหลี่เม่ากับฉู่หงอวี้ ถอนหายใจเบาๆ พลางพึมพำเสียงแผ่วว่า “มีคนจะซวยแล้ว…”

Chinese

“啊？江总，你有什么吩咐？”夏琪问。

Thai

“เอ๊ะ? ประธานเจียง คุณมีอะไรจะสั่งเหรอครับ?” เซี่ยฉีถาม

Chinese

“没事，老板交代你的事记着好好做。”

Thai

“ไม่มีอะไร เรื่องที่บอสสั่งนายไว้ก็จำไว้ว่าต้องตั้งใจทำให้ดี”

Chinese

“收到！”

Thai

“รับทราบครับ!”

Chinese

江淼最终想了想，还是狠下心没跟那些员工透露什么风声。

Thai

เจียงเหมียวคิดไปคิดมาในที่สุด ก็ยังคงตัดใจไม่แพร่งพรายข่าวคราวใดๆ ให้พนักงานพวกนั้นรู้

Chinese

夜空如墨，城市霓虹闪烁，路灯照耀下的树叶已经见黄。

Thai

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิดดั่งน้ำหมึก แสงไฟนีออนของเมืองส่องประกายระยิบระยับ ใบไม้ใต้แสงไฟริมถนนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว

Chinese

“小貌！都怪你，刚才好险！”大玉牵着男朋友的手，狠狠捏了捏。

Thai

“เสี่ยวเม่า! ความผิดนายแท้ๆ เมื่อกี้เฉียดไปนิดเดียวเอง!” ต้าอวี้กุมมือแฟนหนุ่ม บีบแรงๆ ไปทีหนึ่ง

Chinese

“我后面不帮你打掩护了么？”

Thai

“ตอนหลังฉันก็ช่วยกลบเกลื่อนให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

“哼，反正下次不准再那么胡闹了！”

Thai

“ฮึ ยังไงคราวหน้าก็ห้ามเล่นพิเรนทร์แบบนั้นอีกนะ!”

Chinese

“你当时也没拒绝呀。”

Thai

“ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่นา”

Chinese

“我就是太，太好欺负了……”

Thai

“ฉันมันแค่… รังแกง่ายเกินไปต่างหาก…”

Chinese

“不是你好欺负，是你太宠我了！”

Thai

“ไม่ใช่ว่าเธอรังแกง่ายหรอก แต่เป็นเพราะเธอตามใจฉันมากเกินไปต่างหาก!”

Chinese

李貌揉了揉她脑袋，忽想起裤兜里的袜子，掏出来下意识闻了闻，奇道：“听说女生的脚都很臭，为什么你的一点也不臭，而且，目前为止，你全身都是香香的。”

Thai

หลี่เม่ายีหัวเธอ พลันนึกถึงถุงเท้าในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาได้ จึงหยิบออกมาดมตามสัญชาตญาณ แล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ได้ยินมาว่าเท้าของผู้หญิงเหม็นกันทุกคน ทำไมของเธอถึงไม่เหม็นเลยสักนิด แถมจนถึงตอนนี้ ทั้งตัวของเธอก็ยังหอมไปหมด”