เขาไม่คู่ควรกับลูกสาวของฉัน

Chinese

“江叔叔，早。”

Thai

“คุณลุงเจียง อรุณสวัสดิ์ครับ”

Chinese

李貌挥挥手，那个汗啊，他起这么早，没想到还是碰到了江新月她爸。

Thai

หลี่เม่าโบกมือทักทาย พลางเหงื่อตกในใจ เขาตื่นเช้าขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่าจะยังมาเจอพ่อของเจียงซินเยว่เข้าจนได้

Chinese

这时候电梯刚好来了，两人前后脚进去。

Thai

จังหวะนั้นลิฟต์มาถึงพอดี ทั้งสองคนจึงก้าวตามกันเข้าไป

Chinese

“挺早。”江兵伸手按了一楼。

Thai

“เช้าดีนี่” เจียงปิงยื่นมือไปกดชั้นหนึ่ง

Chinese

“早点去学校复习。”李貌靠角落站，有点拘谨。

Thai

“รีบไปทบทวนบทเรียนที่โรงเรียนแต่เช้าครับ” หลี่เม่ายืนชิดมุม รู้สึกเกร็งเล็กน้อย

Chinese

“不错。”江兵不咸不淡赞了一句。

Thai

“ดีแล้ว” เจียงปิงเอ่ยชมอย่างเรียบเฉย

Chinese

“江叔叔是去晨跑？”他硬着头皮问。

Thai

“คุณลุงเจียงจะไปวิ่งตอนเช้าเหรอครับ” เขาฝืนใจถามต่อ

Chinese

同在一个密闭空间，总得说点什么，要不然太尴尬了。

Thai

อยู่ในพื้นที่ปิดด้วยกันแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องพูดอะไรสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงน่าอึดอัดเกินไป

Chinese

江兵“嗯”了一声，没再说话。

Thai

เจียงปิงส่งเสียง “อืม” คำหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรอีก

Chinese

李貌已经习惯了，要说他爸是假正经，那江兵就是真正经。

Thai

หลี่เม่าชินเสียแล้ว หากจะบอกว่าพ่อของเขาเป็นพวกเก๊กขรึม เจียงปิงก็คือคนที่จริงจังขรึมจัดของแท้

Chinese

这么说也不合适。

Thai

พูดแบบนี้ก็คงไม่ค่อยถูกนัก

Chinese

换个词，那叫严肃，不苟言笑。

Thai

เปลี่ยนเป็นอีกคำ เรียกว่าเคร่งขรึม ไม่ชอบยิ้มหัว

Chinese

江兵和他妻子刘娟都是二中的老师，分别教政治和语文。

Thai

เจียงปิงกับหลิวจวนภรรยาของเขาต่างก็เป็นครูที่โรงเรียนมัธยมสอง โดยสอนวิชาการเมืองและวิชาภาษาจีนตามลำดับ

Chinese

老师嘛，都喜欢成绩好的学生。

Thai

เป็นครูนี่นะ ย่อมชอบนักเรียนที่ผลการเรียนดีอยู่แล้ว

Chinese

以前江兵虽然严肃，但每次遇见他，也会关心的问东问西。

Thai

เมื่อก่อนแม้เจียงปิงจะเคร่งขรึม แต่ทุกครั้งที่เจอกัน ก็ยังคอยไต่ถามด้วยความห่วงใย

Chinese

自从自己成绩一落千丈，他就成了如今这样，像是对待一个陌生人。

Thai

ทว่านับตั้งแต่ผลการเรียนของเขาดิ่งเหว อีกฝ่ายก็กลายมาเป็นแบบตอนนี้ ราวกับปฏิบัติต่อคนแปลกหน้า

Chinese

江新月她妈刘娟倒是一如既往热情，但谁也不知道人家心里的真实想法。

Thai

ส่วนหลิวจวนแม่ของเจียงซินเยว่ยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย แต่ใครเล่าจะรู้ความคิดที่แท้จริงในใจของเธอ

Chinese

还好楼层不高，电梯没一会就到了。

Thai

ยังดีที่ชั้นไม่สูงนัก ลิฟต์จึงมาถึงในเวลาไม่นาน

Chinese

“江叔叔再见。”

Thai

“คุณลุงเจียง ผมไปก่อนนะครับ”

Chinese

江兵点头算是回应，跑步走了。

Thai

เจียงปิงพยักหน้าเป็นการตอบรับ แล้ววิ่งเหยาะๆ จากไป

Chinese

李貌松了口气，朝公交站牌走去。

Thai

หลี่เม่าถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์

Chinese

他原本以为，有上辈子的经验和阅历，什么人情冷暖世态炎凉，自己早就看开了。但真发生在自己身上，他发现心里还是堵的难受。

Thai

เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยประสบการณ์และสิ่งที่พานพบจากชาติก่อน เรื่องความเฉยชาของมนุษย์และความผันผวนของโลก ตนคงปลงตกไปนานแล้ว ทว่าเมื่อเกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ เขากลับพบว่าในใจยังคงรู้สึกอึดอัดคับข้องอยู่ดี

Chinese

……

Thai

…

Chinese

江兵跑完步，顺便带了早餐回去。

Thai

เจียงปิงวิ่งเสร็จ ก็แวะซื้ออาหารเช้ากลับไปด้วย

Chinese

“爸，你怎么才回来？”江新月头带发箍，露出光洁的额头，撅着嘴，“时间都快来不及了。”

Thai

“พ่อ ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะคะ” เจียงซินเยว่สวมที่คาดผม เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลา พลางยู่ปาก “จะสายอยู่แล้วนะ”

Chinese

“是爸的错，来，还热乎着，赶快吃。”江兵说着小跑到餐桌旁，把早餐全都摆好。

Thai

“พ่อผิดเอง มาๆ ยังร้อนๆ อยู่ รีบกินเร็วเข้า” เจียงปิงพูดพลางวิ่งเหยาะๆ ไปที่โต๊ะอาหาร จัดวางอาหารเช้าจนเรียบร้อย

Chinese

江新月趿拉着粉红色拖鞋坐到餐桌边，“我都说过不吃肉馅的了，你怎么还买？”

Thai

เจียงซินเยว่สวมรองเท้าแตะสีชมพูเดินลากเท้ามานั่งข้างโต๊ะอาหาร “หนูบอกแล้วไงว่าไม่กินไส้เนื้อ ทำไมพ่อยังซื้อมาอีกล่ะ”

Chinese

“我不想着让你补补嘛。”江兵腆着脸，妥妥的女儿奴，“不吃就把肉馅掏出来，等会我和你妈吃。”

Thai

“พ่อแค่อยากให้ลูกบำรุงหน่อยนี่นา” เจียงปิงยิ้มประจบ เป็นทาสลูกสาวตัวจริงเสียงจริง “ถ้าไม่กินก็ควักไส้เนื้อออกมา เดี๋ยวพ่อกับแม่กินเอง”

Chinese

“挑三拣四的，爱吃吃，不吃拉倒！”刘娟洗漱完，刚从卫生间出来，就见到这一幕，顿时没好气道。

Thai

“เลือกมากจริง จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง!” หลิวจวนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นภาพนี้เข้าก็พูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดทันที

Chinese

江新月微微皱眉，耍小脾气，索性不吃包子了。

Thai

เจียงซินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แอบเอาแต่ใจ จึงตัดใจไม่กินซาลาเปาเสียเลย

Chinese

“我刚才碰上小貌了。”

Thai

“เมื่อกี้พ่อเจอเสี่ยวเม่าด้วยนะ”

Chinese

江兵见宝贝女儿不高兴，小心试探道。

Thai

เจียงปิงเห็นลูกสาวสุดที่รักอารมณ์ไม่ดี จึงลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

Chinese

他从妻子那儿得知，女儿和李貌最近在闹别扭。

Thai

เขารู้จากภรรยาว่า ช่วงนี้ลูกสาวกับหลี่เม่ากำลังงอนกันอยู่

Chinese

不过周末的时候，听说女儿主动上门去找了那小子，结果没找到。

Thai

แต่ช่วงสุดสัปดาห์ ได้ยินว่าลูกสาวเป็นฝ่ายไปหาเจ้าเด็กนั่นถึงบ้าน แต่กลับไม่เจอตัว

Chinese

看样子他们应该是和好了。

Thai

ดูท่าพวกเขาคงจะคืนดีกันแล้ว

Chinese

果然，对面的江新月一听李貌的消息就变了脸色，雀跃问：“他昨晚回来了？”

Thai

เป็นไปตามคาด เจียงซินเยว่ที่อยู่ตรงข้ามพอได้ยินเรื่องของหลี่เม่าก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เธอถามอย่างดีใจว่า “เมื่อคืนเขากลับมาแล้วเหรอคะ”

Chinese

“应该是，我跑步下楼的时候碰到的。”江兵面色复杂。

Thai

“น่าจะใช่ พ่อเจอตอนวิ่งลงไปข้างล่างน่ะ” เจียงปิงมีสีหน้าซับซ้อน

Chinese

江新月眨眨眼，一定是昨晚她对李貌说的话起了作用。

Thai

เจียงซินเยว่กะพริบตา ต้องเป็นเพราะคำพูดที่เธอพูดกับหลี่เม่าเมื่อคืนได้ผลแน่ๆ

Chinese

可是他为什么没和自己一起。

Thai

แต่ทำไมเขาถึงไม่ไปพร้อมกับเธอล่ะ

Chinese

难道是不好意思？

Thai

หรือว่าจะเขินอาย?

Chinese

“我吃饱了，先走了。”

Thai

“หนูอิ่มแล้ว ไปก่อนนะคะ”

Chinese

想到这，江新月迫不及待起身，一把摘掉头箍，随意甩了甩短发，换好鞋，背起书包就走。

Thai

คิดได้ดังนั้น เจียงซินเยว่ก็รีบลุกขึ้นทันที ถอดที่คาดผมออกอย่างรวดเร็ว สะบัดผมสั้นเบาๆ เปลี่ยนรองเท้า สะพายกระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกไป

Chinese

“路上慢点！”江兵在后面忙道。

Thai

“เดินทางระวังๆ นะ!” เจียงปิงรีบตะโกนตามหลัง

Chinese

“知道啦。”“嘭。”

Thai

“รู้แล้วค่ะ” “ปัง”

Chinese

她的声音和关门声同时传来。

Thai

เสียงของเธอดังขึ้นพร้อมกับเสียงปิดประตู

Chinese

“我说你外面那副派头呢，女儿都被你惯坏了。”刘娟喝了口粥，不无抱怨。

Thai

“ฉันล่ะอยากรู้จริงว่ามาดเคร่งขรึมข้างนอกของคุณหายไปไหนหมด ลูกสาวโดนคุณตามใจจนเสียคนหมดแล้ว” หลิวจวนจิบโจ๊กพลางบ่น

Chinese

江兵摇摇头，没说话。

Thai

เจียงปิงส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร

Chinese

过了会，还是刘娟开口，“你说新月和小貌……”

Thai

ครู่ต่อมา หลิวจวนก็เอ่ยปากขึ้นอีก “คุณว่าเรื่องซินเยว่กับเสี่ยวเม่า…”

Chinese

“他配不上新月。”江兵又恢复了那副不苟言笑的模样。

Thai

“เขาไม่คู่ควรกับซินเยว่” เจียงปิงกลับไปทำหน้าเคร่งขรึมจริงจังตามเดิม

Chinese

“除了成绩，小貌也没什么不好的。”刘娟弱弱反驳。

Thai

“นอกจากเรื่องผลการเรียน เสี่ยวเม่าก็ไม่มีอะไรไม่ดีนี่” หลิวจวนแย้งเสียงแผ่ว

Chinese

“可成绩是最重要的。”

Thai

“แต่ผลการเรียนสำคัญที่สุด”

Chinese

“你指望一个大学都考不上的人，以后能让你女儿过上什么好生活？”

Thai

“คุณจะหวังให้คนที่แม้แต่มหาวิทยาลัยยังสอบไม่ติด มาทำให้ลูกสาวคุณมีชีวิตที่ดีในอนาคตได้ยังไง”

Chinese

江兵微微皱眉，反问妻子。

Thai

เจียงปิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ย้อนถามภรรยา

Chinese

“他最近不是挺努力的嘛，都搬到学校去了。”刘娟伸手拽张纸，擦了擦滴到餐桌上的白粥。

Thai

“ช่วงนี้เขาก็ดูขยันขึ้นไม่ใช่เหรอ ถึงกับย้ายไปอยู่ที่โรงเรียนแล้วด้วย” หลิวจวนดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งมาเช็ดคราบโจ๊กที่หยดลงบนโต๊ะอาหาร

Chinese

“现在才知道努力，太晚了，你觉着他最后几个月能赶上新月？”江兵伸脚，把垃圾桶往那边踢了踢。

Thai

“เพิ่งจะมารู้จักพยายามตอนนี้ มันสายเกินไปแล้ว คุณคิดว่าแค่ไม่กี่เดือนสุดท้ายเขาจะตามซินเยว่ทันงั้นเหรอ” เจียงปิงยื่นเท้าไปเขี่ยถังขยะไปทางนั้นเล็กน้อย

Chinese

刘娟沉默，知道那不可能，除非李貌是天才。

Thai

หลิวจวนเงียบไป รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าหลี่เม่าจะเป็นอัจฉริยะ

Chinese

她声音越来越小，“他家条件不差的。”

Thai

เธอพูดเสียงเบาลงเรื่อยๆ “ฐานะทางบ้านเขาก็ไม่ได้แย่นะ”

Chinese

“他父母的存款够他俩挥霍一辈子？你放心把女儿交给个一辈子啃老的人？”江兵嗤笑一声。

Thai

“เงินเก็บของพ่อแม่เขาจะพอให้พวกเขาสองคนผลาญไปชั่วชีวิตเหรอ คุณวางใจจะยกลูกสาวให้คนที่เกาะพ่อแม่กินไปตลอดชีวิตได้ลงคอหรือไง” เจียงปิงแค่นหัวเราะ

Chinese

刘娟其实早就想到了这些，只是一直摇摆不定罢了，如今听了丈夫这些话，犹疑道：“那你刚才还……”

Thai

ความจริงหลิวจวนคิดถึงเรื่องพวกนี้ไว้อยู่แล้ว เพียงแต่ยังคงลังเลไม่แน่ใจ พอได้ฟังคำพูดเหล่านี้ของสามี จึงถามอย่างลังเลว่า “แล้วเมื่อกี้คุณยัง…”

Chinese

“新月有分寸，等上了大学，她碰到更优秀的人，自然懂得取舍。”江兵顿了顿，接着道：“见识，眼界，文化层次，都注定他们不适合。”

Thai

“ซินเยว่รู้ขอบเขตดี พอเข้ามหาวิทยาลัย ได้เจอคนที่ยอดเยี่ยมกว่านี้ เธอก็จะรู้จักเลือกเอง” เจียงปิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “ทั้งประสบการณ์ วิสัยทัศน์ และระดับการศึกษา ล้วนกำหนดไว้แล้วว่าพวกเขาไม่เหมาะสมกัน”

Chinese

“可要是新月到时候非要选小貌呢？”刘娟不无担心。

Thai

“แต่ถ้าถึงตอนนั้นซินเยว่ยังยืนกรานจะเลือกเสี่ยวเม่าล่ะ” หลิวจวนอดกังวลไม่ได้

Chinese

江兵沉吟片刻，才道：“为了她以后的幸福，我不会同意的！”

Thai

เจียงปิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยขึ้นว่า “เพื่อความสุขในอนาคตของลูก ผมไม่มีทางยอมเด็ดขาด!”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

李貌到了学校，照常先跑步再去吃早饭。

Thai

หลี่เม่ามาถึงโรงเรียน เขาวิ่งออกกำลังกายก่อนไปกินอาหารเช้าตามปกติ

Chinese

路过教学楼的时候，正巧碰见楚红玉她们从楼上下来。

Thai

ตอนเดินผ่านอาคารเรียน ก็บังเอิญเจอพวกฉู่หงอวี้กำลังเดินลงมาจากชั้นบนพอดี

Chinese

“你们还没吃？”

Thai

“พวกเธอยังไม่ได้กินข้าวอีกเหรอ”

Chinese

他纳闷，因为一般都是吃完早饭再去教室。

Thai

เขารู้สึกแปลกใจ เพราะปกติทุกคนมักจะกินอาหารเช้าเสร็จแล้วค่อยขึ้นห้องเรียน

Chinese

“没。”

Thai

“ยังเลย”

Chinese

楚红玉伸手轻轻捋了捋额前的长刘海。

Thai

ฉู่หงอวี้ยื่นมือไปปัดผมหน้าม้าตรงหน้าผากเบาๆ

Chinese

她头发又成了以往的马尾，不过看着更加飘逸，让人忍不住想伸手摸摸。

Thai

ผมของเธอกลับมารวบเป็นหางม้าเหมือนเคย ทว่าดูพลิ้วไสวขึ้นกว่าเดิม จนทำให้คนอดไม่ได้ที่จะอยากยื่นมือไปลูบไล้

Chinese

张琳在旁边猛翻白眼，不知道是谁，一直在楼上偷看别人跑步。

Thai

จางหลินที่อยู่ข้างๆ แอบกลอกตามองบน ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่คอยแอบดูคนอื่นวิ่งอยู่บนตึกตลอด

Chinese

然后见人过来，又拉她下来装巧遇。

Thai

พอเห็นเขาเดินมา ก็ลากเธอลงมาแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอ

Chinese

“那一起吧。”李貌说着走到楚红玉身旁，又对一旁的张琳道：“张强那货估计还在睡觉。”

Thai

“งั้นไปด้วยกันสิ” หลี่เม่าพูดพลางเดินไปข้างกายฉู่หงอวี้ แล้วหันไปพูดกับจางหลินที่อยู่ด้านข้าง “เจ้าจางเฉียงคงยังนอนอุตุอยู่แน่ๆ”

Chinese

张琳闻言一下子红了脸，她早上已经从闺蜜那儿知道，张强对她也有意思。

Thai

จางหลินได้ยินดังนั้นใบหน้าก็พลันแดงซ่านขึ้นมาทันที เมื่อเช้าเธอเพิ่งรู้จากเพื่อนสนิทว่าจางเฉียงเองก็มีใจให้เธอเหมือนกัน

Chinese

同时楚红玉也没瞒她，说是李貌向她透露的这个消息，同时派她来打听情报。

Thai

ขณะเดียวกันฉู่หงอวี้ก็ไม่ได้ปิดบัง บอกว่าเป็นหลี่เม่าที่เผยเรื่องนี้ให้เธอฟัง และส่งเธอมาสืบข่าวด้วย

Chinese

所以，现在李貌知道自己对张强有好感这事。

Thai

ดังนั้น ตอนนี้หลี่เม่าจึงรู้แล้วว่าเธอเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับจางเฉียง

Chinese

“关我屁事。”她垂眸小声道，接着又忍不住紧张问：“他也知道了？”

Thai

“เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ” เธอหลุบตาลงกระซิบเสียงเบา จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างประหม่า “เขาก็รู้แล้วเหรอ”

Chinese

“还不知道，昨晚忘了，他又没带手机。”李貌实话实说。

Thai

“ยังไม่รู้ เมื่อคืนฉันลืมไปเลย แถมหมอนั่นก็ไม่ได้พกมือถือด้วย” หลี่เม่าตอบตามตรง

Chinese

“你不许和他说！”张琳松了口气，又有点失望。不过终究还是不想让张强知道。

Thai

“นายห้ามบอกเขานะ!” จางหลินถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าก็แอบผิดหวังเล็กๆ แต่สุดท้ายก็ยังไม่อยากให้จางเฉียงรู้อยู่ดี

Chinese

她见李貌半天没动静，拽着旁边闺蜜的衣袖晃来晃去，央求道：“红玉，帮帮我，管管你家这个。”

Thai

พอเห็นหลี่เม่าเงียบไปนาน เธอจึงดึงแขนเสื้อของเพื่อนสนิทข้างๆ เขย่าไปมา พลางอ้อนวอนว่า “หงอวี้ ช่วยฉันหน่อยสิ ช่วยจัดการคนของเธอที”

Chinese

楚红玉霎那间也红了脸，俩个红脸怪站一块，跟比赛似的，看看谁的脸更红。

Thai

ฉู่หงอวี้หน้าแดงขึ้นมาในพริบตาเช่นกัน สาวหน้าแดงสองคนมายืนอยู่ด้วยกัน ราวกับกำลังแข่งกันว่าหน้าของใครจะแดงกว่า

Chinese

“你管管我？”李貌眨眨眼。

Thai

“เธอจะจัดการฉันเหรอ” หลี่เม่ากะพริบตาปริบๆ

Chinese

楚红玉揉着手指，半天没憋出一句话。

Thai

ฉู่หงอวี้บิดนิ้วมือไปมา อยู่นานสองนานก็พูดไม่ออกสักคำ

Chinese

他不舍得为难大玉，扭头对张琳道：“我不说也行，答应我件事。”

Thai

เขาไม่อยากทำให้ต้าอวี้ลำบากใจ จึงหันไปพูดกับจางหลินว่า “ฉันไม่บอกก็ได้ แต่ต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่ง”

Chinese

“什么事？”

Thai

“เรื่องอะไร”

Chinese

“管管张强。”

Thai

“คุมจางเฉียงให้หน่อย”

Chinese

“这叫什么事？”张琳小声嘀咕，接着又道：“我怎么管？”

Thai

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย” จางหลินพึมพำเสียงเบา ก่อนจะพูดต่อ “แล้วฉันจะไปคุมเขาได้ยังไง”

Chinese

“让他好好学习，别整天吊儿郎当的。”李貌道。

Thai

“บอกให้เขาตั้งใจเรียน อย่าทำตัวเหยาะแหยะไปวันๆ” หลี่เม่ากล่าว

Chinese

“他会听我的？”

Thai

“เขาจะฟังฉันเหรอ”

Chinese

“肯定会！”

Thai

“ฟังแน่นอน!”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

“儿子，起床了，爸爸又给你带早饭回来了。”

Thai

“ลูกเอ๋ย ตื่นได้แล้ว พ่อซื้ออาหารเช้ากลับมาให้อีกแล้วนะ”

Chinese

李貌再次一脚踹开宿舍的门。

Thai

หลี่เม่ายกเท้าถีบประตูหอพักเปิดออกอีกครั้ง

Chinese

结果张强跟只死猪一样，毫无动静。

Thai

ปรากฏว่าจางเฉียงนอนนิ่งเหมือนหมูตาย ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น

Chinese

“要上课了，快起床！”

Thai

“จะถึงเวลาเรียนแล้ว รีบตื่นเร็ว!”

Chinese

还是没反应。

Thai

ก็ยังคงไม่มีการตอบสนอง

Chinese

“对了，张琳那个消息我打探到了。”

Thai

“จริงสิ ข่าวเรื่องจางหลิน ฉันไปสืบมาให้แล้วนะ”

Chinese

他话音刚落，就见张强一骨碌从床上爬起来，眼睛瞪的老大，紧张又期待的问：“怎么样？”

Thai

สิ้นเสียงของเขา ก็เห็นจางเฉียงลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันที ดวงตาเบิกกว้าง ถามอย่างประหม่าระคนคาดหวัง “เป็นไงบ้าง”

Chinese

结果这次轮到李貌没动静了。

Thai

คราวนี้กลับกลายเป็นหลี่เม่าที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาแทน

Chinese

张强急了，穿着条裤衩，光着脚从床上直接跳下来，凑到他跟前，“说话啊，哥！”

Thai

จางเฉียงร้อนใจ นุ่งแค่กางเกงในขาสั้น กระโดดเท้าเปล่าลงมาจากเตียงตรงเข้ามาหา “พูดสิ พี่!”

Chinese

“是好消息还是坏消息？”

Thai

“ข่าวดีหรือข่าวร้าย”

Chinese

“先吃饭吧。”李貌不紧不慢道。

Thai

“กินข้าวก่อนเถอะ” หลี่เม่าพูดอย่างไม่รีบร้อน

Chinese

“别！”

Thai

“อย่าเพิ่งสิ!”

Chinese

“哥！”

Thai

“พี่!”

Chinese

“大哥！”

Thai

“ลูกพี่!”

Chinese

张强见实在不行，豁出去了，咬牙道：“爸！”

Thai

จางเฉียงเห็นว่าไม่ได้ผลจริงๆ จึงยอมทุ่มสุดตัว กัดฟันเรียก “พ่อ!”

Chinese

“哎！”李貌连忙摆手笑道：“不至于不至于！”

Thai

“โอ๊ะ!” หลี่เม่ารีบโบกมือพลางหัวเราะ “ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ต้องถึงขนาดนั้น!”

Chinese

“快说！”

Thai

“รีบบอกมาเร็ว!”

Chinese

“唉，张琳让我保密……”

Thai

“เฮ้อ จางหลินบอกให้ฉันเก็บเป็นความลับ…”

Chinese

“行了，我知道了！”张强打断他，咧开大嘴，露出两排大白牙，无声笑起来。

Thai

“พอแล้ว ฉันรู้แล้ว!” จางเฉียงพูดขัดขึ้นมา อ้าปากกว้างจนเห็นฟันขาวสองแถว แล้วหัวเราะออกมาอย่างเงียบๆ

Chinese

然后开始手忙脚乱穿衣服，嘴里还不停吼道：“我要学习！”

Thai

จากนั้นก็เริ่มสวมเสื้อผ้าอย่างลนลาน ปากก็ตะโกนไม่หยุดว่า “ฉันจะเรียนหนังสือ!”

Chinese

“我特么要学习！”

Thai

“ฉันแม่งจะตั้งใจเรียน!”

Chinese

李貌耸耸肩，他可什么都没说。

Thai

หลี่เม่ายักไหล่ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ