ต่างคนต่างมีสไตล์ของตัวเอง

Chinese

周五，傍晚五点多的天空依旧透亮。

Thai

วันศุกร์ ท้องฟ้าช่วงห้าโมงเย็นกว่าๆ ยังคงสว่างกระจ่างตา

Chinese

李貌站在走廊上，目睹了学校在短短十来分钟间从沸腾重归寂静。

Thai

หลี่เม่ายืนอยู่ตรงระเบียง มองดูโรงเรียนที่เปลี่ยนจากความคึกคักพลุกพล่านกลับคืนสู่ความเงียบสงบในเวลาเพียงสิบกว่านาทีสั้นๆ

Chinese

那些放学争先恐后涌出校门的学生，终有一天会站在校门外，羡慕的看着同样的场景，然后感叹一声：还是上学的时候好啊。

Thai

เหล่านักเรียนที่แย่งกันกรูออกจากประตูโรงเรียนหลังเลิกเรียนเหล่านั้น สักวันหนึ่งก็คงจะได้มายืนอยู่นอกรั้วโรงเรียน มองดูภาพเดียวกันนี้ด้วยความอิจฉา แล้วถอนหายใจพลางรำพึงออกมาว่า ตอนเรียนหนังสือนี่ดีที่สุดแล้วจริงๆ

Chinese

“走吧，她们好了。”他瞅了眼手机，招呼张强道。

Thai

“ไปกันเถอะ พวกเธอเสร็จแล้ว” เขาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือแล้วร้องเรียกจางเฉียง

Chinese

“前面等我，我去上个厕所。”

Thai

“ไปรอฉันข้างหน้าก่อน ฉันขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง”

Chinese

“一到关键时刻你就出幺蛾子，刚才那么长时间你怎么不去？！”

Thai

“พอถึงช่วงเวลาสำคัญทีไรนายชอบมีเรื่องยุ่งยากทุกที เมื่อกี้มีเวลาตั้งนานทำไมนายไม่ไป?!”

Chinese

李貌冲他的背影疯狂吐槽，然后自己感受了一番，也追了上去。

Thai

หลี่เม่าบ่นกระปอดกระแปดใส่แผ่นหลังของเขาอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นลองสัมผัสความรู้สึกตัวเองดูบ้าง แล้วก็วิ่งตามไปเหมือนกัน

Chinese

不一会，两人甩着手从卫生间出来，快步走下楼去。

Thai

ไม่นาน ทั้งสองคนก็สะบัดมือเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วสาวเท้าก้าวลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

“要不我们也回去换件衣服？她们都光鲜亮丽的，我俩穿身校服跟土老帽似的。”张强建议道。

Thai

“หรือว่าพวกเราจะกลับไปเปลี่ยนชุดกันหน่อยดีไหม? พวกเธอดูสวยสดใสกันขนาดนั้น พวกเราสองคนใส่ชุดนักเรียนดูเหมือนพวกบ้านนอกชะมัด” จางเฉียงเสนอ

Chinese

“来不及了，再说我们又不拍照。”

Thai

“ไม่ทันแล้ว อีกอย่างพวกเราไม่ได้ถ่ายรูปสักหน่อย”

Chinese

李貌摇摇头，加快脚步，他还从没见过大玉穿除校服之外的衣服，有点迫不及待。

Thai

หลี่เม่าส่ายหน้า เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เขายังไม่เคยเห็นต้าอวี้ใส่เสื้อผ้าชุดอื่นนอกจากชุดนักเรียนมาก่อน จึงรู้สึกอดใจรอแทบไม่ไหว

Chinese

“那个，商量件事呗。”张强忽道。

Thai

“นี่ ขอปรึกษาอะไรเรื่องหนึ่งสิ” จางเฉียงเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

Chinese

“有屁快放！”

Thai

“มีตดก็รีบผาย!”

Chinese

“之前我俩打得那个赌，能不能……”

Thai

“เรื่องที่เราสองคนพนันกันไว้ก่อนหน้านี้ จะเป็นไปได้ไหมถ้า…”

Chinese

“不能！”李貌立马打断他的话头，“说好叫一年就是一年，你其实现在就可以开始叫了。”

Thai

“ไม่ได้!” หลี่เม่ารีบพูดแทรกขัดขึ้นมาทันที “ตกลงกันไว้ว่าต้องเรียกหนึ่งปีก็คือหนึ่งปี ความจริงตอนนี้นายเริ่มเรียกได้แล้วด้วยซ้ำ”

Chinese

之前两人赌能不能考上大学，谁输谁就叫对方一年爸爸，时间期限还是张强自己加的。

Thai

ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนพนันกันว่าใครจะสอบติดมหาวิทยาลัยได้หรือไม่ ใครแพ้ต้องเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อเป็นเวลาหนึ่งปี แถมกำหนดเวลาหนึ่งปีนี้จางเฉียงยังเป็นคนตั้งขึ้นมาเองด้วย

Chinese

如今才一模，他就已经距离三本只差一线，想来上大学是铁板钉钉的事。这场赌约，可以说胜负已分。

Thai

ตอนนี้เพิ่งจะสอบจำลองครั้งแรก เขาก็ห่างจากเกณฑ์มหาวิทยาลัยระดับสามแค่เส้นยาแดงผ่าแปดแล้ว คิดดูแล้วเรื่องสอบติดมหาวิทยาลัยคงเป็นเรื่องที่แน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย การพนันครั้งนี้เรียกได้ว่ารู้ผลแพ้ชนะแล้ว

Chinese

张强这会哪还有当初的信心满满，没办法，只能怪自己太争气。

Thai

ตอนนี้จางเฉียงจะยังมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเหมือนตอนแรกที่ไหนกัน ช่วยไม่ได้ คงต้องโทษที่ตัวเองฮึดสู้และทำผลงานได้ดีเกินไป

Chinese

“一点商量的余地都没有？”

Thai

“ไม่มีโอกาสให้ต่อรองเลยเหรอ?”

Chinese

“没有！”

Thai

“ไม่มี!”

Chinese

“你这样兄弟都没得做了！”

Thai

“นายทำแบบนี้ไม่ต้องเป็นพี่น้องกันแล้ว!”

Chinese

“没得做就没得做呗，不是还有父子关系嘛。”李貌拍了拍他肩膀。

Thai

“ไม่เป็นก็ไม่เป็นสิ ไม่ใช่ว่ายังมีสถานะพ่อลูกอยู่อีกเหรอ” หลี่เม่าตบไหล่เขา

Chinese

张强一耸肩，把他手甩开，“叫就叫，不过得等到高考后再说！”

Thai

จางเฉียงยักไหล่ สะบัดมือเขาออก “เรียกก็เรียกสิ แต่วันหลังสอบเกาเข่าเสร็จค่อยว่ากัน!”

Chinese

他想着到时候两人大概率不在一个学校，也不用天天见面，到时候躲个一年再联系就是了。

Thai

เขาคิดว่าถึงตอนนั้นทั้งสองคนก็น่าจะอยู่คนละมหาวิทยาลัยกัน ไม่ต้องเจอกันทุกวัน ถึงเวลานั้นค่อยหลบหน้าไปสักปีหนึ่งแล้วค่อยติดต่อกันใหม่ก็สิ้นเรื่อง

Chinese

又走了几步。

Thai

เดินไปได้อีกไม่กี่ก้าว

Chinese

李貌二人忽地怔怔愣在原地，呆呆看着迎面走来的四位女生。

Thai

หลี่เม่ากับจางเฉียงพลันชะงักนิ่งอยู่กับที่ มองดูเด็กสาวสี่คนที่เดินตรงเข้ามาอย่างเหม่อลอย

Chinese

赵思妤上身穿着件黑色外套，有点像是女士西装，浅蓝色修身牛仔裤包裹的腿又长又直，脚踩一双大头厚底小皮鞋，黑发披肩，瓜子脸上挂着淡淡的笑容，妥妥御姐一枚。

Thai

ท่อนบนของจ้าวซืออวี๋สวมเสื้อคลุมสีดำที่ดูคล้ายกับสูทผู้หญิง กางเกงยีนส์รัดรูปสีฟ้าอ่อนขับเน้นเรียวขาให้ดูยาวตรง สวมรองเท้าหนังหัวโตส้นหนา ผมดำสยายคลุมไหล่ ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เป็นสาวสวยสไตล์พี่สาวสุดคูลอย่างแท้จริง

Chinese

张琳明显是走可爱风，粉色针织外套，浅蓝色长裙拖至脚踝，再搭配一双浅粉色板鞋，长发微卷，圆脸上的笑容格外甜美。

Thai

ส่วนจางหลินเห็นได้ชัดว่ามาในสายน่ารัก สวมเสื้อคลุมไหมพรมสีชมพู กระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนยาวระข้อเท้า แมตช์กับรองเท้าผ้าใบสีชมพูอ่อน ผมยาวดัดลอนเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากลมดูหวานหยดย้อยเป็นพิเศษ

Chinese

王玥则穿着一身白色连衣长裙，外面罩着一件宽松的浅蓝色衬衫，头发随意扎在脑后，面部线条柔和，温婉动人。

Thai

หวังเยว่สวมชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาว ด้านนอกสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตตัวหลวมสีฟ้าอ่อน รวบผมไว้ด้านหลังศีรษะอย่างเป็นธรรมชาติ โครงหน้าอ่อนหวาน นุ่มนวลชวนมอง

Chinese

至于大玉么……

Thai

ส่วนต้าอวี้ล่ะก็…

Chinese

这个傻憨憨戴着帽子口罩，把自己捂的严严实实，只留一双眼睛在外面。

Thai

ยัยตัวทื่อสุดเซ่อคนนี้สวมทั้งหมวกและหน้ากากอนามัย ปิดบังตัวเองมิดชิดจนเหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งโผล่ออกมาข้างนอก

Chinese

“待会出去再戴，给我瞅瞅有多漂亮。”

Thai

“เดี๋ยวค่อยออกไปข้างนอกค่อยใส่สิ ขอฉันดูหน่อยสิว่าสวยขนาดไหน”

Chinese

李貌走上前伸手帮她摘掉帽子，摘口罩的时候他竟突然有些紧张，就跟洞房花烛夜掀新娘红盖头似的。

Thai

หลี่เม่าก้าวขึ้นไปข้างหน้า ยื่นมือไปช่วยเธอถอดหมวกออก ตอนที่ถอดหน้ากากอนามัยนั้นเขากลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับกำลังเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงในคืนส่งตัวเข้าหอ

Chinese

被口罩闷的红润的脸颊，挺直的鼻梁，线条分明饱满的嘴唇，再加上那双又大又亮的桃花眼。

Thai

พวงแก้มที่แดงระเรื่อจากการอบอยู่ในหน้ากากอนามัย สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปสวย ประกอบกับดวงตาดอกท้อคู่โตที่เปล่งประกายสดใส

Chinese

李貌帮她理了理耳边的碎发，“站远一点，我瞅瞅。”

Thai

หลี่เม่าช่วยจัดปอยผมข้างหูของเธอ “ถอยไปยืนไกลๆ หน่อยสิ ฉันขอดูหน่อย”

Chinese

楚红玉有点羞涩，但还是乖乖听话照做。

Thai

ฉู่หงอวี้เขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยังเชื่อฟังและยอมทำตามแต่โดยดี

Chinese

白色条纹衬衫外套着件深红色马甲，黑色长裙落在干净的白色板鞋上，不时一阵风吹过，露出里面纯白色的长袜和光滑如玉的小腿。

Thai

เสื้อเชิ้ตลายทางสีขาวสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีแดงเข้ม กระโปรงยาวสีดำทิ้งตัวลงแตะรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ยามที่สายลมพัดผ่านเป็นครั้งคราว ก็เผยให้เห็นถุงเท้ายาวสีขาวบริสุทธิ์และน่องเรียวเนียนลื่นดั่งหยกด้านใน

Chinese

李貌这两天无数次幻想过她穿上这身衣服的样子，如今看见了，才知道幻想终究是幻想，不及亲眼看见的万分之一。

Thai

หลี่เม่าจินตนาการถึงภาพที่เธอสวมชุดนี้มานับครั้งไม่ถ้วนในช่วงสองวันนี้ พอได้เห็นกับตาในตอนนี้ ถึงได้รู้ว่าจินตนาการก็เป็นได้แค่จินตนาการ ไม่อาจเทียบกับภาพที่เห็นด้วยตาตัวเองได้แม้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในหมื่น

Chinese

“好漂亮！真漂亮！太漂亮了！”他毫不吝啬自己的赞美。

Thai

“สวยมาก! สวยจริงๆ! สวยเกินไปแล้ว!” เขาไม่หวงคำชมของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

Chinese

楚红玉羞涩低头瞅了瞅，也着实喜欢李貌帮她买的这套衣服，特别是那件红色马甲，她最喜欢红色。

Thai

ฉู่หงอวี้ก้มหน้ามองดูด้วยความขวยเขิน เธอชอบชุดที่หลี่เม่าซื้อให้ชุดนี้มากจริงๆ โดยเฉพาะเสื้อกั๊กสีแดงตัวนั้น เธอชอบสีแดงที่สุด

Chinese

“你们俩，够了啊，就这么水灵灵光明正大的秀起了恩爱？”赵思妤故作不满道。

Thai

“พวกเธอสองคนน่ะ พอได้แล้วนะ จะมาอวดความหวานกันอย่างหน้าตาเฉยและโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ?” จ้าวซืออวี๋แกล้งทำเป็นไม่พอใจ

Chinese

“就是，你看张强和张琳，他们就克制多了！”王玥帮腔。

Thai

“นั่นสิ เธอดูจางเฉียงกับจางหลินสิ พวกเขายังสำรวมกว่าตั้งเยอะ!” หวังเยว่ช่วยเสริม

Chinese

“羡慕啊，你们自己也找个男朋友不就行了？”李貌不惯着她们，怼道，而后直接拉起大玉的手。

Thai

“อิจฉาล่ะสิ พวกเธอก็หาแฟนสักคนเองบ้างไม่ได้หรือไง?” หลี่เม่าไม่ยอมตามใจพวกเธอ ตอกกลับไปทันที จากนั้นก็ดึงมือต้าอวี้ขึ้นมาจับตรงๆ

Chinese

众目睽睽的，楚红玉就想挣脱，可余光瞥见目光复杂的赵思妤，又鬼使神差的顿住，任由李貌牵着自己。

Thai

ท่ามกลางสายตาของผู้คน ฉู่หงอวี้ตั้งใจจะดึงมือออก แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นสายตาที่ซับซ้อนของจ้าวซืออวี๋ เธอกลับชะงักไปอย่างน่าประหลาดใจ และยอมปล่อยให้หลี่เม่าจูงมือเธอไปแต่โดยดี

Chinese

“你以为我不想啊，可眼看着就要毕业了，找到了也是白搭！”王玥撇撇嘴，无奈道。

Thai

“นายคิดว่าฉันไม่อยากมีหรือไง แต่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าจะเรียนจบอยู่แล้ว ถึงหาได้ก็เสียเปล่าอยู่ดี!” หวังเยว่เบะปาก พูดอย่างจนปัญญา

Chinese

“呦，你是不是有喜欢的人了？哪个班的，说出来我帮你参谋参谋。”张琳八卦问。

Thai

“แหม เธอแอบมีคนที่ชอบแล้วใช่ไหมเนี่ย? อยู่ห้องไหนล่ะ บอกมาสิฉันจะได้ช่วยสแกนให้” จางหลินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

Chinese

张强瞅着漂亮的女朋友，也很想牵手，可张琳一手挽着王玥，一手挽着赵思妤，压根没他的位置。

Thai

จางเฉียงมองดูแฟนสาวคนสวย ก็อยากจะจับมือเหมือนกัน แต่มือข้างหนึ่งของจางหลินคล้องแขนหวังเยว่ อีกข้างคล้องแขนจ้าวซืออวี๋ ไม่มีที่ว่างสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย

Chinese

一行人叽叽喳喳往校外走。

Thai

ทั้งกลุ่มส่งเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วพลางเดินมุ่งหน้าออกไปนอกโรงเรียน

Chinese

快出校门的时候，楚红玉松开李貌的手，自觉又戴上了口罩和帽子。

Thai

ตอนที่เกือบจะถึงประตูโรงเรียน ฉู่หงอวี้ก็ปล่อยมือจากหลี่เม่า แล้วหยิบหน้ากากอนามัยกับหมวกมาสวมใส่อย่างรู้หน้าที่

Chinese

李貌瞥了眼张琳她们，嘴唇蠕动，很想对她说：今天就别戴了。

Thai

หลี่เม่าเหลือบมองพวกจางหลิน ริมฝีปากขยับไหว อยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า วันนี้ไม่ต้องใส่แล้ว

Chinese

可最终理性还是胜过了感性。

Thai

ทว่าในท้ายที่สุดเหตุผลก็ยังคงเอาชนะอารมณ์ความรู้สึกได้อยู่ดี

Chinese

“这么一大帮人，这是要去哪儿啊？”关大爷坐在门前的椅子上悠哉游哉，瞧着一个个光鲜亮丽的女学生，疑惑问。

Thai

“คนเยอะแยะขนาดนี้ จะไปไหนกันรึ?” ลุงกวนนั่งสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้หน้าประตู มองดูเหล่านักเรียนหญิงที่แต่งตัวสวยสดใสแต่ละคนแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

Chinese

“大爷晚上好，我们去剪头发。”李貌解释道。

Thai

“สวัสดีตอนเย็นครับคุณลุง พวกเราจะไปตัดผมครับ” หลี่เม่าอธิบาย

Chinese

其他几人也纷纷招呼。

Thai

คนอื่นๆ ก็พากันเอ่ยทักทาย

Chinese

“都注意着点，遇到事和上次一样，往我这边跑！”关大爷叮嘱道。

Thai

“ระมัดระวังตัวกันด้วยล่ะ ถ้าเจอเรื่องอะไรก็เหมือนคราวก่อน วิ่งมาทางฉันนี่!” ลุงกวนกำชับ

Chinese

“还有人敢来？您不都打过招呼了么！”李貌不动声色拍马屁。

Thai

“ยังมีใครกล้ามาอีกเหรอครับ? คุณลุงส่งเสียงเตือนพวกนั้นไว้หมดแล้วไม่ใช่เหรอครับ!” หลี่เม่าประจบเอาใจอย่างแนบเนียน

Chinese

“人老了，说话不一定管用咯。”关大爷摆摆手，“去吧，去吧。”

Thai

“คนแก่น่ะ คำพูดอาจจะไม่ศักดิ์สิทธิ์เสมอไปหรอกนะ” ลุงกวนโบกมือ “ไปเถอะ ไปเถอะ”

Chinese

六人告别，朝理发店走。

Thai

ทั้งหกคนกล่าวลา แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังร้านตัดผม

Chinese

“这就是你们口中的大佬？”王玥回头瞅了眼。

Thai

“นี่คือผู้ยิ่งใหญ่ที่พวกเธอพูดถึงงั้นเหรอ?” หวังเยว่หันหลังกลับไปมอง

Chinese

“对啊，你不知道那次……”张琳第无数次讲起那晚上发生的事。

Thai

“ใช่แล้ว เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนั้น…” จางหลินเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเป็นรอบที่นับไม่ถ้วน

Chinese

李貌摇摇头，也转身看了眼越来越远的关大爷。他这么讨好老人家，除了觉着有趣，当然也有所图。

Thai

หลี่เม่าส่ายหน้า พลางหันหลังไปมองลุงกวนที่อยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ ที่เขาประจบเอาใจผู้เฒ่าขนาดนี้ นอกจากรู้สึกว่าสนุกดีแล้ว แน่นอนว่าย่อมมีเป้าหมายแอบแฝงอยู่ด้วย

Chinese

“老板呢，在不在？”

Thai

“เจ้าของร้านล่ะ อยู่ไหม?”

Chinese

刚进理发店，李貌就嚷嚷起来。他每个星期五都来剃一次光头，已经和老板混的很熟了。

Thai

ทันทีที่ก้าวเข้าร้านตัดผม หลี่เม่าก็ส่งเสียงเอะอะโวยวาย เขามาร้านนี้เพื่อโกนหัวทุกวันศุกร์ จนสนิทสนมคุ้นเคยกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดีแล้ว

Chinese

“在，我去楼上喊她。”还是那个黄毛青年应声，不对，如今已经是红毛了。

Thai

“อยู่ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเรียกเจ๊บนชั้นบนให้” ยังคงเป็นชายหนุ่มผมทองคนเดิมที่ขานรับ ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นผมแดงไปแล้ว

Chinese

“霍，这么多漂亮妹妹，你小子不会又来薅我羊毛吧。”店老板陆雅从楼上下来，见四个风格各异的女生，眼里刷的一下亮了。

Thai

“โห น้องสาวคนสวยเยอะขนาดนี้ เจ้าเด็กนี่คงไม่ได้มาเอาเปรียบถอนขนแกะฉันอีกหรอกนะ” ลู่อย่าเจ้าของร้านเดินลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นเด็กสาวทั้งสี่คนที่มีสไตล์แตกต่างกัน ดวงตาก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

Chinese

“你给她们四个看情况弄个发型，然后领上去拍几张照，这次我也不多要，给个三四百意思意思，我们晚上出去吃顿好的。”李貌上前跟她小声攀谈起来。

Thai

“เจ๊ช่วยดูตามความเหมาะสมแล้วจัดทรงผมให้พวกเธอสี่คนหน่อย จากนั้นก็พาขึ้นไปถ่ายรูปสักสองสามรูป ครั้งนี้ฉันก็ไม่ขอมากหรอก ให้สักสามสี่ร้อยเป็นสินน้ำใจ พวกเราจะได้ไปกินมื้ออร่อยๆ กันคืนนี้” หลี่เม่าเดินเข้าไปกระซิบกระซาบคุยกับเธอ

Chinese

“我店里生意已经饱和了，再打广告作用不大。”陆雅摇摇头，“而且，你小子把我这当什么地方了，这是理发店不是照相馆！”

Thai

“ธุรกิจร้านฉันถึงจุดอิ่มตัวแล้ว ต่อให้โฆษณาเพิ่มไปก็ไม่ได้ผลเท่าไรหรอก” ลู่อย่าส่ายหน้า “อีกอย่าง เจ้าเด็กนี่เห็นที่นี่ของฉันเป็นที่ไหนกัน ที่นี่ร้านตัดผม ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายรูปนะ!”

Chinese

“卸磨杀驴？行吧，我原本还想了个经营的好法子准备告诉你，现在看来还是算了。”李貌叹息，遗憾道。

Thai

“เสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกฆ่าขุนพลเหรอ? ได้สิ เดิมทีฉันยังอุตส่าห์คิดแผนการทำธุรกิจดีๆ ไว้กะจะบอกเจ๊อยู่เลย แต่ตอนนี้ดูท่าคงไม่ต้องแล้วล่ะ” หลี่เม่าถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย

Chinese

“什么好法子？”

Thai

“วิธีดีๆ อะไร?”

Chinese

他不语。

Thai

เขาไม่ตอบ

Chinese

“臭小子，行了，我答应你，快说！”

Thai

“เจ้าเด็กแสบ พอเลย ฉันยอมตกลงก็ได้ รีบพูดมา!”

Chinese

“等完事再讲，我现在不是很相信你了。”李貌满脸沮丧，好像遭到了好朋友的背叛似的。

Thai

“เสร็จเรื่องแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันไม่ค่อยไว้ใจเจ๊เท่าไรแล้ว” หลี่เม่าทำหน้าเศร้าสร้อย ราวกับเพิ่งถูกเพื่อนสนิทหักหลังมาอย่างไรอย่างนั้น

Chinese

“靠，别装了！”陆雅不忿，扭头对四个女生道：“去里面洗头，你们谁先？”

Thai

“เชี่ยเอ๊ย เลิกแสร้งทำได้แล้ว!” ลู่อย่าไม่สบอารมณ์ หันไปพูดกับเด็กสาวทั้งสี่คน “เข้าไปสระผมข้างใน ใครจะเริ่มก่อน?”

Chinese

“我先来！”张琳最积极。

Thai

“ฉันก่อนเอง!” จางหลินกระตือรือร้นที่สุด

Chinese

洗头妹还是那个洗头妹，依旧很大，不过她已经把头发染回了黑色。

Thai

เด็กสาวสระผมยังคงเป็นเด็กสาวสระผมคนเดิม เธอยังคง 'ใหญ่' เหมือนเดิม เพียงแต่เธอย้อมผมกลับมาเป็นสีดำแล้ว

Chinese

李貌见事情搞定，也没闲着，从小推车里拿了个电动锑子，自己看着镜子推起了光头。

Thai

หลี่เม่าเห็นว่าเรื่องเรียบร้อยดีแล้วก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองว่าง หยิบปัตตาเลี่ยนไฟฟ้าออกมาจากรถเข็นคันเล็ก แล้วส่องกระจกไถหัวโล้นของตัวเอง