กลับบ้าน (1 / 1)
回家(1 / 1)Machine-translated from Chinese. May contain inaccuracies.
Chinese
大玉哭着哭着,不知不觉就睡了过去。
Thai
ต้าอวี้ร้องไห้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
Chinese
待她意识苏醒,第一时间伸手摸了摸旁边,然后猛的睁开了眼睛。
Thai
พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอทำคือยื่นมือไปคลำด้านข้าง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันที
Chinese
身边空空如也,男朋友不见踪影。
Thai
ข้างกายว่างเปล่า ไร้ร่องรอยของแฟนหนุ่ม
Chinese
“小貌!小貌!”
Thai
“เสี่ยวเม่า! เสี่ยวเม่า!”
Chinese
她焦急唤道,掀开薄被,就要下床。
Thai
เธอร้องเรียกอย่างร้อนรน เลิกผ้าห่มบางออกเตรียมจะลงจากเตียง
Chinese
这时那边的独立卫生间忽的传来开门的声响和一道声音。
Thai
ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูกับเสียงพูดแว่วมาจากห้องน้ำในตัว
Chinese
“龟龟,怎么了?”
Thai
“กุยกุย เป็นอะไรเหรอ?”
Chinese
接着,一道身影跑了过来。
Thai
จากนั้น เงาร่างหนึ่งก็วิ่งเข้ามา
Chinese
看到男朋友,大玉这才安心。她坐在床边,朝李貌伸出双手。
Thai
เมื่อเห็นแฟนหนุ่ม ต้าอวี้ถึงได้วางใจ เธอนั่งอยู่ริมเตียงและยื่นมือทั้งสองข้างไปหาหลี่เม่า
Chinese
李貌蹲下身子,让大玉搂住自己的脖颈,然后拖着她的双腿站起来,转身,自己坐到床上。
Thai
หลี่เม่าย่อตัวลง ให้ต้าอวี้โอบรอบคอของเขา จากนั้นก็ช้อนขาของเธอพยุงตัวลุกขึ้น หมุนตัว แล้วนั่งลงบนเตียง
Chinese
大玉则跨坐在李貌腿上,双腿夹着李貌的腰。
Thai
ส่วนต้าอวี้นั่งคร่อมอยู่บนตักของหลี่เม่า สองขาหนีบรอบเอวของเขาไว้
Chinese
“小貌你去检查过了?”
Thai
“เสี่ยวเม่า นายไปตรวจมาแล้วเหรอ?”
Chinese
“还没。”
Thai
“ยังเลย”
Chinese
“那就好。”
Thai
“งั้นก็ดีแล้ว”
Chinese
大玉把下巴搭在他肩膀上,突然察觉到脚踝上不对,掀开小白袜看了眼。
Thai
ต้าอวี้เกยคางไว้บนไหล่ของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่ข้อเท้า จึงเลิกถุงเท้าสั้นสีขาวขึ้นดู
Chinese
那根红绳不知什么时候又系在了她脚踝上。
Thai
ด้ายแดงเส้นนั้นถูกผูกกลับไว้ที่ข้อเท้าของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
Chinese
“小貌,红绳……”
Thai
“เสี่ยวเม่า ด้ายแดง…”
Chinese
“我不信那个。”
Thai
“ฉันไม่เชื่อเรื่องพรรค์นั้นหรอก”
Chinese
李貌解释了一句就转移话题:“龟龟,都过了中午了,饿了吧,我们去吃午饭?”
Thai
หลี่เม่าอธิบายสั้นๆ ประโยคหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “กุยกุย เลยเที่ยงมาแล้ว หิวแล้วใช่ไหม พวกเราไปกินมื้อเที่ยงกันเถอะ?”
Chinese
大玉咬咬嘴唇,摸了摸那根红绳,小心把袜筒盖好,应道:“好。”
Thai
ต้าอวี้กัดริมฝีปาก ลูบด้ายแดงเส้นนั้นเบาๆ ดึงขอบถุงเท้าปิดคลุมไว้อย่างระมัดระวัง แล้วตอบรับ “อืม”
Chinese
穿好鞋子,大玉试着走了两步,没什么问题。
Thai
พอใส่รองเท้าเสร็จ ต้าอวี้ก็ลองเดินดูสองสามก้าว ไม่มีปัญหาอะไร
Chinese
拿上东西,两人去附近吃了顿午饭。
Thai
ทั้งสองหยิบข้าวของแล้วไปกินมื้อเที่ยงที่ร้านใกล้ๆ
Chinese
回到医院,又做了几项检查,最终确诊为因为久坐低头引发的颈椎病。
Thai
พอกลับมาที่โรงพยาบาล ก็ตรวจเพิ่มอีกสองสามรายการ ในที่สุดก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคกระดูกคอเสื่อมที่เกิดจากการนั่งก้มหน้านานๆ
Chinese
李貌回想了一番,由于学习和工作,自己每天低头的频率好像确实挺高。
Thai
หลี่เม่าลองนึกย้อนดู เพราะเรื่องเรียนกับเรื่องงาน แต่ละวันเขาดูเหมือนจะก้มหน้าบ่อยมากจริงๆ
Chinese
该治疗治疗,该吃药吃药。
Thai
ส่วนที่ต้องรักษาก็รักษา ส่วนที่ต้องกินยาก็กินยา
Chinese
李貌不放心大玉,最后还拉着她顺便体检了一次。什么毛病都没,之前会晕倒单纯只是因为睡眠不足。
Thai
หลี่เม่ายังคงเป็นห่วงต้าอวี้ สุดท้ายจึงดึงตัวเธอไปตรวจร่างกายด้วยเลย ซึ่งไม่มีความผิดปกติใดๆ ที่เป็นลมไปก่อนหน้านี้ก็เพียงแค่เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอเท่านั้น
Chinese
这妮子,两天两夜没睡觉。
Thai
ยายตัวดีคนนี้ ไม่ได้นอนมาสองวันสองคืนติดกัน
Chinese
李貌又气又心疼又无奈。
Thai
หลี่เม่าทั้งโกรธ ทั้งสงสาร ทั้งจนใจ
Chinese
走出诊室,两人互相对视一眼,如释重负的笑了笑。
Thai
เมื่อเดินออกจากห้องตรวจ ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมาอย่างโล่งอก
Chinese
“看吧,是我自己的原因,压根不是因为什么绳子,没那么悬乎。”
Thai
“เห็นไหมล่ะ เป็นเพราะตัวฉันเองแท้ๆ ไม่ได้เกี่ยวกับด้ายอะไรนั่นเลย ไม่ได้พิศวงอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”
Chinese
大玉挽着他的胳膊。
Thai
ต้าอวี้คล้องแขนเขา
Chinese
“知道啦!”
Thai
“รู้แล้วน่า!”
Chinese
说着,伸出一只手掌垫在他下巴上往上托:“不要低头看我了,对颈椎不好,抬头看前面。”
Thai
พูดพลาง เธอก็ยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งไปรองใต้คางของเขาแล้วดันขึ้น “ไม่ต้องก้มมองฉันแล้วนะ ไม่ดีต่อกระดูกคอ เงยหน้ามองไปข้างหน้าสิ”
Chinese
“可我就是想看你嘛。”
Thai
“แต่ฉันอยากมองเธอนี่นา”
Chinese
“小貌你可以转眼睛,不要转脑袋。”
Thai
“เสี่ยวเม่า นายกลอกตาเอาก็ได้ ไม่ต้องหันหัว”
Chinese
“那样看的不舒服,我想跟你对视。”
Thai
“มองแบบนั้นมันไม่ถนัด ฉันอยากสบตากับเธอ”
Chinese
“乖,回家我们再慢慢看,唔,要是我再长高点就好了。”
Thai
“เด็กดี กลับบ้านไปพวกเราค่อยดูกันช้าๆ อื้ม ถ้าฉันสูงกว่านี้อีกหน่อยก็คงดี”
Chinese
大玉低头看了看自己的小白鞋,忽然眼前一亮,想到个好主意。
Thai
ต้าอวี้ก้มมองรองเท้าผ้าใบสีขาวของตัวเอง จู่ๆ แววตาก็เป็นประกาย นึกไอเดียดีๆ ขึ้นมาได้
Chinese
“小貌,我想穿高跟鞋。”
Thai
“เสี่ยวเม่า ฉันอยากใส่รองเท้าส้นสูง”
Chinese
李貌下意识低头看向大玉的双脚。
Thai
หลี่เม่าก้มลงมองเท้าของต้าอวี้ตามสัญชาตญาณ
Chinese
“哎呀,不要低头!”
Thai
“โธ่ อย่าก้มสิ!”
Chinese
大玉再次用手掌把李貌的脑袋托了上去,并且没有拿走,就这么垫在他下巴上。
Thai
ต้าอวี้ใช้ฝ่ามือดันศีรษะของหลี่เม่าขึ้นไปอีกครั้ง แถมยังไม่ยอมเอามือออก วางรองใต้คางเขาไว้อยู่อย่างนั้น
Chinese
“穿高跟鞋走路很累的。”李貌明白大玉的想法。
Thai
“ใส่รองเท้าส้นสูงเดินแล้วเมื่อยมากนะ” หลี่เม่าเข้าใจความคิดของต้าอวี้
Chinese
“不管,我就要穿。”
Thai
“ไม่สนล่ะ ฉันจะใส่”
Chinese
大玉突然想到,以后结婚自己肯定也要穿高跟鞋,迟早都要学着穿,不如趁早。
Thai
ต้าอวี้นึกขึ้นได้ว่า ต่อไปตอนแต่งงานตัวเองก็ต้องใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ดี ไม่ช้าก็เร็วต้องหัดใส่ สู้เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า
Chinese
“好吧,走,这就去给你买几双。”
Thai
“ก็ได้ ไปกัน ตอนนี้จะพาไปซื้อสักสองสามคู่”
Chinese
两人这时路过一个诊室门口,瞧见一个身穿绿色手术服的医生一脸疲惫的瘫坐在地上,胸前的衣服汗湿了一大片。
Thai
ตอนนั้นเองทั้งสองเดินผ่านหน้าห้องตรวจห้องหนึ่ง เห็นคุณหมอสวมชุดผ่าตัดสีเขียวกำลังนั่งหมดแรงอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เสื้อผ้าตรงหน้าอกเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเป็นวงกว้าง
Chinese
李貌和大玉同一时间想到了赵梅和李治。
Thai
หลี่เม่าและต้าอวี้นึกถึงจ้าวเหมยกับหลี่จื้อขึ้นมาพร้อมกัน
Chinese
待走的稍微远点了,大玉忍不住担忧问:“爸妈平时也这么累吗?”
Thai
พอก้าวเดินห่างออกมาหน่อยแล้ว ต้าอวี้ก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “พ่อกับแม่ปกติเหนื่อยแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”
Chinese
“应该差不多吧。”李貌回头看了眼那个医生。
Thai
“น่าจะพอกันนะ” หลี่เม่าหันกลับไปมองหมอคนนั้นแวบหนึ่ง
Chinese
他没忘了前世爸妈是怎么去世的。
Thai
เขาไม่เคยลืมเลยว่าชาติก่อนพ่อแม่เสียชีวิตอย่างไร
Chinese
所以这两年一直时不时就提议让他们辞职。
Thai
ดังนั้นช่วงสองปีมานี้เขาจึงคอยเสนอให้พวกเขาลาออกอยู่เรื่อยๆ
Chinese
尽管他们没答应,但他相信,等自己和大玉以后有了孩子,等他们知道自己的事业,爸妈大概率会同意的。
Thai
ถึงแม้พวกเขาจะยังไม่ยอมตอบตกลง แต่เขาก็เชื่อว่า เมื่อตนกับต้าอวี้มีลูกในอนาคต เมื่อพวกเขารู้เรื่องธุรกิจของตน พ่อกับแม่ก็มีแนวโน้มสูงที่จะยอมตกลง
Chinese
就算不同意,他也会用尽所有方法让他们同意。
Thai
ถึงไม่ยอมตกลง เขาก็จะใช้สารพัดวิธีทำให้พวกเขายินยอมให้ได้
Chinese
收回目光,李貌又想到了口罩,到那时候,医生还有的累。
Thai
เมื่อดึงสายตากลับมา หลี่เม่าก็นึกถึงเรื่องหน้ากากอนามัย ถึงตอนนั้น แพทย์จะต้องเหนื่อยสาหัสยิ่งกว่านี้อีก
Chinese
忽的,他猛然顿住了脚步。
Thai
ทันใดนั้น เขาก็ชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน
Chinese
口罩……医生……爸妈……
Thai
หน้ากากอนามัย…หมอ…พ่อแม่…
Chinese
自己是不是忽略了什么。
Thai
ตัวเองมองข้ามอะไรไปหรือเปล่า
Chinese
爸妈前世是口罩之后才出的事,可,今生呢?
Thai
ชาติก่อนพ่อกับแม่เกิดเรื่องหลังช่วงหน้ากากอนามัย แต่ว่า ชาตินี้ล่ะ?
Chinese
想到这,李貌额头瞬间渗出一层细密的冷汗。
Thai
พอนึกถึงตรงนี้ หน้าผากของหลี่เม่าก็ผุดเหงื่อเย็นเม็ดละเอียดออกมาทันที
Chinese
自己一直以来都被前世的记忆误导了。
Thai
ตนเองถูกความทรงจำในชาติก่อนชี้นำผิดทางมาโดยตลอด
Chinese
以为爸妈前世口罩没事,今生就也会没事,完全忽略了自己这个他们最亲近的人所可能带来的蝴蝶效应。
Thai
คิดว่าชาติก่อนช่วงหน้ากากอนามัยพ่อแม่ไม่เป็นอะไร ชาตินี้ก็คงจะไม่เป็นอะไรเช่นกัน จนมองข้ามปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกที่อาจเกิดขึ้นจากคนใกล้ชิดที่สุดอย่างตนเองไปเสียสนิท
Chinese
该死!自己真该死啊!竟然忽略了这么重要的事!!
Thai
บ้าเอ๊ย! ตัวเรานี่มันน่าตายนัก! มองข้ามเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้ยังไงกัน!!
Chinese
大玉见男朋友眼神惊恐的立在原地一动不动,心中困惑,正要询问,就瞧见小貌突然给了他自己两巴掌。
Thai
ต้าอวี้เห็นแฟนหนุ่มยืนนิ่งไม่ขยับอยู่กับที่ด้วยแววตาตื่นตระหนกก็รู้สึกสับสน กำลังจะเอ่ยปากถาม ก็เห็นเสี่ยวเม่าตบหน้าตัวเองไปสองฉาดกะทันหัน
Chinese
“啪啪!”
Thai
“เพียะ! เพียะ!”
Chinese
“小貌!你干嘛?!”大玉忙拿住他的手。
Thai
“เสี่ยวเม่า! นายทำอะไรน่ะ?!” ต้าอวี้รีบคว้ามือของเขาไว้
Chinese
“龟龟,我们回家,现在就回家。”李貌拉着大玉就往门外走。
Thai
“กุยกุย พวกเรากลับบ้าน ตอนนี้เลย” หลี่เม่าดึงต้าอวี้แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางประตูทันที
Chinese
什么事业,什么按部就班循序渐进,都去他妈的。
Thai
ธุรกิจอะไร ค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้นอะไร ช่างหัวมันให้หมด
Chinese
他现在就要让爸妈知道自己已经可以养活他们。
Thai
ตอนนี้เขาต้องบอกให้พ่อกับแม่รู้ว่าตนเองสามารถเลี้ยงดูพวกเขาได้แล้ว
Chinese
他现在就要他们退下来享福。
Thai
ตอนนี้เขาอยากให้พวกเขาเกษียณออกมาเสวยสุข
Chinese
他不能让爸妈冒哪怕那么一丁点风险。
Thai
เขาไม่อาจปล่อยให้พ่อกับแม่ต้องเสี่ยงแม้แต่นิดเดียว
Chinese
大玉不知道发生了什么,但猜测应该跟爸妈有关。
Thai
ต้าอวี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คาดเดาว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับพ่อแม่
Chinese
她什么都没问,加快脚步跟在小貌身边。
Thai
เธอไม่ได้ถามอะไรทั้งนั้น เร่งฝีเท้าตามติดอยู่ข้างกายเสี่ยวเม่า
Chinese
出了医院,外面天已经完全暗下来,城市亮起流光霓虹,晚风温热。
Thai
เมื่อออกจากโรงพยาบาล ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว แสงไฟนีออนในเมืองเริ่มสว่างไสว สายลมยามค่ำพัดผ่านอย่างอบอุ่น
Chinese
李貌开车上了高速,大玉坐在副驾驶拿出手机。
Thai
หลี่เม่าขับรถขึ้นทางด่วน ต้าอวี้ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
Chinese
“喂,奶奶,我和小貌临时有事回家一趟,晚上就不回去了。”
Thai
“ฮัลโหล คุณย่าคะ หนูกับเสี่ยวเม่ามีเรื่องด่วนต้องกลับบ้าน คืนนี้คงไม่กลับไปแล้วนะคะ”
Chinese
“你照顾好自己。”
Thai
“คุณย่าดูแลตัวเองด้วยนะคะ”
Chinese
叮嘱几句,挂断电话,大玉又给苏酥拨了过去。
Thai
หลังจากกำชับไปสองสามประโยคและวางสาย ต้าอวี้ก็โทรหาซูซูต่อ
Chinese
听着女朋友有条不紊的声音,李貌也渐渐冷静下来。
Thai
เมื่อได้ยินเสียงอันสุขุมเป็นระเบียบของแฟนสาว หลี่เม่าก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้
Chinese
大玉打完电话,他有些歉意道:“龟龟,高跟鞋只能回去再给你买了。”
Thai
พอต้าอวี้โทรศัพท์เสร็จ เขาก็พูดด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า “กุยกุย รองเท้าส้นสูงคงต้องกลับไปซื้อให้เธอแล้วล่ะ”
Chinese
“鞋什么时候都可以买。”
Thai
“รองเท้าจะซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้นแหละ”
Chinese
大玉摇摇头,脱掉鞋子,把腿盘在座椅上。
Thai
ต้าอวี้ส่ายหน้า ถอดรองเท้าออก แล้วนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะ
Chinese
余光察觉到女朋友投来的探究的眼神,李貌想了想,解释道:“我想让爸妈早点退下来。”
Thai
เมื่อหางตาเหลือบเห็นสายตาใคร่รู้ที่แฟนสาวมองมา หลี่เม่าจึงคิดครู่หนึ่งแล้วอธิบายว่า “ฉันอยากให้พ่อกับแม่รีบเกษียณเร็วๆ”
Chinese
“那个医生龟龟你也看到了,我怕他们再继续工作下去,迟早会累出什么病。”
Thai
“หมอคนนั้นกุยกุยก็เห็นแล้ว ฉันกลัวว่าถ้าพวกเขายังทำงานต่อไปเรื่อยๆ ไม่ช้าก็เร็วคงเหนื่อยจนป่วยแน่”
Chinese
他这番话倒也不算骗大玉。
Thai
คำพูดนี้ของเขาจะว่าไปก็ไม่ได้ถือว่าโกหกต้าอวี้
Chinese
大玉若有所思,她捋了捋耳边的发丝,认真说道:“小貌,我会支持你,帮你一起劝爸妈的!”
Thai
ต้าอวี้ครุ่นคิด เธอทัดปอยผมข้างหูแล้วพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวเม่า ฉันสนับสนุนนายนะ จะช่วยนายเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ด้วยอีกแรง!”
Chinese
李貌笑笑。
Thai
หลี่เม่ายิ้มบางๆ
Chinese
“有龟龟你帮忙,我胜算最起码增加了八成。”
Thai
“มีกุยกุยช่วย โอกาสสำเร็จของฉันเพิ่มขึ้นอย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลย”
Chinese
……
Thai
…
Chinese
临江。
Thai
หลินเจียง
Chinese
江新月家很是热闹。
Thai
บ้านของเจียงซินเยว่คึกคักอย่างยิ่ง
Chinese
“来,小杨,吃水果。”
Thai
“มาจ้ะ เสี่ยวยาง ทานผลไม้สิ”
Chinese
“谢谢阿姨。”
Thai
“ขอบคุณครับคุณป้า”
Chinese
“妈,硕峰他不吃樱桃的。”江新月挽着男朋友的胳膊,一副恋爱中的小女儿姿态。
Thai
“แม่ ซั่วเฟิงเขาไม่กินเชอร์รี่หรอก” เจียงซินเยว่ควงแขนแฟนหนุ่ม ท่าทางเหมือนลูกสาวตัวน้อยที่กำลังมีความรัก
Chinese
“是嘛,哎呦,不好意思。”
Thai
“งั้นเหรอ ตายจริง ป้าขอโทษทีนะ”
Chinese
“阿姨,不用麻烦。”
Thai
“คุณป้าครับ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ”
Chinese
坐在女儿身边的江兵看着这一幕,神色复杂。
Thai
เจียงปิงที่นั่งอยู่ข้างลูกสาวมองภาพตรงหน้านี้ด้วยสีหน้าซับซ้อน
Chinese
女儿终究还是要泼出去啊!
Thai
สุดท้ายลูกสาวก็ต้องออกเรือนเหมือนน้ำที่สาดออกไปสินะ!
Chinese
不过,经过一下午的了解,他对这个男生挺满意。
Thai
ทว่า หลังจากทำความรู้จักกันมาตลอดช่วงบ่าย เขาก็ค่อนข้างพึงพอใจในตัวเด็กหนุ่มคนนี้
Chinese
学霸,文质彬彬,人好,前途光明。
Thai
เป็นเด็กเรียนเก่ง สุภาพเรียบร้อย นิสัยดี อนาคตสดใส
Chinese
这让他暗暗松了口气。
Thai
เรื่องนี้ทำให้เขาแอบโล่งใจ
Chinese
毕竟,要是女儿找了个差劲的男生,他在隔壁一家人面前恐怕会抬不起头。
Thai
เพราะหากลูกสาวหาแฟนแย่ๆ มา เขาก็คงไม่มีหน้าไปมองครอบครัวข้างบ้าน
Chinese
如今新月的男朋友跟李貌旗鼓相当,起码没给他丢脸,起码让他有些后悔错过了李貌这么个好女婿的心思淡了一些。
Thai
ยามนี้แฟนหนุ่มของซินเยว่ทัดเทียมกับหลี่เม่า อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เขาขายหน้า อย่างน้อยก็ทำให้ความรู้สึกลึกๆ ที่เสียดายว่าพลาดลูกเขยชั้นดีอย่างหลี่เม่าไปนั้นเบาบางลงบ้าง