ขอบพระทัยฝ่าบาท

Chinese

“小貌，要是找不到怎么办？”

Thai

“เสี่ยวเม่า ถ้าหาไม่เจอจะทำยังไงดี”

Chinese

李貌明白那根绳子的意义，以及对大玉的重要性，所以他没法说“我送你一根”这种话。

Thai

หลี่เม่าเข้าใจความหมายของด้ายเส้นนั้น และรู้ว่ามันสำคัญต่อต้าอวี้มากแค่ไหน เขาจึงไม่อาจพูดคำประเภทที่ว่า “ฉันให้เธอใหม่สักเส้น” ออกไปได้

Chinese

也不知道怎么安慰，只能默默陪她找。

Thai

อีกทั้งไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไร ได้แต่คอยอยู่ช่วยเธอตามหาอย่างเงียบๆ

Chinese

王蓉很快驱车过来，周慧婷也在。

Thai

ไม่นานหวังหรงก็ขับรถมาถึง โดยมีโจวฮุ่ยถิงมาด้วย

Chinese

待看到老板和老板娘的神情，她们立时意识到丢的东西很重要。

Thai

เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายและเถ้าแก่เนี้ย ทั้งสองก็ตระหนักได้ทันทีว่าของที่ทำหายนั้นสำคัญมาก

Chinese

王蓉没耽搁，马上开车在前面带路。

Thai

หวังหรงไม่รอช้า รีบขับรถนำทางไปข้างหน้าทันที

Chinese

两辆车同时朝蔡婉婷的住处驶去。

Thai

รถสองคันมุ่งหน้าไปยังที่พักของไช่หว่านถิงพร้อมกัน

Chinese

路上，王蓉和周慧婷也意识到了这是蔡婉婷回公司的好机会。

Thai

ระหว่างทาง หวังหรงและโจวฮุ่ยถิงต่างก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นโอกาสดีที่ไช่หว่านถิงจะได้กลับเข้าบริษัท

Chinese

能不能成，就看蔡婉婷的运气了。

Thai

จะสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับดวงของไช่หว่านถิงแล้ว

Chinese

周慧婷一直在用王蓉的手机给蔡婉婷打电话，可一直打不通。

Thai

โจวฮุ่ยถิงใช้มือถือของหวังหรงโทรหาไช่หว่านถิงตลอด ทว่าโทรเท่าไรก็ไม่มีคนรับสาย

Chinese

在小区门口停好车，疾步走进单元楼，乘电梯而上，四人很快来到蔡婉婷家门口。

Thai

หลังจากจอดรถที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ทั้งสี่ก็สาวเท้าเดินเข้าอาคารพักอาศัย ขึ้นลิฟต์ไป และมาถึงหน้าประตูห้องของไช่หว่านถิงอย่างรวดเร็ว

Chinese

“婉婷！婉婷！你在家嘛？”

Thai

“หว่านถิง! หว่านถิง! เธออยู่บ้านไหม”

Chinese

王蓉敲了敲门，半晌没反应，她从包里摸出钥匙，开门走了进去。

Thai

หวังหรงเคาะประตูอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าแล้วไขประตูเดินเข้าไป

Chinese

“去吧。”

Thai

“เข้าไปเถอะ”

Chinese

里面什么情况李貌不清楚，万一蔡婉婷有裸睡的习惯……

Thai

ข้างในเป็นอย่างไรบ้างหลี่เม่าไม่รู้แน่ชัด เผื่อว่าไช่หว่านถิงจะมีนิสัยชอบนอนเปลือยกาย…

Chinese

所以他让大玉跟着进去，自己则留在外面。

Thai

เขาจึงให้ต้าอวี้เดินตามเข้าไป ส่วนตัวเองรออยู่ข้างนอก

Chinese

大玉紧张的像是一个即将被宣判罪行的犯人，跟在周慧婷后面进了屋。

Thai

ต้าอวี้ตื่นเต้นตึงเครียดราวกับนักโทษที่กำลังจะถูกพิพากษาความผิด เธอเดินตามหลังโจวฮุ่ยถิงเข้าไปในห้อง

Chinese

屋内，王蓉扫视一圈，没见着人，直奔卧室，打开灯。

Thai

ภายในห้อง หวังหรงกวาดสายตามองรอบๆ เมื่อไม่เห็นใครจึงมุ่งตรงไปยังห้องนอนแล้วเปิดไฟ

Chinese

待看到躺在床上满头大汗的闺蜜，她顾不上太多，走过去，坐到床边推了推她。

Thai

เมื่อเห็นเพื่อนสนิทนอนเหงื่อท่วมตัวอยู่บนเตียง เธอก็ไม่คิดอะไรมาก รีบเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงแล้วเขย่าตัวอีกฝ่าย

Chinese

“婉婷，婉婷，婉婷……”

Thai

“หว่านถิง หว่านถิง หว่านถิง…”

Chinese

“嗯～”

Thai

“อือ…”

Chinese

好一会，蔡婉婷才迷迷糊糊睁开眼，看到眼前的王蓉，有气无力问：“蓉儿，你怎么来了？”

Thai

ชั่วครู่ใหญ่ ไช่หว่านถิงถึงลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ครั้นเห็นหวังหรงอยู่ตรงหน้าจึงเอ่ยถามอย่างอ่อนระโหยโรยแรง “หรงเอ๋อร์ เธอมาได้ยังไง”

Chinese

“婉婷，你晚上打扫卫生有没有看到一根红绳？”

Thai

“หว่านถิง ตอนที่เธอทำความสะอาดตอนค่ำ เธอเห็นด้ายแดงเส้นหนึ่งบ้างไหม”

Chinese

“红绳？”

Thai

“ด้ายแดงเหรอ”

Chinese

后面的大玉见她一脸迷茫的神情，鼻头顿时一酸，不过她忍住了。

Thai

ต้าอวี้ที่อยู่ด้านหลังเห็นสีหน้ามึนงงของเธอ จมูกก็พลันแสบแปลบขึ้นมา ทว่าเธอยังคงสะกดกลั้นเอาไว้

Chinese

正要出去找小貌，就听身后的蔡婉婷又继续道：“是不是这个？”

Thai

ขณะกำลังจะออกไปหาเสี่ยวเม่า ก็ได้ยินไช่หว่านถิงที่อยู่ข้างหลังพูดต่อว่า “ใช่เส้นนี้หรือเปล่า”

Chinese

大玉猛的转身，待看到她手上的东西，愣了愣。

Thai

ต้าอวี้หันขวับกลับมาทันที ครั้นเห็นของในมืออีกฝ่ายก็ชะงักไป

Chinese

先是不可置信，接着从心底涌出一股解脱感，一晚上提着的心终于落地。

Thai

เริ่มจากไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นความรู้สึกโล่งอกก็เอ่อล้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ หัวใจที่แขวนเติ่งมาทั้งคืนในที่สุดก็วางลงได้เสียที

Chinese

“老板娘，是这个吗？”王蓉把红绳递过来。

Thai

“เถ้าแก่เนี้ย ใช่เส้นนี้ไหมคะ” หวังหรงยื่นด้ายแดงส่งให้

Chinese

大玉重重点了点头，伸手拿过红绳，确认无误后，牢牢把绳子攥在手心。

Thai

ต้าอวี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น ยื่นมือไปรับด้ายแดงมา เมื่อตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่ผิดแน่ เธอก็กำมันไว้ในฝ่ามือแน่น

Chinese

这种失而复得的感觉，让她开心的再次哭了出来。

Thai

ความรู้สึกของการได้ของที่สูญหายกลับคืนมา ทำให้เธอดีใจจนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

Chinese

王蓉顿时有些手足无措，周慧婷看了眼床上的蔡婉婷，出了去。

Thai

หวังหรงทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันที โจวฮุ่ยถิงมองไช่หว่านถิงที่อยู่บนเตียงแวบหนึ่งแล้วเดินออกไปข้างนอก

Chinese

蔡婉婷这时才看到楚红玉，昏沉的脑袋稍微清醒。

Thai

ตอนนี้เองที่ไช่หว่านถิงสังเกตเห็นฉู่หงอวี้ สมองที่มึนงงพลันกระจ่างขึ้นเล็กน้อย

Chinese

她张了张嘴，却发现不知道怎么称呼对方。

Thai

เธออ้าปาก ทว่ากลับพบว่าไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายอย่างไรดี

Chinese

叫名字，她觉着不妥。

Thai

จะเรียกชื่อ เธอก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ

Chinese

叫老板娘，她已经不是公司的人了。

Thai

จะเรียกเถ้าแก่เนี้ย เธอก็ไม่ใช่คนของบริษัทแล้ว

Chinese

“谢谢，谢谢你！”

Thai

“ขอบคุณ ขอบคุณเธอมากนะ!”

Chinese

大玉小心翼翼把手绳放进最深的口袋里，拉着蔡婉婷的手不住道。

Thai

ต้าอวี้เก็บด้ายแดงเข้ากระเป๋าที่ลึกที่สุดอย่างทะนุถนอม จับมือของไช่หว่านถิงไว้พลางเอ่ยขอบคุณไม่หยุด

Chinese

王蓉见状让开位置，让楚红玉坐在了床边。

Thai

หวังหรงเห็นดังนั้นจึงขยับหลีกทาง ให้ฉู่หงอวี้ได้นั่งลงข้างเตียง

Chinese

“你手好烫，额头也是，发烧了吧，对不起，这么晚还打扰你……”

Thai

“มือเธอร้อนจัง หน้าผากก็ด้วย เป็นไข้สินะ ขอโทษด้วยนะที่ดึกขนาดนี้ยังมารบกวนเธอ…”

Chinese

这时李貌跟着周慧婷走了进来。

Thai

ตอนนั้นเองหลี่เม่าก็เดินตามโจวฮุ่ยถิงเข้ามาข้างใน

Chinese

蔡婉婷这时候已经差不多完全清醒了，看见李貌，犹豫半天才憋出一句：“老，老板好……”

Thai

ไช่หว่านถิงในตอนนี้ได้สติเกือบสมบูรณ์แล้ว ครั้นเห็นหลี่เม่า เธอลังเลอยู่นานกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ประโยคหนึ่ง “สะ…สวัสดีค่ะเจ้านาย…”

Chinese

“嗯。”李貌点点头，态度不冷不热。

Thai

“อืม” หลี่เม่าพยักหน้า ท่าทีไม่เย็นชาและไม่กระตือรือร้น

Chinese

大玉泪珠子还挂在脸上，娇柔的瞪了他一眼。

Thai

หยาดน้ำตายังคงเกาะอยู่บนใบหน้าของต้าอวี้ เธอตวัดสายตาค้อนเขาอย่างมีจริต

Chinese

李貌轻咳一声：“这次多谢你了，我看你还生着病在，今天我们就不打扰你了，王蓉，你留下来照顾她。”

Thai

หลี่เม่ากระแอมเบาๆ “ครั้งนี้ขอบใจเธอมาก ฉันเห็นว่าเธอยังป่วยอยู่ วันนี้พวกเราคงไม่รบกวนเธอแล้ว หวังหรง เธออยู่ดูแลเธอที่นี่นะ”

Chinese

“好的老板。”

Thai

“ได้ค่ะเจ้านาย”

Chinese

“记得去挂水……”大玉又叮嘱一番，拒绝了蔡婉婷起身相送，跟着男朋友一起离开。

Thai

“อย่าลืมไปให้น้ำเกลือด้วยนะ…” ต้าอวี้กำชับอีกหลายคำ ปฏิเสธไม่ให้ไช่หว่านถิงลุกขึ้นมาส่ง แล้วเดินตามแฟนหนุ่มออกไป

Chinese

王蓉和周慧婷把两人送走。

Thai

หวังหรงและโจวฮุ่ยถิงเดินออกไปส่งทั้งสองคน

Chinese

刚关上门，王蓉就小跑着去了卧室。

Thai

พอปิดประตูลง หวังหรงก็วิ่งเหยาะๆ ตรงไปยังห้องนอนทันที

Chinese

周慧婷无奈的笑了笑。

Thai

โจวฮุ่ยถิงยิ้มอย่างจนใจ

Chinese

“婉婷，你这次立了大功了。”

Thai

“หว่านถิง ครั้งนี้เธอสร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้ว”

Chinese

“那绳子很重要？”

Thai

“ด้ายเส้นนั้นสำคัญมากเหรอ”

Chinese

“你没看到老板娘都高兴哭了嘛？”

Thai

“เธอไม่เห็นเหรอว่าเถ้าแก่เนี้ยดีใจจนร้องไห้เลยน่ะ”

Chinese

“那……”

Thai

“งั้น…”

Chinese

“等消息吧，应该大差不差。”

Thai

“รอฟังข่าวเถอะ น่าจะไม่ผิดไปจากนี้หรอก”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

另一边，李貌和大玉坐上车。

Thai

อีกด้านหนึ่ง หลี่เม่าและต้าอวี้ขึ้นไปนั่งบนรถ

Chinese

“小貌……”大玉看着眼前给自己系安全带的男朋友，欲言又止。

Thai

“เสี่ยวเม่า…” ต้าอวี้มองแฟนหนุ่มที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตน อึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

Chinese

“赏！”李貌道。

Thai

“ปูนบำเหน็จ!” หลี่เม่าเอ่ย

Chinese

“啊？”大玉没听懂。

Thai

“เอ๊ะ” ต้าอวี้ฟังไม่เข้าใจ

Chinese

“她帮朕的皇后找到了珍贵的物什，理应有赏！”李貌抬手，擦了擦大玉小脸上的泪痕。

Thai

“นางช่วยฮองเฮาของเจิ้นหาของล้ำค่าพบ สมควรได้รับรางวัล!” หลี่เม่ายกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเล็กๆ ของต้าอวี้

Chinese

大玉眨眨眼，手臂勾住他后脖颈，媚眼如丝，娇声道：“多谢皇上。”

Thai

ต้าอวี้กะพริบตา ยกแขนคล้องคอเขาไว้ ส่งสายตายั่วยวนชวนฝันแล้วเอ่ยเสียงหวาน “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

Chinese

女朋友从来不会扫兴这点，太让人喜欢了。

Thai

จุดเด่นของแฟนสาวที่ไม่เคยทำให้กร่อยเลยสักครั้งนี้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

Chinese

“红绳呢？”

Thai

“ด้ายแดงล่ะ”

Chinese

“这儿呢。”大玉把绳子从口袋拿出来给他看。

Thai

“อยู่นี่” ต้าอวี้หยิบด้ายแดงออกจากกระเป๋ามาให้เขาดู

Chinese

“怎么不戴上。”

Thai

“ทำไมไม่ใส่ล่ะ”

Chinese

“不戴了，我怕再弄丢了。”大玉嘟着嘴。

Thai

“ไม่ใส่แล้ว ฉันกลัวทำหายอีก” ต้าอวี้ยู่ปาก

Chinese

“不戴光放着不就没意义了么。”

Thai

“ไม่ใส่แล้วเอาแต่เก็บไว้ มันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ”

Chinese

“才不是，它已经把小貌你带到了我身边，把我俩拴在了一起，它只要还在，就有意义。”

Thai

“ไม่จริงสักหน่อย มันพาเสี่ยวเม่ามาอยู่ข้างฉันแล้ว ผูกเราสองคนไว้ด้วยกันแล้ว ขอแค่มีมันอยู่ มันก็มีความหมายทั้งนั้นแหละ”

Chinese

“头一次发现龟龟你挺迷信。”

Thai

“เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยว่ากุยกุยของฉันก็งมงายกับเขาเหมือนกัน”

Chinese

“宁可信其有，不可信其无。”大玉一脸认真。

Thai

“เชื่อไว้ไม่เสียหาย ดีกว่าไม่เชื่อแล้วเสียใจ” ต้าอวี้ทำหน้าจริงจัง

Chinese

李貌不说话了。

Thai

หลี่เม่าเงียบไป

Chinese

他想起，自己前世其实一直都不是个迷信的人，直到父母去世后。

Thai

เขานึกขึ้นได้ว่า ชาติก่อนตัวเองไม่เคยเป็นคนงมงายเลย จนกระทั่งพ่อแม่จากไป

Chinese

面前的大玉，到底喜欢的有多深，才会如此迷信跟自己有关的东西。

Thai

ต้าอวี้ที่อยู่ตรงหน้า รักลึกซึ้งเพียงใดกัน ถึงได้งมงายกับสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับเขาขนาดนี้

Chinese

李貌瞧着面前的人，探头在她小嘴上啄了一口。

Thai

หลี่เม่ามองคนตรงหน้า ยื่นหน้าไปจุ๊บปากเล็กๆ ของเธอเบาๆ ทีหนึ่ง

Chinese

“快回去吧，爸妈他们应该等急了。”大玉催促道。

Thai

“รีบกลับกันเถอะ พ่อกับแม่น่าจะรอนานจนร้อนใจแล้ว” ต้าอวี้เร่ง

Chinese

李貌启动车子。

Thai

หลี่เม่าสตาร์ตรถ

Chinese

“对了龟龟，这绳子以前没掉过？”

Thai

“จริงสิ กุยกุย ด้ายเส้นนี้เมื่อก่อนไม่เคยหล่นหายเหรอ”

Chinese

“掉过一次，不过我找到了，就是从那之后我养成了不时摸摸手腕的习惯。

Thai

“เคยหายครั้งหนึ่ง แต่ฉันหาเจอ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็เลยติดนิสัยชอบลูบข้อมืออยู่บ่อยๆ

Chinese

可跟小貌你在一起之后，我这个习惯就渐渐没了……”

Thai

แต่พอได้มาอยู่กับเสี่ยวเม่า นิสัยนี้ก็ค่อยๆ หายไป…”

Chinese

红绳的主人，以及每次触摸红绳想念的人就在身边，这个习惯确实就没了存在的意义。

Thai

เจ้าของด้ายแดงและคนที่คิดถึงทุกครั้งเวลาสัมผัสด้ายแดงอยู่ข้างกายแล้ว นิสัยนี้จึงหมดความจำเป็นที่จะต้องมีอยู่อีกต่อไปจริงๆ

Chinese

回到自家小区，赵梅和李治早已经打车回来。

Thai

พอกลับมาถึงหมู่บ้านของตนเอง จ้าวเหมยและหลี่จื้อก็นั่งแท็กซี่กลับมาถึงตั้งนานแล้ว

Chinese

李貌和大玉看到乱糟糟的家都被吓一跳。

Thai

หลี่เม่าและต้าอวี้ต่างตกใจเมื่อเห็นสภาพบ้านที่รกระเกะระกะ

Chinese

“找到了没？”赵梅忙问。

Thai

“หาเจอไหม” จ้าวเหมยรีบถาม

Chinese

“找到了。”

Thai

“หาเจอแล้ว”

Chinese

“那就好，那就好。”

Thai

“งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ”

Chinese

“你们这是……”

Thai

“พวกแม่นี่คือ…”

Chinese

“哦，我们寻思着在家找找看。”

Thai

“อ๋อ พ่อกับแม่คิดว่าจะลองหาดูในบ้านน่ะ”

Chinese

李貌看着那跑到客厅中间的沙发，抽了抽嘴角。

Thai

หลี่เม่ามองโซฟาที่ถูกย้ายมาอยู่กลางห้องนั่งเล่น มุมปากกระตุกเล็กน้อย

Chinese

“闺女，你眼睛怎么了？哭了？”

Thai

“แม่หนู ตาของหนูเป็นอะไรน่ะ ร้องไห้มาเหรอ”

Chinese

大玉听到赵梅的话，有些不好意思。

Thai

ต้าอวี้ได้ยินคำพูดของจ้าวเหมยก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

Chinese

接下来就是娘俩聊天，李貌和李治收拾家。

Thai

จากนั้นสองแม่ลูกก็นั่งคุยกัน ส่วนหลี่เม่ากับหลี่จื้อช่วยกันเก็บกวาดบ้าน

Chinese

“爸，你去洗澡吧，家我收拾就行。”

Thai

“พ่อ พ่อไปอาบน้ำเถอะ บ้านผมเก็บกวาดเอง”

Chinese

李治看了眼儿子，点点头。

Thai

หลี่จื้อเหลือบมองลูกชายแล้วพยักหน้า

Chinese

期间刘娟一家过来了一次，得知那条绳子的来历，顿时无语，还真是一对痴男痴女啊。

Thai

ระหว่างนั้นครอบครัวของหลิวจวนแวะมาหาครั้งหนึ่ง เมื่อได้รู้ที่มาของด้ายเส้นนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก ช่างเป็นคู่รักที่คลั่งรักกันจริงเชียว

Chinese

夜，主卧。

Thai

ยามค่ำคืน ในห้องนอนใหญ่

Chinese

赵梅絮絮叨叨跟丈夫说着话。

Thai

จ้าวเหมยพูดคุยจ้อกับสามีไม่หยุดปาก

Chinese

“也只有红玉这丫头才配得上我儿子的深情嘛，之前隔壁的那算什么。”

Thai

“ก็มีแค่แม่หนูหงอวี้คนนี้นี่แหละที่คู่ควรกับความรักลึกซึ้งของลูกชายฉัน ยัยคนข้างบ้านคนก่อนนั่นนับเป็นตัวอะไรกัน”

Chinese

“红玉这丫头真好，两人小时候就认识了，唉，那时候怎么就没发现呢。”

Thai

“แม่หนูหงอวี้คนนี้ดีจริงๆ ทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เฮ้อ ตอนนั้นทำไมถึงไม่สังเกตเห็นนะ”

Chinese

“要是我们在红玉小时候就把她领回家来养，还有隔壁的什么事？”

Thai

“ถ้าหากพวกเรารับหงอวี้มาเลี้ยงที่บ้านตั้งแต่เด็กๆ มันจะมีเรื่องของคนข้างบ้านที่ไหนกันล่ะ”