บทที่ 568

ขอบพระทัยฝ่าบาท

多谢皇上(1 / 1)

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“小貌,要是找不到怎么办?”

ไทย

“เสี่ยวเม่า ถ้าหาไม่เจอจะทำยังไงดี”

จีน

李貌明白那根绳子的意义,以及对大玉的重要性,所以他没法说“我送你一根”这种话。

ไทย

หลี่เม่าเข้าใจความหมายของด้ายเส้นนั้น และรู้ว่ามันสำคัญต่อต้าอวี้มากแค่ไหน เขาจึงไม่อาจพูดคำประเภทที่ว่า “ฉันให้เธอใหม่สักเส้น” ออกไปได้

จีน

也不知道怎么安慰,只能默默陪她找。

ไทย

อีกทั้งไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไร ได้แต่คอยอยู่ช่วยเธอตามหาอย่างเงียบๆ

จีน

王蓉很快驱车过来,周慧婷也在。

ไทย

ไม่นานหวังหรงก็ขับรถมาถึง โดยมีโจวฮุ่ยถิงมาด้วย

จีน

待看到老板和老板娘的神情,她们立时意识到丢的东西很重要。

ไทย

เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายและเถ้าแก่เนี้ย ทั้งสองก็ตระหนักได้ทันทีว่าของที่ทำหายนั้นสำคัญมาก

จีน

王蓉没耽搁,马上开车在前面带路。

ไทย

หวังหรงไม่รอช้า รีบขับรถนำทางไปข้างหน้าทันที

จีน

两辆车同时朝蔡婉婷的住处驶去。

ไทย

รถสองคันมุ่งหน้าไปยังที่พักของไช่หว่านถิงพร้อมกัน

จีน

路上,王蓉和周慧婷也意识到了这是蔡婉婷回公司的好机会。

ไทย

ระหว่างทาง หวังหรงและโจวฮุ่ยถิงต่างก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นโอกาสดีที่ไช่หว่านถิงจะได้กลับเข้าบริษัท

จีน

能不能成,就看蔡婉婷的运气了。

ไทย

จะสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับดวงของไช่หว่านถิงแล้ว

จีน

周慧婷一直在用王蓉的手机给蔡婉婷打电话,可一直打不通。

ไทย

โจวฮุ่ยถิงใช้มือถือของหวังหรงโทรหาไช่หว่านถิงตลอด ทว่าโทรเท่าไรก็ไม่มีคนรับสาย

จีน

在小区门口停好车,疾步走进单元楼,乘电梯而上,四人很快来到蔡婉婷家门口。

ไทย

หลังจากจอดรถที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ทั้งสี่ก็สาวเท้าเดินเข้าอาคารพักอาศัย ขึ้นลิฟต์ไป และมาถึงหน้าประตูห้องของไช่หว่านถิงอย่างรวดเร็ว

จีน

“婉婷!婉婷!你在家嘛?”

ไทย

“หว่านถิง! หว่านถิง! เธออยู่บ้านไหม”

จีน

王蓉敲了敲门,半晌没反应,她从包里摸出钥匙,开门走了进去。

ไทย

หวังหรงเคาะประตูอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าแล้วไขประตูเดินเข้าไป

จีน

“去吧。”

ไทย

“เข้าไปเถอะ”

จีน

里面什么情况李貌不清楚,万一蔡婉婷有裸睡的习惯……

ไทย

ข้างในเป็นอย่างไรบ้างหลี่เม่าไม่รู้แน่ชัด เผื่อว่าไช่หว่านถิงจะมีนิสัยชอบนอนเปลือยกาย…

จีน

所以他让大玉跟着进去,自己则留在外面。

ไทย

เขาจึงให้ต้าอวี้เดินตามเข้าไป ส่วนตัวเองรออยู่ข้างนอก

จีน

大玉紧张的像是一个即将被宣判罪行的犯人,跟在周慧婷后面进了屋。

ไทย

ต้าอวี้ตื่นเต้นตึงเครียดราวกับนักโทษที่กำลังจะถูกพิพากษาความผิด เธอเดินตามหลังโจวฮุ่ยถิงเข้าไปในห้อง

จีน

屋内,王蓉扫视一圈,没见着人,直奔卧室,打开灯。

ไทย

ภายในห้อง หวังหรงกวาดสายตามองรอบๆ เมื่อไม่เห็นใครจึงมุ่งตรงไปยังห้องนอนแล้วเปิดไฟ

จีน

待看到躺在床上满头大汗的闺蜜,她顾不上太多,走过去,坐到床边推了推她。

ไทย

เมื่อเห็นเพื่อนสนิทนอนเหงื่อท่วมตัวอยู่บนเตียง เธอก็ไม่คิดอะไรมาก รีบเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงแล้วเขย่าตัวอีกฝ่าย

จีน

“婉婷,婉婷,婉婷……”

ไทย

“หว่านถิง หว่านถิง หว่านถิง…”

จีน

“嗯~”

ไทย

“อือ…”

จีน

好一会,蔡婉婷才迷迷糊糊睁开眼,看到眼前的王蓉,有气无力问:“蓉儿,你怎么来了?”

ไทย

ชั่วครู่ใหญ่ ไช่หว่านถิงถึงลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ครั้นเห็นหวังหรงอยู่ตรงหน้าจึงเอ่ยถามอย่างอ่อนระโหยโรยแรง “หรงเอ๋อร์ เธอมาได้ยังไง”

จีน

“婉婷,你晚上打扫卫生有没有看到一根红绳?”

ไทย

“หว่านถิง ตอนที่เธอทำความสะอาดตอนค่ำ เธอเห็นด้ายแดงเส้นหนึ่งบ้างไหม”

จีน

“红绳?”

ไทย

“ด้ายแดงเหรอ”

จีน

后面的大玉见她一脸迷茫的神情,鼻头顿时一酸,不过她忍住了。

ไทย

ต้าอวี้ที่อยู่ด้านหลังเห็นสีหน้ามึนงงของเธอ จมูกก็พลันแสบแปลบขึ้นมา ทว่าเธอยังคงสะกดกลั้นเอาไว้

จีน

正要出去找小貌,就听身后的蔡婉婷又继续道:“是不是这个?”

ไทย

ขณะกำลังจะออกไปหาเสี่ยวเม่า ก็ได้ยินไช่หว่านถิงที่อยู่ข้างหลังพูดต่อว่า “ใช่เส้นนี้หรือเปล่า”

จีน

大玉猛的转身,待看到她手上的东西,愣了愣。

ไทย

ต้าอวี้หันขวับกลับมาทันที ครั้นเห็นของในมืออีกฝ่ายก็ชะงักไป

จีน

先是不可置信,接着从心底涌出一股解脱感,一晚上提着的心终于落地。

ไทย

เริ่มจากไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นความรู้สึกโล่งอกก็เอ่อล้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ หัวใจที่แขวนเติ่งมาทั้งคืนในที่สุดก็วางลงได้เสียที

จีน

“老板娘,是这个吗?”王蓉把红绳递过来。

ไทย

“เถ้าแก่เนี้ย ใช่เส้นนี้ไหมคะ” หวังหรงยื่นด้ายแดงส่งให้

จีน

大玉重重点了点头,伸手拿过红绳,确认无误后,牢牢把绳子攥在手心。

ไทย

ต้าอวี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น ยื่นมือไปรับด้ายแดงมา เมื่อตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่ผิดแน่ เธอก็กำมันไว้ในฝ่ามือแน่น

จีน

这种失而复得的感觉,让她开心的再次哭了出来。

ไทย

ความรู้สึกของการได้ของที่สูญหายกลับคืนมา ทำให้เธอดีใจจนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

จีน

王蓉顿时有些手足无措,周慧婷看了眼床上的蔡婉婷,出了去。

ไทย

หวังหรงทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันที โจวฮุ่ยถิงมองไช่หว่านถิงที่อยู่บนเตียงแวบหนึ่งแล้วเดินออกไปข้างนอก

จีน

蔡婉婷这时才看到楚红玉,昏沉的脑袋稍微清醒。

ไทย

ตอนนี้เองที่ไช่หว่านถิงสังเกตเห็นฉู่หงอวี้ สมองที่มึนงงพลันกระจ่างขึ้นเล็กน้อย

จีน

她张了张嘴,却发现不知道怎么称呼对方。

ไทย

เธออ้าปาก ทว่ากลับพบว่าไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายอย่างไรดี

จีน

叫名字,她觉着不妥。

ไทย

จะเรียกชื่อ เธอก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ

จีน

叫老板娘,她已经不是公司的人了。

ไทย

จะเรียกเถ้าแก่เนี้ย เธอก็ไม่ใช่คนของบริษัทแล้ว

จีน

“谢谢,谢谢你!”

ไทย

“ขอบคุณ ขอบคุณเธอมากนะ!”

จีน

大玉小心翼翼把手绳放进最深的口袋里,拉着蔡婉婷的手不住道。

ไทย

ต้าอวี้เก็บด้ายแดงเข้ากระเป๋าที่ลึกที่สุดอย่างทะนุถนอม จับมือของไช่หว่านถิงไว้พลางเอ่ยขอบคุณไม่หยุด

จีน

王蓉见状让开位置,让楚红玉坐在了床边。

ไทย

หวังหรงเห็นดังนั้นจึงขยับหลีกทาง ให้ฉู่หงอวี้ได้นั่งลงข้างเตียง

จีน

“你手好烫,额头也是,发烧了吧,对不起,这么晚还打扰你……”

ไทย

“มือเธอร้อนจัง หน้าผากก็ด้วย เป็นไข้สินะ ขอโทษด้วยนะที่ดึกขนาดนี้ยังมารบกวนเธอ…”

จีน

这时李貌跟着周慧婷走了进来。

ไทย

ตอนนั้นเองหลี่เม่าก็เดินตามโจวฮุ่ยถิงเข้ามาข้างใน

จีน

蔡婉婷这时候已经差不多完全清醒了,看见李貌,犹豫半天才憋出一句:“老,老板好……”

ไทย

ไช่หว่านถิงในตอนนี้ได้สติเกือบสมบูรณ์แล้ว ครั้นเห็นหลี่เม่า เธอลังเลอยู่นานกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ประโยคหนึ่ง “สะ…สวัสดีค่ะเจ้านาย…”

จีน

“嗯。”李貌点点头,态度不冷不热。

ไทย

“อืม” หลี่เม่าพยักหน้า ท่าทีไม่เย็นชาและไม่กระตือรือร้น

จีน

大玉泪珠子还挂在脸上,娇柔的瞪了他一眼。

ไทย

หยาดน้ำตายังคงเกาะอยู่บนใบหน้าของต้าอวี้ เธอตวัดสายตาค้อนเขาอย่างมีจริต

จีน

李貌轻咳一声:“这次多谢你了,我看你还生着病在,今天我们就不打扰你了,王蓉,你留下来照顾她。”

ไทย

หลี่เม่ากระแอมเบาๆ “ครั้งนี้ขอบใจเธอมาก ฉันเห็นว่าเธอยังป่วยอยู่ วันนี้พวกเราคงไม่รบกวนเธอแล้ว หวังหรง เธออยู่ดูแลเธอที่นี่นะ”

จีน

“好的老板。”

ไทย

“ได้ค่ะเจ้านาย”

จีน

“记得去挂水……”大玉又叮嘱一番,拒绝了蔡婉婷起身相送,跟着男朋友一起离开。

ไทย

“อย่าลืมไปให้น้ำเกลือด้วยนะ…” ต้าอวี้กำชับอีกหลายคำ ปฏิเสธไม่ให้ไช่หว่านถิงลุกขึ้นมาส่ง แล้วเดินตามแฟนหนุ่มออกไป

จีน

王蓉和周慧婷把两人送走。

ไทย

หวังหรงและโจวฮุ่ยถิงเดินออกไปส่งทั้งสองคน

จีน

刚关上门,王蓉就小跑着去了卧室。

ไทย

พอปิดประตูลง หวังหรงก็วิ่งเหยาะๆ ตรงไปยังห้องนอนทันที

จีน

周慧婷无奈的笑了笑。

ไทย

โจวฮุ่ยถิงยิ้มอย่างจนใจ

จีน

“婉婷,你这次立了大功了。”

ไทย

“หว่านถิง ครั้งนี้เธอสร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้ว”

จีน

“那绳子很重要?”

ไทย

“ด้ายเส้นนั้นสำคัญมากเหรอ”

จีน

“你没看到老板娘都高兴哭了嘛?”

ไทย

“เธอไม่เห็นเหรอว่าเถ้าแก่เนี้ยดีใจจนร้องไห้เลยน่ะ”

จีน

“那……”

ไทย

“งั้น…”

จีน

“等消息吧,应该大差不差。”

ไทย

“รอฟังข่าวเถอะ น่าจะไม่ผิดไปจากนี้หรอก”

จีน

……

ไทย

…

จีน

另一边,李貌和大玉坐上车。

ไทย

อีกด้านหนึ่ง หลี่เม่าและต้าอวี้ขึ้นไปนั่งบนรถ

จีน

“小貌……”大玉看着眼前给自己系安全带的男朋友,欲言又止。

ไทย

“เสี่ยวเม่า…” ต้าอวี้มองแฟนหนุ่มที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตน อึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

จีน

“赏!”李貌道。

ไทย

“ปูนบำเหน็จ!” หลี่เม่าเอ่ย

จีน

“啊?”大玉没听懂。

ไทย

“เอ๊ะ” ต้าอวี้ฟังไม่เข้าใจ

จีน

“她帮朕的皇后找到了珍贵的物什,理应有赏!”李貌抬手,擦了擦大玉小脸上的泪痕。

ไทย

“นางช่วยฮองเฮาของเจิ้นหาของล้ำค่าพบ สมควรได้รับรางวัล!” หลี่เม่ายกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเล็กๆ ของต้าอวี้

จีน

大玉眨眨眼,手臂勾住他后脖颈,媚眼如丝,娇声道:“多谢皇上。”

ไทย

ต้าอวี้กะพริบตา ยกแขนคล้องคอเขาไว้ ส่งสายตายั่วยวนชวนฝันแล้วเอ่ยเสียงหวาน “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

จีน

女朋友从来不会扫兴这点,太让人喜欢了。

ไทย

จุดเด่นของแฟนสาวที่ไม่เคยทำให้กร่อยเลยสักครั้งนี้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

จีน

“红绳呢?”

ไทย

“ด้ายแดงล่ะ”

จีน

“这儿呢。”大玉把绳子从口袋拿出来给他看。

ไทย

“อยู่นี่” ต้าอวี้หยิบด้ายแดงออกจากกระเป๋ามาให้เขาดู

จีน

“怎么不戴上。”

ไทย

“ทำไมไม่ใส่ล่ะ”

จีน

“不戴了,我怕再弄丢了。”大玉嘟着嘴。

ไทย

“ไม่ใส่แล้ว ฉันกลัวทำหายอีก” ต้าอวี้ยู่ปาก

จีน

“不戴光放着不就没意义了么。”

ไทย

“ไม่ใส่แล้วเอาแต่เก็บไว้ มันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ”

จีน

“才不是,它已经把小貌你带到了我身边,把我俩拴在了一起,它只要还在,就有意义。”

ไทย

“ไม่จริงสักหน่อย มันพาเสี่ยวเม่ามาอยู่ข้างฉันแล้ว ผูกเราสองคนไว้ด้วยกันแล้ว ขอแค่มีมันอยู่ มันก็มีความหมายทั้งนั้นแหละ”

จีน

“头一次发现龟龟你挺迷信。”

ไทย

“เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยว่ากุยกุยของฉันก็งมงายกับเขาเหมือนกัน”

จีน

“宁可信其有,不可信其无。”大玉一脸认真。

ไทย

“เชื่อไว้ไม่เสียหาย ดีกว่าไม่เชื่อแล้วเสียใจ” ต้าอวี้ทำหน้าจริงจัง

จีน

李貌不说话了。

ไทย

หลี่เม่าเงียบไป

จีน

他想起,自己前世其实一直都不是个迷信的人,直到父母去世后。

ไทย

เขานึกขึ้นได้ว่า ชาติก่อนตัวเองไม่เคยเป็นคนงมงายเลย จนกระทั่งพ่อแม่จากไป

จีน

面前的大玉,到底喜欢的有多深,才会如此迷信跟自己有关的东西。

ไทย

ต้าอวี้ที่อยู่ตรงหน้า รักลึกซึ้งเพียงใดกัน ถึงได้งมงายกับสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับเขาขนาดนี้

จีน

李貌瞧着面前的人,探头在她小嘴上啄了一口。

ไทย

หลี่เม่ามองคนตรงหน้า ยื่นหน้าไปจุ๊บปากเล็กๆ ของเธอเบาๆ ทีหนึ่ง

จีน

“快回去吧,爸妈他们应该等急了。”大玉催促道。

ไทย

“รีบกลับกันเถอะ พ่อกับแม่น่าจะรอนานจนร้อนใจแล้ว” ต้าอวี้เร่ง

จีน

李貌启动车子。

ไทย

หลี่เม่าสตาร์ตรถ

จีน

“对了龟龟,这绳子以前没掉过?”

ไทย

“จริงสิ กุยกุย ด้ายเส้นนี้เมื่อก่อนไม่เคยหล่นหายเหรอ”

จีน

“掉过一次,不过我找到了,就是从那之后我养成了不时摸摸手腕的习惯。

ไทย

“เคยหายครั้งหนึ่ง แต่ฉันหาเจอ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็เลยติดนิสัยชอบลูบข้อมืออยู่บ่อยๆ

จีน

可跟小貌你在一起之后,我这个习惯就渐渐没了……”

ไทย

แต่พอได้มาอยู่กับเสี่ยวเม่า นิสัยนี้ก็ค่อยๆ หายไป…”

จีน

红绳的主人,以及每次触摸红绳想念的人就在身边,这个习惯确实就没了存在的意义。

ไทย

เจ้าของด้ายแดงและคนที่คิดถึงทุกครั้งเวลาสัมผัสด้ายแดงอยู่ข้างกายแล้ว นิสัยนี้จึงหมดความจำเป็นที่จะต้องมีอยู่อีกต่อไปจริงๆ

จีน

回到自家小区,赵梅和李治早已经打车回来。

ไทย

พอกลับมาถึงหมู่บ้านของตนเอง จ้าวเหมยและหลี่จื้อก็นั่งแท็กซี่กลับมาถึงตั้งนานแล้ว

จีน

李貌和大玉看到乱糟糟的家都被吓一跳。

ไทย

หลี่เม่าและต้าอวี้ต่างตกใจเมื่อเห็นสภาพบ้านที่รกระเกะระกะ

จีน

“找到了没?”赵梅忙问。

ไทย

“หาเจอไหม” จ้าวเหมยรีบถาม

จีน

“找到了。”

ไทย

“หาเจอแล้ว”

จีน

“那就好,那就好。”

ไทย

“งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ”

จีน

“你们这是……”

ไทย

“พวกแม่นี่คือ…”

จีน

“哦,我们寻思着在家找找看。”

ไทย

“อ๋อ พ่อกับแม่คิดว่าจะลองหาดูในบ้านน่ะ”

จีน

李貌看着那跑到客厅中间的沙发,抽了抽嘴角。

ไทย

หลี่เม่ามองโซฟาที่ถูกย้ายมาอยู่กลางห้องนั่งเล่น มุมปากกระตุกเล็กน้อย

จีน

“闺女,你眼睛怎么了?哭了?”

ไทย

“แม่หนู ตาของหนูเป็นอะไรน่ะ ร้องไห้มาเหรอ”

จีน

大玉听到赵梅的话,有些不好意思。

ไทย

ต้าอวี้ได้ยินคำพูดของจ้าวเหมยก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

จีน

接下来就是娘俩聊天,李貌和李治收拾家。

ไทย

จากนั้นสองแม่ลูกก็นั่งคุยกัน ส่วนหลี่เม่ากับหลี่จื้อช่วยกันเก็บกวาดบ้าน

จีน

“爸,你去洗澡吧,家我收拾就行。”

ไทย

“พ่อ พ่อไปอาบน้ำเถอะ บ้านผมเก็บกวาดเอง”

จีน

李治看了眼儿子,点点头。

ไทย

หลี่จื้อเหลือบมองลูกชายแล้วพยักหน้า

จีน

期间刘娟一家过来了一次,得知那条绳子的来历,顿时无语,还真是一对痴男痴女啊。

ไทย

ระหว่างนั้นครอบครัวของหลิวจวนแวะมาหาครั้งหนึ่ง เมื่อได้รู้ที่มาของด้ายเส้นนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก ช่างเป็นคู่รักที่คลั่งรักกันจริงเชียว

จีน

夜,主卧。

ไทย

ยามค่ำคืน ในห้องนอนใหญ่

จีน

赵梅絮絮叨叨跟丈夫说着话。

ไทย

จ้าวเหมยพูดคุยจ้อกับสามีไม่หยุดปาก

จีน

“也只有红玉这丫头才配得上我儿子的深情嘛,之前隔壁的那算什么。”

ไทย

“ก็มีแค่แม่หนูหงอวี้คนนี้นี่แหละที่คู่ควรกับความรักลึกซึ้งของลูกชายฉัน ยัยคนข้างบ้านคนก่อนนั่นนับเป็นตัวอะไรกัน”

จีน

“红玉这丫头真好,两人小时候就认识了,唉,那时候怎么就没发现呢。”

ไทย

“แม่หนูหงอวี้คนนี้ดีจริงๆ ทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เฮ้อ ตอนนั้นทำไมถึงไม่สังเกตเห็นนะ”

จีน

“要是我们在红玉小时候就把她领回家来养,还有隔壁的什么事?”

ไทย

“ถ้าหากพวกเรารับหงอวี้มาเลี้ยงที่บ้านตั้งแต่เด็กๆ มันจะมีเรื่องของคนข้างบ้านที่ไหนกันล่ะ”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน