โอ้ พวกเรากลับมาทำความสะอาดด้วยกัน

Chinese

村口情报站可不是好惹的，李貌怕多说一句，下次回来的时候自己指不定已经身败名裂。

Thai

หน่วยข่าวกรองปากทางเข้าหมู่บ้านไม่ใช่กลุ่มที่จะไปล้อเล่นด้วยได้เลย หลี่เม่ากลัวว่าหากพูดมากไปอีกสักคำ พอกลับมาคราวหน้าชื่อเสียงของตนเองอาจจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดีไปแล้วก็ได้

Chinese

临近傍晚，他头一次带女朋友进了自家家门。

Thai

ใกล้พลบค่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพาแฟนสาวเข้าประตูบ้านของตัวเอง

Chinese

尽管知道里面没人，大玉不可避免的还是有点紧张，同时又忍不住有些好奇。

Thai

แม้จะรู้ว่าข้างในไม่มีใครอยู่ ต้าอวี้ก็ยังอดประหม่าไม่ได้อยู่ดี ขณะเดียวกันก็อดที่จะอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

Chinese

小貌从小长大的地方是什么样？

Thai

สถานที่ที่เสี่ยวเม่าเติบโตมาตั้งแต่เด็กจะเป็นอย่างไรกันนะ?

Chinese

不过在瞧见乱糟糟的沙发和堆满碗碟的厨房时，她心中的滤镜简直碎了一地。

Thai

แต่ทว่าเมื่อได้เห็นโซฟาที่รกรุงรังและห้องครัวที่เต็มไปด้วยชามจานกองพะเนิน ฟิลเตอร์ในใจของเธอก็แตกสลายกระจายเกลื่อนพื้นทันที

Chinese

“你把家霍霍成这样，赵姨不生气才怪！”大玉脱掉防晒衣，开始收拾。

Thai

“เธอทำบ้านเละเทะขนาดนี้ ถ้าน้าจ้าวไม่โกรธก็แปลกแล้ว!” ต้าอวี้ถอดเสื้อกันแดดออก แล้วเริ่มเก็บกวาด

Chinese

“不这样哪能形成强烈的对比，突出你的体贴能干？”李貌也准备帮忙。

Thai

“ไม่ทำแบบนี้แล้วจะสร้างความแตกต่างอย่างชัดเจนเพื่อขับเน้นความใส่ใจและความเก่งกาจของเธอได้ยังไงล่ะ?” หลี่เม่าก็เตรียมจะช่วยด้วยเช่นกัน

Chinese

两人一起进了厨房。

Thai

ทั้งสองคนเข้าไปในห้องครัวด้วยกัน

Chinese

“对了，什么时候来家里吃个饭？”李貌忽道。

Thai

“จริงสิ เมื่อไหร่จะมาทานข้าวที่บ้านล่ะ?” หลี่เม่าเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน

Chinese

想了想，又自己否定了：“不行，他们每天一早上班，晚上头十点才回来，压根没时间。”

Thai

คิดดูแล้ว เขาก็ปฏิเสธความคิดตัวเองทันที “ไม่ได้สิ พวกท่านออกไปทำงานแต่เช้าทุกวัน กว่าจะกลับก็สี่ทุ่ม ไม่มีเวลาเลยจริงๆ”

Chinese

大玉乍听要和赵姨李叔吃饭还很紧张，可知晓他们没时间又有点失落。

Thai

ต้าอวี้พอได้ยินว่าจะต้องทานข้าวกับน้าจ้าวและคุณอาหลี่ ตอนแรกก็รู้สึกประหม่ามาก แต่พอรู้ว่าพวกเขาไม่มีเวลาก็รู้สึกใจแป้วอยู่นิดๆ

Chinese

“要不什么时候让我爸妈请一天假？”李貌洗好一只碗放旁边。

Thai

“หรือว่าจะให้พ่อแม่ฉันลางานสักวันดีไหม?” หลี่เม่าล้างชามใบหนึ่งเสร็จแล้ววางไว้ข้างๆ

Chinese

自从那天晚上两家人碰过一面后就再没什么交集，按说就算没李貌和楚红玉这层关系，单纯以两家人以前的交情，也不应该如此。

Thai

นับตั้งแต่วันนั้นในคืนที่สองครอบครัวได้พบหน้ากัน ก็ไม่มีการติดต่อพบปะอะไรกันอีกเลย ตามหลักแล้วต่อให้ไม่มีความสัมพันธ์ขั้นนี้ระหว่างหลี่เม่ากับฉู่หงอวี้ แค่ความสนิทสนมดั้งเดิมของทั้งสองครอบครัว ก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้

Chinese

“还是算了，顺其自然吧！”大玉忙摆摆手。

Thai

“ช่างเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า!” ต้าอวี้รีบโบกมือ

Chinese

洗完碗筷，整理好沙发茶几，拖完地，李貌领着大玉进了自己房间。

Thai

หลังจากล้างชามและตะเกียบเสร็จ จัดระเบียบโซฟากับโต๊ะน้ำชา และถูพื้นเรียบร้อย หลี่เม่าก็พาต้าอวี้เข้ามาในห้องนอนของตนเอง

Chinese

一张够两人在上面随意打滚的大软床，被子和枕头随意堆叠，床单褶皱，床头还有好几件揉在一起的衣服，靠窗摆着张书桌，上面书、餐巾纸和衣服，什么东西都有。

Thai

เตียงนุ่มหลังใหญ่พอให้คนสองคนกลิ้งเกลือกไปมาได้อย่างสบาย ผ้าห่มและหมอนวางกองระเกะระกะ ผ้าปูที่นอนยับย่น ตรงหัวเตียงยังมีเสื้อผ้าขยำรวมกันอยู่หลายตัว ข้างหน้าต่างมีโต๊ะเขียนหนังสือวางอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีทั้งหนังสือ กระดาษทิชชู และเสื้อผ้า มีข้าวของสารพัดสิ่ง

Chinese

“好闷。”

Thai

“อึดอัดจัง”

Chinese

辅以进来，楚红玉就闻到一股凝固的空调冷气的味道，遂走到书桌旁，踮脚把窗户打开。

Thai

พอเพิ่งจะก้าวเข้ามา ฉู่หงอวี้ก็ได้กลิ่นไอเย็นของเครื่องปรับอากาศที่อบอวลนิ่งสนิท จึงเดินไปข้างโต๊ะเขียนหนังสือ เขย่งปลายเท้าเปิดหน้าต่างออก

Chinese

“咳，我平时不这样的，就是最近需要这么干，才故意这么邋遢。”李貌连忙解释。

Thai

“กระแอม ปกติฉันไม่ได้เป็นแบบนี้นะ แค่ช่วงนี้จำเป็นต้องทำแบบนี้ ก็เลยแกล้งทำตัวซกมกน่ะ” หลี่เม่ารีบอธิบาย

Chinese

大玉爬到床上，把衣服全都聚拢起来，然后坐在床边一件件叠好。

Thai

ต้าอวี้ปีนขึ้นไปบนเตียง รวบเสื้อผ้าทั้งหมดเข้าด้วยกัน จากนั้นก็นั่งอยู่ริมเตียงพับเก็บทีละตัว

Chinese

闻言抬头看着他，弯着眼浅笑道：“我知道，我知道。”

Thai

ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้ามองเขา ยิ้มตาหยีอย่างอ่อนโยน “รู้แล้ว ฉันรู้แล้ว”

Chinese

“你知道？可我看你神情怎么好像不怎么相信啊？”

Thai

“เธอรู้เหรอ? แต่ทำไมฉันมองสีหน้าเธอแล้วเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเลยล่ะ?”

Chinese

李貌“砰”的一声把门关上，恶狠狠盯着她。

Thai

หลี่เม่าปิดประตูดัง “ปัง” แล้วจ้องมองเธออย่างดุร้าย

Chinese

“你，你想干吗？”大玉被吓得手一抖，屁股往床头挪了挪。

Thai

“นะ นายจะทำอะไรน่ะ?” ต้าอวี้ตกใจจนมือสั่น ขยับก้นถอยกรูดไปทางหัวเตียง

Chinese

“你说我想干吗？”李貌冲过去拿起枕头就往她身上招呼。

Thai

“เธอว่าฉันอยากทำอะไรล่ะ?” หลี่เม่าพุ่งเข้าไปหยิบหมอนขึ้นมาฟาดใส่ร่างเธอทันที

Chinese

大玉松了口气，反应过来忙拿起另一个枕头和他对打。

Thai

ต้าอวี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก พอตั้งสติได้ก็รีบคว้าหมอนอีกใบมาตีโต้ตอบกับเขา

Chinese

“啪啪啪！”

Thai

“ตุบ ตุบ ตุบ!”

Chinese

直至玩累了，两人双双瘫软在大床上。

Thai

จนกระทั่งเล่นจนเหนื่อย ทั้งสองคนต่างทอดกายนอนแผ่หมดแรงอยู่บนเตียงใหญ่

Chinese

“困了？”他轻轻拍了拍压在他身上的大玉。

Thai

“ง่วงแล้วเหรอ?” เขาตบเบาๆ บนตัวของต้าอวี้ที่ทับอยู่บนร่างเขา

Chinese

“嗯～”她有气无力道。

Thai

“อื้อ…” เธอตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง

Chinese

“睡会吧！”

Thai

“นอนสักพักเถอะ!”

Chinese

李貌把大玉挪开，起身关上窗户，打开空调。

Thai

หลี่เม่าขยับตัวต้าอวี้ออก ลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างแล้วเปิดเครื่องปรับอากาศ

Chinese

待刚重新躺回床上，大玉又哼哧哼哧爬到他身上。

Thai

พอเขากลับมานอนลงบนเตียงอีกครั้ง ต้าอวี้ก็คลานกระดึ๊บๆ กลับมานอนทับบนตัวเขาอีก

Chinese

李貌拽过棉被给两人盖好，手搭在她纤纤细腰上。

Thai

หลี่เม่าดึงผ้าห่มมาคลุมตัวทั้งสองคน มือวางพาดไว้บนเอวบางคอดกิ่วของเธอ

Chinese

“小貌哥哥。”

Thai

“พี่เสี่ยวเม่า”

Chinese

“嗯，我在。”

Thai

“อืม ฉันอยู่นี่”

Chinese

“天黑了记得叫我，赵姨回来发现我们就完蛋了。”她梦呓般低低道。

Thai

“ฟ้ามืดแล้วอย่าลืมปลุกฉันนะ ถ้าน้าจ้าวกลับมาเจอพวกเราเข้าล่ะก็จบเห่แน่” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบาราวกับละเมอ

Chinese

“好。”

Thai

“ได้”

Chinese

“小貌哥哥。”

Thai

“พี่เสี่ยวเม่า”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“我睡觉的时候你手不能乱动。”

Thai

“ตอนฉันหลับ มือนายห้ามขยับซุกซนนะ”

Chinese

“好！你还不相信我的为人么？！”

Thai

“ได้สิ! เธอยังไม่เชื่อใจในนิสัยคนอย่างฉันอีกเหรอ?!”

Chinese

“小貌哥哥。”

Thai

“พี่เสี่ยวเม่า”

Chinese

“嗯？”

Thai

“หืม?”

Chinese

“你以后别离开我了好不好？”

Thai

“ต่อไปนี้นายอย่าทิ้งฉันไปอีกนะ ได้ไหม?”

Chinese

“好！不离开。”

Thai

“ได้! ไม่ทิ้งไปไหนแน่นอน”

Chinese

“你真好……”

Thai

“นายดีจัง…”

Chinese

大玉找了个舒服的姿势，嘴里呢喃着“小貌哥哥”，沉沉睡了过去。

Thai

ต้าอวี้ขยับหาท่านอนที่สบาย ปากพึมพำคำว่า “พี่เสี่ยวเม่า” แล้วผล็อยหลับลึกไป

Chinese

李貌二弟又在作祟，不过如今大玉好像已经习惯了，感受到也只会脸红一下，然后该怎样还怎样。

Thai

น้องชายของหลี่เม่าเริ่มแผลงฤทธิ์อีกแล้ว ทว่าตอนนี้ดูเหมือนต้าอวี้จะเริ่มชินแล้ว สัมผัสได้ก็เพียงแค่หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ยังคงนอนต่อเหมือนเดิม

Chinese

他还发现，女朋友最喜欢趴自己身上睡觉，可能这样很有安全感吧。

Thai

เขายังค้นพบอีกว่า แฟนสาวชอบนอนคว่ำทับอยู่บนตัวเขาที่สุด บางทีแบบนี้อาจจะทำให้รู้สึกปลอดภัยมากกระมัง

Chinese

今儿玩了一天，他也有点累，抱着软软的女朋友，闻着淡淡的奶香，没一会也合上了眼。

Thai

วันนี้เที่ยวเล่นมาทั้งวัน เขาก็เหนื่อยอยู่นิดหน่อยเช่นกัน เมื่อได้กอดแฟนสาวตัวนุ่มนิ่ม ได้กลิ่นหอมละมุนคล้ายกลิ่นน้ำนม เพียงไม่นานก็หลับตาลง

Chinese

卧室内光影偏转，直至最后一丝光亮也渐渐消失殆尽。

Thai

แสงและเงาภายในห้องนอนเคลื่อนคล้อย จนกระทั่งประกายแสงสุดท้ายค่อยๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น

Chinese

“呀！”黑漆漆的房间里忽地传来一声清脆的惊呼。

Thai

“ว้าย!” ในห้องที่มืดสนิท จู่ๆ ก็มีเสียงอุทานใสๆ ดังขึ้น

Chinese

李貌迷迷糊糊睁开眼，有气无力问：“怎么了？”

Thai

หลี่เม่าลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เอ่ยถามอย่างหมดเรี่ยวแรง “มีอะไรเหรอ?”

Chinese

“几点了？”

Thai

“กี่โมงแล้ว?”

Chinese

话音刚落，他身上压着的那具柔软身体便起身离开，接着就听见“登登登”赤脚踩在地砖上的急促声音。

Thai

สิ้นเสียง ร่างอันอ่อนนุ่มที่กดทับอยู่บนตัวเขาก็ผุดลุกจากไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงเท้าเปล่าเหยียบลงบนกระเบื้องปูพื้นดัง “ตึก ตึก ตึก” อย่างเร่งรีบ

Chinese

“啊！”大玉忽又惊叫了声。

Thai

“โอ๊ย!” ต้าอวี้ส่งเสียงร้องตกใจขึ้นมาอีกครั้ง

Chinese

“怎么了？！”李貌一个激灵，从床上蹿起来。

Thai

“เป็นอะไรไป?!” หลี่เม่าสะดุ้งสุดตัว ทะลึ่งพรวดลุกขึ้นมาจากเตียง

Chinese

“腿撞到床角了。”说完，“啪”的一声，灯被打开。

Thai

“ขาชนขอบเตียงน่ะ” พูดจบ ไฟก็ถูกเปิดขึ้นเสียงดัง “แป๊ก”

Chinese

李貌下意识伸手挡住光源，眼睛快速眨动适应了下，跳下床，拉着大玉在床边坐下，卷起她裤腿，问：“撞哪儿了？”

Thai

หลี่เม่ายกมือขึ้นบังแสงไฟตามสัญชาตญาณ กระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตา กระโดดลงจากเตียง ดึงตัวต้าอวี้ให้นั่งลงข้างเตียง ถลกขากางเกงของเธอขึ้นแล้วถาม “ชนตรงไหน?”

Chinese

“我没事，你快去看看几点了。”大玉环视一圈，最后目光锁定在书桌上，推了推小貌，急道。

Thai

“ฉันไม่เป็นไร นายรีบไปดูเร็วว่ากี่โมงแล้ว” ต้าอวี้กวาดสายตามองรอบๆ สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ พลางผลักเสี่ยวเม่าแล้วเร่งอย่างร้อนรน

Chinese

李貌无奈，走过去拿起手机瞅了眼。

Thai

หลี่เม่าหมดหนทาง เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

Chinese

“几点了？”

Thai

“กี่โมงแล้ว?”

Chinese

“七点。”

Thai

“หนึ่งทุ่ม”

Chinese

“还好，还好。”大玉轻轻拍了拍胸口，一阵后怕。

Thai

“ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว” ต้าอวี้ตบหน้าอกเบาๆ ยังรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย

Chinese

“伤到没？我瞅瞅。”李貌蹲到她面前。

Thai

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ขอดูหน่อย” หลี่เม่าย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเธอ

Chinese

大玉卷起裤腿，指着小腿一个通红的位置，道：“这儿。”

Thai

ต้าอวี้ถลกขากางเกงขึ้น ชี้ไปที่จุดหนึ่งบนหน้าแข้งที่แดงก่ำ แล้วบอกว่า “ตรงนี้”

Chinese

李貌轻轻按了按，大玉“嘶”的一声，又让她走了几步，一瘸一拐的。

Thai

หลี่เม่ากดเบาๆ ต้าอวี้ส่งเสียง “ซี๊ด” ออกมา เขาลองให้เธอเดินดูสองสามก้าว ก็เดินกะเผลกๆ

Chinese

“你先坐会儿，看待会能不能好些，我先打扫房间。”

Thai

“เธอนั่งพักสักครู่ก่อน ดูว่าเดี๋ยวจะดีขึ้นไหม ฉันขอทำความสะอาดห้องก่อน”

Chinese

“嗯嗯。”

Thai

“อื้อๆ”

Chinese

李貌把被子折好，床单捋平，把衣柜里的衣服全部重新叠了一遍，又把书桌整理了下。

Thai

หลี่เม่าพับผ้าห่ม ดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบ พับเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าใหม่ทั้งหมดอีกรอบ แล้วยังจัดโต๊ะเขียนหนังสือให้เข้าที่เข้าทาง

Chinese

一切收拾妥当，瞅着干净整洁的家，他心想晚上保准让老妈大吃一惊。

Thai

เมื่อเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว พลางมองดูบ้านที่สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ เขาก็คิดในใจว่าคืนนี้แม่จะต้องตกใจจนตาค้างแน่นอน

Chinese

“好些了没？我们要不去医院看看。”

Thai

“ดีขึ้นบ้างหรือยัง? พวกเราไปตรวจที่โรงพยาบาลกันหน่อยไหม”

Chinese

大玉试着又走了几步，摇摇头，“好多了，应该没什么问题。”

Thai

ต้าอวี้ลองเดินอีกสองสามก้าวแล้วส่ายหน้า “ดีขึ้นมากแล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

Chinese

李貌以前也撞过床角，确实就是疼那么一会，不过他还是不放心道：“疼别瞒着，别怕去医院。”

Thai

หลี่เม่าเมื่อก่อนก็เคยชนขอบเตียงเหมือนกัน มันเจ็บแค่ครู่เดียวจริงๆ นั่นแหละ แต่เขาก็ยังคงไม่วางใจจึงกล่าวว่า “ถ้าเจ็บอย่าปิดบังนะ อย่ากลัวที่จะไปโรงพยาบาลล่ะ”

Chinese

“好！”大玉眨了眨水润润的桃花眼，重重点了点头，又道：“走叭，已经很晚了。”

Thai

“อื้อ!” ต้าอวี้กะพริบดวงตาดอกท้ออันฉ่ำน้ำ พยักหน้าหงึกๆ อย่างหนักแน่น แล้วกล่าวต่อว่า “ไปกันเถอะ ดึกมากแล้ว”

Chinese

“行！”

Thai

“ได้!”

Chinese

拿上防晒服，出了门，李貌挽着大玉刚来到电梯门口，电梯正好停在了这一楼层。

Thai

หยิบเสื้อกันแดด ก้าวออกจากประตู หลี่เม่าควงแขนต้าอวี้เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ลิฟต์ก็มาหยุดที่ชั้นนี้พอดี

Chinese

门开，露出里面大包小包的刘娟一家。

Thai

ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นครอบครัวของหลิวจวนที่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังอยู่ข้างใน

Chinese

大眼瞪小眼，双方都没想到会在这儿碰见。

Thai

ต่างฝ่ายต่างเบิกตากว้างจ้องมองกัน ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเจอกันตรงนี้

Chinese

“刘姨，江叔，你们好。”李貌道。

Thai

“สวัสดีครับน้าหลิว คุณอาเจียง” หลี่เม่าทักทาย

Chinese

“刘姨，江叔，你们好。”大玉就跟复读机似的，跟着招呼，然后就垂首沉默不语。

Thai

“สวัสดีค่ะน้าหลิว คุณอาเจียง” ต้าอวี้พูดตามราวกับเครื่องบันทึกเสียง ทักทายตามเขาแล้วก็ก้มหน้าเงียบงันไม่พูดอะไรอีก

Chinese

刘娟一家瞅瞅他们挽在一起的手，又瞅瞅楚红玉略微凌乱的长发，纷纷在心里嘀咕：小貌把人姑娘带回来干嘛了？

Thai

ครอบครัวของหลิวจวนมองดูมือที่คล้องแขนกันอยู่ของทั้งสองคน แล้วมองดูผมยาวที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อยของฉู่หงอวี้ ต่างพากันนึกสงสัยในใจ: เสี่ยวเม่าพาลูกสาวบ้านอื่นกลับมาทำอะไรกันเนี่ย?

Chinese

嘴上却也不忘招呼：“你们好。”

Thai

แต่ปากก็ยังไม่ลืมที่จะทักทายตอบ “สวัสดีจ้ะ”

Chinese

江新月死死咬着嘴唇没说话，这些天在外地旅游积攒的好心情瞬间被毁坏殆尽。

Thai

เจียงซินเยว่กัดริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไร อารมณ์ดีที่สะสมมาตลอดหลายวันที่ไปเที่ยวต่างถิ่นถูกทำลายลงจนหมดสิ้นในพริบตา

Chinese

她细细打量着他们身上的每一处细节，心里不断对自己说：不可能，他们不可能这么快就到了那一步！

Thai

เธอพินิจพิเคราะห์ทุกรายละเอียดบนตัวของพวกเขาทั้งสองคน ในใจพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า: เป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่มีทางก้าวไปถึงขั้นนั้นเร็วขนาดนี้หรอก!

Chinese

“你们这是？”简单寒暄几句，刘娟还是没忍住问道。

Thai

“พวกเธอ… นี่คือ?” หลังจากทักทายกันสั้นๆ สองสามคำ หลิวจวนก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

Chinese

“哦，家里有点乱，我们一起回来打扫打扫卫生。”李貌实话实说。

Thai

“อ๋อ ที่บ้านค่อนข้างรกน่ะครับ พวกเราเลยกลับมาช่วยกันทำความสะอาดบ้าน” หลี่เม่าตอบตามความเป็นจริง

Chinese

刘娟和江兵对视一眼，面色古怪。

Thai

หลิวจวนกับเจียงปิงสบตากัน สีหน้าประหลาดพิกล

Chinese

江新月微微蹙眉，看李貌的表情，不像说谎的样子，难道他们真是打扫卫生？是自己想多了？

Thai

เจียงซินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พอดูสีหน้าของหลี่เม่าแล้วก็ไม่เหมือนคนโกหก หรือว่าพวกเขาจะมาทำความสะอาดบ้านจริงๆ? ตัวเองคิดมากไปเองงั้นเหรอ?

Chinese

“刘姨，江叔，你们坐车也累了，我们就先走了。”李貌道别。

Thai

“น้าหลิว คุณอาเจียง พวกน้านั่งรถมาเหนื่อยๆ งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ” หลี่เม่ากล่าวลา

Chinese

“好，对了，我们带了不少特产回来，晚上给你们送点过去。”

Thai

“จ้ะ จริงสิ พวกเราซื้อของฝากกลับมาเยอะแยะเลย เดี๋ยวตอนค่ำจะเอาไปแบ่งให้ที่บ้านนะ”

Chinese

“谢谢刘姨！”

Thai

“ขอบคุณครับน้าหลิว!”

Chinese

李貌说完，挽着大玉进了电梯。

Thai

หลี่เม่าพูดจบก็ควงแขนต้าอวี้ก้าวเข้าลิฟต์

Chinese

刘娟和江兵瞧见楚红玉略显古怪的走路姿势，瞬间联想到了很多，心里暗骂：果然，差点信了你丫的鬼话，神特么打扫卫生！

Thai

หลิวจวนและเจียงปิงเห็นท่าทางการเดินที่ดูแปลกๆ พิกลของฉู่หงอวี้ ก็พลันจินตนาการเตลิดไปไกลทันที แอบก่นด่าในใจว่า: กะแล้วเชียว เกือบจะหลงเชื่อคำพูดโกหกพกลมของเจ้าเด็กนี่แล้ว ทำความสะอาดบ้านกะผีอะไรกัน!

Chinese

江新月自然也看到了，她紧紧攥着拳头，只觉一阵无力。

Thai

เจียงซินเยว่ย่อมมองเห็นเช่นกัน เธอกำหมัดแน่น รู้สึกถึงความไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาสายหนึ่ง