ขอโทษ (1 / 1)

Chinese

东苑餐厅。

Thai

ร้านอาหารตงย่วน

Chinese

韩州和李貌相对而坐。一旁是大玉她们。

Thai

หานโจวกับหลี่เม่านั่งหันหน้าเข้าหากัน ด้านข้างคือพวกต้าอวี้

Chinese

“吕途没再追踪报道你吧？”

Thai

“ลวี่ถูไม่ได้ตามทำข่าวคุณต่อแล้วใช่ไหม”

Chinese

“没了。”

Thai

“ไม่มีแล้วครับ”

Chinese

“那我就放心了，前不久我跟他通了次电话，他说当初他可能是有点魔怔了，回去后冷静想想也觉得不可能。”

Thai

“ถ้างั้นผมก็เบาใจ เมื่อไม่นานมานี้ผมได้โทรคุยกับเขา เขาบอกว่าตอนนั้นเขาอาจจะหมกมุ่นจนเพี้ยนไปหน่อย พอกลับไปคิดดูอย่างใจเย็นแล้วก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้”

Chinese

李貌笑笑，“还得感谢你当初伸出援手。”

Thai

หลี่เม่ายิ้ม “ยังต้องขอบคุณที่คุณยื่นมือเข้ามาช่วยตอนนั้นนะครับ”

Chinese

韩州摆摆手。

Thai

หานโจวโบกมือ

Chinese

“对了，你们去年元旦表演的那几首歌，是这个。”

Thai

“จริงสิ เพลงไม่กี่เพลงที่พวกคุณแสดงในงานวันปีใหม่เมื่อปีก่อนน่ะ ยอดไปเลยนะ”

Chinese

说着，他竖起大拇指。

Thai

พูดพลางยกนิ้วโป้งให้

Chinese

听他提起这件事，李貌大概能猜到他是因为什么找过来的了。

Thai

พอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้ หลี่เม่าก็พอจะเดาออกแล้วว่าเขามาหาด้วยเรื่องอะไร

Chinese

果然，就听他继续道：

Thai

เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินเขาพูดต่อว่า

Chinese

“特别是那首《孤勇者》，配合那视频，看的我是心绪难平啊！”

Thai

“โดยเฉพาะเพลง《ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว》พอดูควบคู่ไปกับคลิปวิดีโอนั้นแล้ว ทำเอาผมสะเทือนอารมณ์จนแทบจะสงบใจไม่ลงเลยล่ะ!”

Chinese

“下次你们再办晚会，一定要告诉我一声，我有空一定过来听一次现场。”

Thai

“คราวหน้าที่พวกคุณจัดงานกาล่าอีก ต้องบอกผมด้วยนะ ถ้าผมว่างจะแวะมาฟังสดให้ได้สักครั้งแน่นอน”

Chinese

“一定。”李貌应道。

Thai

“แน่นอนครับ” หลี่เม่าตอบรับ

Chinese

“这么好一首歌，我当然是想让更多人看到、听到的，这不，今天过来找你。”

Thai

“เพลงที่ดีขนาดนี้ ผมก็ย่อมอยากให้คนได้เห็นได้ฟังกันมากขึ้น วันนี้ก็เลยมาหาคุณนี่ไง”

Chinese

韩州上次帮过李貌一会，甭管走的什么路子，事实就是李貌欠了他一个人情。

Thai

คราวก่อนหานโจวเคยช่วยหลี่เม่าไว้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน แต่ความจริงก็คือหลี่เม่าติดหนี้บุญคุณเขาอยู่ครั้งหนึ่ง

Chinese

对方也明白这点，所以刚才闲聊提起上次吕途的事，就是点明了想把上次的人情用掉。

Thai

อีกฝ่ายเองก็เข้าใจจุดนี้ดี ดังนั้นเมื่อครู่ที่ชวนคุยเรื่องลวี่ถู ก็เพื่อส่งสัญญาณชัดเจนว่าอยากจะใช้หนี้บุญคุณในครั้งนั้นแล้ว

Chinese

“您有什么想法？”

Thai

“คุณมีความคิดเห็นอย่างไรหรือครับ”

Chinese

“我在想，你们能不能上我们电视台参加个唱歌节目之类的，反响好的话，年底上我们省的春晚也不是没有机会。”

Thai

“ผมกำลังคิดว่า พวกคุณจะไปออกรายการร้องเพลงอะไรทำนองนั้นที่สถานีโทรทัศน์ของเราได้ไหม ถ้าผลตอบรับดี ปลายปีก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสได้ขึ้นแสดงงานกาล่าตรุษจีนประจำมณฑลของเรา”

Chinese

“我就有个大概的想法，你就姑且一听。”

Thai

“ผมแค่มีความคิดคร่าวๆ ประมาณนี้ คุณก็ลองฟังดูเล่นๆ ก่อนแล้วกัน”

Chinese

一旁的张琳三人瞳孔微微放大，什么情况，这是要上电视了？

Thai

จางหลินกับอีกสองคนที่อยู่ด้านข้างเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สถานการณ์อะไรกัน นี่จะได้ออกทีวีแล้วงั้นเหรอ

Chinese

李貌沉吟片刻。

Thai

หลี่เม่านิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

Chinese

“可不可以给时间让我们商量商量？”

Thai

“ขอเวลาให้พวกเราปรึกษากันสักหน่อยได้ไหมครับ”

Chinese

“当然没问题。”

Thai

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

Chinese

韩州点到即止，一起在食堂吃完晚饭，他告辞离开。

Thai

หานโจวพูดเปิดประเด็นไว้แต่พอเหมาะ หลังจากกินมื้อเย็นในโรงอาหารด้วยกันเสร็จ เขาก็บอกลาแล้วจากไป

Chinese

“我们真要上电视嘛？我们能上吗？”张琳雀跃着问。

Thai

“พวกเราจะได้ออกทีวีจริงๆ เหรอ เราจะได้ขึ้นแสดงเหรอ” จางหลินถามอย่างตื่นเต้นดีใจ

Chinese

“感觉没那么简单。”赵思妤比较冷静。

Thai

“รู้สึกว่าคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก” จ้าวซืออวี๋ค่อนข้างสุขุมกว่า

Chinese

几人一起往图书馆走。

Thai

ทุกคนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดด้วยกัน

Chinese

“李貌，你怎么看？”

Thai

“หลี่เม่า นายคิดว่าไง”

Chinese

李貌握着大玉的手，“电视台水深的很，估计上不了。”

Thai

หลี่เม่าจับมือต้าอวี้ไว้ “วงการสถานีโทรทัศน์เบื้องลึกเบื้องหลังเยอะมาก คงไม่ได้ไปออกหรอก”

Chinese

“刚才那人不是说……”

Thai

“เมื่อกี้คนคนนั้นไม่ได้บอกว่า…”

Chinese

“他也说了，让我们姑且一听。”

Thai

“เขาก็บอกแล้วเหมือนกัน ให้พวกเราฟังหูไว้หูไปก่อน”

Chinese

上过春晚的乐队屈指可数。

Thai

วงดนตรีที่เคยได้ขึ้นแสดงงานกาล่าตรุษจีนมีน้อยจนนับนิ้วได้

Chinese

比如One Repubic后来在25年就上过春晚。

Thai

อย่างเช่น วันรีพับลิก ต่อมาในปี 25 ก็เคยได้ขึ้นแสดงงานกาล่าตรุษจีน

Chinese

人家什么咖位上的春晚，李貌他们算什么，一比简直就是小趴菜好吧。

Thai

คนอื่นเขาระดับไหนถึงได้ขึ้นงานกาล่าตรุษจีน พวกหลี่เม่าเป็นใครกัน เทียบกันแล้วก็ตัวกระจอกชัดๆ

Chinese

省台春晚也是一样，大概率看不上李貌他们。

Thai

งานกาล่าตรุษจีนของสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลก็เหมือนกัน โอกาสสูงมากที่จะมองข้ามพวกหลี่เม่าไป

Chinese

最终很可能是把歌要去，然后整一个集体节目之类。

Thai

สุดท้ายเป็นไปได้มากว่าจะขอเพลงไป แล้วจัดเป็นโชว์รวมกลุ่มอะไรทำนองนั้น

Chinese

韩州可能也明白这点，之所以那么说，好听点而已。

Thai

หานโจวเองก็คงเข้าใจจุดนี้ดี ที่พูดแบบนั้นก็แค่เพื่อให้ฟังดูดีเท่านั้น

Chinese

到时候他找自己要歌，李貌把歌授权，就算还了人情。

Thai

ถึงตอนนั้นพอเขามาขอเพลง หลี่เม่าก็มอบลิขสิทธิ์เพลงให้ไป ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณแล้ว

Chinese

“琳宝，你就这么想上电视？”赵思妤问。

Thai

“หลินเป่า เธออยากออกทีวีขนาดนั้นเลยเหรอ” จ้าวซืออวี๋ถาม

Chinese

“电视台哎，光宗耀祖啊，我要是上了电视，我爸妈不知道得骄傲成什么样子。”

Thai

“สถานีโทรทัศน์เชียวนะ นำเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูลเลยนะเนี่ย ถ้าฉันได้ออกทีวี พ่อแม่ฉันคงภูมิใจจนไม่รู้จะภูมิใจยังไงแล้ว”

Chinese

“也是。”

Thai

“ก็จริง”

Chinese

“不过不能上就不能上吧，想想还挺紧张的，而且，我都好几年没看春晚了，更别说省台春晚了，一点印象都没有。”

Thai

“แต่ถ้าไม่ได้ออกก็ช่างเถอะ คิดๆ ดูก็ตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน อีกอย่าง ฉันไม่ได้ดูงานกาล่าตรุษจีนมาตั้งหลายปีแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานของสถานีประจำมณฑลเลย ไม่มีความทรงจำเลยสักนิด”

Chinese

张琳没心没肺的，很快忘了这事。

Thai

จางหลินเป็นคนไม่คิดอะไรมาก ประเดี๋ยวเดียวก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

Chinese

大玉看着男朋友若有所思的侧脸，小声问：“在想什么？”

Thai

ต้าอวี้มองใบหน้าด้านข้างของแฟนหนุ่มที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิด พลางถามเสียงเบา “คิดอะไรอยู่เหรอ”

Chinese

“在想我能得到什么。”

Thai

“กำลังคิดว่าฉันจะได้อะไรน่ะ”

Chinese

李貌收回思绪，捏了捏大玉的指肚，“龟龟你想上电视吗？”

Thai

หลี่เม่าดึงความคิดกลับมา บีบปลายนิ้วของต้าอวี้เบาๆ “กุยกุย เธออยากออกทีวีไหม”

Chinese

大玉怔了一秒，摇摇头：“不想。”

Thai

ต้าอวี้ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่อยาก”

Chinese

李貌瞅了她一眼，看向灯火通明的图书馆。

Thai

หลี่เม่าชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองห้องสมุดที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

Chinese

接下来一段时间，学生会的人一波接着一波找上了李貌，邀请他们参加晚会。

Thai

ในช่วงเวลาต่อจากนั้น คนจากสภานักศึกษาก็ผลัดกันมาหาหลี่เม่าระลอกแล้วระลอกเล่า เพื่อเชิญพวกเขาไปร่วมงานกาล่า

Chinese

来的人都很有分寸。

Thai

คนที่มาต่างก็วางตัวอย่างรู้กาลเทศะเป็นอย่างดี

Chinese

去年元旦那场晚会有学生会的人去帮忙，当时到场的老师和领导如今已经被这些人传播的人尽皆知。

Thai

งานกาล่าวันปีใหม่เมื่อปีก่อนมีคนจากสภานักศึกษาไปช่วยงาน เรื่องอาจารย์และผู้นำที่มาร่วมงานในตอนนั้น บัดนี้ถูกคนพวกนี้แพร่กระจายจนรู้กันทั่วแล้ว

Chinese

这些邀请，李貌当然都给拒绝了。

Thai

คำเชิญเหล่านี้ แน่นอนว่าหลี่เม่าปฏิเสธไปทั้งหมด

Chinese

眼看快到五一，高飞终于坐不住，在一天中午李貌他们下课后拦住了他们。

Thai

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงวันแรงงาน 1 พฤษภาคมแล้ว เกาเฟยก็ทนอยู่นิ่งไม่ไหวอีกต่อไป ในตอนเที่ยงของวันหนึ่งหลังจากที่พวกหลี่เม่าเลิกเรียน เขาก็เข้ามาขวางพวกเขาไว้

Chinese

看着面前的几个人，高飞舔了舔嘴唇，半晌没说话。

Thai

เมื่อมองคนตรงหน้า เกาเฟยก็เลียริมฝีปาก อึกอักอยู่นานไม่พูดอะไร

Chinese

“你有事没？没事别挡道。”张琳不耐烦道。

Thai

“นายมีธุระอะไรไหม ถ้าไม่มีก็อย่ามาขวางทาง” จางหลินพูดอย่างหงุดหงิด

Chinese

“哎，等等，等等。”

Thai

“เฮ้ เดี๋ยวก่อน รอก่อน”

Chinese

高飞左右看了看，见走廊上人走的差不多了，艰难开口。

Thai

เกาเฟยมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าคนบนทางเดินทยอยไปกันเกือบหมดแล้ว จึงเอ่ยปากอย่างยากลำบาก

Chinese

“那个，之前是我不对，我在这给你们道歉了。”

Thai

“คือว่า… เรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันขอโทษพวกนายตรงนี้แล้วกัน”

Chinese

说着，竟然还微微弯了弯腰。

Thai

พูดจบ ถึงกับค้อมตัวลงเล็กน้อย

Chinese

张琳张了张嘴，最终还是没说什么难听的话，跟赵思妤和大玉一起看向李貌。

Thai

จางหลินอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดจาเหน็บแนมรุนแรงอะไร เธอหันไปมองหลี่เม่าพร้อมกับจ้าวซืออวี๋และต้าอวี้

Chinese

李貌径直绕开高飞。

Thai

หลี่เม่าเดินเลี่ยงเกาเฟยไปตรงๆ

Chinese

“晚会我们不会参加，你们不用再白费功夫了。”

Thai

“พวกเราจะไม่เข้าร่วมงานกาล่า พวกนายไม่ต้องเสียเวลาเปล่าหรอก”

Chinese

高飞缓缓抬起头，瞧着四人的背影，面色难看。

Thai

เกาเฟยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังของทั้งสี่คนด้วยสีหน้าย่ำแย่

Chinese

下午。

Thai

ตอนบ่าย

Chinese

团委老师汪子萍跟书记汇报完工作，正要离开，忽又被叫住。

Thai

หวังจื่อผิง อาจารย์ประจำคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนรายงานการทำงานกับท่านเลขาฯ เสร็จ กำลังจะเดินออกไป แต่จู่ๆ ก็ถูกเรียกไว้

Chinese

“小汪，等等，你们那个晚会筹备的怎么样了？”

Thai

“เสี่ยววาง เดี๋ยวก่อน งานกาล่าของพวกเธอเตรียมการไปถึงไหนแล้ว”

Chinese

“进展还算顺利。”

Thai

“คืบหน้าไปได้ค่อนข้างราบรื่นค่ะ”

Chinese

“操场那个乐队邀请来了没？”

Thai

“วงดนตรีที่สนามนั่นเชิญมาได้หรือยัง”

Chinese

“还没，书记你也知道，之前他们跟学生会这边有点矛盾。”

Thai

“ยังค่ะ ท่านเลขาฯ เองก็น่าจะทราบ ก่อนหน้านี้พวกเขามีเรื่องขัดแย้งกับทางสภานักศึกษาอยู่นิดหน่อย”

Chinese

“行，我知道了，你去忙吧。”

Thai

“เอาเถอะ ฉันรู้แล้ว เธอไปทำงานต่อเถอะ”

Chinese

汪子萍见书记没下其他指示，只能回去再催催学生会。

Thai

หวังจื่อผิงเห็นว่าท่านเลขาฯ ไม่ได้สั่งการอะไรเพิ่มเติม ก็ได้แต่กลับไปเร่งทางสภานักศึกษาอีกรอบ

Chinese

晚上回到家，吃晚饭的时候，书记看着自家孙子。

Thai

ตอนค่ำพอกลับถึงบ้าน ขณะที่กำลังกินมื้อเย็น ท่านเลขาฯ ก็มองหลานชายของตน

Chinese

“博文，最近你大哥哥中午还去你们幼儿园教你们唱歌吗？”

Thai

“ปั๋วเหวิน ช่วงนี้ตอนเที่ยงพี่ชายของหลานยังไปสอนพวกหลานร้องเพลงที่โรงเรียนอนุบาลอยู่ไหม”

Chinese

小博文把嘴里的饭菜咽下去，开心道：“教啊，爷爷，我现在唱的可好了，等会我唱给你听。”

Thai

ปั๋วเหวินตัวน้อยกลืนข้าวในปากลงไป แล้วพูดอย่างดีใจ “สอนครับคุณปู่ ตอนนี้ผมร้องได้เพราะมากเลยนะ เดี๋ยวผมร้องให้ปู่ฟังนะ”

Chinese

“好好好。”

Thai

“ดีๆๆ”

Chinese

书记顿了顿。

Thai

ท่านเลขาฯ ชะงักไปครู่หนึ่ง

Chinese

“博文，明天中午再看到你大哥哥和大姐姐，帮爷爷给他们带句话好不好？”

Thai

“ปั๋วเหวิน พรุ่งนี้ตอนเที่ยงถ้าเจอพี่ชายกับพี่สาวอีก ช่วยปู่บอกอะไรพวกเขาสักประโยคได้ไหม”

Chinese

“什么话？”

Thai

“บอกอะไรเหรอครับ”

Chinese

“就说爷爷请他们来家里吃一顿饭。”

Thai

“ก็บอกว่าปู่ชวนพวกเขามากินข้าวที่บ้านสักมื้อ”

Chinese

博文眨眨眼：“真的？爷爷你要请哥哥姐姐来家里？”

Thai

ปั๋วเหวินกะพริบตาปริบๆ “จริงเหรอครับ คุณปู่จะชวนพี่ชายกับพี่สาวมาที่บ้านเหรอ”

Chinese

“当然是真的。”

Thai

“จริงสิ”

Chinese

“耶，太好了。”

Thai

“เย้ ดีจังเลย”

Chinese

书记笑了笑，又叮嘱了几句。

Thai

ท่านเลขาฯ ยิ้มพลางกำชับอีกสองสามประโยค

Chinese

吃完饭，他坐到沙发上，听孙子给自己唱起了歌。

Thai

พอกินข้าวเสร็จ เขาก็นั่งลงบนโซฟา ฟังหลานชายร้องเพลงให้ฟัง

Chinese

小博文自从爷爷跟自己说过这件事后，不时就在心里想一遍，生怕忘掉。

Thai

ปั๋วเหวินตัวน้อยนับตั้งแต่ที่ปู่พูดเรื่องนี้กับตน ก็คอยนึกทบทวนในใจอยู่เรื่อยๆ เพราะกลัวว่าจะลืม

Chinese

好不容易挨到第二天中午，他一来到幼儿园操场就颠颠跑到李貌和楚红玉面前。

Thai

กว่าจะอดทนรอจนถึงตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้นได้ ทันทีที่มาถึงสนามของโรงเรียนอนุบาล เขาก็วิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปหาหลี่เม่ากับฉู่หงอวี้

Chinese

“哥哥姐姐，我爷爷请你们去家里吃饭。”

Thai

“พี่ชายพี่สาวครับ คุณปู่ของผมชวนพวกพี่ไปกินข้าวที่บ้านครับ”

Chinese

李貌和大玉都是一愣。

Thai

หลี่เม่ากับต้าอวี้ต่างก็ชะงักไป

Chinese

“吃饭？”

Thai

“กินข้าวเหรอ”

Chinese

“嗯，他让你们下午放学来接我，然后跟我一起回家。”

Thai

“ครับ ปู่บอกให้พวกพี่มารับผมตอนบ่ายหลังเลิกเรียน แล้วกลับบ้านด้วยกันกับผมครับ”

Chinese

“你爷爷有没有说找我们是什么事啊？”

Thai

“คุณปู่ของเธอได้บอกไหมว่ามีธุระอะไรกับพวกเรา”

Chinese

“没有说。”

Thai

“ไม่ได้บอกครับ”

Chinese

书记找，李貌总不能不去。

Thai

ท่านเลขาฯ มาตามตัว หลี่เม่าย่อมปฏิเสธไม่ได้

Chinese

正好，他其实也有事想和书记商量。

Thai

พอดีเลย ความจริงเขาก็มีเรื่องอยากจะปรึกษากับท่านเลขาฯ อยู่เหมือนกัน

Chinese

“那下午放学后，我们在校门口等你。”

Thai

“ถ้างั้นตอนบ่ายหลังเลิกเรียน พวกพี่จะรอเธออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนนะ”

Chinese

“好。”小博文很兴奋。

Thai

“ครับ” ปั๋วเหวินตัวน้อยตื่นเต้นมาก

Chinese

一旁的张乐怡小嘴噘的老高。

Thai

จางเล่ออี๋ที่อยู่ข้างๆ ยู่ปากขึ้นสูงเชียว

Chinese

她黑白分明的大眼睛滴溜溜转了转，眼前一亮，来到博文面前。

Thai

ดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายของเธอกลอกไปมา ก่อนที่ดวงตาจะสว่างวาบ แล้วเดินมาตรงหน้าปั๋วเหวิน

Chinese

“博文，晚上我可不可以也去你们家，跟你们一起吃饭啊。”

Thai

“ปั๋วเหวิน ตอนเย็นฉันขอไปบ้านนายด้วย ไปกินข้าวด้วยกันกับพวกนายได้ไหม”