ห้ามพูดว่าอะไรก็ได้

Chinese

老板娘说完，轻笑着转身离开，后背没有围裙遮挡，露出了大红色的包臀裙，随着走路姿势，左右摇晃。

Thai

เถ้าแก่เนี้ยพูดจบก็หัวเราะเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป ด้านหลังไม่มีผ้ากันเปื้อนบัง เผยให้เห็นกระโปรงรัดรูปสั้นสีแดงสดที่แกว่งไกวไปมาตามจังหวะการก้าวเดิน

Chinese

张强不动声色从下到上瞥了眼，然后下意识看向好兄弟。

Thai

จางเฉียงแอบกวาดตามองจากล่างขึ้นบนอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงหันไปมองเพื่อนซี้ตามสัญชาตญาณ

Chinese

李貌正好也把视线转向他，俩人目光碰撞，相视一笑，又默契的移开，当作什么都没发生。

Thai

หลี่เม่าเองก็หันสายตามามองเขาพอดี สายตาทั้งคู่ประสานกัน ยิ้มให้กันอย่างรู้กัน แล้วเบนสายตาออกไปอย่างรู้ใจ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

Chinese

“但你是例外！”张琳学着老板娘的样子，摇头晃脑道，更是企图挑起内部矛盾，“红玉，有人勾搭你家李貌哎，你不吃醋么？”

Thai

“แต่นายคือข้อยกเว้น!” จางหลินเลียนแบบท่าทางของเถ้าแก่เนี้ย โคลงศีรษะไปมา ทั้งยังพยายามจุดชนวนความขัดแย้งภายใน “หงอวี้ มีคนมาอ่อยหลี่เม่าของเธอแหนะ เธอไม่หึงเหรอ?”

Chinese

大玉正一副小鸟依人模样静静待在李貌身边，闻言小脸一红，摆摆手，替男朋友解释道：“小貌是因为之前帮她店宣传，所以老板娘才这么客气的。”

Thai

ต้าอวี้กำลังนั่งเงียบๆ อิงแอบอยู่ข้างกายหลี่เม่าอย่างน่าทะนุถนอม พอได้ยินดังนั้นใบหน้าเล็กๆ ก็แดงระเรื่อ โบกมือแก้ต่างแทนแฟนหนุ่ม “เสี่ยวเม่าเคยช่วยเธอโปรโมตร้าน เถ้าแก่เนี้ยก็เลยเกรงใจขนาดนี้น่ะ”

Chinese

张琳也知道是怎么回事，故意这么说打趣好姐妹而已。

Thai

จางหลินเองก็รู้ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร เพียงแค่จงใจพูดแซวเพื่อนสนิทเล่นเท่านั้น

Chinese

“来，帮一下忙，把那张桌子移过来。”李貌指挥道。

Thai

“มา ช่วยกันหน่อย ยกโต๊ะตัวนั้นมาตรงนี้” หลี่เม่าออกคำสั่ง

Chinese

“我来！”

Thai

“ฉันช่วยเอง!”

Chinese

张强和赵思妤撸了撸并不存在的袖子，合力把一张桌子移了过来。

Thai

จางเฉียงกับจ้าวซืออวี๋ทำท่าถกแขนเสื้อที่ไม่มีอยู่จริง แล้วช่วยกันยกโต๊ะตัวหนึ่งเข้ามา

Chinese

由于还没开学，再加上都已经中午十二点多了，店里只有他们这群人。

Thai

เนื่องจากยังไม่เปิดเทอม ประกอบกับเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว ในร้านจึงมีแค่กลุ่มพวกเขาเท่านั้น

Chinese

大家很快围着桌子坐好，叽叽喳喳聊起天。

Thai

ทุกคนรีบเข้ามานั่งล้อมโต๊ะ และเริ่มคุยเจื้อยแจ้วกันอย่างสนุกสนาน

Chinese

“哎，你们想好去哪儿旅游了没？”李貌起了个头。

Thai

“นี่ พวกนายคิดกันหรือยังว่าจะไปเที่ยวไหนกันดี?” หลี่เม่าเปิดประเด็น

Chinese

“我想去海边！”张琳道。

Thai

“ฉันอยากไปทะเล!” จางหลินบอก

Chinese

“我都可以，只要温度不高就行。”王玥说着伸手扇了扇风，店里虽然开着空调，但还是有点热。

Thai

“ฉันยังไงก็ได้ ขอแค่อากาศไม่ร้อนก็พอ” หวังเยว่พูดพลางยกมือขึ้นพัด แม้ในร้านจะเปิดแอร์อยู่ แต่ก็ยังรู้สึกร้อนนิดหน่อย

Chinese

“对对对！我可不想玩一趟回来，变得黑不溜秋去上学。”张琳举双手赞同。

Thai

“ใช่ๆๆ! ฉันไม่อยากไปเที่ยวกลับมาแล้วตัวดำปี๋ไปโรงเรียนหรอกนะ” จางหลินยกสองมือเห็นด้วย

Chinese

“开学还得军训吧，反正迟早是要晒黑的。”

Thai

“เปิดเทอมก็ต้องฝึกทหารอยู่ดีนี่ ยังไงก็ต้องโดนแดดจนดำไม่ช้าก็เร็วแหละ”

Chinese

张强在一旁提醒自家女朋友，声音不小，整桌的人都听见了，大伙顿时安静下来。

Thai

จางเฉียงเอ่ยเตือนแฟนสาวของตัวเองอยู่ข้างๆ เสียงไม่เบาเลย ทั้งโต๊ะได้ยินกันหมด ทุกคนพลันเงียบกริบลงทันที

Chinese

“呃……我说错话了么？”张强觉着莫名其妙。

Thai

“เอ่อ… ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ?” จางเฉียงรู้สึกงุนงง

Chinese

张琳一把揪住他耳朵，“我们在说旅游，你非要这么扫兴是吧？啊？”

Thai

จางหลินดึงหูเขาหมับ “พวกเรากำลังคุยเรื่องเที่ยว นายต้องมาทำลายบรรยากาศขนาดนี้เลยใช่ไหม? หืม?”

Chinese

“我没扫兴啊，实话实说而已。”

Thai

“ฉันไม่ได้ทำลายบรรยากาศสักหน่อย แค่พูดความจริงเอง”

Chinese

“还狡辩，我们都在聊旅游这件高兴的事，你突然提军训这件让人烦恼的事，你说是不是扫兴？”张琳手上加大力度。

Thai

“ยังจะเถียงอีก พวกเรากำลังคุยเรื่องเที่ยวที่เป็นเรื่องน่ายินดี แต่นายดันโพล่งเรื่องฝึกทหารที่น่าปวดหัวขึ้นมา นายว่าทำลายบรรยากาศไหมล่ะ?” จางหลินเพิ่มแรงบิดที่มือ

Chinese

“哎呦，轻点，轻点。”

Thai

“โอ๊ย เบาๆ หน่อย เบาหน่อย”

Chinese

乐呵呵看这对活宝闹了会，赵思妤问那边的小江老师：“老师，旅游你跟我们一起么？”

Thai

หลังจากหัวเราะชอบใจดูคู่ตัวตลกคู่นี้หยอกล้อกันสักพัก จ้าวซืออวี๋ก็เอ่ยถามครูเสี่ยวเจียงที่อยู่ฝั่งนั้น “ครูคะ ท่องเที่ยวคราวนี้ครูจะไปกับพวกเราไหมคะ?”

Chinese

“必须一起啊，我们这算辅导班团建了，江老师作为我们中的一员，必须参加。”李貌道。

Thai

“ต้องไปสิครับ ถือเป็นทริปกระชับมิตรของคอร์สติวพวกเรา ครูเจียงในฐานะหนึ่งในสมาชิกของพวกเรา ต้องเข้าร่วมแน่นอนอยู่แล้ว” หลี่เม่ากล่าว

Chinese

“对啊，江老师，你看他们这成双成对的，我和思妤很可怜的，你来陪陪我们呗？”王玥晃着她胳膊。

Thai

“ใช่แล้วค่ะครูเจียง ครูดูพวกเขาสิ มากันเป็นคู่ๆ ฉันกับซืออวี๋น่าสงสารจะตาย ครูมาอยู่เป็นเพื่อนพวกเราหน่อยสิคะ?” หวังเยว่เขย่าแขนของเธอ

Chinese

“而且这次旅游某人之前可是说好了，费用他全出，你就当出去散散心了。”赵思妤瞥了眼李貌。

Thai

“อีกอย่าง ทริปเที่ยวครั้งนี้ใครบางคนเคยตกลงไว้แล้วว่าจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด ครูคิดซะว่าไปเปิดหูเปิดตานะคะ” จ้าวซืออวี๋เหลือบมองหลี่เม่า

Chinese

“你不说我都忘了这茬，老板，说话算话不？”张琳眨巴着大眼睛问。

Thai

“เธอไม่พูดฉันก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย บอส คำไหนคำนั้นไหมเนี่ย?” จางหลินกะพริบตากลมโตถาม

Chinese

“什么人啊这是，用的着就喊老板，用不着就直呼我名字？”李貌吐槽。

Thai

“คนอะไรเนี่ย พอมีประโยชน์ก็เรียกบอส พอไม่มีประโยชน์ก็เรียกชื่อฉันโต้งๆ เลยงั้นเหรอ?” หลี่เม่าบ่นอุบ

Chinese

“就说算不算话吧！”王玥问。

Thai

“ก็บอกมาสิว่าคำไหนคำนั้นไหม!” หวังเยว่ถาม

Chinese

“算，当然算！男子汉大丈夫，一言九鼎！”李貌豪气的拍了拍胸脯，转头看向大玉，顿时换了副模样，谄笑道：“姐，到时候支点钱？”

Thai

“นับสิ แน่นอนอยู่แล้ว! ลูกผู้ชายตัวจริง คำไหนคำนั้น!” หลี่เม่าตบอกอย่างองอาจ ก่อนจะหันไปมองต้าอวี้ พลันเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มประจบพลางเอ่ย “เจ๊ ถึงตอนนั้นขอเบิกเงินหน่อยสิ?”

Chinese

“咦～”大家鄙夷。

Thai

“ยี้~” ทุกคนแสดงท่าทีดูแคลน

Chinese

楚红玉被弄的很不好意思，但她很喜欢这种氛围。喜欢的人和相处得来的朋友齐聚一堂，欢声笑语。

Thai

ฉู่หงอวี้รู้สึกเขินอายมาก แต่เธอก็ชอบบรรยากาศแบบนี้ คนที่รักและเพื่อนๆ ที่เข้ากันได้ดีมารวมตัวกันพร้อมหน้า เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข

Chinese

“跑题了啊，江老师，怎么样？一起？”赵思妤把话题重新拉回来。

Thai

“ออกนอกเรื่องแล้ว ครูเจียงคะ เป็นยังไงบ้าง ไปด้วยกันไหมคะ?” จ้าวซืออวี๋ดึงหัวข้อสนทนากลับมา

Chinese

“好呀，那我也来凑凑趣，当个电灯泡。”江老师笑道。

Thai

“ได้สิ งั้นครูไปร่วมสนุกด้วย ไปเป็นก้างขวางคอสักหน่อย” ครูเจียงยิ้มพลางกล่าว

Chinese

她年纪跟这群学生差不了几岁，平时很处得来，也很享受跟他们一起轻松的玩闹。

Thai

อายุของเธอไม่ได้ห่างจากนักเรียนกลุ่มนี้เท่าไรนัก ปกติก็เข้ากันได้ดีมาก และยังมีความสุขกับการได้หยอกล้อเล่นกันอย่างผ่อนคลายกับพวกเขา

Chinese

而且，在这儿她不用思虑成人世界里的世故，还可以从他们身上找寻大学毕业工作后丢失的青春与热情。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น อยู่ที่นี่เธอไม่ต้องคิดมากเรื่องความซับซ้อนในโลกของผู้ใหญ่ ทั้งยังตามหาความเยาว์วัยและความกระตือรือร้นที่สูญหายไปหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเริ่มทำงานจากพวกเขาได้อีกด้วย

Chinese

“小颖，你想去哪儿？”赵思妤见左手边的胡颖一直沉默寡言，亲密的搂住她肩膀问。

Thai

“เสี่ยวอิ่ง เธออยากไปเที่ยวไหนเหรอ?” จ้าวซืออวี๋เห็นหูอิ่งที่อยู่ทางซ้ายมือนั่งเงียบขรึมมาตลอด จึงโอบไหล่เธออย่างสนิทสนมแล้วถาม

Chinese

“我，我也去？”她弱弱问。

Thai

“หนู หนูไปด้วยเหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว

Chinese

“当然，小颖你也算我们辅导班其中的一员哦。”王玥接茬道。

Thai

“แน่นอนสิ เสี่ยวอิ่งเธอก็นับเป็นหนึ่งในสมาชิกคอร์สติวของพวกเรานะ” หวังเยว่พูดเสริม

Chinese

胡颖看了看李貌哥哥和红玉姐姐，见他们冲自己笑着点了点头，才道：“我哪儿都没去过，所以哪儿都可以。”

Thai

หูอิ่งมองพี่หลี่เม่ากับพี่หงอวี้ พอเห็นพวกเขายิ้มพยักหน้าให้ จึงเอ่ยว่า “หนูไม่เคยไปไหนเลยค่ะ เพราะงั้นไปไหนก็ได้หมดเลย”

Chinese

大家闻言都有点怜惜这个小姑娘，接下来话题都有意无意带上她。

Thai

ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็รู้สึกเอ็นดูและสงสารเด็กสาวคนนี้ หลังจากนั้นบทสนทนาจึงดึงเธอเข้ามาร่วมด้วยอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ

Chinese

人有点多，饭菜上的有些慢。

Thai

คนค่อนข้างเยอะ อาหารจึงเสิร์ฟค่อนข้างช้า

Chinese

眼看还要一会，李貌口渴的厉害，起身问：“我去买点冰饮回来，你们都喝什么？”

Thai

ดูท่าคงต้องรออีกสักพัก หลี่เม่ากระหายน้ำมาก จึงลุกขึ้นถาม “ฉันจะไปซื้อเครื่องดื่มเย็นๆ มาให้ พวกนายจะดื่มอะไรกันบ้าง?”

Chinese

“葡萄冰沙！”

Thai

“องุ่นปั่น!”

Chinese

“芒果！”

Thai

“มะม่วง!”

Chinese

“我也要葡萄！”

Thai

“ฉันเอาองุ่นด้วย!”

Chinese

“草莓！”

Thai

“สตรอว์เบอร์รี!”

Chinese

张强纠结半天，正要开口，李貌却突然盯着他道：“不准说随便！”

Thai

จางเฉียงลังเลอยู่นาน กำลังจะอ้าปากพูด แต่หลี่เม่ากลับจ้องเขาเขม็งแล้วดักคอ “ห้ามบอกว่าอะไรก็ได้นะ!”

Chinese

张强一脸你怎么知道我要说什么的惊讶表情，然后硬生生把那两个字憋了回去，犹豫着道：“芒果吧。”

Thai

จางเฉียงทำสีหน้าประหลาดใจราวกับจะบอกว่านายรู้ได้ไงว่าฉันจะพูดอะไร จากนั้นจึงกลืนสองคำนั้นกลับลงคอไปอย่างฝืนใจ แล้วเอ่ยอย่างลังเล “มะม่วงแล้วกัน”

Chinese

“行！”李貌起身。

Thai

“ได้!” หลี่เม่าลุกขึ้น

Chinese

“我，我跟你一起。”大玉也跟着站了起来，注意到朋友们似笑非笑的眼神，红着脸又小声补充道：“这么多你拿不过来，我过去帮你。”

Thai

“ฉัน ฉันไปด้วย” ต้าอวี้ลุกขึ้นตาม พอสังเกตเห็นสายตายิ้มๆ กึ่งล้อเลียนของเพื่อนๆ ใบหน้าก็แดงก่ำ รีบเอ่ยเสริมเสียงเบา “เยอะขนาดนี้นายถือคนเดียวไม่ไหวหรอก ฉันไปช่วยนายดีกว่า”

Chinese

“吁～”

Thai

“ฮิ้ว~”

Chinese

李貌没管他们起哄的声音，拉着女朋友出了去。

Thai

หลี่เม่าไม่สนใจเสียงแซวของพวกเขา จูงมือแฟนสาวเดินออกไป

Chinese

外面烈阳当空，他找了个位置，利用身高优势给大玉挡住太阳，又伸出手掌撑在她头顶。

Thai

ด้านนอกแดดแผดเผาอยู่กลางฟ้า เขาหาตำแหน่งเหมาะๆ อาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงบังแดดให้ต้าอวี้ ทั้งยังกางฝ่ามือขึ้นเหนือศีรษะของเธอ

Chinese

大玉仰头甜甜的笑了笑，紧紧靠在他身边。

Thai

ต้าอวี้เงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน อิงแอบแนบชิดข้างกายเขา

Chinese

“你旅游想去哪儿？”李貌问。

Thai

“เธออยากไปเที่ยวที่ไหนเหรอ?” หลี่เม่าถาม

Chinese

“唔，你去哪儿我就去哪儿。”她低头看着脚下男朋友短小的影子，小心翼翼迈着脚，保证自己每一步都踩在上面。

Thai

“อืม นายไปไหนฉันก็ไปนั่นแหละ” เธอโน้มหน้าก้มมองเงาเตี้ยสั้นของแฟนหนุ่มใต้เท้า ก้าวเดินอย่างระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจว่าทุกย่างก้าวจะเหยียบอยู่บนเงานั้นพอดี

Chinese

“你没有特别想去的城市么？”

Thai

“ไม่มีเมืองที่อยากไปเป็นพิเศษเลยเหรอ?”

Chinese

“特别想去的城市啊，羊城吧。”

Thai

“เมืองที่อยากไปเป็นพิเศษน่ะเหรอ คงเป็นหยางเฉิงมั้ง”

Chinese

“为什么？”他问。

Thai

“ทำไมล่ะ?” เขาถาม

Chinese

“因为我爸妈就是去那边打工了，我想去看看，走一走他们曾经可能走过的路，看一看他们曾经看过的风景。”她低低道。

Thai

“เพราะพ่อแม่ฉันไปทำงานรับจ้างที่นั่น ฉันอยากลองไปดู อยากไปเดินบนเส้นทางที่พวกเขาอาจจะเคยเดิน อยากไปดูวิวทิวทัศน์ที่พวกเขาอาจจะเคยเห็นน่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา

Chinese

“呃……”

Thai

“เอ่อ…”

Chinese

一不小心提到了女朋友的伤心事，李貌霎时不知道该说些什么。

Thai

พลั้งเผลอสะกิดโดนเรื่องสะเทือนใจของแฟนสาวเข้า หลี่เม่าพลันไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

Chinese

“我没事的，现在这样子我已经非常非常非常幸福了。”

Thai

“ฉันไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้แบบนี้ฉันก็มีความสุขมาก มาก มากแล้ว”

Chinese

大玉牵起他的手，接着道：“有待我如亲生女儿的爸妈，让我真切感受到了从没感受过的父爱母爱。有奶奶，有张琳她们这群朋友。还有你，我天底下最好最重要的男朋友，改变我命运的人。”

Thai

ต้าอวี้จับมือเขาไว้แล้วพูดต่อ “มีพ่อแม่ที่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนลูกสาวแท้ๆ ทำให้ฉันได้สัมผัสความรักของพ่อแม่ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนอย่างแท้จริง มีคุณย่า มีพวกจางหลินที่เป็นเพื่อนๆ แล้วก็มีนาย แฟนหนุ่มที่ดีที่สุดและสำคัญที่สุดในโลกของฉัน คนที่เปลี่ยนโชคชะตาของฉัน”

Chinese

她抬起头，深深注视着他，“现在，你不要担心触及我的过去，我会伤心难过，因为现在的我真的很幸福啊。”

Thai

เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขานิ่งลึก “ตอนนี้ นายไม่ต้องกังวลหรอกว่าการแตะต้องอดีตจะทำให้ฉันเจ็บปวดเสียใจ เพราะตอนนี้ฉันมีความสุขจริงๆ นะ”

Chinese

李貌低头怔怔看着她，一阵风拂过，短发随风轻舞，几缕发丝荡在胳膊上，痒酥酥的，也带来了一股清新淡雅的香味。

Thai

หลี่เม่าก้มมองเธอนิ่งงัน สายลมพัดผ่านเบาๆ ผมสั้นของเธอปลิวไสวตามแรงลม ปอยผมสองสามเส้นพัดมาโดนแขนเขา รู้สึกคันยุบยิบ ทั้งยังพัดพากลิ่นหอมสดชื่นละมุนละไมมาด้วย

Chinese

“我陪你去。”他忽道。

Thai

“ฉันไปเป็นเพื่อนเธอ” เขาเอ่ยขึ้นกะทันหัน

Chinese

“啊？”

Thai

“เอ๊ะ?”

Chinese

“我陪你去羊城。”

Thai

“ฉันไปหยางเฉิงเป็นเพื่อนเธอ”

Chinese

“唔，不好吧，还是看看他们是怎么打算的。”大玉摇摇头。

Thai

“อืม ไม่ดีมั้ง ลองดูว่าพวกเขาวางแผนกันยังไงก่อนดีกว่า” ต้าอวี้ส่ายหน้า

Chinese

李貌紧紧牵着她的手，继续往前走，“嗯，不干扰他们的计划，到时候要是去不成，咱俩就单独行动。”

Thai

หลี่เม่ากุมมือเธอแน่นขึ้นพลางเดินหน้าต่อ “อืม ไม่รบกวนแผนของพวกเขาหรอก ถึงตอนนั้นถ้าไม่ได้ไปที่นั่น พวกเราสองคนค่อยแยกไปกันเอง”

Chinese

“就我们俩？”

Thai

“แค่เราสองคนเหรอ?”

Chinese

“就咱俩。”

Thai

“แค่เราสองคน”