พอแค่นี้เถอะ (1 / 1)

Chinese

大玉坐到李貌旁边，轻轻揽过他的脑袋，靠在自己肩膀上。她也不知道该怎么安慰孩子他爸，心里同样着急担忧。

Thai

ต้าอวี้ขยับมานั่งข้างหลี่เม่า แล้วโอบศีรษะของเขาเบาๆ ให้ซบลงบนไหล่ของเธอ เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจพ่อของลูกอย่างไร ในใจทั้งร้อนรนและเป็นห่วงไม่แพ้กัน

Chinese

夏奶奶不知道发生了什么，坐在一旁没作声。

Thai

ย่าเซี่ยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ

Chinese

没一会，赵梅打着哈欠从楼上下来。

Thai

ครู่ต่อมา จ้าวเหมยก็หาวหวอดขณะเดินลงมาจากชั้นบน

Chinese

“你爸呢？一大早去哪儿了？”

Thai

“พ่อแกล่ะ แต่เช้าตรู่หายไปไหนแล้ว”

Chinese

李貌抬头看了眼老妈，没说话。

Thai

หลี่เม่าเงยหน้าขึ้นมองแม่แวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

Chinese

“嘿，小兔崽子，我问你话呢！”

Thai

“อ้าว เจ้าลูกกระต่าย ฉันถามแกอยู่นะ!”

Chinese

赵梅来到李貌面前，见他神情恍惚，立时察觉到不对。

Thai

จ้าวเหมยเดินมาตรงหน้าหลี่เม่า พอเห็นเขาเหม่อลอยสับสน ก็รู้สึกถึงความผิดปกติขึ้นมาทันที

Chinese

“发生什么了？是不是村上出现病例了？”

Thai

“เกิดอะไรขึ้น ในหมู่บ้านพบผู้ติดเชื้อเหรอ”

Chinese

李貌摇摇头。

Thai

หลี่เม่าส่ายหน้า

Chinese

“那……”

Thai

“งั้น…”

Chinese

赵梅忽地反应过来，又问了一遍，语气急切：“你爸呢？”

Thai

จ้าวเหมยพลันได้สติ จึงถามซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงร้อนรน “พ่อแกล่ะ”

Chinese

李貌喉咙滚动，默默垂下了头。

Thai

ลูกกระเดือกของหลี่เม่าขยับขึ้นลง เขาก้มหน้าลงเงียบๆ

Chinese

赵梅呼吸开始急促，霍地看向一旁的大玉。

Thai

ลมหายใจของจ้าวเหมยเริ่มกระชั้นถี่ เธอหันขวับไปมองต้าอวี้ที่อยู่ข้างๆ ทันที

Chinese

大玉张了张嘴，发现也说不出话。

Thai

ต้าอวี้อ้าปาก แต่พบว่าพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

Chinese

尽管知道瞒不住，可她就是不想说，因为只要说出来，赵梅大概率立刻也会出走。

Thai

แม้จะรู้ว่าปิดไม่อยู่ แต่เธอก็ไม่อยากพูด เพราะขอแค่พูดออกไป มีความเป็นไปได้สูงมากที่จ้าวเหมยจะออกตามไปทันที

Chinese

赵梅又看向夏奶奶。

Thai

จ้าวเหมยมองไปยังย่าเซื่อีกคน

Chinese

夏奶奶摇摇头，表示不知道。

Thai

ย่าเซี่ยส่ายหน้า สื่อว่าไม่รู้เรื่อง

Chinese

“李治！！！”

Thai

“หลี่จื้อ!!!”

Chinese

赵梅又急又气，转身就走，开始全别墅找人。

Thai

จ้าวเหมยทั้งร้อนใจทั้งโมโห หมุนตัวเดินไปเริ่มตามหาคนทั่วทั้งวิลลา

Chinese

每一个房间，每一个角落，别墅里没有，又出去找。

Thai

ทุกห้อง ทุกซอกทุกมุม เมื่อในวิลลาไม่มี ก็ออกไปหาข้างนอก

Chinese

她脚步越来越快，声音也越来越急促。

Thai

ฝีเท้าของเธอเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงก็ร้อนรนขึ้นทุกที

Chinese

直至最后来到车库，看到里面少了辆车。她顿时大骂起来。

Thai

กระทั่งสุดท้ายมาถึงโรงรถ แล้วเห็นว่ารถหายไปคันหนึ่ง เธอก็ด่ากราดขึ้นมาทันที

Chinese

“果然！李治！你这个没良心的混蛋！”

Thai

“ว่าแล้วเชียว! หลี่จื้อ! ไอ้คนไร้หัวใจ!”

Chinese

“不是说好呆在家嘛！你怎么自己跑了！”

Thai

“ไหนตกลงกันไว้ว่าจะอยู่บ้านไง! ทำไมคุณถึงหนีไปคนเดียว!”

Chinese

“你骗我！你竟然敢骗我！！”

Thai

“คุณหลอกฉัน! คุณกล้าหลอกฉันงั้นเหรอ!!”

Chinese

“你零花钱没了！你未来三年，不！五年！五年的零花钱都没了！”

Thai

“เงินค่าขนมของคุณหมดกัน! สามปีข้างหน้า ไม่สิ! ห้าปี! เงินค่าขนมห้าปีของคุณถูกริบหมดแล้ว!”

Chinese

“茶叶我也都给你没收了！”

Thai

“ใบชาก็จะยึดให้หมดด้วย!”

Chinese

赵梅骂着骂着就哭了出来，摸出手机开始打电话。

Thai

จ้าวเหมยด่าไปด่ามาน้ำตาก็ไหลพราก ควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก

Chinese

“妈……”

Thai

“แม่…”

Chinese

“别拦着我！你们都别拦着我！”赵梅吼道。

Thai

“อย่ามาขวางฉัน! พวกแกไม่ต้องมาขวางฉันทั้งนั้น!” จ้าวเหมยตะคอก

Chinese

李貌顿住脚步，死死咬着牙，眼睛一眨不眨盯着她。

Thai

หลี่เม่าชะงักฝีเท้า กัดฟันแน่น จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

Chinese

“接电话！接电话啊！”

Thai

“รับสายสิ! รับสายสิ!”

Chinese

赵梅一边擦着眼泪，一边重复拨着号码。

Thai

จ้าวเหมยปาดน้ำตาไปพลาง กดโทรซ้ำๆ ไปพลาง

Chinese

“不接！现在都敢不接我电话了！李治，你死定了！”

Thai

“ไม่รับ! ตอนนี้กล้าถึงขั้นไม่รับสายฉันแล้วนะ! หลี่จื้อ คุณตายแน่!”

Chinese

一遍又一遍，就在赵梅打算开车追过去的时候，电话通了。

Thai

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในตอนที่จ้าวเหมยตั้งท่าจะขับรถตามไป สายก็ต่อติด

Chinese

“李治！回来！你给我回来！”

Thai

“หลี่จื้อ! กลับมา! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”

Chinese

她大声咆哮，那边却没有声音。

Thai

เธอแผดเสียงตะโกน ทว่าทางฝั่งโน้นกลับไร้เสียงตอบกลับ

Chinese

“李治，你听见没？！给老娘回来！你要是敢丢下我，我一辈子都不会原谅你！！”

Thai

“หลี่จื้อ คุณได้ยินไหม?! กลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณกล้าทิ้งฉันไป ฉันจะไม่ยกโทษให้คุณตลอดชีวิต!!”

Chinese

“我要把你零花钱扣光，茶叶也不给你买了。”

Thai

“ฉันจะหักเงินค่าขนมคุณให้หมด ใบชาก็จะไม่ซื้อให้คุณอีกแล้ว”

Chinese

“你听见没？！啊？说话！”

Thai

“ได้ยินไหม?! ฮึ? พูดสิ!”

Chinese

“说话啊！你说话啊！”

Thai

“พูดสิ! คุณพูดสิ!”

Chinese

赵梅声音渐渐软了下来，泣不成声。

Thai

เสียงของจ้าวเหมยค่อยๆ อ่อนลง ร่ำไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ

Chinese

然后，她吸了吸鼻子。

Thai

จากนั้น เธอสูดจมูก

Chinese

“好，你不回来，我自己开车过去，反正都一样，顶多晚几分钟。”

Thai

“ได้ คุณไม่กลับมา ฉันจะขับรถไปเอง ยังไงก็เหมือนกัน อย่างมากก็ช้าไปไม่กี่นาที”

Chinese

这时，对面终于传来一道嘶哑的声音：“好……”

Thai

คราวนั้น ในที่สุดฝั่งตรงข้ามก็มีเสียงแหบพร่าดังแว่วมา “ได้…”

Chinese

赵梅愣了愣，擦了擦眼泪：“要是十……半个小时等不到你，我就开车自己去。”

Thai

จ้าวเหมยชะงักไป ปาดน้ำตาแล้วว่า “ถ้าสิบ…อีกครึ่งชั่วโมงยังไม่เห็นคุณ ฉันจะขับรถไปเอง”

Chinese

她挂断电话，抬头看了眼那边的李貌、大玉和夏奶奶，抿抿嘴，径直回了别墅。

Thai

เธอวางสาย เงยหน้ามองหลี่เม่า ต้าอวี้ และย่าเซี่ยตรงนั้นแวบหนึ่ง เม้มปาก แล้วเดินตรงกลับเข้าไปในวิลลา

Chinese

李貌立在原地良久，回去的时候，赵梅已经简单收拾好东西坐在沙发上。

Thai

หลี่เม่ายืนนิ่งอยู่ที่เดิมอยู่นาน พอตามกลับเข้าไป จ้าวเหมยก็เก็บข้าวของง่ายๆ เสร็จแล้วนั่งรออยู่บนโซฟา

Chinese

他走过去，轻声哀求：“妈，咱能不去吗？”

Thai

เขาเดินเข้าไป อ้อนวอนเสียงเบา “แม่ ไม่ไปได้ไหม”

Chinese

夏奶奶已经明白发生了什么，跟着劝道：“就是，医院那么多人，不缺你们两个。”

Thai

ย่าเซี่ยเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงช่วยเกลี้ยกล่อม “นั่นสิ โรงพยาบาลมีคนตั้งเยอะแยะ ไม่ขาดพวกเธอสองคนหรอก”

Chinese

“妈，你们走了，我和小貌照顾不好孩子怎么办？你们这一去，还不知道要多久，你们舍得自己的两个孙子？”大玉也劝。

Thai

“แม่ ถ้าพวกแม่ไป แล้วฉันกับเสี่ยวเม่าดูแลเด็กๆ ไม่ดีจะทำยังไง พวกแม่ไปครั้งนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะนานเท่าไหร่ ตัดใจจากหลานชายสองคนลงเหรอ” ต้าอวี้ก็ช่วยเกลี้ยกล่อมเช่นกัน

Chinese

无论他们怎么说，赵梅只是摇头，然后拎起手提袋，起身去了外面，立在门口张望。

Thai

ไม่ว่าพวกเขาจะพูดยังไง จ้าวเหมยก็เอาแต่ส่ายหน้า จากนั้นก็หยิบกระเป๋าถือ ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ยืนชะเง้อมองอยู่ที่หน้าประตู

Chinese

等了五分钟左右，一辆迈巴赫从远处驶来，停在别墅门口。

Thai

รออยู่ราวๆ ห้านาที รถมายบัคคันหนึ่งก็แล่นมาจากที่ไกลๆ แล้วจอดเทียบหน้าประตูวิลลา

Chinese

李治刚下车，赵梅就冲了过去，对他又踢又打。

Thai

หลี่จื้อเพิ่งก้าวลงจากรถ จ้าวเหมยก็พุ่งปรี่เข้าไป ทั้งเตะทั้งทุบตีเขา

Chinese

“混蛋！让你丢下我！让你丢下我！”

Thai

“คนบ้า! ใครใช้ให้ทิ้งฉันไว้! ใครใช้ให้ทิ้งฉันไว้!”

Chinese

李治站在那儿一动不动，直到赵梅打累了，这才轻轻拥住她。

Thai

หลี่จื้อยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งจ้าวเหมยตีจนเหนื่อย ถึงได้โอบกอดเธอไว้เบาๆ

Chinese

他知道自己走后，老婆可能会闹。

Thai

เขารู้ว่าหลังจากตนจากไป ภรรยาอาจจะอาละวาด

Chinese

可他就是想试试，想狠下心，他真不想老婆跟自己一起。

Thai

แต่เขาก็แค่อยากจะลองดู อยากจะตัดใจให้เด็ดขาด เขาไม่อยากให้ภรรยาไปกับตนจริงๆ

Chinese

结果……

Thai

แต่ผลลัพธ์คือ…

Chinese

不去了？

Thai

จะไม่ไปงั้นหรือ

Chinese

他也做不到，他没忘记自己学医时立下的誓言。

Thai

เขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน เขาไม่เคยลืมคำปฏิญาณตนตอนเรียนแพทย์

Chinese

他相信，赵梅也没忘记。

Thai

เขาเชื่อว่า จ้าวเหมยเองก็ไม่ลืมเช่นกัน

Chinese

夫妻俩情绪稍缓，看向一旁的李貌三人。

Thai

สองสามีภรรยาอารมณ์สงบลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

Chinese

李貌捏着拳头，他很想把爸妈给绑了。

Thai

หลี่เม่ากำหมัดแน่น เขาอยากจะจับพ่อแม่มัดไว้เสียจริงๆ

Chinese

可又知道，除非时时刻刻看着他们，或者囚禁，否则他们还是会想方设法出走。

Thai

ทว่าก็รู้ดีว่า หากไม่ใช่คอยจับตาดูตลอดเวลาหรือขังเอาไว้ พวกเขาก็คงจะหาทางออกไปจนได้อยู่ดี

Chinese

“照顾好自己，照顾好佑安和佑康。”李治沉声对他们道，说罢，打开车门。

Thai

“ดูแลตัวเองให้ดี ดูแลโย่วอันกับโย่วคังให้ดีล่ะ” หลี่จื้อพูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พูดจบก็เปิดประตูรถ

Chinese

“爸，妈。”李貌突然喊道。

Thai

“พ่อ แม่” หลี่เม่าตะโกนเรียกขึ้นมากะทันหัน

Chinese

李治和赵梅回头。

Thai

หลี่จื้อกับจ้าวเหมยหันกลับมา

Chinese

李貌勉强扯出个笑容：“反正又不急于这么一会，吃个午饭，看看孩子们再走吧。”

Thai

หลี่เม่าฝืนยิ้มออกมา “ยังไงก็ไม่รีบร้อนขนาดนั้น กินข้าวเที่ยง ดูเด็กๆ สักหน่อยแล้วค่อยไปเถอะ”

Chinese

既然阻止不了，那就让他们安心去医院。

Thai

ในเมื่อห้ามไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้พวกเขาไปโรงพยาบาลอย่างสบายใจ

Chinese

李治看向老婆。

Thai

หลี่จื้อหันไปมองภรรยา

Chinese

赵梅眸中泪光闪烁，缓缓点了点头。

Thai

แววตาของจ้าวเหมยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอพยักหน้าช้าๆ

Chinese

李貌长长吐出一口气，上前挽住他们胳膊。

Thai

หลี่เม่าผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด ก้าวเข้าไปคล้องแขนพวกเขา

Chinese

“想吃什么？我给你们做。”

Thai

“อยากกินอะไร เดี๋ยวผมทำให้”

Chinese

大玉挽住赵梅另一边：“我来帮忙。”

Thai

ต้าอวี้เข้าไปคล้องแขนจ้าวเหมยอีกข้าง “ฉันช่วยด้วย”

Chinese

回到客厅，没一会两个小家伙就醒了。

Thai

พอกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ไม่นานเจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ตื่น

Chinese

赵梅和李治一人抱着一个坐在沙发上。

Thai

จ้าวเหมยกับหลี่จื้ออุ้มกันคนละคนแล้วนั่งลงบนโซฟา

Chinese

“哎呦，醒了呀！”

Thai

“โอ๊ะ ตื่นแล้วเหรอ!”

Chinese

“饿了吧，奶奶给你泡奶粉。”

Thai

“หิวแล้วล่ะสิ ย่าจะไปชงนมผงให้นะ”

Chinese

“尿不湿湿了，爷爷给你换。”

Thai

“ผ้าอ้อมเปียกแล้ว ปู่เปลี่ยนให้นะ”

Chinese

“老人家，小物件一定要收拾好，孩子抓到东西就喜欢往嘴里送。”

Thai

“คุณย่า ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยต้องเก็บให้เรียบร้อยนะ เด็กคว้าอะไรได้ก็ชอบเอาเข้าปาก”

Chinese

赵梅顺便给夏奶奶说些注意事项。

Thai

จ้าวเหมยบอกข้อควรระวังให้ย่าเซี่ยฟังไปด้วย

Chinese

李貌和大玉去了厨房。

Thai

หลี่เม่ากับต้าอวี้เข้าไปในครัว

Chinese

洗菜的功夫，大玉忽道：“小貌哥哥，要不，我们把爸妈给绑了？你能打过爸吧？”

Thai

ระหว่างที่ล้างผัก ต้าอวี้ก็พลันเอ่ยขึ้นว่า “พี่เสี่ยวเม่า หรือว่าพวกเราจะจับพ่อกับแม่มัดไว้ดี นายสู้พ่อไหวใช่ไหม”

Chinese

李貌莫名被这种心有灵犀安慰到，他摇摇头：“没用，他们想走，我们拦不住的。”

Thai

หลี่เม่ารู้สึกได้รับการปลอบประโลมจากความใจตรงกันนี้อย่างบอกไม่ถูก เขาส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก พวกเขาคิดจะไป พวกเราก็ขวางไม่อยู่”

Chinese

大玉已经知道小貌为什么要在村子里建房子，之前又为什么着急让爸妈辞职。

Thai

ต้าอวี้รู้แล้วว่าทำไมเสี่ยวเม่าถึงได้สร้างบ้านในหมู่บ้าน และทำไมก่อนหน้านี้ถึงได้ร้อนใจอยากให้พ่อแม่ลาออก

Chinese

她其实挺能理解妈的，因为如果小貌想做什么，无论危不危险，她也一定会跟着一起。

Thai

จริงๆ แล้วเธอค่อนข้างเข้าใจแม่ เพราะถ้าเสี่ยวเม่าอยากจะทำอะไร ไม่ว่าจะอันตรายหรือไม่ เธอก็จะตามไปด้วยอย่างแน่นอน

Chinese

两人做了一大桌子菜，丰盛程度堪比年夜饭。

Thai

ทั้งสองคนทำกับข้าวเต็มโต๊ะ ความอุดมสมบูรณ์เทียบได้กับมื้อส่งท้ายปีเก่า

Chinese

李貌和大玉也没再提让爸妈留下来的话题。

Thai

หลี่เม่ากับต้าอวี้ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่จะให้พ่อแม่อยู่ต่ออีก

Chinese

吃完午饭，大宝和小宝很快睡着。

Thai

พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ ต้าเป่าและเสี่ยวเป่าก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

赵梅和李治各自在孙子胖嘟嘟的小脸上亲了一口，最后深深看了他们一眼。

Thai

จ้าวเหมยกับหลี่จื้อหอมแก้มยุ้ยๆ ของหลานชายคนละฟอด แล้วมองดูพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายอย่างลึกซึ้ง

Chinese

出了卧室，下到一楼，来到门口，赵梅扭身，上前轻轻抱了抱儿子，又抱了抱大玉。

Thai

พอออกจากห้องนอน ลงมาที่ชั้นหนึ่ง และเดินมาถึงหน้าประตู จ้าวเหมยก็หันกลับมา ก้าวเข้าไปสวมกอดลูกชายเบาๆ แล้วกอดต้าอวี้อีกคน

Chinese

“就到这儿吧。”

Thai

“ส่งแค่นี้เถอะ”

Chinese

赵梅怕再多留就又要忍不住眼泪，转过身，拉着李治，头也不回。

Thai

จ้าวเหมยกลัวว่าหากอยู่นานกว่านี้จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ จึงหันหลังกลับ ดึงมือหลี่จื้อเดินไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

Chinese

门被打开，阳光涌了进来，复又关上，变得沉暗。

Thai

ประตูเปิดออก แสงแดดสาดส่องเข้ามา ครั้นปิดลงอีกครา ก็กลับกลายเป็นมืดสลัว

Chinese

李貌久久盯着眼前这扇门，听着门外响起的喇叭声，眼眶逐渐湿润。

Thai

หลี่เม่าจ้องมองบานประตูตรงหน้านิ่งอยู่นาน ฟังเสียงแตรรถที่ดังขึ้นด้านนอก ขอบตาก็ค่อยๆ รื้นน้ำตา

Chinese

爸妈义无反顾选择了这条路，一如当初他选择尝试救下那七条人命。

Thai

พ่อกับแม่เลือกเส้นทางนี้อย่างไม่ลังเล ดั่งเช่นตอนนั้นที่เขาเลือกจะพยายามช่วยชีวิตคนทั้งเจ็ดนั้น