บทที่ 126

หยั่งเชิง (1 / 1)

试探(1 / 1)

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

最后两天,趁爸妈白天上班,李貌跑去大玉那儿一待就是一整天,有时张强、赵思妤几人也会过来。

ไทย

สองวันสุดท้าย หลี่เม่าอาศัยช่วงเวลาที่พ่อแม่ไปทำงานตอนกลางวันแอบหนีไปอยู่กับต้าอวี้ทั้งวัน บางครั้งพวกจางเฉียงและจ้าวซืออวี๋ก็แวะเวียนมาด้วย

จีน

晚上则是回家睡,他倒是想天天和大玉睡一张床,但奈何没啥借口糊弄爸妈。

ไทย

ส่วนตอนกลางคืนก็กลับไปนอนที่บ้าน ใจจริงเขาอยากนอนเตียงเดียวกับต้าอวี้ทุกวัน ทว่าติดตรงที่ไม่มีข้ออ้างอะไรไปตบตาพ่อแม่ได้

จีน

每天晚上走的时候他都要叮嘱一番大玉,让她不要随便开门,晚上别出去乱逛。

ไทย

ทุกคืนก่อนจะกลับ เขาต้องคอยกำชับต้าอวี้อยู่เสมอ ไม่ให้เปิดประตูรับใครง่ายๆ และห้ามออกไปเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืน

จีน

李貌敢确定,那天晚上的人就是那个超雄,不然天底下哪会有那么巧合的事,在要出事的档口刚好碰上一个上门的贼?

ไทย

หลี่เม่ามั่นใจมากว่าคนในคืนนั้นคือเจ้าคนร้ายที่มีโครโมโซมเอกซ์วายวายคนนั้น ไม่อย่างนั้นในโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้อย่างไร ที่จู่ๆ ก็มีขโมยบุกขึ้นบ้านในช่วงเวลาที่จะเกิดเรื่องพอดี

จีน

上辈子一共死了七个人,排除大玉和夏奶奶,还剩五个。

ไทย

ชาติก่อนมีคนตายทั้งหมดเจ็ดคน หากตัดต้าอวี้กับย่าเซี่ยออกไป ก็ยังเหลืออีกห้าคน

จีน

既然确定凶手是在农村,那就暂时离那儿远远的,看能不能等到事发。

ไทย

ในเมื่อแน่ใจแล้วว่าฆาตกรอยู่ในชนบท เช่นนั้นก็อยู่ให้ห่างจากที่นั่นไว้ก่อน แล้วรอดูว่าจะเกิดเรื่องขึ้นหรือไม่

จีน

不过,事情应该已经不一样了,按照上辈子的轨迹,这会凶手已经被捉拿归案,满城风雨,可如今却什么动静都没。

ไทย

ทว่าเรื่องราวน่าจะไม่เหมือนเดิมแล้ว หากเป็นไปตามวิถีเดิมของชาติก่อน เวลานี้ฆาตกรคงถูกจับกุมดำเนินคดีจนเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมือง แต่ตอนนี้กลับเงียบเชียบไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย

จีน

对于另外那五个人,李貌无从下手,救不了,或者他内心深处也不想救。

ไทย

สำหรับอีกห้าคนที่เหลือนั้น หลี่เม่าจนปัญญาจะยื่นมือเข้าช่วย เขาช่วยไม่ได้ หรือลึกๆ ในใจอาจไม่ได้อยากช่วยเลยด้วยซ้ำ

จีน

因为他想活着,好好的活着,和大玉长长久久在一起一辈子,吵吵闹闹,结婚生子。

ไทย

เพราะเขาอยากมีชีวิตอยู่ อยากมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข อยู่เคียงข้างต้าอวี้ไปตราบนานเท่านานตลอดชีวิต มีกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่งงาน และมีลูกด้วยกัน

จีน

如果凶手一直没暴露,那也无所谓,自己会带着大玉离开这儿,去省会安居乐业,夏奶奶也可以跟去,大不了再开一本书多买一套房子。

ไทย

หากฆาตกรไม่เคยเปิดเผยตัวออกมา นั่นก็ไม่เป็นไร เขาจะพาต้าอวี้ออกจากที่นี่ ไปลงหลักปักฐานในเมืองเอกของมณฑล ย่าเซี่ยก็สามารถย้ายตามไปด้วยได้ อย่างมากที่สุดก็แค่เปิดนิยายเรื่องใหม่หาเงินซื้อบ้านเพิ่มอีกหลัง

จีน

而之所以远离事发地还让大玉继续小心翼翼,李貌也是为了以防万一,反正就最后这几天了,小心点没错。

ไทย

ส่วนเหตุผลที่อยู่ห่างจากสถานที่เกิดเหตุแล้วแต่ยังให้ต้าอวี้ระมัดระวังตัวอยู่นั้น หลี่เม่าก็แค่ทำเพื่อกันไว้ดีกว่าแก้ อย่างไรเสียก็เหลือแค่ไม่กี่วันนี้แล้ว รอบคอบไว้หน่อยย่อมไม่เสียหาย

จีน

待大玉见了爸妈后,他就能整天和她腻歪在一起,也彻底不用再担心什么。

ไทย

รอจนกระทั่งต้าอวี้ได้พบพ่อแม่ของเขาแล้ว เขาก็จะได้อยู่คลอเคลียกับเธอได้ทั้งวัน และไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกต่อไป

จีน

6月7日,周二,天朗气清。

ไทย

วันที่ 7 มิถุนายน วันอังคาร ท้องฟ้าแจ่มใสอากาศปลอดโปร่ง

จีน

“准考证,身份证,2b……”

ไทย

“บัตรประจำตัวผู้เข้าสอบ บัตรประชาชน ดินสอ 2บี…”

จีน

一大早吃完早饭,李貌仔细翻看着笔袋里的东西,生怕有什么遗漏。

ไทย

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแต่เช้าตรู่ หลี่เม่าก็ตรวจเช็กสิ่งของในกระเป๋าดินสออย่างละเอียดถี่ถ้วน เพราะกลัวว่าจะลืมอะไรไป

จีน

每年这时候好像都有考生会忘东忘西,也不知道得心大到什么地步。

ไทย

ทุกปีในช่วงเวลานี้มักจะมีผู้เข้าสอบที่หลงลืมโน่นลืมนี่อยู่เสมอ ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเป็นคนใจใหญ่สะเพร่าขนาดไหนกันแน่

จีน

“怎么样,我这身怎么样?”

ไทย

“เป็นไง ชุดนี้ของแม่เป็นยังไงบ้าง”

จีน

赵梅从房间出来,穿着一身大红色旗袍,侧面开衩到大腿,站在爷俩面前转了转,跟个小女孩似的。

ไทย

จ้าวเหมยเดินออกมาจากห้องพลางสวมกี่เพ้าสีแดงสด ผ่าข้างสูงถึงต้นขา เธอยืนหมุนตัวไปมาตรงหน้าสองพ่อลูกราวกับเด็กสาว

จีน

她原本就很漂亮,要不然也不会生出李貌这个帅比,岁月没有带走她的美,反而为她镌刻了抹别样的韵味。

ไทย

เดิมทีเธอก็เป็นคนสวยอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ให้กำเนิดหนุ่มหล่ออย่างหลี่เม่าออกมา กาลเวลาไม่ได้พรากความงดงามของเธอไป หากแต่ช่วยแต่งแต้มเสน่ห์อันน่าหลงใหลเฉพาะตัวให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

จีน

“好看!待会出去不知道的人还以为我俩是姐弟呢。”李貌夸道。

ไทย

“สวยครับ! เดี๋ยวออกไปข้างนอกคนที่ไม่รู้อาจนึกว่าพวกเราเป็นพี่น้องกันด้วยซ้ำ” หลี่เม่าเอ่ยชม

จีน

“哎呀,哪有那么夸张?!”赵梅笑的合不拢嘴,又扭头问丈夫:“好看不?”

ไทย

“แหม จะเวอร์เกินไปแล้วมั้ง?!” จ้าวเหมยยิ้มจนหุบปากไม่ลง ก่อนจะหันไปถามสามี “สวยไหม”

จีน

“好看。”李治干巴巴道。

ไทย

“สวย” หลี่จื้อตอบเสียงแห้งๆ

จีน

赵梅翻了个白眼,还是自家儿子会说话。

ไทย

จ้าวเหมยกลอกตาใส่ ยังคงเป็นลูกชายตัวเองที่พูดจาเข้าหูกว่า

จีน

“你们准备的怎么样了?”刘娟这时推门走了进来,也穿着件旗袍,不过是青绿色的,淡雅庄重,倒符合她老师的身份。

ไทย

“พวกเธอเตรียมตัวกันไปถึงไหนแล้ว” หลิวจวนผลักประตูเดินเข้ามาในเวลานี้ เธอเองก็สวมกี่เพ้าเช่นกัน ทว่าของเธอเป็นสีเขียวอมฟ้า ดูเรียบหรูสง่างาม สมกับฐานะความเป็นครู

จีน

“差不多了,小貌,东西都带齐了吧。”

ไทย

“เกือบเสร็จแล้วล่ะ เสี่ยวเม่า เอาของไปครบแล้วใช่ไหม”

จีน

“带齐了。”

ไทย

“ครบแล้วครับ”

จีน

“不行,我再帮你检查一遍。”赵梅拿过笔袋确认了一番,才道:“走吧,出发。”

ไทย

“ไม่ได้ เดี๋ยวแม่ช่วยตรวจดูให้อีกรอบ” จ้าวเหมยหยิบกระเป๋าดินสอไปตรวจดูความเรียบร้อยรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “ไปกันเถอะ ออกเดินทางได้”

จีน

外面,江新月和江兵等在电梯前,李貌客气的跟他们打了声招呼。

ไทย

ด้านนอก เจียงซินเยว่กับเจียงปิงกำลังยืนรออยู่หน้าลิฟต์ หลี่เม่าเอ่ยทักทายพวกเขาอย่างสุภาพ

จีน

他考场在二中,和江新月不在一个地方。

ไทย

สนามสอบของเขาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมสอง ซึ่งไม่ใช่ที่เดียวกับเจียงซินเยว่

จีน

说来也是倒霉,张强,大玉,张琳,赵思妤,王玥,包括江新月,她们都在本校一中,只有他被分了出去。

ไทย

จะว่าไปก็ซวยจริงๆ จางเฉียง ต้าอวี้ จางหลิน จ้าวซืออวี๋ หวังเยว่ รวมถึงเจียงซินเยว่ ทุกคนล้วนได้สอบที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งซึ่งเป็นโรงเรียนของตัวเอง มีเพียงเขาคนเดียวที่ถูกแยกออกไปสอบที่อื่น

จีน

“赵姨,你穿这身好漂亮,好年轻,待会出去别人指不定还以为我俩是姐妹呢。”江新月挽住赵梅的胳膊,赞叹道。

ไทย

“น้าจ้าวใส่ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ ดูสาวมาก เดี๋ยวออกไปข้างนอกคนอื่นอาจจะคิดว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกันก็ได้นะคะ” เจียงซินเยว่ควงแขนจ้าวเหมยพลางเอ่ยชม

จีน

她今天穿了件白色t恤衫,搭配一条浅蓝色宽松牛仔裤和帆布鞋,明媚又活泼。

ไทย

วันนี้เธอสวมเสื้อยืดสีขาว แมตช์กับกางเกงยีนทรงหลวมสีฟ้าอ่อนและรองเท้าผ้าใบ ดูสดใสและมีชีวิตชีวา

จีน

赵梅不动声色瞥了眼儿子,“新月真会夸人。”

ไทย

จ้าวเหมยแอบเหลือบมองลูกชายอย่างแนบเนียน “ซินเยว่ปากหวานจังเลยนะ”

จีน

“你这孩子,也没见你这么夸过我。”刘娟凑趣道。

ไทย

“เด็กคนนี้นี่ ไม่เห็นเคยชมแม่แบบนี้บ้างเลย” หลิวจวนแซวขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี

จีน

“哎呀,妈你也很漂亮。”江新月又用左手挽住刘娟,一手一个,“咱们出去就是三姐妹。”

ไทย

“โธ่ แม่ก็สวยมากเหมือนกันค่ะ” เจียงซินเยว่ใช้มือซ้ายควงแขนหลิวจวนไว้อีกข้าง แขนข้างละคน “พวกเราออกไปข้างนอกก็เป็นสามสาวพี่น้องเลยค่ะ”

จีน

“没大没小!”刘娟笑着轻拍了下她手背。

ไทย

“ลามปามใหญ่แล้ว!” หลิวจวนหัวเราะพลางตบหลังมือเธอเบาๆ

จีน

李貌瞅着三个女人言笑晏晏,心中暗叹,女人啊,甭管到了哪个年龄段,都喜欢被夸。

ไทย

หลี่เม่ามองดูผู้หญิงทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน พลางทอดถอนใจในใจ ผู้หญิงนี่นะ ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยไหนก็ชอบให้คนชมทั้งนั้น

จีน

不过,江新月这什么意思,明知道他有女朋友了还这么巴结自己老妈,看来是还没死心啊。

ไทย

แต่ว่าเจียงซินเยว่หมายความว่ายังไงกัน ทั้งที่รู้เต็มอกว่าเขามีแฟนแล้ว แต่ก็ยังประจบประแจงแม่ของเขาขนาดนี้ ดูท่าคงจะยังไม่ยอมถอดใจสินะ

จีน

哼,等我把大玉带回家看你怎么办。

ไทย

หึ คอยดูเถอะ ถ้าฉันพาต้าอวี้กลับบ้านเมื่อไหร่ อยากรู้จริงว่าจะทำหน้ายังไง

จีน

不过话说回来,江新月一直没向自己父母打小报告,应该也是怕赵梅得知楚红玉的存在,毕竟大玉哪哪儿都比她优秀。

ไทย

แต่จะว่าไป การที่เจียงซินเยว่ไม่เคยแอบฟ้องพ่อแม่ของเขาเลย ก็น่าจะเพราะกลัวว่าจ้าวเหมยจะรู้เรื่องการมีตัวตนอยู่ของฉู่หงอวี้เช่นกัน ในเมื่อต้าอวี้ทั้งเก่งและดีกว่าเธอทุกอย่าง

จีน

下了电梯,俩家人在楼下互相鼓励一番,然后各自开车送孩子们前往考场。

ไทย

เมื่อลงจากลิฟต์ สองครอบครัวก็ให้กำลังใจซึ่งกันและกันที่ชั้นล่าง จากนั้นต่างฝ่ายต่างขับรถพาเด็กๆ มุ่งหน้าไปยังสนามสอบ

จีน

李貌家有辆20多万的凯迪拉克,平时他爸妈上班代步开。

ไทย

ที่บ้านของหลี่เม่ามีรถคาดิลแลกคันละสองแสนกว่าหยวนอยู่หนึ่งคัน ปกติพ่อกับแม่ใช้ขับไปทำงาน

จีน

路上,车窗摇下半扇,六月有些炎热的空气吹拂着脸颊,不时可以看见有家长骑着电瓶车载着自家孩子奔赴“战场”。

ไทย

ระหว่างทาง กระจกรถเลื่อนลงมาครึ่งบาน สายลมที่ค่อนข้างร้อนระอุในเดือนมิถุนายนพัดผ่านแก้ม มองเห็นผู้ปกครองขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าพาลูกหลานของตนมุ่งหน้าสู่ “สมรภูมิรบ” อยู่เป็นระยะ

จีน

电瓶车后座上,有人在吃早饭,有人拿着本书在背即将开考的语文,有的人和他一样在发呆……

ไทย

บนเบาะหลังของรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า บางคนกำลังกินอาหารเช้า บางคนถือหนังสือท่องวิชาภาษาจีนที่กำลังจะเริ่มสอบ และบางคนก็เหม่อลอยเหมือนกับเขา…

จีน

尽管上辈子已经经历过一次,李貌还是不免突然紧张起来,他又仔细检查了遍手中的文具袋。

ไทย

แม้ว่าชาติก่อนจะเคยผ่านประสบการณ์นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่หลี่เม่าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาจึงตรวจดูถุงเครื่องเขียนในมืออย่างละเอียดอีกรอบ

จีน

赵梅坐在副驾驶的位置,注意力一直都在李貌身上,见他情绪好像有点不对,不由开口安慰道。

ไทย

จ้าวเหมยนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ สายตาจับจ้องอยู่ที่หลี่เม่าตลอดเวลา เมื่อเห็นท่าทางของเขาดูแปลกไป จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบใจ

จีน

“跟平时模考一样,正常发挥就行。就算稍有失误,咱也能上个顶级985,别怕。”

ไทย

“ทำเหมือนตอนสอบจำลองตามปกตินั่นแหละ แสดงฝีมือตามปกติก็พอ ต่อให้ผิดพลาดไปนิดหน่อย เราก็ยังเข้ามหาวิทยาลัย 985 ชั้นนำได้อยู่ดี ไม่ต้องกลัวนะ”

จีน

李治打着方向盘,瞥了眼后视镜,心里腹诽哪有这么安慰孩子的,转移话题问:“你想好上哪所大学了没?”

ไทย

หลี่จื้อจับพวงมาลัยพลางเหลือบมองกระจกมองหลัง ในใจแอบบ่นว่าใครเขาปลอบลูกแบบนั้นกัน ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อถามว่า “ลูกคิดไว้หรือยังว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยไหน”

จีน

“科大。”李貌毫不犹豫,脱口而出。

ไทย

“เคอต้าครับ” หลี่เม่าโพล่งตอบทันทีโดยไม่ลังเล

จีน

“想好了?”

ไทย

“คิดดีแล้วเหรอ”

จีน

“想好了,我不想离你们太远。”他说的情真意切。

ไทย

“คิดดีแล้วครับ ผมไม่อยากอยู่ไกลจากพ่อกับแม่” เขาพูดออกมาด้วยความจริงใจ

จีน

赵梅刚才还有些可惜儿子不去那两所顶尖大学,现在一听这话,立马高兴起来。

ไทย

เมื่อครู่จ้าวเหมยยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่ลูกชายไม่ไปเรียนสองมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ แต่พอได้ยินคำพูดนี้ เธอก็ดีใจขึ้นมาทันที

จีน

“挺好,离家近点好,妈能多见见你。”

ไทย

“ดีแล้ว อยู่ใกล้บ้านน่ะดี แม่จะได้ไปหาลูกบ่อยๆ”

จีน

李貌眼珠子一转,决定先试探下他们的态度,顺便为大玉跟他们的见面铺垫铺垫,语不惊人死不休道:“到时候我谈女朋友你们还能去帮忙带带孩子。”

ไทย

หลี่เม่ากลอกตาไปมา ตัดสินใจลองหยั่งเชิงท่าทีของพวกเขาดูเสียก่อน อีกทั้งยังถือโอกาสปูทางสำหรับการพาต้าอวี้มาพบพ่อแม่ จึงเอ่ยคำพูดชวนตกตะลึงขึ้นมาว่า “ถึงตอนนั้นถ้าผมมีแฟน พ่อกับแม่จะได้ไปช่วยเลี้ยงหลานได้ด้วยไงครับ”

จีน

“对……什么?你说什么,再说一遍!”赵梅霍地扭头看他。

ไทย

“ใช่… อะไรนะ ลูกว่ายังไงนะ พูดใหม่อีกทีซิ!” จ้าวเหมยหันขวับมามองเขาทันควัน

จีน

“我说,到时候谈女朋友你们也能去帮忙带带孩子。”

ไทย

“ผมบอกว่า ถึงตอนนั้นถ้ามีแฟน พ่อกับแม่ก็จะได้ไปช่วยเลี้ยงหลานด้วยไงครับ”

จีน

李貌声音不如第一次洪亮,可赵梅和李治清清楚楚的听见了。

ไทย

เสียงของหลี่เม่าไม่ได้ดังเท่าครั้งแรก ทว่าจ้าวเหมยกับหลี่จื้อกลับได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

จีน

他们彼此对视一眼,某根神经忽然跳了一下,都看到了对方眼里的蠢蠢欲动。

ไทย

ทั้งสองคนสบตากัน ความรู้สึกบางอย่างพลันกระตุกวูบ ต่างฝ่ายต่างมองเห็นประกายความตื่นเต้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในแววตาของกันและกัน

จีน

孙子?或者孙女?

ไทย

หลานชาย? หรือว่าหลานสาว?

จีน

对啊,儿子快要上大学了,那离结婚生子好像也不远了,听说现在在大学就可以生孩子了。

ไทย

นั่นสิ ลูกชายกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เช่นนั้นเรื่องแต่งงานมีลูกก็ดูเหมือนจะไม่ไกลเกินเอื้อม ได้ยินว่าเดี๋ยวนี้เรียนมหาวิทยาลัยก็มีลูกได้แล้วด้วย

จีน

嘶!含饴弄孙的生活原来离他们这么近!

ไทย

ซี้ด! ชีวิตที่ได้เลี้ยงดูอุ้มชูหลานตัวน้อย ที่แท้อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง!

จีน

“这……会不会太快了?”赵梅已经开始乐呵呵幻想未来带孙子孙女的生活了,嘴上却言不由衷。

ไทย

“นี่… มันจะไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอ” จ้าวเหมยเริ่มจินตนาการถึงชีวิตการเลี้ยงหลานในอนาคตอย่างมีความสุขแล้ว ทว่าปากกลับพูดไปอีกอย่าง

จีน

“我就随口说说。”

ไทย

“ผมแค่พูดเล่นเฉยๆ ครับ”

จีน

父母的表情变化李貌看在眼里,差不多已经摸清他们的态度,遂不想再继续讨论这个话题。

ไทย

หลี่เม่ามองเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของพ่อแม่ทั้งหมด และจับทางท่าทีของพวกเขาได้เกือบหมดแล้ว จึงไม่อยากพูดถึงหัวข้อนี้ต่ออีก

จีน

这么一打岔,他面对高考的紧张情绪倒是缓解不少。

ไทย

พอถูกขัดจังหวะด้วยเรื่องนี้ ความตึงเครียดต่อการสอบเกาเข่าของเขาก็ผ่อนคลายลงไปมาก

จีน

赵梅却突然急了,不是,我也就随口说说,孙子孙女就没了?

ไทย

แต่จ้าวเหมยกลับร้อนใจขึ้นมาทันที ไม่สิ แม่ก็แค่พูดไปตามน้ำ แล้วหลานชายหลานสาวก็ปลิวหายไปเลยงั้นเหรอ?

จีน

还想再说些什么,瞥见丈夫使的眼色,她硬生生压住了继续询问的欲望,不断提醒自己——儿子今天要高考,今天他最大。

ไทย

คิดจะถามอะไรต่ออีกสักหน่อย แต่เมื่อเหลือบเห็นสายตาที่สามีส่งสัญญาณมา เธอจึงจำต้องข่มความอยากถามต่อเอาไว้ และคอยเตือนสติตัวเองซ้ำๆ ว่า—วันนี้ลูกชายต้องสอบเกาเข่า วันนี้เขาสำคัญที่สุด

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน