เด็กยังอยู่นะ มันดูไม่ดี!

Chinese

“你干啥坏事了？跟哥说说。”李貌在一旁八卦。

Thai

“ไปทำเรื่องซนอะไรมาล่ะ? เล่าให้พี่ฟังหน่อยซิ” หลี่เม่าถามซอกแซกอยู่ข้างๆ

Chinese

女孩不说话。

Thai

เด็กหญิงไม่พูดอะไร

Chinese

大玉蹲在地上，给毛巾浸湿，又拎干，帮她擦了擦脸，“怎么了，能给姐说说吗？”

Thai

ต้าอวี้คุกเข่าลงกับพื้น ชุบผ้าขนหนูให้เปียกแล้วบิดให้แห้ง ช่วยเช็ดหน้าให้เด็กหญิง “เป็นอะไรไป เล่าให้พี่ฟังได้ไหม?”

Chinese

“碗，碗摔碎了……”小女孩结结巴巴道。

Thai

“ชะ…ชาม ชามแตกค่ะ…” เด็กหญิงตัวน้อยพูดตะกุกตะกัก

Chinese

“嘿，你这小孩，为什么你大玉姐姐问就说，我问就不说话？”李貌颇为郁闷。

Thai

“เฮ้ เด็กคนนี้นี่ ทำไมพอพี่ต้าอวี้ของเธอถามถึงยอมบอก พอฉันถามถึงไม่พูดล่ะ?” หลี่เม่ารู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

Chinese

“人家第一次见你，不熟。”

Thai

“เขาก็เพิ่งเคยเจอนายครั้งแรก ยังไม่คุ้นเคยนี่”

Chinese

楚红玉又给女孩洗了洗双手，然后把毛巾扔盆里，起身领着人往屋里走。

Thai

ฉู่หงอวี้ล้างมือทั้งสองข้างให้เด็กหญิงอีกรอบ จากนั้นก็โยนผ้าขนหนูลงในกะละมัง ลุกขึ้นจูงมือพาเดินเข้าไปในบ้าน

Chinese

嘿，这妮子现在和他相处是越来越随意了，李貌索性用凉水也洗了把脸。

Thai

เฮอะ ยัยเด็กคนนี้เดี๋ยวนี้สนิทสนมเป็นกันเองกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ หลี่เม่าจึงกวักน้ำเย็นล้างหน้าล้างตาไปด้วยเสียเลย

Chinese

“拿着，哥哥给你零食吃，咱们熟悉一下？”李貌进屋放好盆，从书包里掏出一袋薯片诱惑人家。

Thai

“เอาไปสิ พี่ให้ขนมกิน พวกเราจะได้สนิทกันไง?” หลี่เม่าเดินเข้าบ้านไปวางกะละมัง แล้วหยิบมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งออกมาจากกระเป๋านักเรียนเพื่อล่อตาล่อใจ

Chinese

大玉可不惯着他，一把夺过撕开，“给，吃吧，来坐姐姐身边。”

Thai

ต้าอวี้ไม่ยอมตามใจเขา คว้าเอาไปฉีกซองทันที “เอาไป ทานสิ มานั่งข้างพี่นี่มา”

Chinese

女孩眼睛直勾勾盯着那袋零食，狠狠咽了口口水，艰难的摇了摇头。

Thai

เด็กหญิงจ้องถุงขนมนั้นตาไม่กะพริบ กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก แล้วส่ายหน้าอย่างยากลำบาก

Chinese

楚红玉见状直接拈起一片送她嘴边，“啊～”

Thai

ฉู่หงอวี้เห็นแบบนั้นจึงหยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วยื่นไปที่ริมฝีปากของเธอ “อ้า~”

Chinese

“谢，谢谢。”女孩攥着衣角，抿了抿嘴唇，先道谢，然后张嘴咬了一小口，很慢很慢的咀嚼着，仿若在吃什么山珍海味，不舍得一下子吃完。

Thai

“ขะ…ขอบคุณค่ะ” เด็กหญิงกำชายเสื้อ เม้มริมฝีปาก กล่าวขอบคุณก่อน แล้วจึงอ้าปากกัดไปคำเล็กๆ เคี้ยวช้าๆ อย่างยิ่ง ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส ไม่ยอมกินให้หมดในคราวเดียว

Chinese

“别光谢姐姐啊，也谢谢我。”李貌板着脸故作不满。

Thai

“อย่าขอบคุณแต่พี่สาวสิ ขอบคุณพี่ด้วย” หลี่เม่าทำหน้าตึงแกล้งทำเป็นไม่พอใจ

Chinese

“别管他，拿着，这还有很多呢。”大玉瞪了他一眼，拍拍床边，“别站着，来这坐。”

Thai

“ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก ถือไว้สิ ตรงนี้ยังมีอีกเยอะแยะ” ต้าอวี้ถลึงตาใส่เขา พลางตบลงบนขอบเตียง “อย่ายืนอยู่เลย มานั่งตรงนี้สิ”

Chinese

女孩又摇了摇头，待嘴里的东西咽下去才小声说道：“疼……”

Thai

เด็กหญิงส่ายหน้าอีกครั้ง รอจนกลืนของในปากลงไปแล้วถึงพูดเสียงเบา “เจ็บ…”

Chinese

紧接着她又侧身垂着脑袋对李貌低低道：“谢谢。”

Thai

จากนั้นเธอก็เอียงตัวก้มหน้าลงแล้วพูดกับหลี่เม่าเสียงแผ่ว “ขอบคุณค่ะ”

Chinese

李貌蹙眉瞥了眼女孩身后，和楚红玉对视一眼，大玉朝外面努努嘴，他便自觉走了出去，顺带把门也帮忙带上。

Thai

หลี่เม่าขมวดคิ้วเหลือบมองด้านหลังของเด็กหญิง แล้วสบตากับฉู่หงอวี้ ต้าอวี้พยักพเยิดหน้าไปทางข้างนอก เขาจึงรู้หน้าที่เดินออกไป พร้อมกับช่วยปิดประตูให้

Chinese

熊孩子惹事，家长一般象征性打两下就完了，可如今看这情况，事情好像不简单啊。

Thai

ปกติเวลาเด็กดื้อก่อเรื่อง ผู้ปกครองก็มักจะตีสองสามทีพอเป็นพิธีก็จบแล้ว แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เรื่องราวคงไม่ง่ายดายขนาดนั้น

Chinese

夏奶奶就坐在隔壁门前的小板凳上走神，李貌拎了个凳子默默坐她旁边，也没出声打扰。

Thai

ย่าเซี่ยนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งตัวเล็กหน้าประตูข้างบ้าน หลี่เม่ายกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างๆ เงียบๆ โดยไม่ส่งเสียงรบกวน

Chinese

沉默半晌，夏奶奶忽道：“她洗碗的时候摔碎了一只碗。”

Thai

นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ย่าเซี่ยก็เอ่ยขึ้นมากะทันหัน “ตอนที่เธอล้างชาม ทำชามแตกไปใบหนึ่ง”

Chinese

李貌闻言心里更加疑惑，就一只碗，不至于吧。

Thai

พอหลี่เม่าได้ยินในใจยิ่งสงสัย แค่ชามใบเดียว ไม่ถึงขนาดนั้นกระมัง

Chinese

“我去的时候，她奶奶正拿着个鞋底死命打她屁股，小丫头哭的一把鼻涕一把泪，却死死抿着嘴不叫唤。”

Thai

“ตอนที่ย่าไป ย่าของเธอกำลังเอาพื้นรองเท้าฟาดก้นเธออย่างเอาเป็นเอาตาย เด็กน้อยร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก แต่กลับกัดฟันเม้มปากแน่นไม่ยอมส่งเสียงร้องสักแอะ”

Chinese

夏奶奶似是想起了什么，浑浊的双眼覆上一层水雾，好像愈加苍老了。

Thai

ย่าเซี่ยคล้ายกับนึกถึงเรื่องอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาฝ้าฟางถูกเคลือบด้วยม่านน้ำตา ดูราวกับจะแก่ชราลงไปอีก

Chinese

“就一只碗，不至于吧？”李貌把疑惑问了出来。

Thai

“แค่ชามใบเดียว ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับ?” หลี่เม่าถามความสงสัยออกไป

Chinese

“是啊，一只碗而已，不至于的。”夏奶奶的嘴唇开始颤抖，眼泪顺着皱褶的皮肤蜿蜒滑落，“可是，谁让她是个女孩呢？谁让她偏偏是个女孩呢！”

Thai

“นั่นสินะ ชามใบเดียวแท้ๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” ริมฝีปากของย่าเซี่ยเริ่มสั่นระริก น้ำตาไหลรินคดเคี้ยวไปตามผิวหนังที่เหี่ยวย่น “แต่ว่า ใครใช้ให้เธอเกิดเป็นเด็กผู้หญิงล่ะ? ใครใช้ให้เธอเกิดมาเป็นเด็กผู้หญิงกันเล่า!”

Chinese

李貌死死蹙着眉头，觉着太匪夷所思，重男轻女？这都2016年了，还有这一套？！

Thai

หลี่เม่าขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป ค่านิยมรักลูกชายดูแคลนลูกสาวอย่างนั้นเหรอ? นี่มันปี 2016 เข้าไปแล้ว ยังมีเรื่องพรรค์นี้อยู่อีกเรอะ?!

Chinese

而且，夏奶奶为什么会这么伤心，难道她儿时也因为是女儿身……

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมย่าเซี่ยถึงได้เสียใจขนาดนี้ หรือว่าตอนเด็กๆ ย่าเองก็เพราะเกิดเป็นผู้หญิงเหมือนกัน…

Chinese

忽地，他想到了大玉，霍地扭头看向夏奶奶，不会吧？！

Thai

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงต้าอวี้ขึ้นมา จึงหันขวับไปมองย่าเซี่ย คงไม่ใช่หรอกนะ?!

Chinese

夏奶奶仿佛知道他在想什么，点了点头，眼泪越流越多。

Thai

ย่าเซี่ยราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงพยักหน้า น้ำตายิ่งไหลรินออกมามากขึ้น

Chinese

“大玉她爷爷，还有我，我们，我们都对不起她，对不起她啊！”

Thai

“ปู่ของต้าอวี้ แล้วก็ย่า พวกเรา…พวกเราผิดต่อเธอ รู้สึกผิดต่อเธอเหลือเกิน!”

Chinese

李貌沉默，扭头看了眼那边紧闭的房门，心疼又愤怒，可又因为是夏奶奶，愤怒只能压在心里，变成了憋屈。

Thai

หลี่เม่านิ่งเงียบ หันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิทตรงนั้น ทั้งเจ็บปวดใจทั้งโกรธเคือง แต่เพราะเป็นย่าเซี่ย ความโกรธจึงทำได้เพียงสะกดไว้ในใจ กลายเป็นความอึดอัดคับแค้น

Chinese

他从小就是家里的独生子，爸妈疼，爷奶宠，就算犯错挨打，大人们也只是象征性拿鞋子打几下屁股。

Thai

เขาเป็นลูกคนเดียวของบ้านมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่รัก ปู่ย่าตามใจ ต่อให้ทำผิดจนถูกตี ผู้ใหญ่ก็แค่เอาพื้นรองเท้าฟาดก้นสองสามทีพอเป็นพิธีเท่านั้น

Chinese

就这几下打还有水分，不是收了力道，就是往衣服上面打。每次打得啪啪响，实际上一点都不疼。

Thai

ขนาดที่ตีไม่กี่ทีนี้ยังมีหยวนๆ ให้อีก ไม่ยั้งแรงไว้ ก็ตีโดนแต่เสื้อผ้า ตีดังเพียะๆ ทุกครั้ง แต่แท้จริงแล้วไม่ได้เจ็บเลยสักนิด

Chinese

因此，他没资格胡咧咧说什么和大玉感同身受，也压根想象不到她儿时有多苦。

Thai

ดังนั้น เขาจึงไม่มีสิทธิ์มาพูดจาเพ้อเจ้อว่าเข้าใจความรู้สึกของต้าอวี้ และยิ่งจินตนาการไม่ออกเลยว่าตอนเด็กๆ เธอต้องทนทุกข์ลำบากขนาดไหน

Chinese

独生女，爷奶重男轻女，父母出门打工杳无音讯，每想一条，李貌心里就会疼的抽抽一下。

Thai

เป็นลูกสาวคนเดียว ปู่ย่ารักลูกชายดูแคลนลูกสาว พ่อแม่ออกไปทำงานต่างถิ่นไร้ข่าวคราว พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ทีไร หัวใจของหลี่เม่าก็เจ็บแปลบขึ้นมาทุกที

Chinese

“小貌，奶奶对不住她，奶奶愧对她的恐怕这辈子都没法还了。”

Thai

“เสี่ยวเม่า ย่าผิดต่อเธอ ความรู้สึกผิดที่ย่ามีต่อเธอคงชดใช้ไม่หมดในชาตินี้แล้ว”

Chinese

夏奶奶握住李貌的手，继续道：“我老人家唯一能做的，就是替她找个好人家，让她下半辈子享享清福。”

Thai

ย่าเซี่ยกุมมือหลี่เม่าไว้ แล้วพูดต่อ “สิ่งเดียวที่คนแก่อย่างย่าทำได้ ก็คือหาครอบครัวที่ดีให้เธอ ให้ชีวิตครึ่งหลังของเธอได้เสวยสุขสบายบ้าง”

Chinese

李貌点点头，这才明白为什么夏奶奶第一次见面就问他要老婆不要。

Thai

หลี่เม่าพยักหน้า ถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมตอนเจอกันครั้งแรก ย่าเซี่ยถึงถามเขาว่าอยากได้เมียไหม

Chinese

“咯吱”一声，小屋门被拉开，但没人出来。

Thai

เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูห้องหลังเล็กถูกเปิดออก แต่ไม่มีใครเดินออกมา

Chinese

他缓步走到门前，见大玉通红着眼睛坐在床上，那女孩正手足无措站她旁边。

Thai

เขาค่อยๆ ก้าวไปที่หน้าประตู เห็นต้าอวี้นัยน์ตาแดงก่ำนั่งอยู่บนเตียง เด็กหญิงคนนั้นกำลังยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ เธอ

Chinese

“你叫什么名字？”李貌蹲下身子，轻声问。

Thai

“เธอชื่ออะไรเหรอ?” หลี่เม่าย่อตัวลงนั่ง ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

Chinese

可能是零食诱惑起了作用，女孩这次回答了他的问题：“胡颖。”

Thai

อาจเป็นเพราะการล่อด้วยขนมได้ผล คราวนี้เด็กหญิงจึงยอมตอบคำถามของเขา “หูอิ่งค่ะ”

Chinese

李貌适可而止，没再多问什么其他的，他不至于为了满足自己的好奇心让人家重新扒开自己的伤口。

Thai

หลี่เม่ารู้ว่าควรหยุดแต่เพียงเท่านี้ ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีก เขาไม่ถึงกับต้องให้คนอื่นมาเปิดแผลใจซ้ำเพียงเพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง

Chinese

“那我以后就叫你小颖了。”

Thai

“งั้นต่อไปนี้พี่เรียกเธอว่าเสี่ยวอิ่งนะ”

Chinese

他摸了摸她的脑袋，然后起身，也摸了摸大玉的脑袋。

Thai

เขาลูบศีรษะของเธอ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน แล้วลูบศีรษะของต้าอวี้เช่นกัน

Chinese

楚红玉顺势一把抱住了他。

Thai

ฉู่หงอวี้คว้ากอดเขาไว้ทันทีตามจังหวะนั้น

Chinese

一人站着，一人坐着，她头刚好埋在他的肚子上。

Thai

คนหนึ่งยืน คนหนึ่งนั่ง ศีรษะของเธอซุกอยู่ที่หน้าท้องของเขาพอดี

Chinese

“带她一起出去玩会吧。”李貌揉了揉大玉的头发。

Thai

“พาเธอออกไปเล่นข้างนอกสักพักเถอะ” หลี่เม่าขยี้ผมของต้าอวี้เบาๆ

Chinese

“嗯。”她闷闷道，却没动静。

Thai

“อืม” เธอตอบเสียงอู้อี้ ทว่ายังคงนิ่งเฉย

Chinese

李貌就一动不动站在原地任由她抱着。

Thai

หลี่เม่าจึงยืนนิ่งอยู่กับที่ปล่อยให้เธอกอดอยู่อย่างนั้น

Chinese

胡颖愈加手足无措，垂头不敢看他们。

Thai

หูอิ่งยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ ก้มหน้าลงไม่กล้ามองพวกเขา

Chinese

“行了，孩子还在呢，影响不好！”

Thai

“พอแล้วน่า เด็กยังอยู่นะ เสียภาพพจน์หมด!”

Chinese

这话果然有用，大玉一把松开他，瞥了眼胡颖，小脸微微一红，手又不动声色在李貌腰上揪了一把，嘀咕道：“没个正经。”

Thai

คำพูดนี้ได้ผลจริงๆ ต้าอวี้ปล่อยมือจากเขาทันที เหลือบมองหูอิ่ง ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย มือแอบหยิกเข้าที่เอวของหลี่เม่าอย่างแนบเนียน พลางพึมพำ “ทำเป็นพูดดีไปได้”

Chinese

“走，小颖，姐姐带你出去玩儿。”

Thai

“ไปเถอะเสี่ยวอิ่ง พี่พาออกไปเล่นข้างนอกนะ”

Chinese

李貌跟在两人身后，疼的直咧嘴，大玉怎么这么快就觉醒了女人的天赋神通，看来自己以后得做好长期被揪的准备。

Thai

หลี่เม่าเดินตามหลังทั้งสองคนไป เจ็บจนต้องยิ้มแหย ต้าอวี้ปลุกพลังพรสวรรค์ตามธรรมชาติของผู้หญิงได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ ดูท่าว่าต่อไปตนเองต้องเตรียมใจรับมือกับการถูกหยิกไปอีกนานเสียแล้ว

Chinese

至于不正经，只要能让大玉开心，他一直不正经下去都行，自己还能顺便占占便宜什么的。

Thai

ส่วนเรื่องไม่จริงจังนั้น ขอแค่ทำให้ต้าอวี้มีความสุขได้ ต่อให้เขาจะไม่จริงจังแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็ยังได้ แถมยังได้ถือโอกาสฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งอะไรทำนองนั้นด้วย

Chinese

夏奶奶还坐在门前，已经收拾好情绪，丝毫看不出刚才哭过。

Thai

ย่าเซี่ยยังคงนั่งอยู่หน้าประตู จัดการอารมณ์ตนเองเรียบร้อยแล้ว ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเพิ่งร้องไห้มาเมื่อครู่

Chinese

说是出去玩，其实就是在自家门前做点小游戏，跳绳，跳格子，抓石子之类的。

Thai

บอกว่าออกไปเล่น แต่จริงๆ แล้วก็แค่เล่นเกมเล็กๆ น้อยๆ หน้าบ้านตัวเอง อย่างกระโดดเชือก ตั้งเต หยอดหลุม หรือเก็บก้อนหินพวกนั้น

Chinese

不过看小颖的情况，被打的确实不轻，行动不是很方便。

Thai

แต่ดูจากสภาพของเสี่ยวอิ่งแล้ว ถูกตีหนักไม่เบาจริงๆ เคลื่อนไหวร่างกายไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

Chinese

最后几人索性拿了张白纸，在上面横竖画上密密麻麻的格子，然后用铅笔玩起了五子棋。

Thai

ในที่สุดทั้งสามคนจึงหยิบกระดาษขาวมาแผ่นหนึ่ง ตีเส้นตารางแนวนอนแนวตั้งถี่ๆ บนกระดาษ แล้วใช้ดินสอเล่นหมากล้อมห้าเม็ดกัน

Chinese

李貌象棋不行，五子棋还是很厉害的，不过为了逗两女生开心，故意藏拙，让她们乐呵呵赢了一下午。

Thai

หลี่เม่าเล่นหมากรุกจีนไม่เก่ง แต่หมากเรียงห้าเก่งกาจมาก ทว่าเพื่อเอาใจสองสาวให้มีความสุข จึงแกล้งเล่นอ่อน ปล่อยให้พวกเธอชนะอย่างเบิกบานใจไปทั้งบ่าย

Chinese

三人在那个破旧的书桌前，边吃零食边下棋，倒是别有一番乐趣。

Thai

ทั้งสามคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเก่าๆ ตัวนั้น พลางกินขนมพลางเล่นหมากกระดาน นับว่ามีรสชาติความสนุกไปอีกแบบ

Chinese

小颖傍晚回的家，说是要回去给奶奶做晚饭。

Thai

เสี่ยวอิ่งกลับบ้านตอนพลบค่ำ บอกว่าจะต้องกลับไปทำอาหารเย็นให้คุณย่า

Chinese

别人的家事，李貌他们不好插手，只叮嘱她下星期还来玩。

Thai

เรื่องในครอบครัวคนอื่น พวกหลี่เม่าไม่สะดวกจะก้าวก่าย ได้แต่กำชับเธอว่าสัปดาห์หน้าให้มาเล่นอีก

Chinese

可能是下午表现的非常不错，大玉晚上吃饭的时候头一次主动给李貌夹起了菜，嗯，当着夏奶奶的面。

Thai

อาจเป็นเพราะช่วงบ่ายทำผลงานได้ดีมาก ตอนกินข้าวเย็น ต้าอวี้จึงเป็นฝ่ายคีบกับข้าวให้หลี่เม่าเป็นครั้งแรก อื้ม ต่อหน้าย่าเซี่ยเสียด้วย