สามี (ตอนจบ)

Chinese

大玉眼巴巴看着大门，水润的桃花眼里透着迫不及待。

Thai

ต้าอวี้มองประตูใหญ่ตาละห้อย ในดวงตาดอกท้ออันฉ่ำน้ำฉายแววแทบจะรอไม่ไหว

Chinese

张琳这时扯着嗓子喊：“你们是谁啊？今天干嘛来了？”

Thai

จางหลินตะโกนส่งเสียงดังขึ้นในตอนนั้น “พวกนายเป็นใครกัน วันนี้มาทำอะไรกันเหรอ?”

Chinese

外面传来李貌和他伴郎团的声音：“接新娘！”

Thai

ด้านนอกมีเสียงของหลี่เม่าและกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวตะโกนเข้ามา “มารับเจ้าสาว!”

Chinese

伴娘隔门齐喊：“众里寻她千百度，给个红包不耽误。心有灵犀一点通，没有红包说不通。”

Thai

บรรดาเพื่อนเจ้าสาวประสานเสียงตะโกนผ่านประตู “ตามหานางในดวงใจนับพันครา มอบอั่งเปามาอย่าให้เสียเวลา ใจตรงกันผูกพันลึกซึ้ง ไม่มีอั่งเปามาก็คุยกันไม่รู้เรื่อง!”

Chinese

下一秒，底下门缝里涌进一大片红包。

Thai

วินาทีต่อมา ซองอั่งเปากองโตก็ถูกสอดทะลักเข้ามาตามร่องใต้ประตู

Chinese

几个伴娘很快手都快拿不下了。

Thai

เพื่อนเจ้าสาวหลายคนรับจนมือแทบจะถือไม่ไหว

Chinese

“够了够了，开门。”

Thai

“พอแล้วๆ เปิดประตู”

Chinese

门打开，露出外面的一大票人。

Thai

ประตูเปิดออก เผยให้เห็นผู้คนกลุ่มใหญ่ด้านนอก

Chinese

当先是穿着跟大玉配套秀禾的李貌，旁边是西装革履的一群伴郎。

Thai

คนแรกสุดคือหลี่เม่าที่สวมชุดซิ่วเหอเข้าคู่กับต้าอวี้ ด้านข้างคือกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวในชุดสูทรองเท้าหนัง

Chinese

后面，关大爷、张磊、张建鹏、书记、杨教授、胡颖、张乐怡、郑卫国……

Thai

ถัดไปด้านหลังมี ลุงกวน, จางเหล่ย, จางเจี้ยนเผิง, เลขาธิการพรรค, ศาสตราจารย์หยาง, หูอิ่ง, จางเล่ออี๋, เจิ้งเว่ยกั๋ว…

Chinese

订婚时来的人这次也都来了。

Thai

คนที่เคยมาร่วมงานหมั้นครั้งนั้น คราวนี้ก็มากันครบทุกคน

Chinese

“等等！想接走新娘没问题，先回答我们几个小问题。”

Thai

“เดี๋ยวก่อน! อยากรับตัวเจ้าสาวไปก็ไม่มีปัญหา แต่ต้องตอบคำถามพวกเราสักสองสามข้อก่อน”

Chinese

张琳走着流程。

Thai

จางหลินดำเนินตามขั้นตอน

Chinese

李貌看向那边的新娘，两人隔空对视，大玉缓缓抬起了两只胳膊。

Thai

หลี่เม่ามองไปยังเจ้าสาวตรงนั้น ทั้งสองสบตากันข้ามระยะห่าง ต้าอวี้ค่อยๆ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้น

Chinese

“先让我过去，我再回答问题。”

Thai

“ให้ฉันเข้าไปก่อน แล้วฉันค่อยตอบคำถาม”

Chinese

伴娘都看到了大玉的动作，只能让开路。

Thai

เพื่อนเจ้าสาวทุกคนเห็นท่าทางของต้าอวี้ จึงได้แต่ยอมเปิดทางให้

Chinese

李貌刚来到大玉身边，便被她一把抱住。

Thai

หลี่เม่าเพิ่งเดินมาถึงข้างกายต้าอวี้ ก็ถูกเธอโผเข้ากอดหมับ

Chinese

“老婆，怎么了？”

Thai

“ภรรยา เป็นอะไรไปเหรอ?”

Chinese

“想你了！”大玉仰着脑袋，秋水般的明眸看着他。

Thai

“คิดถึงนาย!” ต้าอวี้เงยหน้าขึ้น ดวงตากระจ่างใสดุจสายน้ำสารททอดมองเขา

Chinese

“我这就把你接走！”

Thai

“ฉันจะมารับเธอไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

Chinese

李貌任由她抱着，把手捧花送给她，看向伴娘们：“放马过来吧！”

Thai

หลี่เม่ายอมให้เธอกอด ยื่นช่อดอกไม้ในมือให้เธอ แล้วหันไปมองบรรดาเพื่อนเจ้าสาว “เข้ามาได้เลย!”

Chinese

“30秒说出5个对新娘的昵称！”

Thai

“ภายใน 30 วินาที บอกชื่อเล่นที่ใช้เรียกเจ้าสาวมา 5 ชื่อ!”

Chinese

“大玉，龟龟，宝宝，孩子他妈，宝贝。”

Thai

“ต้าอวี้, กุยกุย, เป่าเป่า, แม่ของลูก, ที่รัก”

Chinese

“新娘手机号后四位加起来多少？”

Thai

“เลขสี่ตัวท้ายของเบอร์โทรศัพท์เจ้าสาวบวกกันได้เท่าไหร่?”

Chinese

“呃……18！”

Thai

“เอ่อ… 18!”

Chinese

“新娘最喜欢吃什么？”

Thai

“เจ้าสาวชอบกินอะไรที่สุด?”

Chinese

“她不挑食，好养的很，最喜欢吃土豆。”

Thai

“เธอไม่เลือกกิน เลี้ยงง่ายมาก ชอบกินมันฝรั่งที่สุด”

Chinese

“形容一下和新娘子第一次见面的情景。”

Thai

“บรรยายภาพตอนที่เจอกับเจ้าสาวครั้งแรกมาหน่อย”

Chinese

“躺在田埂上，黑黑的一个小人儿，头发湿漉漉的。”

Thai

“นอนอยู่บนคันนา ตัวเล็กๆ ผิวคล้ำๆ ผมเปียกโชก”

Chinese

“哼，算你过关。”

Thai

“ฮึ่ม ถือว่านายผ่าน”

Chinese

接下来是接亲游戏。

Thai

ลำดับถัดไปคือเกมรับตัวเจ้าสาว

Chinese

首先是啃面包，新郎和伴郎在面包上啃出“love”，这个简简单单，就是啃出来的字母有点丑。

Thai

เริ่มจากกัดขนมปัง เจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวต้องกัดขนมปังให้ออกมาเป็นคำว่า “รัก” เรื่องนี้ง่ายดายมาก เพียงแต่ตัวอักษรที่กัดออกมาดูขี้เหร่ไปหน่อย

Chinese

然后是筷子夹钞票，大玉拿着喷钞机，新郎伴郎拿着筷子夹钱。

Thai

จากนั้นคือใช้ตะเกียบคีบธนบัตร ต้าอวี้ถือปืนพ่นเงิน เจ้าบ่าวกับเพื่อนเจ้าบ่าวถือตะเกียบคอยคีบเงิน

Chinese

大玉给李貌作弊，让他把筷子竖在喷钞机前，数一二三。

Thai

ต้าอวี้ช่วยหลี่เม่าโกง ให้เขาตั้งตะเกียบไว้ตรงหน้าปืนพ่นเงิน แล้วนับหนึ่งสองสาม

Chinese

这给伴娘们看无语了。

Thai

ทำเอาบรรดาเพื่อนเจ้าสาวเห็นแล้วถึงกับพูดไม่ออก

Chinese

下面的指东看西也是。

Thai

เกมชี้ทิศตรงข้ามถัดมาก็เช่นกัน

Chinese

大玉拿着指挥棒指方向，新郎伴郎要往相反的方向看，做错了伴娘会拿着空气锤打他们脑袋。

Thai

ต้าอวี้ถือไม้ชี้ทิศทาง เจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวต้องหันมองไปในทิศตรงกันข้าม หากทำผิดเพื่อนเจ้าสาวจะเอาค้อนเป่าลมทุบหัวพวกเขา

Chinese

张强、陈光、黄海涛、孙富贵他们上前的时候，大玉指挥的速度贼快，轮到李貌了，她动作就比乌龟还慢。

Thai

ตอนที่จางเฉียง, เฉินกวง, หวงไห่เทา, ซุนฟู่กุ้ย และคนอื่นๆ ขึ้นมา ต้าอวี้ชี้เร็วสุดๆ แต่พอถึงตาหลี่เม่า ท่าทางของเธอกลับช้ากว่าเต่าเสียอีก

Chinese

最后是找婚鞋。

Thai

สุดท้ายคือตามหารองเท้าเจ้าสาว

Chinese

大玉小眼神直勾勾看着桌肚，就差明示了。

Thai

สายตาของต้าอวี้มองตรงไปที่ใต้โต๊ะ แทบจะบอกตรงๆ อยู่แล้ว

Chinese

李貌给大玉穿上鞋子，亲了口她脚背，挽着她腿肚子，把她公主抱了起来。

Thai

หลี่เม่าสวมรองเท้าให้ต้าอวี้ จูบหลังเท้าของเธอทีหนึ่ง ช้อนใต้ข้อพับขาแล้วอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าหญิง

Chinese

“走喽！”

Thai

“ไปกันเลย!”

Chinese

门外的空地上，以及不远的水泥路上，停着一眼看不到头的车队。

Thai

บนลานกว้างนอกประตู รวมถึงบนถนนคอนกรีตที่อยู่ไม่ไกล มีขบวนรถจอดเรียงรายยาวเหยียดจนมองไม่เห็นปลายแถว

Chinese

婚车是大玉送的那辆路虎揽胜，后面是他们大学开的那辆奔驰，然后是赵梅给买的保时捷，最后是迈巴赫。

Thai

รถเจ้าสาวคือเรนจ์โรเวอร์คันที่ต้าอวี้ซื้อให้ ด้านหลังคือรถเบนซ์ที่พวกเขาขับสมัยมหาวิทยาลัย ถัดมาคือปอร์เช่ที่จ้าวเหมยซื้อให้ และสุดท้ายคือมายบัค

Chinese

其他车也不是租来的，都是公司员工的车。

Thai

รถคันอื่นๆ ก็ไม่ได้เช่ามาเช่นกัน ล้วนเป็นรถของพนักงานในบริษัท

Chinese

给夏奶奶敬完茶，大家合完照，车队在鞭炮声中缓缓开动。

Thai

หลังยกน้ำชาให้ย่าเซี่ยและทุกคนถ่ายรูปรวมกันเสร็จสิ้น ขบวนรถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวท่ามกลางเสียงประทัด

Chinese

“乖乖，这李家和楚家是发了。”

Thai

“โอ้โห ตระกูลหลี่กับตระกูลฉู่นี่รวยเละแล้วจริงๆ”

Chinese

“你说呢？最近新闻都在说。”

Thai

“ยังต้องพูดอีกเหรอ? ข่าวช่วงนี้ออกกันเกรียวกราว”

Chinese

“那他们为什么结婚不去城里，回村子上？”

Thai

“แล้วทำไมพวกเขาแต่งงานถึงไม่ไปจัดในเมือง กลับมาจัดที่หมู่บ้านทำไมล่ะ?”

Chinese

“有感情呗！”

Thai

“ก็มีความผูกพันน่ะสิ!”

Chinese

网上沸沸扬扬，村子里很多人家都知晓了，还有今天专门回来看这场婚礼的。瞧着那一辆辆豪车，暗暗咂舌。

Thai

บนอินเทอร์เน็ตมีกระแสฮือฮา คนในหมู่บ้านจำนวนมากต่างก็รู้เรื่องกันหมดแล้ว ทั้งยังมีคนที่ตั้งใจกลับมาดูงานแต่งงานนี้ในวันนี้โดยเฉพาะ เมื่อมองดูรถหรูทีละคันๆ เหล่านั้น ก็ได้แต่ทึ่งอยู่เงียบๆ

Chinese

胡楚到隔壁村这段路，全程铺上了红地毯，摆满了鲜花，路灯之间也挂满了横幅和红灯笼。

Thai

ถนนช่วงจากหูฉู่ไปจนถึงหมู่บ้านข้างเคียง ปูพรมแดงตลอดทั้งสาย ประดับประดาด้วยดอกไม้สดจนเต็ม และระหว่างเสาไฟถนนก็แขวนป้ายผ้ากับโคมไฟสีแดงไว้เต็มไปหมด

Chinese

来到李貌家的那栋二楼小楼前，把新娘迎接进门，在这儿简单走完敬茶等流程，一行人启程前往城里，那里还有一场更加宏大的仪式。

Thai

เมื่อมาถึงหน้าตึกสองชั้นบ้านของหลี่เม่า ก็ต้อนรับเจ้าสาวเข้าสู่ประตูบ้าน หลังเสร็จสิ้นขั้นตอนง่ายๆ อย่างการยกน้ำชาที่นี่แล้ว ทุกคนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง ซึ่งที่นั่นยังมีพิธีการที่ยิ่งใหญ่อลังการกว่ารออยู่อีกงานหนึ่ง

Chinese

“那我们先走了。”

Thai

“งั้นพวกเราไปก่อนนะ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

赵梅和李治带着两个孙子，跟着车队离开。

Thai

จ้าวเหมยและหลี่จื้อพาหลานชายทั้งสองตามขบวนรถออกไป

Chinese

李貌牵着大玉的小手，让她坐下，为她换上一双运动鞋，然后起身笑道：

Thai

หลี่เม่าจูงมือน้อยๆ ของต้าอวี้ ให้เธอนั่งลง เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบให้เธอ จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า

Chinese

“走吧！”

Thai

“ไปกันเถอะ!”

Chinese

“嗯嗯！”

Thai

“อื้อๆ!”

Chinese

大玉挽住李貌胳膊，两人一起踏上了门前这条不知道延伸到哪儿的红毯。

Thai

ต้าอวี้ควงแขนหลี่เม่า ทั้งสองก้าวขึ้นสู่พรมแดงหน้าประตูที่ไม่รู้ว่าทอดยาวไปถึงไหนด้วยกัน

Chinese

高中最后那段时间，他们会踏上这条水泥路，一直走到镇上乘坐汽车。

Thai

ช่วงเวลาสุดท้ายของชั้นมัธยมปลาย พวกเขาเคยเหยียบย่างไปบนถนนคอนกรีตสายนี้ เดินไปจนถึงในตำบลเพื่อขึ้นรถโดยสาร

Chinese

今天结婚，他们打算再走一次。

Thai

วันนี้วันแต่งงาน พวกเขาตั้งใจจะเดินมันอีกสักครั้ง

Chinese

村子里的人瞧着这盛装步行的两人，只觉着稀奇。

Thai

ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็นคนทั้งสองที่แต่งกายเต็มยศเดินเคียงคู่กัน ต่างก็รู้สึกแปลกตายิ่งนัก

Chinese

“你们这是？”

Thai

“พวกเธอทำอะไรกันน่ะ?”

Chinese

路上不断有人友好询问。

Thai

ตลอดทางมีคนเอ่ยถามอย่างเป็นกันเองไม่ขาดสาย

Chinese

“走走！”

Thai

“เดินเล่นกันครับ!”

Chinese

李貌和大玉笑着应声。

Thai

หลี่เม่ากับต้าอวี้ยิ้มตอบ

Chinese

慢慢的，两人走到村子与村子之间空旷的路段。

Thai

อย่างช้าๆ ทั้งสองเดินมาถึงช่วงถนนโล่งกว้างระหว่างหมู่บ้านกับหมู่บ้าน

Chinese

“热不热？”

Thai

“ร้อนไหม?”

Chinese

“不热！”大玉摇摇头，一脸幸福的挽着他。

Thai

“ไม่ร้อน!” ต้าอวี้ส่ายหน้า ควงแขนเขาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

Chinese

李貌随手从兜里摸出一张红包给她扇风。

Thai

หลี่เม่าล้วงซองอั่งเปาจากกระเป๋าเสื้อออกมาพัดให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ

Chinese

“不要扇了，会很累的。”

Thai

“ไม่ต้องพัดหรอก เดี๋ยวจะเหนื่อยเอา”

Chinese

“没事。”

Thai

“ไม่เป็นไร”

Chinese

大玉侧头盯着他。

Thai

ต้าอวี้เอียงคอมองเขา

Chinese

李貌瞧着近在咫尺的盛世美颜，忍不住夸道：

Thai

หลี่เม่ามองใบหน้างดงามหยาดเยิ้มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมว่า

Chinese

“老婆，你真漂亮。”

Thai

“ภรรยา เธอสวยจริงๆ”

Chinese

大玉眨眨眼，忽道：“小貌，我要给你加零花钱。”

Thai

ต้าอวี้กะพริบตา จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวเม่า ฉันจะเพิ่มเงินค่าขนมให้นาย”

Chinese

“还有这好事？加多少？”

Thai

“มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ? เพิ่มเท่าไหร่ล่ะ?”

Chinese

“10块钱！”

Thai

“10 หยวน!”

Chinese

“这么多？”李貌一脸惊讶，狐疑道：“不对不对，平白无故，怎么会突然有这种好事！”

Thai

“เยอะขนาดนี้เลย?” หลี่เม่าทำหน้าประหลาดใจ พลางเอ่ยอย่างสงสัย “ไม่ถูกสิ อยู่ดีๆ จะมีเรื่องดีแบบนี้กะทันหันได้ยังไง!”

Chinese

“老婆，让我再休息两天，我真没货了。”

Thai

“ภรรยา ให้ฉันพักอีกสักสองวันเถอะ ฉันไม่มีของเหลือแล้วจริงๆ”

Chinese

“小貌！”

Thai

“เสี่ยวเม่า!”

Chinese

大玉咬着嘴唇，挥手就打。

Thai

ต้าอวี้กัดริมฝีปาก ยกมือขึ้นตีทันที

Chinese

李貌闪躲。

Thai

หลี่เม่าหลบหลีก

Chinese

她追，他逃。

Thai

เธอไล่ตาม เขาหลบหนี

Chinese

“我累了，你背我。”

Thai

“ฉันเหนื่อยแล้ว นายแบกฉันเลย”

Chinese

“上来。”

Thai

“ขึ้นมาสิ”

Chinese

“放我下来，我看看能不能背得动你……”

Thai

“ปล่อยฉันลงมา ฉันขอดูหน่อยว่าจะแบกนายไหวไหม…”

Chinese

七月的乡村，蝉鸣聒噪，路边长满杂草，风吹树叶，沙沙作响，在地上摇碎一片光斑。

Thai

ชนบทในเดือนกรกฎาคม เสียงจักจั่นร้องระงม ข้างทางเต็มไปด้วยวัชพืช สายลมพัดใบไม้เสียดสีกันดังซ่าๆ สั่นไหวเงาแดดบนพื้นจนแตกกระจายเป็นจุดด่างดวง

Chinese

这条他们曾并肩走过的道路被晒的滚烫，落下的每一步，都像是在烙印属于他们生命的印章。

Thai

ถนนสายนี้ที่พวกเขาเคยเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ถูกแดดแผดเผาจนร้อนระอุ ทุกย่างก้าวที่ทอดลงไป ราวกับกำลังประทับตราชีวิตที่เป็นของพวกเขาลงไป

Chinese

路过一个又一个村庄，终于看见路的尽头。

Thai

ผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า ในที่สุดก็มองเห็นสุดปลายถนน

Chinese

亲人、朋友、老师、同学，都等在那里。

Thai

ญาติมิตร, เพื่อนฝูง, คุณครู, เพื่อนร่วมชั้น ทุกคนต่างรอคอยอยู่ที่นั่น

Chinese

佑安和佑康两个小家伙，忽地从他们爷爷奶奶怀中挣脱，迈着小短腿狂奔而来。

Thai

เจ้าตัวเล็กทั้งสอง โย่วอันกับโย่วคัง ดิ้นหลุดจากอ้อมอกของคุณปู่คุณย่าของพวกเขากะทันหัน ซอยขาสั้นๆ วิ่งรวดเข้ามาหา

Chinese

赵梅和李治在后面慌忙追赶。

Thai

จ้าวเหมยกับหลี่จื้อรีบวิ่งไล่ตามมาด้านหลังอย่างร้อนรน

Chinese

大玉突然看向一旁的李貌，轻声道：“老公，下辈子我还要跟你在一起，送你花，和你看《爱乐之城》……”

Thai

ต้าอวี้หันไปมองหลี่เม่าข้างกายกะทันหัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “สามี ชาติหน้าฉันก็ยังอยากจะอยู่กับนาย มอบดอกไม้ให้นาย ดูเรื่อง 《ลา ลา แลนด์》 กับนาย…”

Chinese

李貌一怔，愣愣看着她，随即笑了起来，跟着又霍地反应过来，忙问：

Thai

หลี่เม่าชะงักไป มองเธอตาค้าง จากนั้นก็หัวเราะออกมา แล้วก็พลันได้สติขึ้นมาทันควัน รีบถามว่า

Chinese

“老婆你喊我什么？”

Thai

“ภรรยา เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

Chinese

大玉歪着脑袋，轻启红唇，这时一阵风吹来，吹乱了她鬓角的一缕发丝，也把声音送进了李貌的耳中。

Thai

ต้าอวี้เอียงศีรษะ เผยอริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ในตอนนั้นเองสายลมระลอกหนึ่งก็พัดผ่าน พัดปอยผมข้างขมับของเธอให้พลิ้วไหว และพัดพาเอาสุ้มเสียงลอยเข้าสู่โสตประสาทของหลี่เม่า

Chinese

“老公～”

Thai

“สามี~”

Chinese

（全书完）

Thai

(จบบริบูรณ์)

Chinese

（感谢一直以来催更、评论和陪伴的书友们，是你们的支持才给了我一直写下去的动力，期待我们下本书再见！）

Thai

(ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยทวงนิยาย แสดงความคิดเห็น และอยู่เคียงข้างกันมาโดยตลอด การสนับสนุนของทุกคนคือกำลังใจที่ทำให้ผมเขียนต่อไปจนจบ หวังว่าจะได้พบกันใหม่ในผลงานเล่มหน้านะครับ!)