ไปหยางเฉิงด้วยกันเถอะ (1 / 1)
一起去羊城吧(1 / 1)แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
“你们干嘛,你们干嘛,这还有人住呢!”
ไทย
“พวกคุณจะทำอะไร พวกคุณจะทำอะไร เตียงนี้ยังมีคนพักอยู่นะ!”
จีน
孙妈跑上前,坐到了床上,张开双手阻挡护士。
ไทย
แม่ของซุนฟู่กุ้ยวิ่งถลาเข้าไป นั่งลงบนเตียง กางสองแขนขวางพยาบาลไว้
จีน
“那你们把住院费交一下。”
ไทย
“งั้นพวกคุณก็ไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลสิ”
จีน
孙妈一怔,忙不迭拿出手机。
ไทย
แม่ของซุนฟู่กุ้ยชะงัก รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างลนลาน
จีน
“好,我交,我交!”
ไทย
“ได้ ฉันจ่าย ฉันจ่าย!”
จีน
然后,看着里面的余额,孙妈忽的沉默下来。
ไทย
จากนั้น พอมองดูยอดเงินคงเหลือข้างใน แม่ของซุนฟู่กุ้ยก็เงียบงันลงกะทันหัน
จีน
护士摇摇头,就要继续收拾床铺。
ไทย
พยาบาลส่ายหน้า แล้วเตรียมจะเก็บเตียงต่อ
จีน
孙妈猛的拉住护士的胳膊。
ไทย
แม่ของซุนฟู่กุ้ยคว้าแขนพยาบาลไว้แน่น
จีน
“医生,再宽限两天,就两天,我们很快就能把钱凑出来了!我,我给你跪下了。”
ไทย
“คุณหมอ ผัดผ่อนให้อีกสักสองวันเถอะนะ แค่สองวันเท่านั้น พวกเราจะรีบหาเงินมาจ่ายให้ได้เร็วๆ นี้! ฉัน…ฉันกราบล่ะนะ”
จีน
“妈!”
ไทย
“แม่!”
จีน
孙富贵一个跨步上前,扶住了老妈。
ไทย
ซุนฟู่กุ้ยก้าวพรวดเข้าไป พยุงแม่ไว้
จีน
“富贵,放开我,你放开我……”
ไทย
“ฟู่กุ้ย ปล่อยแม่ ปล่อยแม่สิ…”
จีน
孙富贵看着失魂落魄的老妈,又看了看刚才被赶出去的泪眼朦胧的妹妹,死死咬着牙,没让眼泪流下来。
ไทย
ซุนฟู่กุ้ยมองแม่ที่สิ้นหวังไร้สติ แล้วหันไปมองน้องสาวที่เพิ่งถูกพาออกไปข้างนอกซึ่งมีน้ำตาคลอเบ้า เขากัดฟันแน่น ไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา
จีน
他看向面前的这个护士,涩声道:
ไทย
เขามองพยาบาลตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า:
จีน
“可以等一下嘛,一小会就好。”
ไทย
“ช่วยรอสักครู่ได้ไหมครับ แป๊บเดียวเท่านั้น”
จีน
护士稍微抬了抬下巴。
ไทย
พยาบาลเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
จีน
孙富贵扶着老妈在床边坐下,自己摸出手机,去外面拨通了电话。
ไทย
ซุนฟู่กุ้ยพยุงแม่ให้นั่งลงข้างเตียง ส่วนตัวเองควักโทรศัพท์มือถือออกมา เดินออกไปโทรศัพท์ข้างนอก
จีน
“喂,富贵。”
ไทย
“ฮัลโหล ฟู่กุ้ย”
จีน
孙富贵闻着医院消毒水的味道,看着四周或躺或被搀扶或坐轮椅的病人,话在嘴边徘徊了好几次才说出口:
ไทย
ซุนฟู่กุ้ยได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล มองดูคนไข้รอบตัวที่บ้างก็นอน บ้างก็มีคนพยุง บ้างก็นั่งวีลแชร์ คำพูดวนเวียนอยู่ที่ริมฝีปากอยู่หลายครั้งกว่าจะเอ่ยออกมาได้:
จีน
“貌子,帮帮我……”
ไทย
“ไอ้เม่า ช่วยฉันด้วย…”
จีน
忐忑、紧张和害怕并没有持续多久,那边几乎是在一瞬间给出了回答。
ไทย
ความกระวนกระวายใจ ความตึงเครียด และความหวาดกลัวอยู่ได้ไม่นาน ปลายสายก็ตอบกลับมาแทบจะในชั่วพริบตา
จีน
“好!”
ไทย
“ได้!”
จีน
……
ไทย
…
จีน
“好!”
ไทย
“ได้!”
จีน
雨很大,风在怒吼,面前的女生头发还在滴着水。
ไทย
ฝนตกหนักมาก ลมพัดหวีดหวิวอย่างบ้าคลั่ง เส้นผมของเด็กสาวตรงหน้ายังคงมีหยดน้ำหยดลงมา
จีน
“在那之前,你可以跟我说说发生了什么嘛。”李貌尽管已经知道了,但还是这么提了一句。
ไทย
“ก่อนหน้านั้น นายเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” หลี่เม่าแม้จะรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังเอ่ยถามไปแบบนั้น
จีน
“我,我妹妹生病了,现在在住院……”
ไทย
“ฉัน…น้องสาวฉันป่วย ตอนนี้กำลังนอนโรงพยาบาลอยู่…”
จีน
李貌没问“你要我怎么帮你”这种蠢话,直接问道:
ไทย
หลี่เม่าไม่ได้ถามคำพูดโง่ๆ อย่าง “นายอยากให้ฉันช่วยยังไง” แต่ถามตรงๆ:
จีน
“缺多少?”
ไทย
“ขาดเท่าไหร่”
จีน
“五……三千……”
ไทย
“ห้า…สามพัน…”
จีน
李貌有些纳闷,怎么这么少,难不成自己猜错了?
ไทย
หลี่เม่ารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ทำไมน้อยขนาดนี้ หรือว่าตัวเองจะเดาผิด?
จีน
他想了想,试探着问:
ไทย
เขาคิดดูแล้ว จึงลองถามหยั่งเชิง:
จีน
“住院费?”
ไทย
“ค่ารักษาพยาบาลเหรอ”
จีน
“嗯……”
ไทย
“อืม…”
จีน
“你们现在在哪家医院?”
ไทย
“ตอนนี้พวกนายอยู่ที่โรงพยาบาลไหน”
จีน
“中山一院。”
ไทย
“โรงพยาบาลจงซาน 1”
จีน
孙富贵说完,又急忙补充:“我没骗你,我可以跟你打视频,这钱我以后一定还……”
ไทย
ซุนฟู่กุ้ยพูดจบ ก็รีบเสริมอย่างร้อนรน “ฉันไม่ได้โกหกนายนะ ฉันเปิดกล้องวิดีโอคอลให้นายดูได้เลย เงินก้อนนี้วันหน้าฉันจะคืนให้อย่างแน่นอน…”
จีน
原本就敏感的孙富贵,不知道经历了什么,好像更敏感了。
ไทย
ซุนฟู่กุ้ยที่เดิมทีก็เป็นคนคิดมากอ่อนไหวง่ายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าไปเจออะไรมา ถึงได้ดูเปราะบางอ่อนไหวขึ้นกว่าเดิมอีก
จีน
李貌意识到自己的问题有点多,忙道:
ไทย
หลี่เม่าตระหนักได้ว่าตัวเองถามคำถามมากเกินไป จึงรีบพูด:
จีน
“我不是这个意思,行,那就先这样,我给你转过去。”
ไทย
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น เอาละ งั้นเอาตามนี้ก่อน เดี๋ยวฉันโอนไปให้”
จีน
“谢谢!谢谢!谢谢!”孙富贵连说三声谢谢。
ไทย
“ขอบใจนะ! ขอบใจนะ! ขอบใจนะ!” ซุนฟู่กุ้ยกล่าวคำขอบคุณติดต่อกันสามครั้ง
จีน
李貌刚挂断电话,就听对面的女生道:“用我的。”
ไทย
หลี่เม่าเพิ่งจะวางสาย ก็ได้ยินเด็กสาวตรงหน้าพูดขึ้น “ใช้ของฉันเถอะ”
จีน
李貌看看她,点了点头,刚想问她盒子里面有多少钱,手机就收到了一笔转账。
ไทย
หลี่เม่ามองเธอแล้วพยักหน้า พลางกำลังจะถามว่าในกล่องมีเงินเท่าไหร่ โทรศัพท์มือถือก็ได้รับการแจ้งเตือนเงินโอนเข้า
จีน
1358.67元。
ไทย
1,358.67 หยวน
จีน
看着小数点后面的数字,李貌沉默半晌。
ไทย
พอมองตัวเลขหลังจุดทศนิยม หลี่เม่าก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
จีน
“你留点吃饭用吧。”
ไทย
“เธอเก็บไว้กินข้าวบ้างเถอะ”
จีน
“不用,我饭卡里还剩下一点。”
ไทย
“ไม่ต้องหรอก ในบัตรโรงอาหารของฉันยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย”
จีน
女生抹了抹额头上的湿发,催促道:“他现在应该很急,你快把钱转给他吧。”
ไทย
เด็กสาวปาดผมเปียกชื้นบนหน้าผาก พลางเร่งเร้า “ตอนนี้เขาคงกำลังรีบมาก นายรีบโอนเงินไปให้เขาเถอะ”
จีน
“好了。”
ไทย
“เรียบร้อยแล้ว”
จีน
李貌操作一番,把转账记录给她看了一下,然后道:“他只要了五千,多了的我会退给你。”
ไทย
หลี่เม่ากดจัดการโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นหลักฐานการโอนเงินให้เธอดู จากนั้นจึงพูดว่า “เขาขอแค่ห้าพัน ส่วนที่เกินมาฉันจะโอนคืนให้เธอ”
จีน
女生一怔:
ไทย
เด็กสาวชะงักไป:
จีน
“我的钱加起来没五千,多出来的谢谢你了。”
ไทย
“เงินของฉันรวมกันแล้วยังไม่ถึงห้าพันเลย ที่เกินมาต้องขอบคุณนายมากนะ”
จีน
李貌摇摇头。
ไทย
หลี่เม่าส่ายหน้า
จีน
女生这时指了指李貌手上的铁盒子。
ไทย
ตอนนี้เด็กสาวชี้ไปที่กล่องเหล็กในมือของหลี่เม่า
จีน
“盒子不用可以还给我嘛?”
ไทย
“ถ้าไม่ใช้กล่องแล้ว ช่วยคืนให้ฉันได้ไหม”
จีน
“可以,改天我把东西拿出来,找个时间还给你。”
ไทย
“ได้สิ วันหลังฉันเอาของข้างในออกมาแล้ว จะหาเวลาเอามาคืนให้เธอ”
จีน
“好,那……没事我先走了,拜拜。”
ไทย
“อื้ม งั้น…ไม่มีอะไรแล้วฉันไปก่อนนะ บ๊ายบาย”
จีน
李貌看着外面的大雨:“要不等雨小一点再走?”
ไทย
หลี่เม่ามองสายฝนหนักหน่วงข้างนอก “หรือจะรอให้ฝนซาลงหน่อยค่อยไปดีไหม”
จีน
“反正都这样了,索性早点回去洗个澡。”
ไทย
“ยังไงก็เปียกขนาดนี้แล้ว สู้รีบกลับไปอาบน้ำแต่เนิ่นๆ ดีกว่า”
จีน
“那,拜拜。”
ไทย
“งั้น บ๊ายบาย”
จีน
“孙富贵有什么事,还得麻烦你告诉我一声。”
ไทย
“ถ้าซุนฟู่กุ้ยมีเรื่องอะไรอีก คงต้องรบกวนนายช่วยบอกฉันด้วยนะ”
จีน
“没问题。”
ไทย
“ไม่มีปัญหา”
จีน
女生转身。
ไทย
เด็กสาวหมุนตัวกลับ
จีน
“等等!”
ไทย
“เดี๋ยวก่อน!”
จีน
这时,后面传来楚红玉的声音。
ไทย
ตอนนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงของฉู่หงอวี้ดังขึ้น
จีน
李貌扭头,看了看女朋友,又瞅了瞅她手上的那把伞,浅笑了起来。
ไทย
หลี่เม่าหันศีรษะไปมองแฟนสาว แล้วชำเลืองมองร่มในมือของเธอ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ
จีน
大玉走到女生身边,伸出左手拿起对方的左手,把雨伞塞到她手上,然后又夺过她右手那把上翻坏掉的伞,细细收好,最后递还给她。
ไทย
ต้าอวี้เดินมาข้างกายเด็กสาว ยื่นมือซ้ายไปจับมือซ้ายของอีกฝ่าย ยัดร่มใส่มือเธอ จากนั้นก็ดึงร่มที่พังจนหงายพับในมือขวาของเธอมา พับเก็บอย่างประณีตเรียบร้อย แล้วจึงยื่นส่งคืนให้
จีน
“风大,回去慢慢走,不要跑,容易摔倒。”
ไทย
“ลมแรงนะ ขากลับค่อยๆ เดิน อย่าวิ่งล่ะ เดี๋ยวจะล้มเอาได้ง่ายๆ”
จีน
女生低头瞅了瞅手上的坏伞和好伞,然后抬起头,愣愣看着面前这个漂亮的不像话的女生。
ไทย
เด็กสาวก้มมองร่มที่พังกับร่มที่ดีในมือ แล้วเงยหน้าขึ้น มองเด็กสาวตรงหน้าที่สวยจนเกินคำบรรยายด้วยความอึ้งงัน
จีน
良久后,她展颜一笑。
ไทย
เนิ่นนานผ่านไป เธอก็คลี่รอยยิ้มออกมา
จีน
“好!”
ไทย
“อื้ม!”
จีน
李貌牵住大玉的小手,两人站在图书馆门口目送她远去。
ไทย
หลี่เม่าจับมือน้อยๆ ของต้าอวี้ ทั้งสองคนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องสมุดมองส่งเธอเดินจากไปไกล
จีน
“孙富贵找了个好女朋友。”
ไทย
“ซุนฟู่กุ้ยได้แฟนที่ดีคนหนึ่งเลยนะ”
จีน
李貌把刚才的事和大玉讲述了一遍。
ไทย
หลี่เม่าเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้ต้าอวี้ฟังรอบหนึ่ง
จีน
“嗯嗯。”
ไทย
“อืมๆ”
จีน
大玉听完,认同的点了点头,然后瞥了眼男朋友手上拿着的小盒子:“小貌,你接下来打算怎么做?”
ไทย
ต้าอวี้ฟังจบก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นจึงเหลือบมองกล่องเล็กๆ ในมือของแฟนหนุ่ม “เสี่ยวเม่า นายวางแผนจะทำยังไงต่อไปเหรอ”
จีน
“接下来啊,我决定去一趟羊城。”
ไทย
“ต่อไปเหรอ ฉันตัดสินใจจะไปหยางเฉิงสักรอบน่ะ”
จีน
富贵既然都开口了,李貌肯定是要帮到底的。那么一笔钱,冒然给富贵,他家里人也不会放心,所以还是去一趟比较好。
ไทย
ในเมื่อฟู่กุ้ยเอ่ยปากแล้ว หลี่เม่าย่อมต้องช่วยให้ถึงที่สุด เงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น ขืนผลีผลามให้ฟู่กุ้ยไป ครอบครัวของเขาก็คงไม่สบายใจอยู่ดี ดังนั้นไปเองสักรอบน่าจะดีกว่า
จีน
至于这个铁盒子,当然也是交给富贵了。
ไทย
ส่วนกล่องเหล็กใบนี้ ย่อมต้องส่งมอบให้ฟู่กุ้ยแน่นอน
จีน
李貌可见不得“默默付出对方却不知情”这种戏码。
ไทย
หลี่เม่าทนดูฉากละครประเภท “ยอมเสียสละเงียบๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับรู้” แบบนี้ไม่ได้หรอก
จีน
大玉一愣,随后轻轻点了点头,捏了捏男朋友的手掌。
ไทย
ต้าอวี้ชะงักไป จากนั้นจึงพยักหน้าเบาๆ บีบฝ่ามือของแฟนหนุ่มเบาๆ
จีน
“我等你回来。”
ไทย
“ฉันจะรอนายกลับมานะ”
จีน
又要和男朋友分开,尽管很不舍,可她知道分寸。
ไทย
ต้องแยกจากแฟนหนุ่มอีกแล้ว ถึงแม้จะอาลัยอาวรณ์มากเพียงใด แต่เธอก็รู้กาลเทศะ
จีน
“等我回来?”
ไทย
“รอกลับมาเหรอ”
จีน
李貌纳闷,侧头看着大玉:“等我回来干嘛?你不跟我一起?”
ไทย
หลี่เม่าแปลกใจ เอียงคอมองต้าอวี้ “จะรอฉันกลับมาทำไม เธอไม่ไปด้วยกันกับฉันเหรอ”
จีน
大玉怔怔的眨了眨眼。
ไทย
ต้าอวี้กะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง
จีน
“我,我可以去嘛。”
ไทย
“ฉัน…ฉันไปได้ด้วยเหรอ”
จีน
“为什么不能去?你不想去?”
ไทย
“ทำไมจะไปไม่ได้ล่ะ เธอไม่อยากไปเหรอ”
จีน
“才不是!才不是!”
ไทย
“ไม่ใช่สักหน่อย! ไม่ใช่สักหน่อย!”
จีน
大玉抿嘴笑了起来:“我要去!”
ไทย
ต้าอวี้เม้มปากยิ้มร่า “ฉันจะไป!”
จีน
李貌曾答应过大玉,以后无论去哪儿都带着她。既然说了,那么李貌就会做到。
ไทย
หลี่เม่าเคยสัญญากับต้าอวี้ไว้ว่า หลังจากนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะพาเธอไปด้วยเสมอ ในเมื่อพูดแล้ว หลี่เม่าก็จะทำให้ได้
จีน
“买票吧,下午我们就走。”
ไทย
“ซื้อตั๋วเถอะ บ่ายนี้พวกเราก็ออกเดินทางกันเลย”
จีน
“好!”
ไทย
“ได้!”
จีน
“回去找张琳她们借把伞,我们现在去找导员和老师请假。”
ไทย
“กลับไปยืมร่มจากพวกจางหลินสักคัน ตอนนี้พวกเราไปหาอาจารย์ที่ปรึกษากับอาจารย์เพื่อขอลาหยุดกัน”
จีน
大玉打开购票软件。
ไทย
ต้าอวี้เปิดแอปพลิเคชันจองตั๋ว
จีน
高铁要六个小时,飞机两个小时。她果断选择了前者。
ไทย
รถไฟความเร็วสูงใช้เวลาหกชั่วโมง เครื่องบินใช้เวลาสองชั่วโมง เธอเลือกอย่างแรกอย่างไม่ลังเล
จีน
请假很顺利,理由正当,再加上两人平时的表现,导员和老师很轻易的应允了。
ไทย
การขอลาหยุดเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ด้วยเหตุผลที่สมควร ประกอบกับความประพฤติตามปกติของทั้งสองคน อาจารย์ที่ปรึกษาและอาจารย์จึงอนุมัติให้อย่างง่ายดาย
จีน
中午在食堂吃完午饭,李貌回了一趟宿舍。
ไทย
หลังจากกินมื้อเที่ยงที่โรงอาหารตอนกลางวันเสร็จ หลี่เม่าก็กลับไปที่หอพักรอบหนึ่ง
จีน
黄海涛和陈光都在。
ไทย
หวงไห่เทากับเฉินกวงต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า
จีน
两人各自坐在自己的桌子旁,吸溜着一桶泡面。
ไทย
ทั้งสองคนต่างนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง กำลังซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละถ้วยเสียงดังซู้ดซ้าด
จีน
李貌走过去拍了拍他们的肩膀。
ไทย
หลี่เม่าเดินเข้าไปตบบ่าของพวกเขา
จีน
“我准备去趟羊城,你们有什么需要我做的吗?”
ไทย
“ฉันเตรียมจะไปหยางเฉิงสักรอบ พวกนายมีอะไรอยากให้ฉันช่วยทำไหม”
จีน
“卧……咳咳咳!”
ไทย
“เชี่… แค่กๆๆ!”
จีน
黄海涛差点没被呛死。
ไทย
หวงไห่เทาเกือบจะสำลักตาย
จีน
陈光咬断泡面,问:“富贵找你了?”
ไทย
เฉินกวงกัดเส้นบะหมี่ขาด แล้วถาม “ฟู่กุ้ยติดต่อหานายแล้วเหรอ”
จีน
李貌点点头。
ไทย
หลี่เม่าพยักหน้า
จีน
“靠,这段时间憋死我了,一直想帮点忙,可……”
ไทย
“บ้าเอ๊ย ช่วงนี้ฉันอึดอัดแทบตาย อยากจะช่วยอะไรบ้างมาตลอด แต่ว่า…”
จีน
黄海涛话没说完,但大家都知道他的意思。
ไทย
หวงไห่เทาพูดยังไม่ทันจบ แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายของเขาดี
จีน
“这段时间我省了点钱,一点心意。”
ไทย
“ช่วงนี้ฉันประหยัดเงินมาได้นิดหน่อย ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ”
จีน
“我也想去羊城看看富贵。”
ไทย
“ฉันเองก็อยากไปหาฟู่กุ้ยที่หยางเฉิงเหมือนกัน”
จีน
“算了吧,来回车费都一千多了,有这钱还不如借给富贵。”
ไทย
“ช่างเถอะ ค่าเดินทางไปกลับก็ตั้งพันกว่าแล้ว มีเงินตรงนี้เอาไปให้ฟู่กุ้ยยืมยังดีกว่า”
จีน
“貌子,这事就交给你了。”
ไทย
“ไอ้เม่า เรื่องนี้คงต้องฝากนายแล้วล่ะ”
จีน
李貌笑了笑:
ไทย
หลี่เม่ายิ้มบางๆ:
จีน
“一起吧!”
ไทย
“ไปด้วยกันสิ!”
จีน
“啥?”黄海涛和陈光疑惑看着他。
ไทย
“หา?” หวงไห่เทากับเฉินกวงมองเขาอย่างสงสัย
จีน
“我们一起去羊城吧。”
ไทย
“พวกเราไปด้วยกันที่หยางเฉิงเถอะ”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน