ไม่ได้! (1 / 1)

Chinese

树荫摇曳，阵阵热风拂面。

Thai

ร่มเงาไม้ไหวเอน สายลมร้อนพัดผ่านใบหน้าเป็นระลอก

Chinese

两人这次回村里，是为了之前那个叫胡颖的小姑娘，想把人带到城里玩几天。

Thai

การกลับมาที่หมู่บ้านของทั้งสองคนในครั้งนี้ เป็นเพราะเด็กหญิงที่ชื่อหูอิ่งคนนั้น พวกเขาอยากพาเธอเข้าเมืองไปเที่ยวเล่นสักสองสามวัน

Chinese

她之前因为摔碎了一只碗被家人打哭，夏奶奶就给领了回来暂避，几人由此认识。那之后，李貌和楚红玉每次回去都会找她玩耍。

Thai

ก่อนหน้านี้เธอเคยทำชามแตกจนถูกคนในบ้านตีจนร้องไห้ ย่าเซี่ยจึงพาตัวกลับมาหลบภัยชั่วคราว ทำให้พวกเขาได้รู้จักกัน นับแต่นั้นมา ทุกครั้งที่หลี่เม่ากับฉู่หงอวี้กลับมา ก็จะไปหาเธอเพื่อเล่นด้วยกันเสมอ

Chinese

不过后来夜里被人扒门，一家人去了城里，已经有段时间没见面了。

Thai

ทว่าต่อมาเกิดเหตุคนมางัดแงะประตูบ้านตอนกลางคืน ทั้งครอบครัวจึงย้ายเข้าเมืองไป เลยไม่ได้พบกันมาระยะหนึ่งแล้ว

Chinese

大玉前两天忽提起了她，说是想接来城里待几天。

Thai

เมื่อสองวันก่อนต้าอวี้จู่ๆ ก็พูดถึงเธอขึ้นมา บอกว่าอยากรับตัวไปอยู่ที่เมืองสักสองสามวัน

Chinese

李貌纳闷，一问才知道原因。

Thai

หลี่เม่ารู้สึกแปลกใจ พอถามดูถึงได้รู้เหตุผล

Chinese

胡颖父母都不在身边，从小跟着爷爷奶奶，做错事经常挨打，这些都和大玉很像。她于是就动了恻隐之心。

Thai

พ่อแม่ของหูอิ่งไม่ได้อยู่ข้างกาย ตั้งแต่เล็กจนโตก็อยู่กับปู่ย่า พอทำอะไรผิดก็มักจะถูกตี เรื่องพวกนี้ช่างคล้ายกับต้าอวี้เหลือเกิน เธอจึงเกิดความรู้สึกสงสารเห็นใจขึ้นมา

Chinese

李貌还记得当时大玉低头闷闷道：“我小时候虽然和她处境差不多，我好歹还有小貌你，可她什么都没有呢。”

Thai

หลี่เม่ายังจำได้ว่าตอนนั้นต้าอวี้ก้มหน้าพูดอย่างหม่นหมองว่า “ตอนเด็กๆ ถึงแม้สภาพของฉันจะคล้ายกับเธอ แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีนายนะเสี่ยวเม่า แต่เธอไม่มีอะไรเลยสักอย่าง”

Chinese

李貌顿时就全明白了。

Thai

หลี่เม่าพลันเข้าใจทุกอย่างทันที

Chinese

因为自己淋过雨，所以大玉想给胡颖那小丫头撑起一把伞。

Thai

เพราะตัวเองเคยเปียกฝนมาก่อน ต้าอวี้จึงอยากกางร่มให้กับเด็กหญิงหูอิ่งคนนั้น

Chinese

因为他曾经成为了她世界里的一束光，所以，如今她也想成为别人世界里的一束光。

Thai

เพราะเขาเคยเป็นแสงสว่างในโลกของเธอ ดังนั้นในยามนี้ เธอจึงอยากเป็นแสงสว่างในโลกของคนอื่นบ้าง

Chinese

大玉就是这么温柔又善良的人啊，因为亲身经历过苦难，所以不想让其他人如她一般难过。

Thai

ต้าอวี้เป็นคนที่อ่อนโยนและจิตใจดีถึงเพียงนี้ เพราะเคยผ่านความยากลำบากมาด้วยตัวเอง จึงไม่อยากให้คนอื่นต้องทุกข์ใจเหมือนกับเธอ

Chinese

而且，大玉这样做，又何尝不是在治愈曾经的自己？！

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น การที่ต้าอวี้ทำเช่นนี้ จะไม่ใช่การเยียวยาตัวเองในอดีตหรอกหรือ?!

Chinese

笑闹间抵达了胡楚，两人去了胡颖家，却见家门紧闭。

Thai

หยอกล้อกันไปพลางจนกระทั่งมาถึงหูฉู่ ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังบ้านของหูอิ่ง ทว่ากลับพบว่าประตูบ้านปิดสนิท

Chinese

找了处树影躲藏，大玉不无担心道：“这都到饭点了，怎么没人。”

Thai

ต้าอวี้หาเงาไม้หลบแดดพลางเอ่ยอย่างอดเป็นกังวลไม่ได้ “นี่ก็ถึงเวลาข้าวแล้ว ทำไมไม่มีคนอยู่เลยล่ะ”

Chinese

“可能是下田去了，等等看。”李貌说罢，双腿一曲，蹲了下去。

Thai

“อาจจะลงไปทำนาก็ได้ รอดูก่อนเถอะ” หลี่เม่าพูดจบก็ย่อขานั่งยองๆ ลง

Chinese

大玉手按裙子蹲到他身边，“你说，万一她爷爷奶奶不允许我们带她去城里可怎么办呀？”

Thai

ต้าอวี้ใช้มือกดกระโปรงแล้วนั่งยองๆ ลงข้างเขา “นายว่า ถ้าเกิดปู่ย่าของเธอไม่อนุญาตให้พวกเราพาเธอเข้าเมืองจะทำยังไงดีล่ะ?”

Chinese

“人家是家长，不允许就只能算了呗！难不成你还想拐带儿童？”李貌随手从地上捡起一块石头扔着玩。

Thai

“พวกเขาเป็นผู้ปกครอง ถ้าไม่อนุญาตก็คงต้องปล่อยไปสิ! ไม่อย่างนั้นเธอจะลักพาตัวเด็กหรือไง?” หลี่เม่าหยิบก้อนหินก้อนหนึ่งจากพื้นขึ้นมาโยนเล่นตามใจ

Chinese

“啊？”大玉语气难掩失落，也没在意他的打趣，晃了晃他胳膊，撒娇道：“小貌哥哥，你点子最多了，能不能想想办法？”

Thai

“อ้าว?” น้ำเสียงของต้าอวี้แฝงความผิดหวังไว้อย่างปิดไม่มิด และไม่ได้ใส่ใจคำล้อเลียนของเขา เธอเขย่าแขนเขาพลางออดอ้อน “พี่เสี่ยวเม่า นายความคิดเยอะที่สุดเลย ช่วยคิดหาวิธีหน่อยไม่ได้เหรอ?”

Chinese

李貌肯定会尽力想办法帮她，不过这事终究要看人家家长的意见，转移话题道：“姐！你比我大啊，喊我哥哥算怎么回事？”

Thai

หลี่เม่าย่อมพยายามหาทางช่วยเธออย่างเต็มที่อยู่แล้ว ทว่าเรื่องนี้สุดท้ายก็ต้องขึ้นอยู่กับความเห็นของผู้ปกครอง เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่! เธอแก่กว่าฉันนะ มาเรียกฉันว่าพี่ได้ยังไงกัน?”

Chinese

“我就喊，小貌哥哥，小貌哥哥，小貌哥哥！”大玉见他不接茬，噘着嘴佯装生气。

Thai

“ฉันจะเรียก พี่เสี่ยวเม่า พี่เสี่ยวเม่า พี่เสี่ยวเม่า!” ต้าอวี้เห็นเขาไม่ยอมรับมุก จึงยู่ปากแสร้งทำเป็นโกรธ

Chinese

随着身体上的进一步亲密，两人相处起来越来越自然和没有顾忌。

Thai

เมื่อความสัมพันธ์ทางกายแนบแน่นยิ่งขึ้น การอยู่ร่วมกันของทั้งคู่ก็ยิ่งเป็นธรรมชาติและไร้ซึ่งความเคอะเขินมากขึ้นเรื่อยๆ

Chinese

李貌瞧着她那红润的嘴唇颇为意动，不过知道女朋友面皮薄，光天化日，朗朗乾坤，她肯定不会允许自己乱来。

Thai

หลี่เม่ามองริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อของเธอแล้วรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย ทว่าเขารู้ว่าแฟนสาวเป็นคนขี้อาย กลางวันแสกๆ แจ่มแจ้งชัดเจนเช่นนี้ เธอไม่มีทางยอมให้เขาทำรุ่มร่ามแน่

Chinese

从地上捡了一堆大小不一的石子，抓在手里颠了颠，他看着女朋友，笑道：“抛石子，来不来？”

Thai

เขาหยิบหินก้อนเล็กก้อนใหญ่จากพื้นขึ้นมาหนึ่งกำมือ โยนสลับขึ้นลงในมือเบาๆ แล้วมองแฟนสาวพลางยิ้ม “เล่นหมากเก็บ เอาไหม?”

Chinese

大玉眼珠子一转，“寡玩没意思。”

Thai

ต้าอวี้กลอกตาไปมา “เล่นเฉยๆ ไม่เห็นสนุกเลย”

Chinese

“那你说怎么玩？”

Thai

“แล้วเธอว่าอยากเล่นยังไงล่ะ?”

Chinese

“你要是输了，待会小颖爷爷奶奶为难的话，你得想办法。”

Thai

“ถ้านายแพ้ ประเดี๋ยวถ้าปู่ย่าของเสี่ยวอิ่งไม่ยอม นายต้องคิดหาวิธีนะ”

Chinese

“我要是赢了呢？”李貌好整以暇看着她。

Thai

“แล้วถ้าฉันชนะล่ะ?” หลี่เม่ามองเธออย่างสบายอารมณ์

Chinese

“你想怎么办？”大玉低低问，心想小貌铁定又在打她的坏主意。

Thai

“นายอยากได้อะไรล่ะ?” ต้าอวี้ถามเสียงเบา ในใจคิดว่าเสี่ยวเม่าต้องกำลังคิดแผนร้ายกับเธออยู่แน่ๆ

Chinese

果然，李貌凑到过来嘀咕几句，羞的她满脸通红。

Thai

เป็นไปตามคาด หลี่เม่าขยับเข้าไปกระซิบกระซาบสองสามประโยค ทำเอาเธอเขินอายจนใบหน้าแดงก่ำ

Chinese

“我答应你就是……”她声如蚊蚋应道。

Thai

“ฉันยอมตกลงก็ได้…” เธอตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับยุง

Chinese

抛石子的规则很简单。

Thai

กฎกติกาของหมากเก็บหินนั้นเรียบง่ายมาก

Chinese

抓一把石头洒在地上，捡起一块拿在手中，抛向空中的间隙快速拾起一块，然后接下掉落的石子。

Thai

กำหินขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วโปรยลงบนพื้น หยิบขึ้นมาหนึ่งก้อนถือไว้ในมือ ระหว่างที่โยนขึ้นไปในอากาศก็ต้องรีบหยิบหินบนพื้นขึ้นมาอีกหนึ่งก้อน แล้วรับหินก้อนที่ตกลงมาให้ได้

Chinese

待一颗一颗捡完后，再两颗两颗捡，如此类推，中途还不能碰到其他石子。

Thai

พอนับเก็บทีละก้อนจนหมด ก็เปลี่ยนมาเก็บทีละสองก้อน ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยระหว่างนั้นจะต้องไม่โดนหินก้อนอื่น

Chinese

楚红玉从小在村里长大，这小游戏玩过不知道多少次，自信赢过小貌是手拿把掐的事。

Thai

ฉู่หงอวี้โตมาในหมู่บ้านตั้งแต่เด็ก เกมเล็กๆ นี้เล่นมาไม่รู้กี่ครั้งกี่หน จึงมั่นใจว่าการชนะเสี่ยวเม่าเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

Chinese

结果也确实如此。

Thai

และผลลัพธ์ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

Chinese

“嘻嘻，我赢了！”

Thai

“ฮิๆ ฉันชนะแล้ว!”

Chinese

“好吧，到时候我尽力就是，不过成不成另说。”李貌瞅了瞅自己乌漆嘛黑的手掌，垂头丧气。

Thai

“ก็ได้ ถึงเวลาฉันจะพยายามเต็มที่แล้วกัน แต่จะสำเร็จไหมค่อยว่ากันอีกทีนะ” หลี่เม่าชำเลืองมองฝ่ามือที่ดำปี๋ของตัวเองอย่างหดหู่คอตก

Chinese

其实楚红玉知道他不会袖手旁观，李貌也知道大玉会给自己占便宜。这个游戏，只是两人之间的小情趣罢了。

Thai

อันที่จริงฉู่หงอวี้รู้ดีว่าเขาไม่มีทางนิ่งดูดาย และหลี่เม่าก็รู้ว่าต้าอวี้จะยอมให้เขาเอาเปรียบอยู่แล้ว เกมนี้เป็นเพียงแค่ความกุ๊กกิ๊กเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทั้งสองคนเท่านั้น

Chinese

“嗯！”大玉重重点头，就想凑过来挽住他胳膊。

Thai

“อื้อ!” ต้าอวี้พยักหน้าแรงๆ แล้วทำท่าจะขยับเข้ามาควงแขนเขา

Chinese

李貌忙闪到一边，“你手跟我一样黑不溜秋的，别碰我！”

Thai

หลี่เม่ารีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง “มือเธอก็ดำปี๋เหมือนฉันนั่นแหละ อย่ามาจับนะ!”

Chinese

“你嫌弃我？！”大玉琼鼻一皱，张牙舞爪扑了过去，“别跑！”

Thai

“นายรังเกียจฉันเหรอ?!” ต้าอวี้ย่นจมูกโด่งสวย กางกรงเล็บกระโจนเข้าใส่ “อย่าหนีนะ!”

Chinese

眼看等了一个小时都不见人影，两人饿的不行，只得先回了家。

Thai

เมื่อเห็นว่ารอไปหนึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน ทั้งสองคนหิวจนทนไม่ไหว จึงจำต้องกลับบ้านไปก่อน

Chinese

没什么新鲜食材，煮了点面条凑合，吃完又小眯了一会。

Thai

ไม่มีวัตถุดิบสดใหม่ จึงต้มบะหมี่กินประทังหิวไปก่อน กินเสร็จแล้วก็งีบหลับไปครู่หนึ่ง

Chinese

下午三点多再次上门，这次依旧没人，李貌都怀疑他们一家是不是去了外地或哪个亲戚家。

Thai

บ่ายสามโมงกว่าก็แวะไปอีกรอบ ครั้งนี้ก็ยังคงไม่มีคนอยู่ หลี่เม่าถึงกับสงสัยว่าครอบครัวพวกเขาเดินทางไปต่างถิ่นหรือไปบ้านญาติที่ไหนหรือเปล่า

Chinese

就在两人以为要无功而返的时候，一行三人从远处走来。

Thai

ในขณะที่ทั้งสองคิดว่าจะต้องคว้าน้ำเหลวกลับไป คนกลุ่มหนึ่งสามคนก็เดินมาจากระยะไกล

Chinese

一个黑不溜秋的小姑娘，左肩扛着把锄头，右手提着个篮子，一身美羊羊的粉色短袖，脚上套着明显大一号的胶鞋，跟在一对老头老太太身后。

Thai

เด็กหญิงตัวดำมอมแมมคนหนึ่ง ไหล่ซ้ายแบกจอบ มือขวาถือตะกร้า สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูลายเหม่ยหยางหยาง เท้าสวมรองเท้าบูทยางที่ใหญ่กว่าขนาดตัวอย่างเห็นได้ชัด เดินตามหลังชายหญิงชราคู่หนึ่ง

Chinese

远远瞧见立在那儿的李貌和楚红玉，她眼前一亮，迈开脚步就想冲过去，不过瞅了眼前面的爷爷奶奶，硬生生忍住了。

Thai

เมื่อมองเห็นหลี่เม่าและฉู่หงอวี้ยืนอยู่ตรงนั้นแต่ไกล ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย ก้าวเท้าหมายจะพุ่งตัวเข้าไปหา ทว่าพอมองไปยังปู่ย่าที่อยู่ข้างหน้า ก็จำต้องข่มใจกลั้นเอาไว้

Chinese

这小姑娘自然就是胡颖。

Thai

เด็กหญิงคนนี้ย่อมเป็นหูอิ่ง

Chinese

李貌迎上前，和老头老奶奶寒暄几句，热情的接过他们手里的东西。

Thai

หลี่เม่าก้าวเข้าไปต้อนรับ กล่าวทักทายกับผู้เฒ่าทั้งสองสองสามประโยค และรับสิ่งของในมือของพวกเขามาอย่างกระตือรือร้น

Chinese

两老人认识他们，猜测可能是来找自家孙女的，也没在意。

Thai

ผู้เฒ่าทั้งสองรู้จักพวกเขาอยู่แล้ว คาดเดาว่าน่าจะมาหาหลานสาวของตน จึงไม่ได้ติดใจอะไร

Chinese

大玉瞧着胡颖眼里闪动的高兴和激动，伸手要帮她拿农具。

Thai

ต้าอวี้มองเห็นความดีใจและความตื่นเต้นที่ไหวระริกในดวงตาของหูอิ่ง จึงยื่นมือไปจะช่วยถืออุปกรณ์การเกษตร

Chinese

谁料胡颖却避开了。

Thai

นึกไม่ถึงว่าหูอิ่งกลับเบี่ยงหลบ

Chinese

“一段时日没见，和姐姐生疏了？”见她的动作，大玉心里有些难过。

Thai

“ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง ห่างเหินกับพี่แล้วเหรอ?” เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ต้าอวี้ก็รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง

Chinese

“不是，不是！”胡颖连忙使劲摇头，低声道：“我怕把姐姐身上的衣服弄脏了。”

Thai

“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่!” หูอิ่งรีบส่ายหน้าอย่างแรง พลางเอ่ยเสียงเบา “หนูกลัวจะทำเสื้อผ้าของพี่เปื้อนน่ะค่ะ”

Chinese

说完，怔怔看着眼前像变了个人似的楚红玉，愣愣道：“姐姐，我都快不认识你了呢。”

Thai

พูดจบก็จ้องมองฉู่หงอวี้ที่ตรงหน้าซึ่งดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างเหม่อลอย เอ่ยอย่างอึ้งๆ ว่า “พี่คะ หนูแทบจะจำพี่ไม่ได้แล้วเนี่ย”

Chinese

楚红玉低头瞅了瞅自己的裙子和运动鞋，才反应过来，自己相比较以前朴素的穿着，变化真的很大，更何况还剪了短发。

Thai

ฉู่หงอวี้ก้มมองกระโปรงและรองเท้ากีฬาของตัวเอง ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเทียบกับการแต่งตัวเรียบง่ายในอดีต ตนเองเปลี่ยนไปมากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังตัดผมสั้นอีกด้วย

Chinese

“姐姐无论表面怎么变，都还是你以前那个姐姐！”大玉摸了摸她脑袋，不顾反对，从她手中夺过了农具。

Thai

“ไม่ว่าภายนอกพี่จะเปลี่ยนไปยังไง ก็ยังคงเป็นพี่คนเดิมของเธอเสมอ!” ต้าอวี้ลูบศีรษะของเธอ ไม่สนใจการทัดทาน แย่งอุปกรณ์การเกษตรมาจากมือของเธอ

Chinese

聊了几句，胡颖就找回了曾经相处的感觉，叽叽喳喳和大玉亲密的说着悄悄话。

Thai

พูดคุยกันได้ไม่กี่คำ หูอิ่งก็ดึงความรู้สึกคุ้นเคยในอดีตกลับมาได้ เจื้อยแจ้วกระซิบกระซาบกับต้าอวี้อย่างสนิทสนม

Chinese

进了家门，当李貌向老两口委婉的提出想带着胡颖去城里玩几天之时，胡颖眼里射出了前所未有的璀璨光芒。

Thai

พอก้าวเข้าประตูบ้าน เมื่อหลี่เม่าเอ่ยเสนออย่างอ้อมค้อมต่อสองผู้เฒ่าว่าอยากจะพาหูอิ่งเข้าเมืองไปเที่ยวเล่นสักสองสามวัน ในดวงตาของหูอิ่งก็เปล่งประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

Chinese

从出生至今，她还从没去过城里，从没见识过城市的繁华。

Thai

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยเข้าเมืองเลยสักครั้ง ไม่เคยได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองใหญ่เลย

Chinese

每年暑假过完，听着同学们讨论各自爸妈带他们去了哪个哪个城市，玩过什么什么，她都会异常羡慕，幻想着哪天自己这只小麻雀也可以飞出去看看外面的风景。

Thai

ทุกปีหลังหมดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เมื่อได้ยินเพื่อนร่วมชั้นคุยกันว่าพ่อแม่พาพวกเขาไปเมืองไหนมาบ้าง ได้ไปเล่นอะไรมาบ้าง เธอก็จะอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง วาดฝันว่าสักวันหนึ่งนกกระจอกตัวน้อยอย่างตนก็คงสามารถโบยบินออกไปชมทิวทัศน์ภายนอกได้เช่นกัน

Chinese

如今，骤然听李貌说起这事，憧憬的同时，心里又不可避免产生了对未知的不安和恐惧。

Thai

ยามนี้ เมื่อจู่ๆ ได้ยินหลี่เม่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ในขณะที่วาดหวัง ในใจก็เกิดความกังวลและความกลัวต่อสิ่งที่ไม่เคยรู้จักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

Chinese

“不行！”

Thai

“ไม่ได้!”

Chinese

这时，奶奶的一句话猛地把胡颖从梦中拉回了残酷的现实。

Thai

ในตอนนั้นเอง คำพูดคำเดียวของผู้เป็นย่าก็กระชากหูอิ่งจากความฝันกลับสู่ความเป็นจริงอันโหดร้ายอย่างรุนแรง