คุณใส่เสื้อผ้าไซส์อะไร

Chinese

临近五月，白昼越来越长，黑夜越来越短。

Thai

ใกล้ถึงเดือนพฤษภาคม กลางวันยิ่งมายิ่งยาวนาน กลางคืนยิ่งมายิ่งสั้นลง

Chinese

天亦渐渐热起来，秋衣秋裤不记得在哪个早晨脱了，反正李貌只记得有天晚上摸大玉小腿的时候，手不用再钻到紧裹着的秋裤里，顺畅的很。

Thai

สภาพอากาศค่อยๆ ร้อนขึ้น จำไม่ได้แล้วว่าถอดชุดลองจอนออกไปในเช้าวันไหน อย่างไรก็ตาม หลี่เม่าจำได้แค่ว่า มีคืนหนึ่งตอนที่เขาลูบน่องของต้าอวี้ มือไม่ต้องมุดเข้าไปในกางเกงลองจอนที่รัดแน่นอีกต่อไป มันช่างลื่นไหลราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

那天过后，李貌没问楚红玉她小时候的事，只是默默的，用尽浑身解数对她更好。

Thai

หลังจากวันนั้น หลี่เม่าไม่ได้ถามฉู่หงอวี้เรื่องราวในวัยเด็กของเธอ ได้แต่ทำดีต่อเธอให้ดียิ่งขึ้นไปอีกอย่างเงียบๆ ด้วยสารพัดวิธีที่มี

Chinese

周日晚上回家看望爸妈，他顺便把压岁钱带上，隔天全存在了自己办的那张银行卡里。

Thai

คืนวันอาทิตย์เขากลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่ และถือโอกาสนำเงินอั่งเปาติดตัวไปด้วย วันรุ่งขึ้นจึงนำไปฝากเข้าบัญชีบัตรธนาคารที่ตัวเองเปิดไว้ทั้งหมด

Chinese

周三晚上，六人小分队再次齐聚，一起在食堂吃了顿饭。

Thai

เย็นวันพุธ กลุ่มเล็กๆ ทั้งหกคนรวมตัวกันอีกครั้ง และร่วมรับประทานอาหารด้วยกันในโรงอาหาร

Chinese

“咳咳，那个，我说件事。”李貌清了清嗓子，准备发言。

Thai

“แอ่มๆ เอ่อ ฉันมีเรื่องจะพูดหน่อย” หลี่เม่ากระแอมไอเคลียร์ลำคอ เตรียมจะพูด

Chinese

“滚，别对着我，吃饭呢，口水都喷到我饭里了！”张强愤愤吐槽。

Thai

“ไสหัวไปเลย อย่าหันมาทางนี้ กำลังกินข้าวอยู่ น้ำลายกระเด็นลงข้าวฉันหมดแล้ว!” จางเฉียงบ่นอุบอย่างขุ่นเคือง

Chinese

其他几人见状也都连忙伸手挡住饭盒。

Thai

คนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบเอามือบังกล่องข้าวของตัวเองไว้ทันที

Chinese

“你挡什么挡？咱俩都互吃过口水了。”

Thai

“เธอจะบังทำไม? เราสองคนเคยกินน้ำลายของกันและกันมาแล้วด้วยซ้ำ”

Chinese

李貌见旁边的大玉也嫌弃他，顿时低声不满道。互相啃对方吃了一半的包子，可不就是互吃口水么。

Thai

หลี่เม่าเห็นต้าอวี้ที่อยู่ข้างๆ ทำท่ารังเกียจเขาเช่นกัน จึงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ การสลับกันกัดซาลาเปาที่อีกฝ่ายกินไปครึ่งหนึ่ง มันก็คือการกินน้ำลายของกันและกันไม่ใช่หรือไง

Chinese

大玉左右瞅了瞅，紧张兮兮小声道：“在外面别这样说。”

Thai

ต้าอวี้กวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะกระซิบเสียงเบาด้วยความตื่นตระหนก “อยู่ข้างนอกอย่าพูดแบบนี้สิ”

Chinese

“你俩说什么悄悄话呢，带我们一个呗！”赵思妤在对面调侃。

Thai

“พวกนายสองคนกระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ ขอพวกเรามีเอี่ยวด้วยคนสิ!” จ้าวซืออวี๋เอ่ยแซวจากฝั่งตรงข้าม

Chinese

她后来才具体知道几人之前的事，李貌和楚红玉确实闹矛盾了，不过人家当天就解决了。

Thai

ภายหลังเธอถึงเพิ่งมารู้รายละเอียดเรื่องราวก่อนหน้านี้ของพวกเขาทั้งหลาย ว่าหลี่เม่ากับฉู่หงอวี้มีเรื่องขัดแย้งกันจริงๆ ทว่าพวกเขาก็เคลียร์กันได้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว

Chinese

“没什么，我说一件事。”

Thai

“ไม่มีอะไร ฉันจะบอกเรื่องหนึ่ง”

Chinese

李貌再次清了清嗓子，没理会其他五人的白眼，继续道：“张琳之前不是提过，想一起和红玉去理发店拍照么。”

Thai

หลี่เม่ากระแอมไออีกครั้ง โดยไม่สนใจสายตาค้อนขวับของอีกห้าคน พลางพูดต่อว่า “ก่อนหน้านี้จางหลินเคยบอกไม่ใช่เหรอ ว่าอยากไปถ่ายรูปที่ร้านตัดผมกับหงอวี้ด้วยกัน”

Chinese

“哇，没想到你还记得！我都忘了。”张琳夸张叫道。

Thai

“ว้าว นึกไม่ถึงเลยว่านายยังจำได้! ฉันลืมไปแล้วเนี่ย” จางหลินร้องเสียงหลงอย่างเวอร์วัง

Chinese

“别打岔！”李貌瞪了她一眼，“现在又多了赵思妤和王玥，加起来一共四个女生，干脆这个周五你们一起去拍得了。”

Thai

“อย่าเพิ่งขัดสิ!” หลี่เม่าถลึงตาใส่เธอ “ตอนนี้มีจ้าวซืออวี๋กับหวังเยว่เพิ่มมาอีก รวมกันเป็นสี่สาวพอดี วันศุกร์นี้พวกเธอไปด้วยกันหมดเลยก็สิ้นเรื่อง”

Chinese

“到时候我们就是，一中F4！”王玥兴奋叫道。

Thai

“ถึงตอนนั้นพวกเราก็คือ เอฟ4 แห่งโรงเรียนมัธยมหนึ่ง!” หวังเยว่ร้องอย่างตื่นเต้น

Chinese

“到时候你们别穿校服了，穿自己平时最喜欢的衣服。”他又提醒道。

Thai

“ถึงเวลานั้นพวกเธออย่าใส่ชุดนักเรียนล่ะ ใส่ชุดที่ปกติพวกเธอชอบที่สุดไป” เขาเตือนอีกครั้ง

Chinese

然后扭头看向大玉，手悄摸搭在她腿上轻轻按了按，小声道：“你的衣服我给你挑，不许拒绝。”

Thai

จากนั้นก็หันไปมองต้าอวี้ มือแอบวางลงบนขาของเธอแล้วบีบเบาๆ พลางกระซิบว่า “เสื้อผ้าของเธอ ฉันจะเลือกให้เอง ห้ามปฏิเสธนะ”

Chinese

楚红玉咬了咬嘴唇，最终点头接受了，可心里已经在想着怎么攒钱给小貌回礼物。

Thai

ฉู่หงอวี้กัดริมฝีปาก สุดท้ายก็พยักหน้ารับ แต่ในใจกำลังคิดว่าจะเก็บเงินซื้อของขวัญตอบแทนเสี่ยวเม่ายังไงดี

Chinese

“红玉，你一开始快手上的照片就是在那家理发店拍的吧？”王玥问。

Thai

“หงอวี้ รูปในไคว่โส่วตอนแรกของเธอ ก็ถ่ายที่ร้านตัดผมร้านนั้นใช่ไหม?” หวังเยว่ถาม

Chinese

李貌对赵思妤和王玥知道理发店拍照这事一点都不奇怪，女生之间，和丈夫之间那点事有时候都会互相讨论，这种消息互通有无很正常。

Thai

หลี่เม่าไม่แปลกใจเลยสักนิดที่จ้าวซืออวี๋กับหวังเยว่รู้เรื่องการถ่ายรูปที่ร้านตัดผม ระหว่างผู้หญิงด้วยกัน บางทียังคุยเรื่องลับๆ กับสามีกันได้เลย เรื่องที่ข่าวสารจะส่งต่อถึงกันแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดามาก

Chinese

“嗯，对。”楚红玉点点头。

Thai

“อืม ใช่” ฉู่หงอวี้พยักหน้า

Chinese

“她家头发吹的真不错！”

Thai

“ร้านนั้นไดร์ผมเก่งมากจริงๆ!”

Chinese

四个女生叽叽喳喳讨论起来。

Thai

สี่สาวเริ่มพูดคุยเจื้อยแจ้วกันยกใหญ่

Chinese

……

Thai

…

Chinese

夜，操场。

Thai

ค่ำคืน, สนามกีฬา

Chinese

今晚码完字后，李貌上传了两章。

Thai

คืนนี้หลังจากพิมพ์นิยายเสร็จ หลี่เม่าก็อัปโหลดไปสองตอน

Chinese

大玉现在的手速已经能稳定一晚上四千字，后续更新不成问题。

Thai

ตอนนี้ความเร็วในการพิมพ์ของต้าอวี้สามารถคงที่ได้ถึงสี่พันคำต่อหนึ่งคืน การอัปเดตอย่างต่อเนื่องจึงไม่ใช่ปัญหา

Chinese

“行了。”

Thai

“เรียบร้อย”

Chinese

“这就行了？我怎么没搜到？”楚红玉仰躺在草地上，脑袋枕着李貌的大腿，举着手机纳闷问。

Thai

“แค่นี้ก็เสร็จแล้วเหรอ? ทำไมฉันค้นหาไม่เจอล่ะ?” ฉู่หงอวี้นอนหงายอยู่บนพื้นหญ้า ศีรษะหนุนอยู่บนตักของหลี่เม่า ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นพลางถามอย่างสงสัย

Chinese

“还在审核吧。”

Thai

“คงยังอยู่ในขั้นตอนการตรวจสอบอยู่มั้ง”

Chinese

现在才16年，李貌也不清楚这时候具体的签约流程，不过他也不担心，文好可破一切。

Thai

ตอนนี้เพิ่งจะปี 2016 หลี่เม่าเองก็ไม่แน่ใจเรื่องขั้นตอนการเซ็นสัญญาที่แน่นอนในยุคนี้ แต่เขาก็ไม่กังวล ถ้านิยายดีเสียอย่าง ย่อมเอาชนะได้ทุกอุปสรรค

Chinese

“对了，这本小说要是赚钱了，咱俩稿费平分，毕竟也有你的一半心血。”

Thai

“จริงสิ ถ้านิยายเรื่องนี้ทำเงินได้ ค่าต้นฉบับเราสองคนแบ่งกันคนละครึ่งนะ ยังไงก็เป็นหยาดเหงื่อแรงกายของเธอครึ่งหนึ่งเหมือนกัน”

Chinese

“唔～”

Thai

“อือ~”

Chinese

大玉拿着手机，隔几秒就刷新一次，隔几秒就刷新一次，闻言侧头看着他，拒绝的话刚要说出口就被瞪了回来。

Thai

ต้าอวี้ถือโทรศัพท์มือถือ กดรีเฟรชทุกๆ สองสามวินาที พลางเอียงศีรษะมองเขาเมื่อได้ยินเช่นนั้น คำพูดปฏิเสธที่กำลังจะหลุดออกจากปากก็ถูกสายตาของเขาจ้องเขม็งจนต้องกลืนกลับลงไป

Chinese

“好吧。”

Thai

“ก็ได้”

Chinese

她弱弱答应，心想这小说貌似就是小貌随便写着玩的，虽说写的好像不错，但应该挣不了多少钱。

Thai

เธอตอบรับเสียงแผ่ว ในใจคิดว่านิยายเรื่องนี้ดูเหมือนเสี่ยวเม่าจะแค่เขียนเล่นๆ ตามใจชอบ แม้ว่าจะเขียนออกมาได้ค่อนข้างดี ทว่าคงทำเงินได้ไม่มากเท่าไร

Chinese

随着两人关系越来越亲密，她对这些不再像以前那么抗拒，除了太贵重的礼物。

Thai

เมื่อความสัมพันธ์ของทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงไม่ได้ต่อต้านสิ่งเหล่านี้เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ยกเว้นของขวัญที่ล้ำค่าจนเกินไป

Chinese

当然，她也不会让小貌单方面付出，都有把这些一一记在心里，想着日后好好报答。

Thai

แน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมให้เสี่ยวเม่าเป็นฝ่ายเสียสละอยู่ฝ่ายเดียว เธอจดจำสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจทีละอย่าง และคิดจะตอบแทนเขาอย่างดีในภายภาคหน้า

Chinese

另外，有一件事她一直很困惑，小貌每晚口述那么多字，中间竟然一点都不停顿，内容张口就来，好像都不用思考的。

Thai

นอกจากนี้ ยังมีเรื่องหนึ่งที่เธอสงสัยมาตลอด เสี่ยวเม่าบอกเล่าปากเปล่าคืนละหลายคำขนาดนั้น ทว่าระหว่างนั้นกลับไม่หยุดชะงักเลยสักนิด เนื้อหาพรั่งพรูออกมาได้ทันทีที่อ้าปาก ราวกับไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

Chinese

倒像是在，背书？！

Thai

กลับเหมือนกำลัง… ท่องจำอยู่มากกว่า?!

Chinese

她也问过他这个问题，但李貌含糊说他是白天打好了腹稿晚上才编的这么顺。

Thai

เธอเคยถามคำถามนี้กับเขาแล้วเหมือนกัน แต่หลี่เม่าตอบอย่างคลุมเครือว่าเขาคิดโครงเรื่องไว้ในหัวล่วงหน้าตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว ตอนกลางคืนถึงได้แต่งออกมาได้ไหลลื่นขนาดนี้

Chinese

她对此半信半疑，不过也没再过多纠结这个问题。

Thai

เธอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ไม่ได้ติดใจสงสัยประเด็นนี้มากเกินไปอีก

Chinese

李貌想想自己真是苦逼，作为一个重生者，想给自己喜欢的人送钱，竟然还特么得拐弯抹角的。

Thai

หลี่เม่าคิดในใจว่าตัวเองช่างน่าอนาถเสียจริง ในฐานะผู้กลับชาติมาเกิด อยากจะเปย์เงินให้คนที่ตัวเองชอบ ยังต้องมานั่งอ้อมค้อมคดเคี้ยวบ้าบออะไรขนาดนี้อีก

Chinese

哎，未来媳妇儿不拜金，不占便宜，不把别人对她的好当成理所应当，真是拿她一点办法都没。

Thai

เฮ้อ ว่าที่ภรรยาไม่บูชาเงิน ไม่เอาเปรียบใคร ไม่คิดว่าความหวังดีที่คนอื่นมอบให้เป็นเรื่องที่พึงได้รับ ช่างจนปัญญาจัดการกับเธอจริงๆ

Chinese

“呀，出来了，出来了，我们写的小说出来了。”大玉惊喜道。

Thai

“อ๊ะ ขึ้นมาแล้ว ขึ้นมาแล้ว นิยายที่พวกเราเขียนขึ้นมาแล้ว” ต้าอวี้กล่าวอย่างดีใจ

Chinese

“给我瞅瞅！”李貌瞧着那个页面，也颇觉新奇。

Thai

“ไหนให้ฉันดูหน่อย!” หลี่เม่ามองดูหน้าเว็บนั้นแล้วรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อยเช่นกัน

Chinese

“现在所有人就都能看到我们写的书了？”大玉问。

Thai

“ตอนนี้ทุกคนก็มองเห็นหนังสือที่พวกเราเขียนแล้วใช่ไหม?” ต้าอวี้ถาม

Chinese

“对，但字数太少，几乎没人看。”

Thai

“ใช่ แต่จำนวนคำยังน้อยเกินไป แทบไม่มีคนอ่านหรอก”

Chinese

“我回去让张琳、思妤她们帮忙看看，那是不是等字数多了，看的人就多了？”

Thai

“เดี๋ยวฉันกลับไปบอกให้พวกจางหลินกับซืออวี๋ช่วยกันเข้าไปอ่าน แล้วถ้าจำนวนคำเยอะขึ้น คนอ่านก็จะเยอะขึ้นตามด้วยใช่ไหม?”

Chinese

“这得看小说写的好不好。”李貌右手捏了捏她的脸蛋，耐心解释道。

Thai

“อันนี้ก็ต้องดูว่านิยายเขียนดีหรือเปล่า” หลี่เม่าใช้มือขวาบีบแก้มเนียนของเธอเบาๆ พลางอธิบายอย่างอดทน

Chinese

“这样啊。”

Thai

“แบบนี้นี่เอง”

Chinese

大玉吐了吐小舌头，又开始不断刷新界面，希望蹦出来一个野生读者，可惜后面那追更人数始终是“一”。

Thai

ต้าอวี้แลบลิ้นเล็กๆ ออกมา แล้วเริ่มกดรีเฟรชหน้าเว็บไม่หยุด หวังว่าจะมีนักอ่านขาจรหลงเข้ามาสักคน ทว่าน่าเสียดายที่ตัวเลขผู้ติดตามด้านหลังยังคงเป็น “1” เสมอ

Chinese

这书也算是她和小貌共同努力的成果，她自然想让更多的人看这部小说，人越多，就代表小说越好，尽管自己只是码字工具人，那她也会很开心，为小貌开心。

Thai

หนังสือนับเป็นผลลัพธ์จากความพยายามร่วมกันของเธอกับเสี่ยวเม่า เธอจึงอยากให้มีคนอ่านนิยายเรื่องนี้มากขึ้นตามธรรมชาติ ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งแสดงว่านิยายเรื่องนี้ดี แม้ว่าตนเองจะเป็นแค่เครื่องมือช่วยพิมพ์ตัวอักษร แต่เธอก็มีความสุขมาก มีความสุขแทนเสี่ยวเม่า

Chinese

“那又怎么赚钱呢？”她又问。

Thai

“แล้วจะทำเงินได้ยังไงเหรอ?” เธอถามต่อ

Chinese

“看的人越多，等到上架的时候订阅的人就越多，或者有人打赏……”李貌又大致给她阐述了遍规则。

Thai

“ยิ่งคนอ่านมาก พอถึงเวลาเปิดขาย คนที่จ่ายเงินอ่านก็จะยิ่งเยอะ หรือไม่ก็มีคนโดเนทให้…” หลี่เม่าอธิบายกฎเกณฑ์คร่าวๆ ให้เธอฟังอีกรอบ

Chinese

“好难啊。”

Thai

“ยากจังเลยนะ”

Chinese

大玉心情很矛盾，既失落又轻松。

Thai

ในใจต้าอวี้รู้สึกย้อนแย้งเป็นอย่างยิ่ง ทั้งผิดหวังและโล่งใจไปพร้อมๆ กัน

Chinese

失落的是因为他们这小说很大可能没多少人看，小貌赚不到钱。

Thai

ที่ผิดหวังก็เพราะมีความเป็นไปได้สูงมากที่นิยายเรื่องนี้จะมีคนอ่านไม่กี่คน และเสี่ยวเม่าก็จะทำเงินไม่ได้

Chinese

轻松是因为看的人少，赚的钱少，自己不用因为那一半的稿费而有心理压力。

Thai

ส่วนที่โล่งใจก็เพราะคนอ่านน้อย ทำเงินได้น้อย ตัวเธอเองจะได้ไม่ต้องรู้สึกกดดันในใจเพราะเงินค่าต้นฉบับครึ่งหนึ่งนั้น

Chinese

她以前没接触过网文，压根不知道他们写的这算什么水平，同时很费解，花钱看书？反正她肯定不会奢侈到把钱浪费在这上面。

Thai

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสัมผัสกับนิยายออนไลน์มาก่อน จึงไม่รู้เลยว่าสิ่งที่พวกเขาเขียนนั้นอยู่ในระดับไหน ขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่เข้าใจนัก เสียเงินเพื่ออ่านหนังสือเนี่ยนะ? อย่างไรเสียเธอย่อมไม่มีทางฟุ่มเฟือยจนเอาเงินมาทิ้งกับเรื่องพรรค์นี้อย่างแน่นอน

Chinese

“咦，别人的封面好漂亮，我们的小说怎么是这个样子？”

Thai

“เอ๊ะ หน้าปกของคนอื่นสวยจัง ทำไมนิยายของพวกเราถึงเป็นสภาพแบบนี้ล่ะ?”

Chinese

她就跟个好奇宝宝似的，东问西问。

Thai

เธอทำตัวเหมือนเด็กขี้สงสัย ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด

Chinese

这本书，倒像成了两人共同建造的一个房子，虽然很小，很破，但大玉还是兴致勃勃的尽一切可能装饰它。

Thai

หนังสือเล่มนี้กลับดูเหมือนบ้านที่ทั้งสองคนสร้างร่วมกัน แม้จะหลังเล็กและทรุดโทรมมาก แต่ต้าอวี้ก็ยังคงตกแต่งมันอย่างสุดความสามารถด้วยความกระตือรือร้น

Chinese

“这个要自己订制。”

Thai

“อันนี้ต้องสั่งทำเองน่ะ”

Chinese

“这本书好厉害，好多人评论。”

Thai

“หนังสือเล่มนี้สุดยอดจัง มีคนคอมเมนต์เยอะมากเลย”

Chinese

“确实，那个，大玉，你衣服穿多大的？”

Thai

“นั่นสิ เอ่อ ต้าอวี้ เธอใส่เสื้อผ้าไซส์อะไรเหรอ?”

Chinese

“还有！呃……”楚红玉差点没转过来弯，疑惑的盯着他。

Thai

“แล้วก็ยังมี! เอ๊ะ…” ฉู่หงอวี้เกือบตามความคิดเขาไม่ทัน จ้องมองเขาอย่างงุนงง

Chinese

“给你买衣服。”李貌提醒道。

Thai

“จะซื้อเสื้อผ้าให้เธอไง” หลี่เม่าเตือนความจำ

Chinese

“哦，对，我差点忘了。”楚红玉坐起身，犹豫片刻，问：“你打算在哪儿买？”

Thai

“อ๋อ จริงด้วย ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว” ฉู่หงอวี้ลุกขึ้นนั่ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “นายคิดจะไปซื้อที่ไหนเหรอ?”

Chinese

“实体店，后天就是周五，网上买我怕时间来不及。”

Thai

“หน้าร้าน มะรืนนี้ก็วันศุกร์แล้ว ถ้าซื้อออนไลน์ฉันกลัวว่าจะไม่ทันเวลา”

Chinese

“那带我一起？”

Thai

“งั้นพาฉันไปด้วยไหม?”