ฉันเกลียดพวกคุณ (1 / 1)

Chinese

“好的，您这边请，我们可以通过这块屏幕来为你的迈巴赫进行选装。”

Thai

“ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ เราสามารถเลือกออปชันเสริมสำหรับมายบัคของคุณผ่านหน้าจอนี้ได้เลยค่ะ”

Chinese

销售把李貌他们带到一块大电子屏幕前，旁边有个小显示器。

Thai

พนักงานขายพาพวกหลี่เม่ามาที่หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ ซึ่งมีจอมอนิเตอร์ขนาดเล็กอยู่ข้างๆ

Chinese

“首先是车的外观颜色。”

Thai

“เริ่มจากสีภายนอกของตัวรถก่อนนะคะ”

Chinese

“爸妈，什么色儿？”

Thai

“พ่อ แม่ เอาสีอะไรดีครับ”

Chinese

“就黑色。”

Thai

“สีดำนี่แหละ”

Chinese

李貌在屏幕上戳了一下，面前屏幕上白色的迈巴赫便变化成了黑色。

Thai

หลี่เม่าแตะหน้าจอไปหนึ่งครั้ง มายบัคสีขาวบนหน้าจอตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำทันที

Chinese

然后他又瞅了瞅其他东西。

Thai

จากนั้นเขาก็เหลือบดูออปชันอื่นๆ ต่อ

Chinese

“大饼轮毂，装上。”

Thai

“ล้อแม็กจานทึบ ใส่ไปด้วย”

Chinese

“智能数字大灯。”

Thai

“ไฟหน้าดิจิทัลอัจฉริยะ”

Chinese

“后轮主动转向系统。”

Thai

“ระบบช่วยเลี้ยวล้อหลัง”

Chinese

“唔，还有后排折叠桌。”一旁的大玉指了指。

Thai

“อืม แล้วก็มีโต๊ะพับสำหรับเบาะหลังด้วยนะ” ต้าอวี้ที่อยู่ข้างๆ ชี้บอก

Chinese

“嗯，这好像都有用。”李貌也不管了，咔咔咔把能装的全装了上去。

Thai

“อืม ดูเหมือนจะมีประโยชน์หมดเลยแฮะ” หลี่เม่าไม่สนใจอะไรอีก กดเลือกทุกอย่างที่สามารถใส่ได้ลงไปรัวๆ

Chinese

赵梅、李治、刘娟、江兵和江新月在一旁看的心中直跳，这些东西动辄小几万，贵点的十来万，这么一通点，几十万下去了。

Thai

จ้าวเหมย หลี่จื้อ หลิวจวน เจียงปิง และเจียงซินเยว่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ต่างใจเต้นระทึก ของพวกนี้แตะนิดแตะหน่อยก็หลายหมื่นหยวน ที่แพงขึ้นมาหน่อยก็เหยียบแสน กดเลือกไปชุดใหญ่แบบนี้ก็หมดไปหลายแสนหยวนแล้ว

Chinese

穿着职业套裙的销售小姐姐，脸上的笑容早就从职业笑容变成了发自内心的微笑。

Thai

รอยยิ้มบนใบหน้าของพนักงานขายสาวในชุดสูทกระโปรงทำงาน เปลี่ยนจากรอยยิ้มตามหน้าที่กลายมาเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงไปนานแล้ว

Chinese

“可以了，没其他的了吧。”

Thai

“เรียบร้อยแล้ว ไม่มีอย่างอื่นแล้วใช่ไหมครับ”

Chinese

“先生，没了。”

Thai

“ไม่มีแล้วค่ะคุณผู้ชาย”

Chinese

“那就办手续吧，妈，你驾驶证和身份证带了吗？”

Thai

“งั้นก็ดำเนินเรื่องเลยครับ แม่ เอาใบขับขี่กับบัตรประชาชนมารึเปล่า”

Chinese

“你爸带了。”

Thai

“พ่อแกเอามา”

Chinese

李治从口袋里摸出证件。

Thai

หลี่จื้อหยิบเอกสารประจำตัวออกมาจากกระเป๋า

Chinese

李貌从口袋里摸出银行卡，对销售道：“刷卡提车。”

Thai

หลี่เม่าหยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าแล้วบอกกับพนักงานขายว่า “รูดบัตรแล้วรับรถได้เลยครับ”

Chinese

“好的，先生这边请。”

Thai

“ได้ค่ะ คุณผู้ชายเชิญทางนี้เลยค่ะ”

Chinese

“加上选装，一共是3823400，您是全款还是……”

Thai

“รวมออปชันเสริมแล้ว ทั้งหมด 3,823,400 หยวน คุณผู้ชายจะชำระเต็มจำนวนหรือว่า…”

Chinese

“全款。”

Thai

“จ่ายเต็มจำนวนครับ”

Chinese

销售闻言，心里有些小失落，全款她们赚的少点。

Thai

เมื่อพนักงานขายได้ยินแบบนั้น ในใจก็แอบรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะการจ่ายเต็มจำนวนทำให้พวกเธอได้ค่านายหน้าน้อยกว่า

Chinese

签完合同，办完手续。

Thai

หลังจากเซ็นสัญญาและดำเนินเรื่องเสร็จสิ้น

Chinese

当银行卡放到pos机上的时候，刘娟他们忽的在想，如果，钱不够的话……

Thai

ตอนที่แตะบัตรธนาคารลงบนเครื่องรูดบัตร พวกหลิวจวนก็พลันคิดขึ้นมาว่า ถ้าเกิดเงินไม่พอล่ะก็…

Chinese

可惜，他们终究是想多了。

Thai

แต่น่าเสียดายที่พวกเขากลับคิดมากไปเอง

Chinese

李貌输完密码，pos机响起机械的女声：“刷卡消费，三百八十二万三千四百。”

Thai

พอหลี่เม่าใส่รหัสผ่านเสร็จสิ้น เสียงผู้หญิงอัตโนมัติจากเครื่องรูดบัตรก็ดังขึ้น “ชำระเงินผ่านบัตร สามล้านแปดแสนสองหมื่นสามพันสี่ร้อยหยวน”

Chinese

刘娟和江兵听着声音，有些出神。

Thai

หลิวจวนและเจียงปิงฟังเสียงนั้นแล้วถึงกับเหม่อลอยไป

Chinese

就这么付款了？就这么花了近四百万？花了他们夫妻俩大半辈子没挣到的钱？

Thai

จ่ายเงินเสร็จแล้วงั้นเหรอ? ใช้เงินไปเกือบสี่ล้านหยวนแบบนี้น่ะเหรอ? เงินจำนวนที่สองสามีภรรยาทำงานหามาเกือบทั้งชีวิตยังไม่ได้มากขนาดนี้เลยนะ?

Chinese

虽然之前就知道赵梅家起来了，可那也仅限于认知中，他们还不觉着有什么。

Thai

แม้ก่อนหน้านี้จะรู้อยู่แล้วว่าครอบครัวของจ้าวเหมยตั้งตัวขึ้นมาได้แล้ว แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่รับรู้ในความคิด พวกเขายังไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

Chinese

而这一刻，两家的差距不再是简单的嘴上说说，而是被具象化，他们忽然产生一种渺小感。

Thai

ทว่าในเวลานี้ ช่องว่างระหว่างสองครอบครัวไม่ได้เป็นเพียงแค่คำพูดปากเปล่าอีกต่อไป แต่กลับปรากฏชัดเจนเป็นรูปธรรม จนพวกเขาพลันรู้สึกถึงความต่ำต้อยไร้ตัวตนของตัวเองขึ้นมา

Chinese

看向那个他们看着长大的男生，他一脸淡然，仿佛甩出去的不是四百万，而是四百块。

Thai

เมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มที่พวกเขาเห็นมาตั้งแต่เล็ก สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ ราวกับว่าเงินที่จ่ายออกไปไม่ใช่สี่ล้านหยวน แต่เป็นแค่สี่ร้อยหยวน

Chinese

明明长相什么的都没变化，可他们却只觉着陌生。

Thai

ทั้งที่รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่พวกเขากลับรู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน

Chinese

冰冷的声音回荡在耳边，江新月从震惊中回过神，眼中涌出强烈的羡慕与向往。

Thai

เสียงอันเย็นชาดังก้องอยู่ในหู เจียงซินเยว่ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง ในดวงตาเอ่อล้นไปด้วยความอิจฉาและโหยหาอย่างรุนแรง

Chinese

这才是她想要的生活！

Thai

นี่ต่างหากคือชีวิตที่เธอต้องการ!

Chinese

可惜，现在这些都不属于自己。

Thai

แต่น่าเสียดาย ที่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นของเธอ

Chinese

看着那个挽着李貌手臂的女人，江新月心中的嫉妒与酸涩交织着随血液流遍全身。

Thai

เมื่อมองดูหญิงสาวที่กำลังควงแขนของหลี่เม่า ความอิจฉาริษยาและความขมขื่นในใจของเจียงซินเยว่ก็พลันแล่นพล่านไปทั่วร่างพร้อมกับกระแสเลือด

Chinese

如果那年在走廊上，自己答应了李貌的表白。

Thai

ถ้าหากปีนั้นที่ระเบียงทางเดิน เธอตอบตกลงรับคำสารภาพรักของหลี่เม่า

Chinese

如果当初楚红玉出现后，自己一直不管不顾的死缠烂打。

Thai

ถ้าหากในตอนที่ฉู่หงอวี้ปรากฏตัวขึ้น เธอไม่สนใจอะไรแล้วคอยตามตื๊อเขาไม่ยอมปล่อย

Chinese

如果当初报志愿，自己也去了科大……

Thai

ถ้าหากตอนยื่นอันดับสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอเลือกไปที่เคอต้าด้วย…

Chinese

赵梅和李治也有些慌神，这才真切的感受到，小貌不一样了，自家不一样了。

Thai

จ้าวเหมยและหลี่จื้อเองก็รู้สึกใจเต้นไม่เป็นส่ำ ในที่สุดพวกเขาก็สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดแล้วว่า เสี่ยวเม่าไม่เหมือนเดิมแล้ว ครอบครัวของพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

Chinese

“刘姨，我们还有事，就先走了。”李貌这时道。

Thai

“น้าหลิวครับ พวกผมยังมีธุระอยู่ คงต้องขอตัวก่อน” หลี่เม่าเอ่ยขึ้นในตอนนั้น

Chinese

“啊？嗯，好，你们有事就去忙，不用管我们，去吧去吧，真是好孩子，瞧把你爸妈高兴的……”

Thai

“อ๋อ? อื้อ ได้สิ พวกเธอมีธุระก็รีบไปเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก ไปเถอะๆ เด็กดีจริงๆ เลย ดูสิ พ่อแม่เธอดีใจขนาดไหน…”

Chinese

刘娟反应过来后，态度空前热情。

Thai

พอหลิวจวนได้สติ ท่าทีของเธอก็กระตือรือร้นและเป็นมิตรขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

Chinese

李貌淡淡笑了笑，态度不冷不淡。

Thai

หลี่เม่ายิ้มบางๆ แสดงท่าทีไม่ยินดียินร้าย

Chinese

以前因为是邻居，他为了让爸妈下班回家有人聊天，住的舒服点，才跟刘娟一家保持表面的友好。

Thai

เมื่อก่อนเป็นเพราะความเป็นเพื่อนบ้าน เพื่อให้พ่อแม่เลิกงานกลับบ้านมาแล้วมีคนคุยด้วย และอยู่อาศัยได้อย่างสบายใจ เขาถึงได้รักษาความเป็นมิตรผิวเผินกับครอบครัวของหลิวจวนเอาไว้

Chinese

如今，他准备让爸妈换个地方住，自然不用再刻意维持关系。

Thai

บัดนี้ เขาเตรียมจะให้พ่อแม่ย้ายไปอยู่ที่อื่น ย่อมไม่จำเป็นต้องฝืนรักษาความสัมพันธ์อีกต่อไป

Chinese

“先生，稍等。”那个女销售捧着一束花踩着高跟鞋小跑了过来，“祝您提车愉快。”

Thai

“คุณผู้ชายคะ รอก่อนค่ะ” พนักงานขายสาวคนนั้นถือช่อดอกไม้วิ่งเหยาะๆ บนรองเท้าส้นสูงเข้ามา “ขอแสดงความยินดีกับการรับรถใหม่ด้วยนะคะ”

Chinese

提车仪式要提前联系店里安排，李貌他们今天来的匆忙，就没弄，没想到店里还是送了一束花。

Thai

พิธีส่งมอบรถจำเป็นต้องติดต่อให้ทางร้านจัดเตรียมล่วงหน้า วันนี้พวกหลี่เม่ามากันกะทันหันจึงไม่ได้จัดเตรียมอะไรไว้ ไม่นึกเลยว่าทางร้านจะยังมอบช่อดอกไม้ให้หนึ่งช่อ

Chinese

李貌朝赵梅努努嘴。

Thai

หลี่เม่าพยักพเยิดหน้าไปทางจ้าวเหมย

Chinese

销售立马会意，笑容明媚的凑到赵梅跟前，把花递给她：

Thai

พนักงานขายเข้าใจได้ทันที จึงขยับเข้าไปหาจ้าวเหมยพร้อมรอยยิ้มสดใสแล้วยื่นดอกไม้ให้เธอ

Chinese

“姐，您拿好，这位先生是您儿子吧，真是年少有为，说实话，你们刚进来，我还以为你们是姐弟……”

Thai

“พี่สาวคะ รับไปเลยค่ะ คุณผู้ชายท่านนี้คงเป็นลูกชายของคุณสินะคะ ช่างอายุน้อยร้อยความสามารถจริงๆ พูดตามตรง ตอนที่พวกคุณเพิ่งเดินเข้ามา ฉันยังนึกว่าเป็นพี่สาวกับน้องชายกันเสียอีก…”

Chinese

赵梅被哄的高兴坏了，最后销售找她索要联系方式，也是开开心心的给了。

Thai

จ้าวเหมยถูกปากหวานชมจนดีอกดีใจยกใหญ่ สุดท้ายพอพนักงานขายขอช่องทางติดต่อ เธอก็ให้ไปอย่างมีความสุข

Chinese

销售加完联系方式，小心观察了下李貌的表情，见他没表现出厌恶，这才放心。

Thai

เมื่อพนักงานขายเพิ่มช่องทางติดต่อเสร็จ ก็แอบสังเกตสีหน้าของหลี่เม่าอย่างระมัดระวัง พอเห็นว่าเขาไม่ได้แสดงความรังเกียจออกมา จึงค่อยโล่งใจ

Chinese

李治开车，赵梅坐在副驾驶，李貌和大玉坐在后面。

Thai

หลี่จื้อเป็นคนขับ จ้าวเหมยนั่งเบาะข้างคนขับ หลี่เม่ากับต้าอวี้นั่งอยู่ด้านหลัง

Chinese

跟刘娟他们打了声招呼，迈巴赫缓缓驶了出去。

Thai

หลังเอ่ยลาพวกหลิวจวนแล้ว รถมายบัคก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

Chinese

“你好，我们继续看车？”

Thai

“สวัสดีค่ะ พวกเราจะดูรถกันต่อไหมคะ”

Chinese

销售甜美的声音让刘娟三人收回视线。

Thai

เสียงอันไพเราะของพนักงานขายดึงสายตาของคนทั้งสามในครอบครัวหลิวจวนให้กลับมา

Chinese

“不用了。”刘娟摆摆手，现在哪儿还有什么心思看车。

Thai

“ไม่ต้องแล้วจ้ะ” หลิวจวนโบกมือ ตอนนี้จะยังมีกะจิตกะใจดูรถที่ไหนกันอีก

Chinese

三个人沉默的走出展厅，沉默的上了自家破烂的小车，沉默的回到家坐在沙发上。

Thai

คนทั้งสามเดินออกจากโชว์รูมด้วยความเงียบงัน ก้าวขึ้นรถคันเก่าซอมซ่อของตัวเองด้วยความเงียบงัน และกลับถึงบ้านมานั่งลงบนโซฟาด้วยความเงียบงัน

Chinese

“唉～”江兵忽长长叹了口气。

Thai

“เฮ้อ…” จู่ๆ เจียงปิงก็ถอนหายใจยาวออกมา

Chinese

刘娟一路上积压的情绪突然就没绷住，气道：

Thai

อารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดทางของหลิวจวนก็พลันระเบิดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอพูดด้วยความโมโหว่า

Chinese

“你叹什么气？啊？！你现在后悔有什么用？”

Thai

“คุณจะถอนหายใจทำไม หา?! ตอนนี้คุณมานึกเสียใจแล้วมันมีประโยชน์อะไร?”

Chinese

“当初我就说了，两家人是邻居，小貌和新月又从小一起长到大，知根知底的，多合适。”

Thai

“ตอนนั้นฉันก็บอกแล้ว ว่าสองครอบครัวเป็นเพื่อนบ้านกัน เสี่ยวเม่ากับซินเยว่ก็โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รู้ไส้รู้พุงกันหมด เหมาะสมกันขนาดไหน”

Chinese

“你非要说什么不急，说什么不同意，什么小貌不能给女儿好生活，现在呢，现在能不能给？他能给的比你能给的好的多！”

Thai

“คุณก็รั้นจะบอกว่าไม่รีบ บอกว่าไม่เห็นด้วย บอกว่าเสี่ยวเม่าให้ชีวิตที่ดีกับลูกสาวไม่ได้ แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้ให้ได้หรือยัง? สิ่งที่เขาให้ได้มันดีกว่าที่คุณจะให้ได้ตั้งเยอะแยะ!”

Chinese

“还有，小貌成绩下滑那段时间，你好好的摆什么脸色？就不能做做样子？就非要表现的那么明显？前后差距那么大？生怕别人不知道你看不上小貌了？”

Thai

“แล้วยังมีอีก ช่วงที่ผลการเรียนของเสี่ยวเม่าตกลงไป อยู่ดีๆ คุณจะไปชักสีหน้าใส่เขาทำไม? ทำเป็นดีหน่อยไม่ได้เหรอ? จำเป็นต้องแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นไหม? ก่อนหลังต่างกันลิบลับ กลัวคนอื่นเขาจะไม่รู้หรือไงว่าคุณดูถูกเสี่ยวเม่าเข้าแล้วน่ะ?”

Chinese

“我跟你说，女儿这辈子的幸福就毁在你手上了！”

Thai

“ฉันจะบอกให้นะ ความสุขทั้งชีวิตของลูกสาวต้องพังลงก็เพราะน้ำมือของคุณนี่แหละ!”

Chinese

江兵被说懵了，他面色难看的看着妻子。

Thai

เจียงปิงถูกว่าจนอึ้งไป เขามองภรรยาด้วยสีหน้าย่ำแย่

Chinese

“别说我，我这么做，之前你怎么不说？

Thai

“อย่ามาว่าแต่ฉันเลย ตอนที่ฉันทำแบบนั้น ก่อนหน้านี้ทำไมคุณไม่พูดล่ะ?

Chinese

因为其实你心里也是这么想的，所以默认我做的是对的。

Thai

เพราะจริงๆ แล้วในใจคุณก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้ยอมรับว่าสิ่งที่ฉันทำมันถูกต้อง

Chinese

咱俩谁也别说谁。”

Thai

เราสองคนก็พอๆ กัน อย่ามาว่ากันเองเลยดีกว่า”

Chinese

刘娟瞪大了眼睛，指着他，恼怒道：“别拿我跟你比！

Thai

หลิวจวนเบิกตากว้าง ชี้นิ้วใส่เขาแล้วพูดอย่างเดือดดาลว่า “อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับคุณนะ!

Chinese

那小貌成绩回升的时候呢？你为什么还摆个臭脸，还不是放不下面子。

Thai

แล้วตอนที่ผลการเรียนของเสี่ยวเม่ากลับมาดีขึ้นล่ะ? ทำไมคุณยังทำหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่อีก ก็เพราะคุณวางฟอร์มไม่ลงน่ะสิ

Chinese

之前小貌成绩不好的时候疏远他，也不见得你要什么面子。”

Thai

ก่อนหน้านี้ตอนเสี่ยวเม่าเรียนไม่ดีแล้วตีตัวออกห่างเขา ก็ไม่เห็นคุณจะห่วงหน้าตาอะไรตรงไหนเลยนี่”

Chinese

江兵被说的面红耳赤，正要反驳，一旁江新月忽的烦躁的大叫一声。

Thai

เจียงปิงถูกว่าจนหน้าดำหน้าแดง กำลังจะเอ่ยปากโต้แย้ง เจียงซินเยว่ที่อยู่ด้านข้างก็พลันกรีดร้องออกมาด้วยความรำคาญใจ

Chinese

“啊啊啊啊啊啊！！”

Thai

“กรี๊ดดดดดด!!”

Chinese

她瞪着眼睛，怨恨的看着父母。

Thai

เธอเบิกตากว้าง จ้องมองพ่อแม่ด้วยความเคียดแค้น

Chinese

“都别说了，还不都怪你们！当初报志愿我想去科大，那样起码还有机会，你们非要让我去京城，现在好了，我恨你们！”

Thai

“หยุดพูดกันได้แล้ว ทั้งหมดมันก็เป็นความผิดของพวกคุณนั่นแหละ! ตอนยื่นคะแนนสอบหนูอยากไปเคอต้า อย่างน้อยแบบนั้นก็ยังมีโอกาสอยู่บ้าง พวกคุณก็รั้นจะให้หนูไปปักกิ่ง คราวนี้ดีแล้วล่ะสิ หนูเกลียดพวกคุณ!”

Chinese

说完，赤脚跑回自己的卧室，“砰”的一声大力关上门。

Thai

พูดจบ เธอก็วิ่งเท้าเปล่ากลับเข้าห้องนอนของตัวเอง แล้วปิดประตูดัง “ปัง” อย่างแรง

Chinese

“怪我们？”

Thai

“โทษพวกเราเหรอ?”

Chinese

刘娟后脚就跟了过去，把门拍的砰砰响，冲里面叫道：

Thai

หลิวจวนรีบตามไปติดๆ แล้วทุบประตูเสียงดังปังๆ พร้อมกับตะโกนเข้าไปข้างในว่า

Chinese

“当初我是不是问过你喜不喜欢小貌，是不是你信誓旦旦跟我说不喜欢的？还恨我们！开门！”

Thai

“ตอนนั้นแม่เคยถามแกไหมว่าชอบเสี่ยวเม่าหรือเปล่า แล้วไม่ใช่แกเองหรอกเหรอที่ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะกับแม่ว่าไม่ชอบน่ะ? ยังจะมาเกลียดพวกเราอีก! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!”