กระแสผู้คน (1 / 1)

Chinese

时间临近。

Thai

เวลาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

Chinese

黄海涛、陈光、何雨苗、张建鹏、王玥男朋友陈宇航及其室友等人纷纷到来。

Thai

หวงไห่เทา, เฉินกวง, เหอยวี่เหมียว, จางเจี้ยนเผิง, เฉินอวี่หังแฟนหนุ่มของหวังเยว่และเพื่อนร่วมห้องของเขาต่างทยอยกันมาถึง

Chinese

眼看除了这些熟人，只有零零散散的学生过来，张琳几人都有些着急。

Thai

เมื่อเห็นว่านอกจากคนรู้จักเหล่านี้แล้ว มีเพียงนักศึกษาประปรายเดินมา จางหลินกับเพื่อนๆ จึงเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง

Chinese

李貌瞅了眼一旁淡定的大玉，好奇问：“龟龟，你好像一点都不担心？”

Thai

หลี่เม่าเหลือบมองต้าอวี้ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง พลางถามด้วยความสงสัย “กุยกุย ดูเหมือนเธอจะไม่กังวลเลยสักนิด?”

Chinese

大玉摇摇头：

Thai

ต้าอวี้ส่ายหน้า

Chinese

“我们办晚会的目的就是为了出口恶气。

Thai

“จุดประสงค์ที่เราจัดงานกาล่าก็เพื่อระบายความคับแค้นใจออกไป

Chinese

现在目的已经达到了，晚会办的好当然很好。

Thai

ตอนนี้บรรลุจุดประสงค์แล้ว ถ้างานจัดออกมาได้ดีก็ย่อมเป็นเรื่องดี

Chinese

如果反响平平没人来也没什么，我们几个人玩的开心就好了。”

Thai

แต่ถ้าผลตอบรับธรรมดาๆ ไม่มีใครมาก็ไม่เป็นไร พวกเราไม่กี่คนสนุกกันก็พอแล้ว”

Chinese

她说着，挽住李貌的胳膊：“小貌哥哥你也是这么想的吧，我看你也一点都不担忧。”

Thai

เธอพูดพลางควงแขนหลี่เม่า “พี่เสี่ยวเม่าก็คิดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ ฉันเห็นพี่ก็ไม่กังวลเลยสักนิด”

Chinese

“我家龟龟真懂我。”

Thai

“กุยกุยของฉันเข้าใจฉันจริงๆ”

Chinese

李貌揉了揉她脑袋，大玉跟金哥似的舒服的眯了眯眼睛。

Thai

หลี่เม่าลูบหัวเธอ ต้าอวี้หรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์เหมือนกับจินเกอ

Chinese

说到金哥，由于李貌他们晚上会很忙，怕顾不上它，所以把它扔家里了。

Thai

พูดถึงจินเกอ เนื่องจากคืนนี้พวกหลี่เม่าจะยุ่งมาก กลัวว่าจะดูแลมันไม่ทั่วถึง จึงทิ้งมันไว้ที่บ้าน

Chinese

张琳、张强、王玥和赵思妤几个人都听到了楚红玉的那番话，突然就轻松不少。

Thai

จางหลิน, จางเฉียง, หวังเยว่ และจ้าวซืออวี๋ต่างได้ยินคำพูดนั้นของฉู่หงอวี้ จึงพลอยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมามากทันที

Chinese

立在大玉旁边的张乐怡转了转眼珠子，跑去舞台底下，找到张建鹏，拿到手机，点开qq，按住语音键。

Thai

จางเล่ออี๋ที่ยืนอยู่ข้างต้าอวี้กลอกตาไปมา แล้ววิ่งไปใต้เวที หาจางเจี้ยนเผิง เอาโทรศัพท์มือถือมา เปิด คิวคิว แล้วกดปุ่มส่งข้อความเสียงค้างไว้

Chinese

“梓涵，你到哪儿了？”

Thai

“จื่อหาน เธอถึงไหนแล้ว?”

Chinese

“博文，你怎么还没过来？”

Thai

“ปั๋วเหวิน ทำไมยังไม่มาอีก?”

Chinese

“子萱……”

Thai

“จื่อเซวียน…”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

家属楼。

Thai

ตึกพักครอบครัวอาจารย์

Chinese

“爷爷奶奶爸爸妈妈，你们吃快点，乐怡催我了，节目快要开始了。”

Thai

“คุณปู่คุณย่าคุณพ่อคุณแม่ กินกันเร็วๆ หน่อยครับ เล่ออี๋เร่งผมแล้ว การแสดงใกล้จะเริ่มแล้ว”

Chinese

一个小男孩站在餐桌旁，把手机还给爸爸，焦急的看着不动如山的大人们。

Thai

เด็กชายตัวน้อยยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร คืนโทรศัพท์ให้พ่อ แล้วมองผู้ใหญ่ที่ยังนั่งนิ่งไม่ขยับราวกับขุนเขาด้วยความร้อนใจ

Chinese

“爸爸妈妈，你们不是教我要守时嘛，我都快要迟到了……”

Thai

“คุณพ่อคุณแม่ ไม่ใช่พวกคุณสอนผมว่าต้องตรงต่อเวลาเหรอครับ ผมใกล้จะไปสายแล้วนะ…”

Chinese

说着说着，小男孩眼看就快哭出来。

Thai

พูดไปพูดมา เด็กชายตัวน้อยก็ทำท่าเหมือนจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

Chinese

“哎呦，来了来了，博文，走，爷爷先带你过去。”一个六十岁左右的老人家放下筷子，擦了擦嘴，走到孙子旁边，拉住他的小手。

Thai

“โอ๊ย มาแล้วๆ ปั๋วเหวิน ไป ปู่พาหลานไปก่อน” ชายชราวัยราวหกสิบปีวางตะเกียบ เช็ดปาก แล้วเดินมาข้างหลานชาย จับมือน้อยๆ ของเขาไว้

Chinese

“爸，你别惯着他。”对面的中年男人忍不住道。

Thai

“พ่อ อย่าตามใจเขาเลยครับ” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

Chinese

“你还有脸说话，教育孩子要守时，自己却不以身作则。”

Thai

“แกยังมีหน้ามาพูดอีก สอนลูกให้ตรงต่อเวลา แต่ตัวเองกลับไม่ทำเป็นแบบอย่าง”

Chinese

老人家还没开口，一旁的老太太先出声了。

Thai

ชายชรายังไม่ทันได้อ้าปาก หญิงชราที่อยู่ด้านข้างก็ส่งเสียงขึ้นมาก่อน

Chinese

说完，她看向自己的大孙子，慈祥道：

Thai

พูดจบ เธอก็มองหลานชายคนโตของตน พลางเอ่ยอย่างเมตตา

Chinese

“博文做的对，既然答应朋友了，我们就要守时，博文先跟爷爷过去，奶奶马上就来。”

Thai

“ปั๋วเหวินทำถูกแล้ว ในเมื่อรับปากเพื่อนไว้แล้ว พวกเราก็ต้องตรงต่อเวลา ปั๋วเหวินไปกับคุณปู่ก่อน ย่าจะตามไปเดี๋ยวนี้แหละ”

Chinese

叫博文的小男孩害怕的看了眼爸爸，点点头，拉着爷爷出了门。

Thai

เด็กชายตัวน้อยชื่อปั๋วเหวินมองพ่ออย่างหวาดๆ พยักหน้า แล้วจูงมือปู่ออกจากประตูบ้าน

Chinese

爷孙俩刚下小区没走两步，后面就传来一道呼喊：“书记。”

Thai

สองปู่หลานเพิ่งลงมาจากตึกพักเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงตะโกนเรียกดังขึ้น “ท่านเลขาฯ”

Chinese

接着，一个中年男人和女人拉着个小女孩走了过来。

Thai

จากนั้น ชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งก็จูงเด็กหญิงตัวน้อยเดินเข้ามา

Chinese

“你们这是？”

Thai

“พวกคุณจะไปไหนกันหรือ?”

Chinese

“听说操场今晚有表演，我家丫头非要拉着我们去看看。”

Thai

“ได้ยินว่าคืนนี้ที่สนามกีฬามีการแสดง ยัยหนูที่บ้านดึงดันจะลากพวกเราไปดูให้ได้น่ะครับ”

Chinese

“巧了。”

Thai

“บังเอิญจริง”

Chinese

对方看看书记，又看看他家的孙子。

Thai

อีกฝ่ายมองท่านเลขาฯ แล้วมองหลานชายของเขา

Chinese

“一起吧。”

Thai

“ไปด้วยกันสิครับ”

Chinese

双方边走边聊，走了没多远，便看到前面有一老一少停了下来，走到近前。

Thai

ทั้งสองฝ่ายเดินคุยกันไป เดินไปได้ไม่ไกล ก็เห็นคนแก่และเด็กคู่หนึ่งหยุดยืนอยู่ข้างหน้า เมื่อเดินเข้าไปใกล้

Chinese

“书记，赵老师。”

Thai

“ท่านเลขาฯ อาจารย์จ้าว”

Chinese

“周教授。”

Thai

“ศาสตราจารย์โจว”

Chinese

“你们也是去操场看表演？”

Thai

“พวกคุณก็ไปดูการแสดงที่สนามกีฬาเหมือนกันหรือ?”

Chinese

“你们也是？”

Thai

“พวกคุณก็ด้วยหรือ?”

Chinese

“哈哈，乐怡那小丫头，叫了不少人嘛。”

Thai

“ฮ่าๆ ยัยหนูเล่ออี๋คนนั้น ชวนคนมาเยอะไม่เบาเลยนะ”

Chinese

继续往小区外走。

Thai

พลางเดินมุ่งหน้าออกไปนอกเขตพักอาศัย

Chinese

“书记。”

Thai

“ท่านเลขาฯ”

Chinese

“书记。”

Thai

“ท่านเลขาฯ”

Chinese

招呼声不绝于耳，待出了小区，这支队伍已经是浩浩荡荡，大人们随意聊着天，小孩子们聚在一起开心的玩闹。

Thai

เสียงทักทายดังขึ้นไม่ขาดสาย พอพ้นเขตพักอาศัย ขบวนนี้ก็กลายเป็นกลุ่มใหญ่โตโอฬารไปแล้ว บรรดาผู้ใหญ่พูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์ ส่วนเด็กๆ ก็รวมกลุ่มเล่นสนุกสนานกันอย่างร่าเริง

Chinese

……

Thai

…

Chinese

与此同时，校门口，保安室。

Thai

ในเวลาเดียวกัน ที่ป้อมยามหน้าประตูมหาวิทยาลัย

Chinese

“李小子他们是今天表演吧？”

Thai

“พวกเจ้าหนุ่มหลี่แสดงวันนี้ใช่ไหม?”

Chinese

“嗯，中午那么大一辆大货车开进去了，你没看到？”

Thai

“อืม ตอนเที่ยงรถบรรทุกคันเบ้อเริ่มขับเข้าไป นายไม่เห็นหรือไง?”

Chinese

“我去吃饭了，唉，喝了他那么多奶茶，我也想去给他捧捧场，可惜去不了。”

Thai

“ฉันไปกินข้าวน่ะสิ เฮ้อ ดื่มชานมของเขาไปตั้งเยอะ ฉันเองก็อยากไปช่วยอุดหนุนให้กำลังใจเขาอยู่เหมือนกัน น่าเสียดายที่ไปไม่ได้”

Chinese

“我让我儿子去了。”

Thai

“ฉันให้ลูกชายฉันไปแล้ว”

Chinese

“我也让我女儿去了。”

Thai

“ฉันก็ให้ลูกสาวฉันไปเหมือนกัน”

Chinese

空气安静一秒，有女儿的这个大叔突然冷哼一声。

Thai

บรรยากาศเงียบไปหนึ่งวินาที ลุงคนที่มีลูกสาวก็แค่นเสียงฮึขึ้นมาทันควัน

Chinese

“我女儿是不会看上你家儿子的！你就死了这条心吧！”

Thai

“ลูกสาวฉันไม่มีทางมองลูกชายนายหรอก! นายเลิกหวังไปได้เลย!”

Chinese

“不试试怎么知道？”

Thai

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง?”

Chinese

俩人扯了一会，拉回正题。

Thai

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องหลัก

Chinese

“不是说会有很多人来我们学校嘛，我怎么一个人影都没看到？”

Thai

“ไหนว่าจะมีคนมามหาวิทยาลัยเราเยอะไง ทำไมฉันไม่เห็นแม้แต่เงาคนเลยสักคน?”

Chinese

“嘿，你怎么知道没来，说不定人早溜进去了。”

Thai

“เฮอะ นายรู้ได้ไงว่าไม่มา ไม่แน่ว่าอาจจะแอบย่องเข้าไปตั้งนานแล้วก็ได้”

Chinese

“不可能，我没看到几个生脸。”

Thai

“เป็นไปไม่ได้ ฉันแทบไม่เห็นหน้าแปลกๆ เลยสักคน”

Chinese

“你这个牛皮都吹了多少次了，学校这么多学生，我就不信你全记得。”

Thai

“นายคุยโวเรื่องนี้ไปกี่รอบแล้ว นักศึกษาในมหาวิทยาลัยตั้งเยอะตั้งแยะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะจำได้หมดทุกคน”

Chinese

“你还真别不信。”

Thai

“นายอย่าไม่เชื่อเชียวนะ”

Chinese

这个大叔说着，正好瞥见门外有一对女生在徘徊。

Thai

ลุงคนนี้พูดพลางเหลือบไปเห็นหญิงสาวสองคนกำลังเดินเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูพอดี

Chinese

“这两个就不是我们学校的。”

Thai

“สองคนนี้ไม่ใช่คนของมหาวิทยาลัยเราแน่ๆ”

Chinese

说着，他出了门，来到她们面前。

Thai

พูดจบ เขาก็เดินออกจากป้อมมาตรงหน้าพวกเธอ

Chinese

“你们俩干嘛的？”

Thai

“พวกเธอสองคนมาทำอะไรกัน?”

Chinese

两女生看着他身上的保安服，听着他凶巴巴的语气，有些害怕，结结巴巴道：

Thai

หญิงสาวสองคนมองชุดรปภ. บนตัวเขาและได้ยินน้ำเสียงดุดัน ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก

Chinese

“我，我们是来看‘从零乐队’演出的。”

Thai

“พ…พวกเรามาดูการแสดงของ ‘วงจากศูนย์’ ค่ะ”

Chinese

“哦，在操场上，进去吧。”

Thai

“อ้อ อยู่ที่สนามกีฬา เข้าไปสิ”

Chinese

“谢，谢谢！”两女生跟小白兔似的逃进了校园。

Thai

“ขะ…ขอบคุณค่ะ!” หญิงสาวทั้งสองวิ่งหนีเข้าไปในมหาวิทยาลัยเหมือนกับกระต่ายตัวน้อย

Chinese

“大叔，你好。”这时，又有一对小情侣走了过来。

Thai

“สวัสดีครับคุณลุง” ตอนนั้นเอง มีคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามาอีก

Chinese

“你们又是来干嘛的？”

Thai

“พวกเธอมาทำอะไรกันอีกล่ะ?”

Chinese

“也是看表演的。”

Thai

“มาดูการแสดงเหมือนกันครับ”

Chinese

“进去吧！”

Thai

“เข้าไปสิ!”

Chinese

说着，他指了指他们手上的仧乆奶茶杯，“手上的奶茶喝完不要乱扔。”

Thai

พูดพลางชี้ไปที่แก้วชานมฉางจิ่วในมือของพวกเขา “ดื่มชานมในมือหมดแล้วอย่าทิ้งขยะเรี่ยราดล่ะ”

Chinese

“知道了，谢谢大叔。”

Thai

“รับทราบครับ ขอบคุณครับคุณลุง”

Chinese

这仿佛是一个开始。

Thai

ราวกับว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

Chinese

后面，源源不断有学生过来，有的直接走了进去，有的找保安大叔询问两句。

Thai

หลังจากนั้น มีนักศึกษาหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย บางคนก็เดินตรงเข้าไปเลย บางคนก็แวะถามลุงรปภ. สองสามประโยค

Chinese

这会的大学，外校人还普遍可以随意进出。

Thai

มหาวิทยาลัยในยุคนี้ คนภายนอกยังสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระเป็นเรื่องปกติ

Chinese

“这下不用我们担心了。”

Thai

“คราวนี้ก็ไม่ต้องห่วงแล้วสิ”

Chinese

另一个大叔笑道。

Thai

ลุงอีกคนเอ่ยยิ้มๆ

Chinese

不过他很快就笑不出来了，眼瞅着人越来越多，他有些慌。

Thai

ทว่าไม่นานเขาก็ยิ้มไม่ออก เมื่อเห็นคนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เริ่มตื่นตระหนก

Chinese

“这么多人，操场能装下吗？别出了什么事。”

Thai

“คนเยอะขนาดนี้ สนามกีฬาจะจุไหวไหมเนี่ย? อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเชียวนะ”

Chinese

“问问？”

Thai

“ลองถามดูไหม?”

Chinese

两人正商量着，有电话打了进来，刚一接通，就听对面着急忙慌道：

Thai

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังปรึกษากันอยู่ ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา ทันทีที่กดรับสาย ก็ได้ยินเสียงร้อนรนจากปลายสายดังขึ้น

Chinese

“不要再让外校人进来了！”

Thai

“อย่าให้คนนอกมหาวิทยาลัยเข้ามาอีกนะ!”

Chinese

“啊？好！”

Thai

“อ้าว? ได้ครับ!”

Chinese

“你们留一个人看门就行，剩下的人过来维持秩序。”

Thai

“พวกคุณเหลือคนเฝ้าประตูไว้คนเดียวพอ ที่เหลือให้มาช่วยกันรักษาความสงบเรียบร้อย”

Chinese

“好！好！”

Thai

“ได้ครับ! ได้ครับ!”

Chinese

挂断电话，另一个大叔忙问：“怎么了？”

Thai

พอวางสาย ลุงอีกคนก็รีบถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

Chinese

“操场人应该是满了。”

Thai

“ที่สนามกีฬาคนน่าจะเต็มแล้ว”

Chinese

他把电话内容转述一遍。

Thai

เขาถ่ายทอดสิ่งที่คุยในสายให้อีกคนฟังรอบหนึ่ง

Chinese

两人对视一眼，然后默契的一起走到不远处另一个门卫身边。

Thai

ทั้งสองคนสบตากัน แล้วเดินไปยังข้างกายรปภ. อีกคนที่อยู่ไม่ไกลอย่างรู้ใจกัน

Chinese

“操场要人手，你留在这儿，我俩过去，对了，不要再让外校人进校了。”

Thai

“ทางสนามกีฬาต้องการคน นายอยู่เฝ้าตรงนี้ พวกฉันสองคนจะไปข้างใน อ้อ แล้วก็อย่าให้คนนอกมหาวิทยาลัยเข้ามาในมหาวิทยาลัยอีกล่ะ”

Chinese

叮嘱一番，两人匆匆往操场而去。

Thai

หลังจากกำชับไปรอบหนึ่ง ทั้งสองคนก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬา

Chinese

留守的门卫很尽责，每一个进校的人他都会拦下来盘问。

Thai

รปภ. ที่อยู่เฝ้าทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด ทุกคนที่เข้ามาในมหาวิทยาลัยล้วนถูกเขาขวางไว้เพื่อซักถาม

Chinese

“你们是本校的吗？”

Thai

“พวกเธอเป็นนักศึกษาของที่นี่หรือเปล่า?”

Chinese

“不是，我们是来看演出的。”

Thai

“ไม่ใช่ครับ พวกเรามาดูการแสดง”

Chinese

“人满了，回去吧。”

Thai

“คนเต็มแล้ว กลับไปเถอะ”

Chinese

“人满了？”

Thai

“คนเต็มแล้วเหรอครับ?”

Chinese

来的几个男生瞪大眼睛。

Thai

พวกนักศึกษาชายที่มาต่างเบิกตากว้าง

Chinese

他们今晚只是闲着没事过来看看，要是单纯说不让进，他们可能就回去了。

Thai

คืนนี้พวกเขาก็แค่ว่างไม่มีอะไรทำเลยแวะมาดู ถ้าบอกแค่ว่าไม่ให้เข้าเฉยๆ พวกเขาอาจจะยอมกลับไปแล้ว

Chinese

可现在你跟我说人满了？！

Thai

แต่นี่ดันมาบอกว่าคนเต็มแล้วเนี่ยนะ?!

Chinese

那这个热闹我们怎么着也要凑一凑。

Thai

อย่างนี้ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ต้องไปร่วมวงดูความครึกครื้นนี้ให้ได้

Chinese

“叔，你看，我们大老远跑过来，您就放我们进去呗。”

Thai

“ลุงครับ ดูสิ พวกเราอุตส่าห์มาตั้งไกล ลุงปล่อยพวกเราเข้าไปเถอะนะ”

Chinese

“不行！”

Thai

“ไม่ได้!”

Chinese

“叔～”

Thai

“ลุงคร้าบ…”

Chinese

哀求无果，几个男生也没放弃，而是绕到了另一个门，然后大模大样装作本校学生混了进去。

Thai

เมื่ออ้อนวอนไม่เป็นผล พวกนักศึกษาชายก็ไม่ได้ยอมแพ้ แต่กลับอ้อมไปยังอีกประตูหนึ่ง แล้วทำทีเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเดินเนียนเข้าไปด้านในอย่างลอยหน้าลอยตา