รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ (1 / 1)

Chinese

“妈当时一定很感动吧！”大玉听完李貌的述说，感叹一声，又问：“唔，你都买了，那我要不要也给妈买一条啊。”

Thai

“ตอนนั้นแม่ต้องซึ้งใจมากแน่เลย!” ต้าอวี้ฟังคำบอกเล่าของหลี่เม่าจบก็เอ่ยอุทานออกมา ก่อนจะถามต่อว่า “อืม นายซื้อให้แล้ว งั้นฉันควรซื้อให้แม่อีกสักเส้นดีไหมนะ”

Chinese

“一条就够了，这样，咱俩一起出钱，我买条项链给妈，你买个手表给爸，怎么样？”李貌建议。

Thai

“เส้นเดียวก็พอแล้ว เอาแบบนี้ เราสองคนออกเงินด้วยกัน ฉันซื้อสร้อยคอให้แม่ เธอซื้อนาฬิกาข้อมือให้พ่อ เป็นไง” หลี่เม่าเสนอ

Chinese

“这样好！走！”大玉拍了拍手，拉着他就往出走。

Thai

“แบบนี้ดีเลย! ไปกัน!” ต้าอวี้ปรบมือ แล้วดึงเขาเดินออกไป

Chinese

“等会！”李貌顿住脚步，对立在一旁的服务员道：“你好，麻烦一下，待会这个试衣间的人出来，能不能拜托你跟她说一声，就说我们去附近买东西了，等会就回来。”

Thai

“เดี๋ยวก่อน!” หลี่เม่าชะงักฝีเท้า หันไปพูดกับพนักงานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “สวัสดีครับ รบกวนหน่อยนะครับ เดี๋ยวถ้าคนในห้องลองเสื้อนี้ออกมา ช่วยบอกเธอหน่อยได้ไหมครับว่าพวกเราไปซื้อของแถวนี้ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

Chinese

“好的。”

Thai

“ได้ค่ะ”

Chinese

“麻烦你了！”

Thai

“รบกวนด้วยนะครับ!”

Chinese

安排好，李貌才带着大玉直往金店奔。

Thai

พอจัดการเรียบร้อย หลี่เม่าจึงพาต้าอวี้มุ่งตรงไปยังร้านทองทันที

Chinese

三分钟后，赵梅穿着一身黄色碎花连衣裙从试衣间出来，兴高采烈问：“怎么样，这件裙子我穿好不好看？总感觉太青春活泼了点，我穿有点不合适。”

Thai

สามนาทีต่อมา จ้าวเหมยสวมชุดเดรสลายดอกไม้เล็ก ๆ สีเหลืองเดินออกมาจากห้องลองเสื้อ พลางถามอย่างอารมณ์ดีว่า “เป็นไงบ้าง ชุดนี้ฉันใส่แล้วสวยไหม รู้สึกเหมือนจะดูวัยรุ่นสดใสไปหน่อย กลัวฉันใส่แล้วจะไม่ค่อยเข้ากัน”

Chinese

说完，抬头才愕然发现丈夫、儿子和女儿全不见了人影。

Thai

พอพูดจบ เงยหน้าขึ้นมาถึงได้ประหลาดใจเมื่อพบว่าสามี ลูกชาย และลูกสาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

Chinese

“美女，这件衣服就像专门为你订做的一般，简直太合适了，这领口和裙摆的设计，特别衬您的实质，您原本就年轻，穿上这件，顿时又年轻了好几岁……”守候在一旁的售货员开始巴巴。

Thai

“คนสวยคะ ชุดนี้เหมือนสั่งตัดมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลย เหมาะมากจริง ๆ ดีไซน์ตรงคอเสื้อกับชายกระโปรงช่วยขับออร่าของคุณเป็นพิเศษ เดิมทีคุณก็ดูสาวอยู่แล้ว พอใส่ชุดนี้ปุ๊บก็ยิ่งดูเด็กขึ้นอีกหลายปีเลย…” พนักงานขายที่ยืนรออยู่ด้านข้างเริ่มเอ่ยปากเยินยอไม่หยุด

Chinese

“是嘛！”被人这么夸，虽知道是话术，但赵梅还是忍不住心里高兴，不过她也没忘了正事，“我儿子和女儿他们呢？”

Thai

“จริงเหรอ!” ถูกชมแบบนี้ แม้จะรู้ว่าเป็นเทคนิคการขาย แต่จ้าวเหมยก็อดดีใจไม่ได้ ทว่าเธอก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญ “ลูกชายกับลูกสาวฉันล่ะ”

Chinese

“刚才那两位是您的孩子？他们说要去买东西，等会就回来。真没看出来，您要是不说，我还以为他们是您妹妹和弟弟呢。”

Thai

“สองคนเมื่อกี้เป็นลูกของคุณเหรอคะ พวกเขาบอกว่าจะไปซื้อของ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ดูไม่ออกจริง ๆ ค่ะ ถ้าคุณไม่บอก ฉันคงคิดว่าเป็นน้องสาวกับน้องชายของคุณเสียอีก”

Chinese

“哪有那么夸张……”

Thai

“จะเกินไปขนาดนั้นได้ยังไง…”

Chinese

赵梅嘴上应付着。

Thai

จ้าวเหมยตอบรับไปตามมารยาท

Chinese

眼前这女售货员毕竟是外人，话虽很好听，可终究还是比不上家人的称赞更能让她开心。

Thai

พนักงานขายหญิงตรงหน้าอย่างไรก็เป็นคนนอก แม้คำพูดจะฟังดูไพเราะน่าฟัง แต่สุดท้ายก็เทียบไม่ได้กับคำชมจากคนในครอบครัวที่ทำให้เธอมีความสุขได้มากกว่า

Chinese

哼，两个小兔崽子，去买东西就把老娘一个人丢在这，等回来看我不好好收拾你们！还有李治，也不知道跑哪儿去了！一个个的，反了天了！赵梅心里恨恨想着。

Thai

หึ เจ้าเด็กแสบสองคนนี้ ไปซื้อของก็ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว คอยดูเถอะ พอกลับมาฉันจะจัดการให้เข็ด! แล้วยังมีหลี่จื้ออีก ไม่รู้ว่าแวบไปไหน! แต่ละคนนะ แข็งข้อกันหมดแล้ว! จ้าวเหมยนึกเข่นเขี้ยวในใจ

Chinese

过了会，李治先行回来，迎接他的是妻子的冷暴力。他一头雾水，不知道为什么自己上个厕所的功夫就把老婆惹生气了。

Thai

ครู่ต่อมา หลี่จื้อกลับมาก่อน สิ่งที่ต้อนรับเขาคือความเงียบอันเย็นชาของภรรยา เขาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าแค่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว ทำไมถึงทำให้ภรรยาโกรธขึ้นมาได้

Chinese

同时也好奇李貌和楚红玉去了哪儿，得知去买东西后，才隐约猜到妻子生气的原因。

Thai

ขณะเดียวกันเขาก็สงสัยว่าหลี่เม่ากับฉู่หงอวี้ไปไหน พอรู้ว่าไปซื้อของ ถึงได้เดาเหตุผลที่ภรรยาโกรธออกราง ๆ

Chinese

赵梅最终挑了两件裙子，付完钱，打包好，依旧没瞧见儿子和女儿的身影。

Thai

ในที่สุดจ้าวเหมยก็เลือกชุดเดรสมาสองชุด พอจ่ายเงินและห่อของเรียบร้อย ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกชายและลูกสาว

Chinese

在门口又等了一刻钟左右，才瞧见两人从人海中匆忙走来。

Thai

พอยืนรอที่หน้าประตูอีกประมาณสิบห้านาที ถึงได้เห็นทั้งสองคนรีบเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา

Chinese

“你俩买什么去了？怎么这么久？”赵梅瞅着他们空空如也的手，疑惑问。

Thai

“พวกเธอสองคนไปซื้ออะไรกันมา ทำไมไปนานขนาดนี้” จ้าวเหมยมองมือที่ว่างเปล่าของพวกเขาแล้วถามอย่างสงสัย

Chinese

“哦，我们想着给胡颖买点练习题，结果逛了半天没找到。”李貌随口糊弄。

Thai

“อ๋อ พวกเรากะว่าจะไปซื้อแบบฝึกหัดให้หูอิ่งน่ะครับ แต่เดินหาตั้งนานก็ไม่เจอ” หลี่เม่าแก้ตัวไปส่งเดช

Chinese

赵梅明显不相信他，又看向楚红玉。

Thai

จ้าวเหมยไม่เชื่อเขาอย่างเห็นได้ชัด จึงหันไปมองฉู่หงอวี้

Chinese

“对啊，我们找了好久，不过这边好像没有卖习题的呢。”

Thai

“ใช่ค่ะ พวกเราหาอยู่นานมาก แต่แถวนี้เหมือนจะไม่มีขายแบบฝึกหัดเลยค่ะ”

Chinese

大玉曾经可是当着张磊的面撒谎，把李貌救出过虎口，此时面不红心不跳道，不过心里还是有丢丢愧疚。

Thai

ต้าอวี้เคยโกหกต่อหน้าจางเหล่ยเพื่อช่วยชีวิตหลี่เม่าให้รอดพ้นจากปากเสือมาแล้ว คราวนี้จึงพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ทว่าในใจก็ยังแอบรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อย

Chinese

赵梅点点头，这才相信了他们说辞，转过身，把袋子扔给李治，挥挥手道：“走吧，继续逛！”

Thai

จ้าวเหมยพยักหน้า ถึงได้ยอมเชื่อคำพูดของพวกเขา เธอหันหลังโยนถุงให้หลี่จื้อแล้วโบกมือพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ เดินต่อ!”

Chinese

李貌不动声色拍了拍裤兜，看向女朋友。

Thai

หลี่เม่าตบกระเป๋ากางเกงตัวเองเบา ๆ อย่างแนบเนียนแล้วหันไปมองแฟนสาว

Chinese

楚红玉微微一笑，也悄悄拍了拍她自己的裤兜。

Thai

ฉู่หงอวี้ระบายยิ้มบาง ๆ ก่อนจะแอบตบกระเป๋ากางเกงของตัวเองเช่นกัน

Chinese

可接下来他们就笑不出来了。

Thai

แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็หัวเราะไม่ออกอีกต่อไป

Chinese

赵梅跟疯了一样，不知疲倦，不停的逛逛逛，夜幕降临，到了饭点都还不罢休。

Thai

จ้าวเหมยราวกับคนบ้าคลั่ง ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เดินช็อปปิ้งไม่ยอมหยุด แม้ราตรีจะมาเยือนจนถึงเวลาอาหารค่ำแล้วก็ยังไม่ยอมเลิกรา

Chinese

李貌再蠢也知道老妈有点不对劲。

Thai

ต่อให้หลี่เม่าจะทึ่มแค่ไหนก็ยังรู้ว่าแม่ชักมีอะไรไม่ชอบมาพากล

Chinese

“她怎么了？”

Thai

“แม่เป็นอะไรไปน่ะ”

Chinese

三人围在一起瞅着不远处正挑选发卡的赵梅，小声议论。

Thai

ทั้งสามคนสุมหัวกันมองจ้าวเหมยที่กำลังเลือกกิ๊บติดผมอยู่ไม่ไกลพลางกระซิบกระซาบ

Chinese

“还不都怪你？”李治没好气道。

Thai

“ก็เพราะแกไม่ใช่รึไง” หลี่จื้อพูดอย่างหงุดหงิด

Chinese

“我？我怎么了？我什么都没干啊！”李貌那个纳闷加委屈。

Thai

“ผมเหรอ ผมทำไมอะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!” หลี่เม่าทั้งงงทั้งรู้สึกน้อยใจ

Chinese

“哼，你之前把她一个人丢在那儿。”

Thai

“หึ ก่อนหน้านี้แกทิ้งแม่ไว้ตรงนั้นคนเดียว”

Chinese

“呃……是因为这个？不对啊，我和姐一起走的，你怎么只怪我，不怪她？”

Thai

“เอ่อ… เพราะเรื่องนี้เหรอครับ ไม่ถูกสิ ผมไปกับต้าอวี้นี่ ทำไมพ่อโทษแต่ผม ไม่เห็นโทษเธอบ้างเลย”

Chinese

“红玉这么乖，肯定是你拉着她溜走的，不怪你怪谁？”李治振振有词。

Thai

“หงอวี้เรียบร้อยขนาดนี้ ต้องเป็นแกที่ลากเธอหนีไปแน่ ไม่โทษแกแล้วจะให้โทษใคร” หลี่จื้อพูดอย่างมีเหตุผลหนักแน่น

Chinese

大玉闻言，小脸一红，“爸，我……”

Thai

ต้าอวี้ได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ “พ่อคะ หนู…”

Chinese

李治摆摆手，“我就知道，你肯定要维护这小子。”

Thai

หลี่จื้อโบกมือ “พ่อรู้อยู่แล้วว่าลูกต้องปกป้องเจ้าเด็กคนนี้แน่”

Chinese

李貌嘴角直抽抽，这偏袒，是不是太明目张胆了些。

Thai

มุมปากของหลี่เม่ากระตุกรัว ลำเอียงขนาดนี้ มันจะโจ่งแจ้งเกินไปหน่อยไหม

Chinese

“爸，该不会是你惹的老妈不开心了，然后故意栽赃嫁祸给我吧？”

Thai

“พ่อ ไม่ใช่ว่าพ่อทำแม่ไม่พอใจ แล้วจงใจโยนความผิดให้ผมหรอกนะ”

Chinese

“什么话，什么话这是？我是那种人吗？还有，你怎么跟我说话的？”李治伸手不轻不重敲了敲他脑袋瓜子。

Thai

“พูดจาอะไรแบบนั้น ฉันเป็นคนแบบนั้นเรอะ อีกอย่าง แกพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง” หลี่จื้อเอื้อมมือไปเขกหัวเขาแบบไม่เบาไม่แรงนัก

Chinese

李貌一愣，老爸平时在他面前都是一副严肃模样，今天这是怎么了？待看到一旁的大玉，他才恍然。

Thai

หลี่เม่าชะงักไป ปกติพ่อมักจะวางท่าเคร่งขรึมต่อหน้าเขาเสมอ วันนี้เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย พอเหลือบเห็นต้าอวี้ที่อยู่ด้านข้าง เขาถึงเข้าใจกระจ่าง

Chinese

老爸这是想给大玉营造一个温馨的家庭氛围。

Thai

ที่แท้พ่อก็อยากสร้างบรรยากาศครอบครัวอันอบอุ่นให้ต้าอวี้นี่เอง

Chinese

“这么下去不是办法，我快饿的不行了，姐，妈那边就交给你了。”他道。

Thai

“ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ ผมหิวจนจะทนไม่ไหวแล้ว ฝั่งแม่คงต้องฝากเธอแล้วล่ะ” เขาพูด

Chinese

“啊？我？我能怎么办？”大玉伸出葱白的手指，指了指自己，苦着脸问。

Thai

“เอ๊ะ ฉันเหรอ ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ” ต้าอวี้ยื่นนิ้วเรียวขาวดั่งต้นหอมชี้เข้าหาตัวเองแล้วถามหน้ามุ่ย

Chinese

“妈最疼你了，你去跟她撒撒娇，保准有用。”李貌一脸笃定道。

Thai

“แม่รักเธอที่สุด เธอลองไปอ้อนแม่ดูสิ รับรองได้ผลแน่” หลี่เม่าพูดด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ

Chinese

李治也期冀的看着她。

Thai

หลี่จื้อก็มองเธอด้วยสายตาเปี่ยมความหวังเช่นกัน

Chinese

“那，好吧，我去试试。”大玉没办法，硬着头皮答应下来。

Thai

“งั้น… ก็ได้ ฉันจะไปลองดู” ต้าอวี้จนปัญญา จึงจำใจพยักหน้ารับคำ

Chinese

李貌双手搭到楚红玉双肩上，目光炯炯盯着她，“同志，这个艰巨的任务，组织就交给你了！”

Thai

หลี่เม่าวางสองมือลงบนบ่าของฉู่หงอวี้ จ้องมองเธอด้วยสายตามุ่งมั่น “สหาย ภารกิจอันหนักหน่วงนี้ องค์กรขอมอบหมายให้เธอ!”

Chinese

“噗嗤！”

Thai

“พรืด!”

Chinese

大玉被他一本正经的样子逗笑了，李治也忍俊不禁。

Thai

ต้าอวี้หลุดขำกับท่าทางจริงจังเป็นบ้าเป็นหลังของเขา หลี่จื้อเองก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

Chinese

“笑什么笑，严肃点！你要说，保证完成任务！”李貌板着张脸。

Thai

“ขำอะไรกัน จริงจังหน่อยสิ! เธอต้องพูดว่า ขอสัญญาว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ!” หลี่เม่าปั้นหน้าขรึม

Chinese

楚红玉瞥了眼李治，垂头低低道：“保证完成任务。”

Thai

ฉู่หงอวี้เหลือบมองหลี่จื้อ ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา “ขอสัญญาว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จค่ะ”

Chinese

“声音大点，我听不见！”李貌演上瘾了还。

Thai

“เสียงดังกว่านี้หน่อย ไม่ได้ยินเลย!” หลี่เม่ายังคงอินกับบทบาทไม่เลิก

Chinese

“保证完成任务！”大玉压着嗓子沉重道，然后一脸决然的去了赵梅身边，犹豫好半天才结结巴巴问道：“妈，你，你怎么了？是不是生气了？”

Thai

“ขอสัญญาว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จค่ะ!” ต้าอวี้กดเสียงต่ำพูดอย่างขึงขัง จากนั้นก็เดินไปหาจ้าวเหมยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว เธอยืนลังเลอยู่นานสองนานก่อนจะถามอย่างตะกุกตะกักว่า “แม่คะ แม่…แม่เป็นอะไรไปเหรอคะ โกรธพวกเราอยู่หรือเปล่า”

Chinese

赵梅抬头瞅了她一眼，噘了噘嘴，不说话。

Thai

จ้าวเหมยเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ยู่ปาก ไม่ยอมพูดจา

Chinese

大玉咬了咬嘴唇，一把搂住她胳膊，腻声道：“妈，我们错了，我们不该把你一个人丢下，你原谅我们好不好？”

Thai

ต้าอวี้เม้มริมฝีปาก คว้าแขนของเธอมากอดไว้แน่น พลางเอ่ยออดอ้อนเสียงหวาน “แม่คะ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราไม่ควรทิ้งแม่ไว้คนเดียวเลย แม่ยกโทษให้พวกเราเถอะนะคะ นะคะแม่…”

Chinese

赵梅扭过头，死死抿着嘴，才没笑出来。

Thai

จ้าวเหมยเบือนหน้าหนี เม้มปากแน่นเพื่อไม่ให้เผลอหลุดยิ้มออกมา

Chinese

大玉绕到她面前，也是豁出去了，“妈，好不好嘛，就原谅我们吧，好不好？我们再也不敢了……”

Thai

ต้าอวี้เดินอ้อมมาตรงหน้า ยอมทุ่มสุดตัว “แม่คะ ยกโทษให้พวกเราเถอะนะคะ นะคะแม่ ต่อไปพวกเราไม่กล้าอีกแล้ว…”

Chinese

一顿撒娇，赵梅终于绷不住，伸手捧着她小脸，狠狠揉搓了几下。

Thai

หลังจากถูกอ้อนยกใหญ่ ในที่สุดจ้าวเหมยก็กลั้นไม่อยู่ ยื่นมือไปประคองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแล้วขยี้แก้มเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวไปหลายที

Chinese

“好了，好了，看在你的份上，我大人有大量，这次就原谅你们了。”

Thai

“เอาละ ๆ เห็นแก่ลูกนะ แม่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ครั้งนี้จะยอมยกโทษให้พวกแกก็แล้วกัน”

Chinese

“真哒！嘻嘻。”大玉兴奋的把脑袋靠在她肩膀上，不动声色对后面的李貌和李治比了个ok的手势。

Thai

“จริงเหรอคะ! ฮิ ๆ” ต้าอวี้ดีใจจนเอาศีรษะซบลงบนไหล่ของเธอ พลางส่งสัญญาณมือทำท่าโอเคให้หลี่เม่ากับหลี่จื้อที่อยู่ข้างหลังอย่างแนบเนียน

Chinese

“饿了吧，太晚了，就不回去做饭了，找个地方吧。”

Thai

“หิวกันแล้วใช่ไหม ดึกป่านนี้แล้ว ไม่ต้องกลับไปทำกับข้าวแล้วล่ะ ไปหาร้านกินข้างนอกกันเถอะ”

Chinese

赵梅随后又训了儿子和丈夫几句，这事就这么揭过去了。

Thai

จากนั้นจ้าวเหมยก็สั่งสอนลูกชายกับสามีไปอีกสองสามประโยค เรื่องนี้จึงเป็นอันผ่านพ้นไป

Chinese

找了家海底捞，几人落座。

Thai

พวกเขาหาร้านไห่ตี้เหลาได้แห่งหนึ่งแล้วเข้าไปนั่งประจำโต๊ะ

Chinese

趁着赵梅去卫生间和李治去调调料的功夫，李貌和大玉各从裤兜拿出个小盒子，郑重其事的摆在了对面桌子上。

Thai

อาศัยช่วงจังหวะที่จ้าวเหมยไปเข้าห้องน้ำและหลี่จื้อไปปรุงน้ำจิ้ม หลี่เม่ากับต้าอวี้ก็หยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงคนละกล่อง แล้ววางลงบนโต๊ะฝั่งตรงข้ามอย่างเป็นทางการ