ตอนผมสารภาพเธอไม่รับ แล้วพอผมเลือกดาวโรงเรียนจะรีบร้อนทำไม?
Ch. 95

ส่งทุเรียน

送榴莲(1 / 1)

Machine-translated from Chinese. May contain inaccuracies.

Chinese

晚上加上赵思妤和王玥二人,六人一起吃了顿饭。

Thai

ตกค่ำ รวมจ้าวซืออวี๋กับหวังเยว่เข้าไปด้วย ทั้งหกคนก็กินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง

Chinese

餐桌上,李貌仔细观察了会张强和张琳二人,发现他们虽然表面上还是大咧咧的,该吃吃,该喝喝,但互动次数明显减少,偶尔不小心对视,只看一眼目光就会迅速转移。

Thai

บนโต๊ะอาหาร หลี่เม่าลอบสังเกตจางเฉียงกับจางหลินอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าแม้ภายนอกทั้งคู่จะยังดูสบายๆ ไม่คิดอะไร กินดื่มตามปกติ แต่การมีปฏิสัมพันธ์กันกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งที่เผลอสบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ เพียงมองแวบเดียวสายตาก็จะเบนหนีอย่างรวดเร็ว

Chinese

看样子是真闹矛盾了啊。

Thai

ดูท่าจะมีปัญหากระทบกระทั่งกันจริงๆ สินะ

Chinese

上完晚自习,李貌又摸到了阔别一晚上的软嫩小脚。

Thai

หลังเลิกเรียนคาบอ่านหนังสือทบทวนตนเองช่วงค่ำ หลี่เม่าก็ได้สัมผัสเท้าเล็กๆ อันนุ่มนิ่มที่ห่างหายไปหนึ่งคืนอีกครั้ง

Chinese

一晚不摸,如隔三晚。

Thai

หนึ่งคืนไม่ได้สัมผัส ราวกับผ่านไปสามคืน

Chinese

关于张琳他们的事,楚红玉问了,也是一无所获。

Thai

เรื่องของพวกจางหลินนั้น ฉู่หงอวี้ลองถามดูแล้ว แต่ก็ไม่ได้ความอะไรเช่นกัน

Chinese

李貌二人不好强行插手,先看看他们能不能自己解决吧。

Thai

พวกหลี่เม่าสองคนไม่สะดวกที่จะเข้าไปแทรกแซงโดยพลการ จึงรอดูไปก่อนว่าพวกเขาจะจัดการกันเองได้หรือไม่

Chinese

码完字,把大玉送回宿舍,径直出了校门。

Thai

พิมพ์นิยายเสร็จ เขาส่งต้าอวี้กลับหอพัก แล้วเดินตรงออกจากประตูโรงเรียน

Chinese

上星期周日晚上他去买丝袜,所以没走这条路。

Thai

คืนวันอาทิตย์สัปดาห์ก่อนเขาไปซื้อถุงน่อง จึงไม่ได้เดินเส้นทางนี้

Chinese

话说那条丝袜还放在他宿舍的衣柜里,也不知道什么时候能哄骗大玉穿上。

Thai

จะว่าไป ถุงน่องคู่นั้นยังวางอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่หอพักของเขาอยู่เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหลอกล่อให้ต้าอวี้ใส่ได้เมื่อไหร่

Chinese

还是那个十字路口。今晚在操场码了两章,他回来已经是很晚了,没想到赵思妤竟然还在这儿。

Thai

ยังคงเป็นสี่แยกเดิม คืนนี้พิมพ์ไปสองบทที่สนามโรงเรียน ตอนเขากลับมาก็ดึกมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจ้าวซืออวี๋จะยังอยู่ที่นี่

Chinese

赵思妤背对着红绿灯坐在石墩上,老远就瞅到了朝这边跑来的熟悉身影。

Thai

จ้าวซืออวี๋นั่งหันหลังให้สัญญาณไฟจราจรอยู่บนเสาหินเตี้ย จากระยะไกลเธอก็มองเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยที่กำลังวิ่งมาทางนี้

Chinese

“你怎么还在这?”李貌跑到近前,随口问道。

Thai

“ทำไมเธอยังอยู่นี่อีก?” หลี่เม่าวิ่งมาถึงตรงหน้าแล้วเอ่ยถามลอยๆ

Chinese

“哦,习惯了,想一个人坐坐。”

Thai

“อ๋อ ชินแล้วน่ะ อยากนั่งคนเดียวสักพัก”

Chinese

赵思妤自然不会说是为了特意等他,虽然她明明也不知道为什么要等。

Thai

จ้าวซืออวี๋ย่อมไม่พูดหรอกว่าจงใจรอเขา ทั้งที่เห็นๆ อยู่ว่าตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรอไปทำไม

Chinese

“你上个星期没回家?”她接着问。

Thai

“สัปดาห์ก่อนนายไม่ได้กลับบ้านเหรอ?” เธอถามต่อ

Chinese

“回了啊。”

Thai

“กลับสิ”

Chinese

“那……”

Thai

“งั้น…”

Chinese

“那什么?”

Thai

“งั้นอะไร?”

Chinese

“没什么。”

Thai

“ไม่มีอะไร”

Chinese

“毛病,你喜欢坐就再坐会吧,我走了。”李貌摆摆手,见绿灯亮了,朝马路对面跑去。

Thai

“ประสาท ชอบนั่งก็เชิญนั่งต่อเถอะ ฉันไปละ” หลี่เม่าโบกมือ พอเห็นไฟเขียวสว่างขึ้นก็วิ่งข้ามถนนไป

Chinese

“哎,等等我。”赵思妤连忙小跑跟上,长发随风飘舞。

Thai

“นี่ รอฉันด้วยสิ” จ้าวซืออวี๋รีบซอยเท้าวิ่งตามไป ผมยาวปลิวไสวตามสายลม

Chinese

晚上的城市大体上看只有三个颜色,红色,绿色,白色。路灯藏在树枝中透着光亮,地上枝叶的影子不时晃荡。

Thai

เมืองในยามค่ำคืนเมื่อมองโดยรวมมีเพียงสามสี คือ แดง เขียว และขาว โคมไฟถนนซ่อนอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้ส่องแสงสว่าง ร่มเงาของกิ่งและใบไม้บนพื้นไหวเอนไปมาเป็นระยะ

Chinese

行人寥寥,车流稀疏。

Thai

คนเดินถนนบางตา การจราจรเงียบเหงา

Chinese

“你还真是不怕死啊。”李貌忽地感慨道。

Thai

“เธอไม่กลัวตายจริงๆ เลยนะ” หลี่เม่าเปรยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

Chinese

“嗯?谁说我不怕的?”赵思妤侧头疑惑看他。

Thai

“หืม? ใครบอกว่าฉันไม่กลัวกันล่ะ?” จ้าวซืออวี๋เอียงคอมองเขาอย่างสงสัย

Chinese

“前有戴耳机闯红灯,现有深夜一人晃荡街头,说你是女中豪杰都不为过。”他不无讥讽。

Thai

“ก่อนหน้านี้ก็ใส่หูฟังฝ่าไฟแดง ตอนนี้ก็มาเดินเตร็ดเตร่อยู่ริมถนนคนเดียวตอนดึกดื่น จะบอกว่าเธอเป็นยอดหญิงผู้กล้าก็คงไม่เกินไปหรอก” เขาเอ่ยเหน็บแนม

Chinese

赵思妤沉默,他明明说话不好听,可本意好像是在关心自己,担心自己这么晚一个人在外面不安全。

Thai

จ้าวซืออวี๋เงียบไป ทั้งที่เขาพูดจาไม่น่าฟังแท้ๆ แต่เจตนาดูเหมือนกำลังเป็นห่วงเธอ กังวลว่าดึกดื่นขนาดนี้เธออยู่ข้างนอกคนเดียวจะไม่ปลอดภัย

Chinese

她心里竟然莫名有些得意,有些高兴,很想开口问他:你是不是担心我。

Thai

ในใจเธอพลันรู้สึกกระหยิ่มและดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อยากจะเอ่ยปากถามเขาเหลือเกินว่า นายเป็นห่วงฉันเหรอ

Chinese

可每当这些话想脱口而出的时候,她都会忽地想到楚红玉,然后为自己产生这样的想法而深感罪恶。

Thai

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่คำพูดเหล่านี้จวนจะหลุดออกจากปาก เธอก็จะนึกถึงฉู่หงอวี้ขึ้นมาทันควัน แล้วรู้สึกผิดบาปอย่างลึกซึ้งที่ตัวเองมีความคิดเช่นนี้

Chinese

“应该不会那么巧吧,什么不好的事都能给我遇上。”她弱弱嘀咕。

Thai

“คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก เรื่องแย่ๆ จะมาเกิดกับฉันหมดได้ยังไง” เธอพึมพำเสียงเบา

Chinese

“等遇上就晚咯。”

Thai

“รอให้เจอก่อนก็สายไปแล้วล่ะ”

Chinese

李貌不知道赵思妤误会了,他真的只是在讥讽吐槽她而已。

Thai

หลี่เม่าไม่รู้ว่าจ้าวซืออวี๋เข้าใจผิด เขาแค่เหน็บแนมแซะเธอจริงๆ เท่านั้น

Chinese

如今见她还抱着侥幸心,也不想再多说什么。

Thai

ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเธอยังคงหวังพึ่งโชคช่วย ก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากความอีก

Chinese

后面的路程,俩人都沉默着没再说话。

Thai

ระยะทางหลังจากนั้น ทั้งสองคนต่างเงียบงันและไม่ได้พูดคุยกันอีก

Chinese

赵思妤心不在焉反思自己,李貌想着找个合适的时间办银行卡。

Thai

จ้าวซืออวี๋ใจลอยทบทวนตัวเอง ส่วนหลี่เม่ากำลังคิดหาเวลาที่เหมาะสมไปทำบัตรธนาคาร

Chinese

在最后一个十字路口前分别,赵思妤小跑着回了家。

Thai

แยกย้ายกันก่อนถึงสี่แยกสุดท้าย จ้าวซืออวี๋วิ่งเหยาะๆ กลับบ้าน

Chinese

上楼,开门,家里一如既往黑漆漆的,空无一人。按开灯,换好拖鞋,“啪唧”一声,直挺挺趴到沙发上。

Thai

ขึ้นบันได เปิดประตู ภายในบ้านมืดมิดและไร้ผู้คนเหมือนเช่นเคย เธอกดเปิดไฟ เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ แล้วทิ้งตัวนอนคว่ำเหยียดตรงลงบนโซฟาดัง “ปึก”

Chinese

明亮的吊灯照耀下,她长发随意披散在两肩,往下是浑圆挺翘的臀部,再往下是两条笔直修长的大长腿。

Thai

ภายใต้แสงไฟสว่างไสวจากโคมระย้า ผมยาวของเธอสยายคลอเคลียสองไหล่อย่างอิสระ ถัดลงมาเป็นสะโพกกลมกลึงงอนงาม และต่ำลงไปอีกคือเรียวขายาวตรงคู่สวย

Chinese

脚踝搭在沙发边缘,拖鞋从脚上滑落,露出一双比楚红玉稍大,却同样晶莹雪白的小脚。

Thai

ข้อเท้าวางพาดอยู่ริมขอบโซฟา รองเท้าแตะเลื่อนหลุดออกจากเท้า เผยให้เห็นเท้าเล็กๆ ที่ใหญ่กว่าของฉู่หงอวี้เล็กน้อยแต่ขาวเนียนผุดผ่องดุจหิมะเช่นเดียวกัน

Chinese

她不觉得自己已经喜欢上了李貌,顶多因为他救了自己,有点好感而已。

Thai

เธอไม่คิดว่าตัวเองตกหลุมรักหลี่เม่าเข้าแล้ว อย่างมากก็แค่มีความรู้สึกดีๆ ให้เล็กน้อยเพราะเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้เท่านั้น

Chinese

怪不得古代英雄救美后,女生动不动就以身相许。比起嫁给一个素不相识的男人,嫁给一个已经有好感的男人明显是更好的选择。

Thai

มิน่าล่ะในยุคโบราณเวลาที่วีรบุรุษช่วยสาวงาม หญิงสาวถึงเอะอะก็ยอมมอบกายถวายตัวให้ เมื่อเทียบกับการแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่รู้จักมักจี่ การแต่งกับผู้ชายที่ตัวเองมีความรู้สึกดีๆ ให้อยู่แล้วย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

Chinese

她不能任由自己的这点好感继续成长下去。

Thai

เธอจะปล่อยให้ความรู้สึกดีๆ เล็กๆ น้อยๆ นี้เติบโตต่อไปไม่ได้

Chinese

如今她跟楚红玉算是好姐妹,要是到时候自己真喜欢上了,难不成还跟她抢男朋友?那自己成什么了?

Thai

ตอนนี้เธอกับฉู่หงอวี้นับว่าเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน หากถึงตอนนั้นตัวเองเกิดชอบเขาขึ้นมาจริงๆ จะให้ไปแย่งแฟนของเพื่อนหรือไง? แล้วตัวเองจะกลายเป็นตัวอะไรกัน?

Chinese

反正她绝不允许这种事发生。

Thai

อย่างไรเธอก็ไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด

Chinese

如果没有楚红玉,她说不定可以跟李貌试试。

Thai

ถ้าไม่มีฉู่หงอวี้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะลองคบกับหลี่เม่าดู

Chinese

不过,情侣会分手,夫妻会离婚,万一到时候那俩人真分道扬镳了,自己难道真要试试?

Thai

แต่ว่า คู่รักยังมีเลิกรา สามีภรรยายังมีหย่าร้าง หากถึงเวลานั้นทั้งสองคนแยกทางกันจริงๆ ตัวเองจะลองดูจริงๆ เหรอ?

Chinese

跟好姐妹的前男友勾搭在一起?这也不像话啊。

Thai

ไปพัวพันกับแฟนเก่าของเพื่อนสนิทเนี่ยนะ? มันก็ดูไม่เข้าท่าอยู่ดี

Chinese

也许,自己当初就不应该因为好奇李貌而接近楚红玉……

Thai

บางที ตอนนั้นเธออาจจะไม่ควรเข้าหาฉู่หงอวี้เพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นเรื่องของหลี่เม่าเลย…

Chinese

也不知躺了多久,她脑海里胡思乱想觉得都快睡着了,才猛地从沙发上爬起来。

Thai

ไม่รู้ว่านอนไปนานเท่าไหร่ ในหัวคิดฟุ้งซ่านจนรู้สึกว่าเกือบจะหลับไปแล้ว เธอถึงได้ผุดลุกขึ้นมาจากโซฟา

Chinese

瞅着空荡荡的家,她抿抿嘴,强行按下心里快溢出来的孤独。

Thai

พอมองบ้านที่ว่างเปล่า เธอก็เม้มปาก ข่มความเหงาที่เกือบจะเอ่อล้นออกมาในใจลงไปอย่างฝืนทน

Chinese

默默拿好衣服,洗澡,吹头发,把换洗衣服扔进洗衣机,洗了点水果,一个人躺沙发上看电视。

Thai

เธอหยิบเสื้อผ้าเงียบๆ ไปอาบน้ำ เป่าผม โยนเสื้อผ้าที่ต้องซักลงเครื่องซักผ้า ล้างผลไม้นิดหน่อย แล้วนอนดูโทรทัศน์บนโซฟาคนเดียว

Chinese

回自己卧室前,她跟往常一样,推开主卧室的房门,站门口发了会呆。

Thai

ก่อนจะกลับเข้าห้องนอนตัวเอง เธอก็ผลักประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกเหมือนเช่นเคย แล้วยืนเหม่ออยู่ตรงหน้าประตูครู่หนึ่ง

Chinese

……

Thai

Chinese

“小貌回来了么?”

Thai

“เสี่ยวเม่ากลับมารึยัง?”

Chinese

“在洗澡,哎呀,你怎么又送东西过来。”

Thai

“อาบน้ำอยู่น่ะ แหม เธอจะเอาของมาให้อีกทำไมกันเนี่ย”

Chinese

“买的榴莲,知道你们俩口子也喜欢,就给你们送点过来。”

Thai

“ซื้อทุเรียนมา รู้ว่าพวกเธอสองผัวเมียชอบเหมือนกัน ก็เลยเอามาแบ่งให้สักหน่อย”

Chinese

男生一个人洗澡一般都很快。

Thai

ปกติผู้ชายอาบน้ำคนเดียวมักจะเร็วมาก

Chinese

要是带手机了另说,要是不是一个人更另说。

Thai

ถ้าพกโทรศัพท์มือถือไปด้วยก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าไม่ได้อาบคนเดียวยิ่งว่าไปอีกอย่าง

Chinese

李貌没带手机也没带大玉,没一会就穿着套宽松家居睡衣从卫生间走出来,招呼道:“刘姨晚上好。”

Thai

หลี่เม่าไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือและไม่ได้พาต้าอวี้เข้าไปด้วย ไม่นานเขาก็สวมชุดนอนอยู่บ้านตัวหลวมเดินออกมาจากห้องน้ำ พลางเอ่ยทักทาย “สวัสดีตอนค่ำครับน้าหลิว”

Chinese

“小貌,你怎么又理成光头了,我看你寸头也很帅气啊。”刘娟热络上前,把他拉到沙发上坐下。

Thai

“เสี่ยวเม่า ทำไมถึงโกนหัวโล้นอีกแล้วล่ะ น้าว่าเธอตัดสกินเฮดก็หล่อมากเลยนะ” หลิวจวนเดินเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเองแล้วดึงเขาไปนั่งลงบนโซฟา

Chinese

光头一星期就能长出层毛茬,李貌也知道自己寸头很帅,可每个星期还是必推一次。

Thai

หัวโล้นแค่สัปดาห์เดียวก็มีตอผมผุดขึ้นมาเป็นชั้น หลี่เม่าเองก็รู้ว่าตนเองตัดสกินเฮดแล้วหล่อ แต่ในทุกๆ สัปดาห์เขาก็ยังคงต้องโกนทิ้งรอบหนึ่งอยู่ดี

Chinese

等以后吧,以后就留寸头。

Thai

รอไว้หลังจากนี้ก่อนเถอะ หลังจากนี้ค่อยไว้ทรงสกินเฮด

Chinese

“现在一寸光阴一寸金,我想节省洗头的时间,用来学习。”李貌瞎鸡儿胡扯道。他肯定不会讲实话,说光头是用来吓唬人的。

Thai

“ตอนนี้เวลาทุกนาทีมีค่า ผมอยากประหยัดเวลาสระผม เอาไปใช้กับการเรียนครับ” หลี่เม่าแถไปเรื่อยเปื่อย เขาไม่มีทางพูดความจริงแน่ว่าหัวโล้นมีไว้เพื่อข่มขวัญคนอื่น

Chinese

“我们新月真应该跟你好好学习学习!”刘娟感慨。

Thai

“ซินเยว่บ้านเราควรจะเรียนรู้จากเธอให้มากๆ จริงๆ!” หลิวจวนกล่าวอย่างชื่นชม

Chinese

“学我也推成光头?”

Thai

“เรียนแบบผมด้วยการโกนหัวโล้นเหรอครับ?”

Chinese

李貌故作糊涂,奇道。

Thai

หลี่เม่าแกล้งทำเป็นไขสือ ถามขึ้นอย่างแปลกใจ

Chinese

“去去去,我是说学习你这种争分夺秒的学习态度。”刘娟知道他是在开玩笑,没好气拍了拍他肩膀。

Thai

“ไปเลยๆ น้าหมายถึงให้เรียนรู้ทัศนคติการเรียนที่เห็นคุณค่าของเวลาแบบเธอต่างหากเล่า” หลิวจวนรู้ว่าเขาล้อเล่น จึงตีไหล่เขาเบาๆ อย่างนึกขัน

Chinese

几人又闲聊了会,刘娟告辞离开。

Thai

ทั้งสามคนคุยสัพเพเหระกันต่ออีกครู่หนึ่ง หลิวจวนก็ขอตัวกลับ

Chinese

李貌瞅着桌上的榴莲问:“妈,这怎么回事?”

Thai

หลี่เม่ามองทุเรียนบนโต๊ะแล้วถาม “แม่ นี่มันยังไงกันครับ?”

Chinese

“你刘姨送来的。”

Thai

“น้าหลิวของลูกเอามาให้น่ะสิ”

Chinese

“我知道是她送来的,我问的不是这个。”

Thai

“ผมรู้ว่าน้าหลิวเอามาให้ แต่ที่ผมถามไม่ใช่เรื่องนี้”

Chinese

他们两家近些年走动的次数不是很频繁,可能是因为工作,也可能是因为其他原因。反正一般有什么事才会拿点东西过来串门,像今晚这样单纯来唠嗑很少。

Thai

หลายปีมานี้ทั้งสองบ้านไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยนัก อาจเป็นเพราะเรื่องงาน หรืออาจเป็นเพราะเหตุผลอื่น อย่างไรเสียปกติแล้วต้องมีธุระอะไรถึงจะถือของมาเยี่ยมเยียน การมานั่งคุยเล่นเฉยๆ แบบคืนนี้นั้นมีน้อยมาก

Chinese

赵梅没想到儿子这么敏锐。

Thai

จ้าวเหมยไม่คิดว่าลูกชายจะช่างสังเกตขนาดนี้

Chinese

“这一个星期走动确实的频繁了些,你刘姨送东西过来,我们也不好什么都不表示,有时候晚上也会送点东西过去。”

Thai

“สัปดาห์นี้ไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้นจริงๆ นั่นแหละ พอน้าหลิวของลูกเอาของมาให้ เราก็ปฏิเสธเฉยๆ ไม่แสดงน้ำใจตอบแทนไม่ได้ บางคืนแม่ก็เลยเอาของไปให้ทางนู้นบ้าง”

Chinese

李貌点点头,没多说什么,大人之间的人情往来很正常。

Thai

หลี่เม่าพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก มารยาทน้ำใจไมตรีระหว่างผู้ใหญ่เป็นเรื่องปกติธรรมดา

Chinese

不过隔壁这一家人前后差别未免也太大了。

Thai

แต่ความแตกต่างระหว่างก่อนหน้านี้กับตอนนี้ของครอบครัวข้างบ้าน ช่างต่างกันลิบลับเกินไปจริงๆ