นำกลับไปให้ฉัน (1 / 1)

Chinese

赵思妤瞧着床下李貌的背影，以及他那双同样通红的耳朵，抿抿嘴，浅笑嫣然。

Thai

จ้าวซืออวี๋มองแผ่นหลังของหลี่เม่าที่อยู่ใต้เตียง รวมถึงใบหูทั้งสองข้างของเขาที่แดงก่ำไม่แพ้กัน เธอเม้มปากแล้วแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน

Chinese

瞅他渐渐挪远，心里又不可抑制有点小小的失落。

Thai

เมื่อเห็นเขาค่อยๆ ขยับห่างออกไป ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคว้งคว้างเล็กน้อย

Chinese

然后，赵思妤就看见李貌跟张琳和楚红玉说了些什么，两个朋友兴奋的手拉着手，朝她这边瞧了眼，然后小跑了过来。

Thai

จากนั้น จ้าวซืออวี๋ก็เห็นหลี่เม่าพูดอะไรบางอย่างกับจางหลินและฉู่หงอวี้ เพื่อนทั้งสองคนจับมือกันอย่างตื่นเต้น เหลือบมองมาทางเธอ แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

Chinese

“思妤，我们都在一个班级哎！”

Thai

“ซืออวี๋ พวกเราอยู่ห้องเดียวกันหมดเลยนะ!”

Chinese

“一个宿舍，一个班级，以后我们生活学习都在一起了！”

Thai

“หอพักเดียวกัน ห้องเดียวกัน ต่อไปนี้ทั้งชีวิตความเป็นอยู่และการเรียนของพวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว!”

Chinese

正聊天的家长们听到这边的动静，也凑了过来。

Thai

บรรดาผู้ปกครองที่กำลังคุยกันอยู่ได้ยินเสียงทางนี้ จึงพากันเดินเข้ามาสมทบ

Chinese

赵思妤礼貌应付着，不时瞥一眼站在外围的李貌，心中的温柔和酸涩交织在一起。

Thai

จ้าวซืออวี๋เอ่ยตอบอย่างมีมารยาท พลางเหลือบมองหลี่เม่าที่ยืนอยู่วงนอกเป็นระยะ ความรู้สึกอ่อนโยนและเจ็บแปลบในใจปะปนกันไปหมด

Chinese

忙活到下午一两点，一大群人才得空去吃饭。

Thai

วุ่นวายกันจนถึงบ่ายโมงบ่ายสอง คนกลุ่มใหญ่ถึงได้มีเวลาว่างไปกินข้าว

Chinese

“我们这么多人，索性一起去尝尝科大的食堂吧。”李貌提议道。

Thai

“พวกเราคนเยอะขนาดนี้ ไปลองชิมโรงอาหารของเคอต้าด้วยกันเลยดีกว่า” หลี่เม่าเสนอ

Chinese

两家人都没什么意见，也想看看儿女未来四年的饮食条件怎么样。

Thai

ทั้งสองครอบครัวไม่มีใครคัดค้าน อีกทั้งยังอยากดูว่าสภาพอาหารการกินของลูกๆ ตลอดสี่ปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

Chinese

路上，赵思妤瞅准时机，凑到李貌身边，“谢了啊！”

Thai

ระหว่างทาง จ้าวซืออวี๋สบโอกาสจึงขยับเข้าไปใกล้หลี่เม่า “ขอบใจนะ!”

Chinese

“谢我什么？”李貌瞧着前面大玉和赵梅手挽手的背影，疑惑问。

Thai

“ขอบใจฉันเรื่องอะไร” หลี่เม่ามองแผ่นหลังของต้าอวี้กับจ้าวเหมยที่เดินควงแขนกันอยู่ข้างหน้าพลางถามอย่างสงสัย

Chinese

“谢谢你照顾我的情绪啊！”赵思妤大大方方点了出来。

Thai

“ขอบใจที่นายคอยใส่ใจความรู้สึกฉันไง!” จ้าวซืออวี๋เอ่ยออกมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

Chinese

刚才在宿舍，两家人热热闹闹，唯独她这个没父母送的被无意忽略了。

Thai

เมื่อครู่ในหอพัก ทั้งสองครอบครัวต่างครึกครื้น มีเพียงเธอคนเดียวที่ไม่มีพ่อแม่มาส่ง จึงถูกมองข้ามไปโดยไม่ตั้งใจ

Chinese

她心里多多少少有些羡慕和落寞。

Thai

ในใจเธอมีความอิจฉาและเปล่าเปลี่ยวอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

Chinese

然后就被李貌察觉到了，先是跟自己聊天，接着他又把楚红玉和张琳的注意力引到了自己身上，然后，家长们自然而然也注意到了她。

Thai

แล้วหลี่เม่าก็สังเกตเห็น เขาเริ่มจากชวนเธอคุยก่อน จากนั้นก็ดึงความสนใจของฉู่หงอวี้และจางหลินมาที่ตัวเธอ แล้วพวกผู้ปกครองก็พลอยสังเกตเห็นเธอไปด้วยโดยปริยาย

Chinese

刚才吃饭也是，李貌之所以那么提议，无非是为了避免两家人分开吃，她无处可去的尴尬场面罢了。

Thai

ตอนจะกินข้าวเมื่อกี้ก็เหมือนกัน เหตุผลที่หลี่เม่าเสนอแบบนั้น ก็เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนใจที่สองครอบครัวแยกกันไปกินข้าวแล้วเธอไม่มีที่จะไปเท่านั้นเอง

Chinese

“不是，我什么时候照顾了？我怎么不知道！”李貌扭过头，一脸懵逼看着她那张精致的瓜子脸。

Thai

“ไม่ใช่ละ ฉันไปใส่ใจตอนไหนเนี่ย ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย!” หลี่เม่าหันศีรษะไป มองใบหน้ารูปไข่อันประณีตงดงามของเธอด้วยสีหน้างุนงงเต็มประดา

Chinese

“切，你就装吧！”

Thai

“ชิ นายก็แกล้งทำไขสือไปเถอะ!”

Chinese

赵思妤撇撇嘴，见楚红玉看过来，小跑上前，从另一边挽住了她胳膊。

Thai

จ้าวซืออวี๋เบะปาก พอเห็นฉู่หงอวี้มองมา จึงวิ่งเหยาะๆ ขึ้นหน้าไปควงแขนอีกข้างของเธอไว้

Chinese

“莫名其妙！”

Thai

“พิลึกคนจริง!”

Chinese

李貌摇摇头，自顾自欣赏起科大的校园环境。

Thai

หลี่เม่าส่ายหน้า แล้วหันมาชื่นชมทัศนียภาพในรั้วมหาวิทยาลัยเคอต้าตามลำพัง

Chinese

科大的绿化面积很大，不过建筑物普遍比较老旧，毕竟已经成立五十多年了。

Thai

พื้นที่สีเขียวของเคอต้ากว้างขวางมาก แต่อาคารส่วนใหญ่ค่อนข้างเก่า เพราะอย่างไรเสียก็ก่อตั้งมากว่าห้าสิบปีแล้ว

Chinese

没走两步就是图书馆，橙白相间的楼体，挂在上面的三个烫金色字体在阳光下闪烁着金光，才开学，已经有学长学姐背着书包进进出出。

Thai

เดินไปไม่กี่ก้าวก็เป็นหอสมุด ตัวอาคารสลับสีส้มขาว ตัวอักษรสีทองปั๊มนูนสามตัวที่ประดับอยู่ด้านบนส่องประกายสีทองระยิบระยับใต้แสงตะวัน เพิ่งจะเปิดเทอมแท้ๆ แต่ก็มีรุ่นพี่สะพายกระเป๋าเดินเข้าออกกันแล้ว

Chinese

离宿舍倒是挺近，以后这儿估计也是他和大玉未来四年待的最多的地方之一。

Thai

อยู่ใกล้หอพักมากทีเดียว หลังจากนี้ที่นี่คงเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เขากับต้าอวี้จะใช้เวลาอยู่มากที่สุดตลอดสี่ปีข้างหน้า

Chinese

科大的食堂跟大多数其他大学的食堂一样，食物不仅种类繁多还便宜。

Thai

โรงอาหารของเคอต้าก็เหมือนกับโรงอาหารของมหาวิทยาลัยอื่นๆ ส่วนใหญ่ อาหารไม่เพียงมีหลากหลายชนิด แต่ยังราคาถูกอีกด้วย

Chinese

下午，几个大学生陪着家长逛了逛校园，自己也顺便熟悉熟悉环境。

Thai

ในช่วงบ่าย นักศึกษาใหม่ทั้งหลายพาผู้ปกครองเดินชมมหาวิทยาลัย และถือโอกาสทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมไปในตัว

Chinese

晚上大家聚一起又去外面吃了顿饭，就到了分别的时候。

Thai

ตกเย็นทุกคนรวมตัวกันออกไปกินข้าวด้านนอกอีกมื้อ ก็ถึงเวลาต้องแยกย้าย

Chinese

“奶奶，我会经常回去看你的。”大玉抱住夏奶奶，闷闷道。

Thai

“ย่าคะ หนูจะกลับไปหาย่าบ่อยๆ นะคะ” ต้าอวี้กอดย่าเซี่ยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้

Chinese

“你在这好好练书，家里不用担心。”夏奶奶伸出枯皱的手掌拍了拍孙女的后背，这一瞬间仿佛更苍老了些。

Thai

“แกตั้งใจเรียนหนังสืออยู่ที่นี่เถอะ เรื่องทางบ้านไม่ต้องห่วง” ย่าเซี่ยยื่นฝ่ามือเหี่ยวย่นออกมาตบหลังหลานสาวเบาๆ ชั่วขณะนี้ดูราวกับแก่ชราลงไปอีก

Chinese

老人家一旦没了盼头，精气神瞬间就散了大半。

Thai

คนแก่เมื่อหมดสิ้นความหวังหรือสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ เรี่ยวแรงและพลังใจก็พลันหดหายไปกว่าครึ่งในพริบตา

Chinese

如今大玉找了个顶好的男朋友，有待她如亲闺女的爸妈，还上了大学。夏奶奶再也没什么好替孙女担心的了，同样，日子也没了什么奔头。

Thai

ตอนนี้ต้าอวี้มีแฟนหนุ่มที่ดีเยี่ยม มีพ่อแม่ของฝ่ายชายที่รักใคร่เอ็นดูประหนึ่งลูกสาวแท้ๆ อีกทั้งยังได้เข้ามหาวิทยาลัย ย่าเซี่ยไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแทนหลานสาวอีกต่อไปแล้ว และในขณะเดียวกัน ชีวิตก็ไม่มีอะไรให้ต้องมุ่งหวังอีก

Chinese

以后，她可能就会待在乡下那个小屋里，一天天等着大玉回去，然后离别，如此循环往复，直到离开这个世界的那天。

Thai

หลังจากนี้ เธอคงจะอยู่แต่ในบ้านหลังเล็กที่ชนบทแห่งนั้น เฝ้ารอวันที่ต้าอวี้จะกลับมาวันแล้ววันเล่า แล้วก็จากลา วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ จนกระทั่งถึงวันที่จากโลกนี้ไป

Chinese

李貌跟爸妈聊了几句，就过去把夏奶奶拉到了一边。

Thai

หลี่เม่าคุยกับพ่อแม่สองสามประโยค แล้วก็เดินไปดึงย่าเซี่ยแยกออกมาคุยข้างๆ

Chinese

赵梅和李治纷纷上前安慰大玉。

Thai

จ้าวเหมยและหลี่จื้อต่างก้าวเข้าไปปลอบต้าอวี้

Chinese

楚红玉的眼眶已经红了，再一次感受到了距离的可怖，上一次是她离开夏奶奶去城里上高中。

Thai

ขอบตาของฉู่หงอวี้แดงก่ำ เธอสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของระยะทางอีกครั้ง ครั้งก่อนคือตอนที่เธอจากย่าเซี่ยเข้าไปเรียนมัธยมปลายในเมือง

Chinese

她突然又好害怕，害怕哪天自己不在的时候，奶奶无声无息在那个小屋离开了自己，她却连最后一面都没见上。

Thai

จู่ๆ เธอก็รู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน กลัวว่าวันใดวันหนึ่งที่ตนเองไม่อยู่ ย่าจะจากเธอไปอย่างเงียบงันในบ้านหลังเล็กหลังนั้น โดยที่เธอไม่มีโอกาสได้พบหน้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ

Chinese

泪眼模糊的瞧着那边的小貌和奶奶，某一刻，她忽发现奶奶好像不一样了，貌似，突然更有精神了……

Thai

เธอมองดูเสี่ยวเม่ากับย่าที่อยู่อีกฝั่งผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว ชั่วขณะหนึ่ง เธอพลันพบว่าย่าดูเปลี่ยนไป เหมือนกับว่าจู่ๆ ก็ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา…

Chinese

没一会，精神矍铄的夏奶奶回来，又把孙女拉到了一边。

Thai

ครู่ต่อมา ย่าเซี่ยที่ดูกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาก็เดินกลับมา แล้วดึงหลานสาวแยกไปคุยอีกทาง

Chinese

“大玉，奶奶那天给你买的东西也不是非用不可，用多了对小貌也不好，你注意着点。”

Thai

“ต้าอวี้ ของที่ย่าซื้อให้แกวันนั้นก็ไม่ใช่ว่าจำเป็นต้องใช้หรอกนะ ใช้มากไปก็ไม่ดีต่อเสี่ยวเม่า แกก็ระวังๆ หน่อยล่ะ”

Chinese

“什，什么东西？”大玉暂时忘了悲伤，又惊又奇。

Thai

“ขะ…ของอะไรเหรอคะ” ต้าอวี้ลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ รู้สึกทั้งตกใจทั้งประหลาดใจ

Chinese

“傻孩子，就是那个啊！”夏奶奶凑过去嘀咕了两句。

Thai

“เด็กโง่ ก็ไอ้นั่นไงล่ะ!” ย่าเซี่ยยื่นหน้าเข้ามากระซิบกระซาบสองสามคำ

Chinese

一抹红晕瞬间从楚红玉脖子蔓延到脸颊，她结结巴巴不知说什么才好，“我，那个，其实……”

Thai

ริ้วรอยแดงระเรื่อพลันลามจากลำคอของฉู่หงอวี้ขึ้นไปถึงพวงแก้มในพริบตา เธอพูดอึกอักตะกุกตะกักจนไม่รู้จะพูดยังไงดี “หนู…คือว่า…ความจริงแล้ว…”

Chinese

“我刚说的你记着了没？”

Thai

“ที่ย่าเพิ่งพูดไปแกจำได้หรือยัง”

Chinese

“奶奶～”大玉内心的悲伤被涌起的羞意冲淡。

Thai

“ย่าคะ~” ความโศกเศร้าในใจของต้าอวี้ถูกความเอียงอายที่พวยพุ่งขึ้นมาพัดพาจนเจือจางลง

Chinese

原来夏奶奶在知晓孙女和小貌打算大学同居后，就替他们操心起来，担心出什么意外，亲自去买了一袋小黄帽。

Thai

ที่แท้ย่าเซี่ยพอรู้ว่าหลานสาวกับเสี่ยวเม่าตั้งใจจะอยู่กินด้วยกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย ก็เริ่มเป็นกังวลแทน กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น จึงไปซื้อหมวกสีเหลืองใบเล็กมาหนึ่งถุงด้วยตัวเอง

Chinese

嗯，一塑料袋。

Thai

อืม ถุงพลาสติกหนึ่งถุงเต็มๆ

Chinese

然后找了个机会悄摸把这些东西给了大玉，再次叮嘱二人小心点。

Thai

จากนั้นก็หาโอกาสแอบเอาของพวกนี้ให้ต้าอวี้อย่างเงียบๆ และกำชับทั้งสองคนอีกครั้งให้ระวังตัว

Chinese

楚红玉当时就羞的厉害，嘴上应承，心里却并不打算把那些东西带去学校。

Thai

ตอนนั้นฉู่หงอวี้รู้สึกอายแทบแย่ ปากรับคำไปอย่างนั้น แต่ในใจไม่ได้คิดจะเอาของพวกนั้นติดตัวไปมหาวิทยาลัยเลย

Chinese

结果，临走前收拾东西，她又开始犹豫起来，自己和小貌到时候要是那样，这些东西还得现买，麻烦不说，还浪费。

Thai

ทว่าตอนเก็บข้าวของก่อนออกเดินทาง เธอกลับเริ่มลังเลขึ้นมา หากถึงเวลาที่เธอกับเสี่ยวเม่าทำเรื่องอย่างว่าเข้าจริงๆ ก็ต้องไปหาซื้อของพวกนี้ใหม่อยู่ดี นอกจากจะยุ่งยากแล้วยังสิ้นเปลืองอีก

Chinese

最后思虑再三，她还是悄悄把那玩意带上了，如今就在她宿舍的行李箱里。

Thai

สุดท้ายหลังจากคิดทบทวนอยู่นาน เธอก็ยังคงแอบพกไอ้สิ่งนั้นมาด้วย ตอนนี้มันก็อยู่ในกระเป๋าเดินทางที่หอพักของเธอนี่เอง

Chinese

奶奶这时候又突然提起这事，她哪能不羞。

Thai

พอย่าจู่ๆ ก็ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกในเวลานี้ มีหรือที่เธอจะไม่รู้สึกอาย

Chinese

不过出于小貌对自己的重要性，大玉还是忍着羞意，大着胆子低低问：“真的对小貌不好？”

Thai

แต่เพราะเห็นแก่ความสำคัญของเสี่ยวเม่าที่มีต่อตน ต้าอวี้จึงยังคงกลั้นความอาย รวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงเบา “มันไม่ดีต่อเสี่ยวเม่าจริงๆ เหรอคะ”

Chinese

“傻孩子，奶奶骗你干嘛？！”

Thai

“เด็กโง่ ย่าจะหลอกแกไปทำไมกัน!”

Chinese

大玉不说话了。

Thai

ต้าอวี้เงียบไป

Chinese

夏奶奶瞥了眼孙女的肚子，继续道：“别担心，该怎么做就怎么做，万一要是出了什么意外，真搞出人命了，那就生下来，奶奶帮你们带。”

Thai

ย่าเซี่ยเหลือบมองหน้าท้องของหลานสาว พลางกล่าวต่อ “ไม่ต้องกังวลหรอก จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดคิดจนท้องขึ้นมาจริงๆ ก็คลอดออกมา ย่าช่วยพวกแกเลี้ยงเอง”

Chinese

“奶奶！”大玉轻轻跺了跺脚。

Thai

“ย่าคะ!” ต้าอวี้กระทืบเท้าเบาๆ

Chinese

“那难不成你还想打掉？”夏奶奶反问。

Thai

“หรือว่าแกคิดจะไปเอาเด็กออกล่ะ” ย่าเซี่ยถามย้อน

Chinese

“我……”楚红玉沉吟片刻，轻轻摇了摇头。

Thai

“หนู…” ฉู่หงอวี้นิ่งคิดไปชั่วครู่ แล้วส่ายหน้าเบาๆ

Chinese

她本就缺少亲人，真要是提前有了孩子，不管怎么着也会坚持生下来。

Thai

เดิมทีเธอก็ขาดแคลนญาติพี่น้องอยู่แล้ว หากเกิดมีลูกขึ้นมาก่อนเวลาจริงๆ ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็จะยืนกรานที่จะคลอดออกมาให้ได้

Chinese

“行了，我就是跟你提个醒，担心出了状况，你一冲动，做了傻事。”

Thai

“เอาเถอะ ย่าก็แค่เตือนสติแกไว้ กลัวว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาแล้วแกจะวู่วามจนทำเรื่องโง่ๆ ลงไป”

Chinese

“嗯！”大玉点点头，又好奇问：“奶奶，小貌刚才跟你说了什么呀？”

Thai

“ค่ะ!” ต้าอวี้พยักหน้า แล้วถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ย่าคะ เมื่อกี้เสี่ยวเม่าคุยอะไรกับย่าเหรอคะ”

Chinese

“没什么，就说了几句关心的话。”

Thai

“ไม่มีอะไรหรอก แค่พูดแสดงความเป็นห่วงสองสามคำน่ะ”

Chinese

夏奶奶又瞥了眼孙女的肚子，想了想，压低声音道：“要不我们回去一趟？你把那东西拿出来，给我带回去。”

Thai

ย่าเซี่ยเหลือบมองหน้าท้องของหลานสาวอีกครั้ง คิดดูแล้วจึงลดเสียงต่ำลง “หรือว่าพวกเราจะกลับไปที่หอกันสักรอบ แกไปเอาของนั่นออกมา แล้วให้ย่าเอากลับไป”

Chinese

“我，那个我丢家里了，没带过来。”

Thai

“หนู…ของนั่นหนูทิ้งไว้ที่บ้านค่ะ ไม่ได้เอาติดมาด้วย”

Chinese

大玉发现奶奶真是越来越不正经了，这就是所谓的“老不正经”？

Thai

ต้าอวี้พบว่าย่านับวันยิ่งไม่สำรวมเข้าไปทุกที นี่คือสิ่งที่เรียกว่า “คนแก่ไม่สำรวม” งั้นเหรอ

Chinese

“那正好，省得麻烦了！”夏奶奶语气甚至有些激动。

Thai

“งั้นก็ดีเลย ประหยัดเวลาไม่ต้องยุ่งยาก!” น้ำเสียงของย่าเซี่ยถึงขั้นแฝงความตื่นเต้นอยู่บ้าง

Chinese

楚红玉愈加疑惑，打算待会问问小貌。

Thai

ฉู่หงอวี้ยิ่งสงสัยมากขึ้น ตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยไปถามเสี่ยวเม่า

Chinese

那边，赵梅也在给李貌耳提面命。

Thai

ทางด้านนั้น จ้าวเหมยก็กำลังอบรมสั่งสอนหลี่เม่าอย่างเข้มงวดเช่นกัน

Chinese

“小兔崽子，别大一就给我搞出人命，听见了没？！”

Thai

“ไอ้ลูกตัวแสบ อย่าริอาจทำใครท้องตั้งแต่ปีหนึ่งเชียวนะ ได้ยินไหม!”