แม่ครัว

Chinese

“我们准备去动物园看看。”

Thai

“พวกเราเตรียมจะไปเที่ยวสวนสัตว์กันน่ะ”

Chinese

赵梅有心想拒绝，不过想着一个买衣服，一个游玩，本就不顺路，就实话实说道。

Thai

จ้าวเหมยคิดอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อคิดว่าฝ่ายหนึ่งจะไปซื้อเสื้อผ้า อีกฝ่ายจะไปเที่ยวเล่น เดิมทีก็ไม่ใช่ทางเดียวกันอยู่แล้ว จึงพูดความจริงออกไป

Chinese

“挺不巧，那你们玩的开心。”刘娟也就随口一问。

Thai

“ไม่ค่อยประจวบเหมาะเลย งั้นพวกเธอเที่ยวให้สนุกนะ” หลิวจวนก็แค่ถามไปตามมารยาท

Chinese

“赵姨，李叔，拜拜。”

Thai

“น้าจ้าว คุณอาหลี่ บ๊ายบายค่ะ”

Chinese

江新月微笑道别，对楚红玉和李貌也点了点头，一副豁达模样。

Thai

เจียงซินเยว่ยิ้มบอกลา ทั้งยังพยักหน้าให้ฉู่หงอวี้กับหลี่เม่า ท่าทางดูเปิดกว้างปล่อยวาง

Chinese

李貌略微惊奇，不过江新月不再死缠烂打总归是好事，便没多想。

Thai

หลี่เม่าประหลาดใจเล็กน้อย แต่การที่เจียงซินเยว่ไม่ตามตื๊อไม่เลิกราก็นับเป็นเรื่องดี จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

Chinese

乘车来到和大玉之前一起来过的动物园。

Thai

นั่งรถมาถึงสวนสัตว์ที่เคยมาด้วยกันกับต้าอวี้ก่อนหน้านี้

Chinese

喂长颈鹿，逗狐猴，游玩项目同上一次并没什么区别，不过大玉的感觉应该截然不同。

Thai

ให้อาหารยีราฟ หยอกล้อลีเมอร์ กิจกรรมท่องเที่ยวไม่ได้ต่างจากครั้งก่อนสักเท่าไร แต่ความรู้สึกของต้าอวี้น่าจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

Chinese

瞧着老妈挽着女朋友风风火火跑来跑去，大玉脸上露出的灿烂笑容，老爸屁颠颠跟后面拿包拿水。李貌才知道，原来幸福这么简单。

Thai

เมื่อมองดูแม่ควงแขนแฟนสาววิ่งไปวิ่งมาอย่างกระฉับกระเฉง รอยยิ้มสดใสที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของต้าอวี้ และพ่อที่คอยเดินตามต้อย ๆ อยู่ข้างหลังช่วยถือกระเป๋าถือน้ำ หลี่เม่าถึงได้รู้ว่า ที่แท้ความสุขมันเรียบง่ายถึงเพียงนี้

Chinese

“发什么呆呢？快来给我们拍照！”赵梅搁一群羊驼中间唤道。

Thai

“มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบมาถ่ายรูปให้พวกเราเร็ว!” จ้าวเหมยร้องเรียกอยู่ท่ามกลางฝูงอัลปากา

Chinese

“来了，来了！”

Thai

“มาแล้วครับ มาแล้ว!”

Chinese

李治都有事做，李貌自然不可能闲着，家庭摄影师一职非他莫属。

Thai

แม้แต่หลี่จื้อยังมีเรื่องให้ทำ หลี่เม่าย่อมไม่อาจอยู่ว่างได้ ตำแหน่งช่างภาพประจำครอบครัวจึงหนีไม่พ้นเขา

Chinese

“咔嚓！咔嚓！”

Thai

“แชะ! แชะ!”

Chinese

“拍的不错，这张最好看。”

Thai

“ถ่ายได้ไม่เลว รูปนี้สวยที่สุดเลย”

Chinese

赵梅很是满意，又拉上李治一起拍了几张，跟着又让李治单独和大玉拍。

Thai

จ้าวเหมยพอใจมาก จึงดึงหลี่จื้อมาถ่ายด้วยกันอีกสองสามรูป จากนั้นก็ให้หลี่จื้อถ่ายคู่กับต้าอวี้ตามลำพัง

Chinese

“孩子他爸，你笑一笑，表情不要那么僵硬！动作呢，随便做个动作，剪刀手不会吗？”

Thai

“พ่อของลูก ยิ้มหน่อยสิ สีหน้าอย่าแข็งทื่อขนาดนั้น! ท่าทางล่ะ ทำท่าอะไรก็ได้ ชูสองนิ้วไม่เป็นหรือไง”

Chinese

“红玉，你也笑一笑。”

Thai

“หงอวี้ เธอก็ยิ้มหน่อยนะ”

Chinese

听着老妈在耳边喋喋不休，李貌看着镜头里的二人，竟然察觉到老爸有点不好意思。

Thai

เมื่อได้ยินแม่บ่นไม่หยุดอยู่ข้างหู หลี่เม่ามองดูคนทั้งสองในเลนส์กล้อง กลับสังเกตเห็นว่าพ่อแอบเขินอายอยู่บ้าง

Chinese

最后，李治右手剪刀，大玉左手剪刀，父女二人的笑容定格在了手机里。

Thai

สุดท้าย หลี่จื้อชูสองนิ้วมือขวา ต้าอวี้ชูสองนิ้วมือซ้าย รอยยิ้มของสองพ่อลูกจึงถูกบันทึกไว้ในโทรศัพท์มือถือ

Chinese

整个一下午，李貌化身拍照狂魔，不知拍了多少张，单人的，双人的，亦有让路人帮拍的一家四口合照。

Thai

ตลอดทั้งบ่าย หลี่เม่าแปลงร่างเป็นคนบ้าถ่ายรูป ไม่รู้ว่าถ่ายไปกี่ร้อยกี่พันรูป ทั้งรูปเดี่ยว รูปคู่ รวมถึงรูปครอบครัวสี่คนที่วานให้คนเดินผ่านไปมาช่วยถ่ายให้

Chinese

傍晚不知不觉便来临，几人出了园区。

Thai

ช่วงพลบค่ำมาเยือนโดยไม่รู้ตัว ทั้งหมดก็เดินออกจากสวนสัตว์

Chinese

赵梅好不容易请一次假，决定亲自下厨给大玉做一桌。

Thai

จ้าวเหมยอุตส่าห์ลางานได้สักครั้ง จึงตัดสินใจเข้าครัวทำอาหารเลี้ยงต้าอวี้เต็มโต๊ะด้วยตัวเอง

Chinese

超市里，大玉挽着李貌的胳膊，走在曲曲折折的走道上。

Thai

ในซูเปอร์มาร์เก็ต ต้าอวี้ควงแขนหลี่เม่า เดินไปตามทางเดินคดเคี้ยว

Chinese

“妈的手艺怎么样呀？”她看着前面也手挽手的二人问。

Thai

“ฝีมือทำอาหารของแม่เป็นยังไงบ้างเหรอ” เธอมองดูคนทั้งสองที่เดินควงแขนกันอยู่ข้างหน้าพลางเอ่ยถาม

Chinese

“挺好……吧。”

Thai

“ดีมาก…มั้ง”

Chinese

李貌忽然记起来，自己从重生以来好像还从没吃过老妈做的饭菜。

Thai

หลี่เม่าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ตนเองได้เกิดใหม่มา ดูเหมือนจะยังไม่เคยกินกับข้าวฝีมือแม่เลย

Chinese

爸妈一直很忙，早出晚归，以前自己不是在学校解决，就是在家自己做。

Thai

พ่อกับแม่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา ออกแต่เช้ากลับค่ำมืด เมื่อก่อนตัวเขาถ้าไม่กินที่โรงเรียน ก็ทำกินเองที่บ้าน

Chinese

“嗯？吧？你难道没吃过妈做的菜么？”大玉不解问。

Thai

“หืม? มั้งเหรอ? นี่นายไม่เคยกินกับข้าวที่แม่ทำหรือไง” ต้าอวี้ถามอย่างไม่เข้าใจ

Chinese

“当然吃过，不过次数很少，她一直都很忙，我也只有在她放年假或过年的时候才能一饱口福。”李貌解释道。

Thai

“เคยกินสิ แต่ว่าน้อยครั้งมาก แม่ยุ่งตลอดเลย ฉันถึงได้กินอิ่มอร่อยก็เฉพาะตอนแม่ได้ลาพักร้อนประจำปีหรือไม่ก็ช่วงปีใหม่เท่านั้นแหละ” หลี่เม่าอธิบาย

Chinese

大玉沉默片刻，忽低低问：“那你一定很孤独吧？”

Thai

ต้าอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ถามเสียงเบา “งั้นนายก็คงโดดเดี่ยวมากสินะ?”

Chinese

李貌一怔，孤独么。

Thai

หลี่เม่าชะงักไป โดดเดี่ยวเหรอ

Chinese

前世他好像还真挺孤独。

Thai

ในชาติก่อน ดูเหมือนเขาจะโดดเดี่ยวมากจริง ๆ

Chinese

那时来到城里后，父母并没有想象中陪自己很长时间，而是忙着工作。

Thai

ตอนนั้นหลังจากย้ายเข้ามาในเมือง พ่อแม่ก็ไม่ได้มีเวลาอยู่กับเขานานอย่างที่คิดไว้ หากแต่เอาแต่ยุ่งอยู่กับงาน

Chinese

他中午就算想回家也没饭吃，最后索性就在食堂解决，在学校一呆就是一整天。

Thai

ตอนเที่ยงต่อให้เขาอยากกลับบ้านก็ไม่มีอะไรให้กิน สุดท้ายจึงตัดใจกินที่โรงอาหาร อยู่ที่โรงเรียนยาวตลอดทั้งวัน

Chinese

这样生活轨迹差不多就能和他们保持同步，早上一起出去，晚上回家就能看到他们。

Thai

แบบนี้กิจวัตรประจำวันถึงจะพอหมุนไปพร้อมกับพวกเขาได้ ตอนเช้าออกไปด้วยกัน ตอนเย็นกลับถึงบ้านก็จะได้เจอพวกเขา

Chinese

可上学期间还好，到了寒暑假就没法子了。特别是爷爷奶奶去世后，他便更孤独了。

Thai

แต่ช่วงเปิดเทอมยังพอทำเนา พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวฤดูร้อนก็หมดหนทาง โดยเฉพาะหลังจากปู่ย่าเสียชีวิต เขาก็ยิ่งโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

Chinese

也就是那时候，他学会了自己下厨。

Thai

และก็เป็นช่วงเวลานั้นเอง ที่เขาเรียนรู้ที่จะทำอาหารด้วยตัวเอง

Chinese

如今回想起来，那时候陪自己最多的好像是江新月。也不对，与其说她陪自己更多，倒不如说是自己为了排解孤独，找到了隔壁的江新月。

Thai

พอหวนนึกถึงในตอนนี้ ดูเหมือนคนที่อยู่เคียงข้างเขามากที่สุดในตอนนั้นจะเป็นเจียงซินเยว่ แต่ก็ไม่ถูกนัก จะบอกว่าเธออยู่เป็นเพื่อนเขาเสียมากกว่า ก็มิสู้บอกว่าเพื่อคลายความโดดเดี่ยว เขาจึงไปหาเจียงซินเยว่ที่อยู่บ้านข้าง ๆ

Chinese

大玉见小貌半天没说话，以为勾起了他伤心事，急忙道：“以后我会一直陪着你的，天天给你做饭吃。”

Thai

ต้าอวี้เห็นเสี่ยวเม่าเงียบไปนาน นึกว่าไปสะกิดเรื่องเศร้าของเขาเข้า จึงรีบพูดว่า “ต่อไปนี้ฉันจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป จะทำกับข้าวให้นายกินทุกวันเลย”

Chinese

李貌回过神，忍不住问：“要是工作后，你也太忙了怎么办呢？”

Thai

หลี่เม่าได้สติกลับมา อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ถ้าหากทำงานแล้ว เธอยุ่งเกินไปเหมือนกันจะทำยังไงล่ะ”

Chinese

“那我就换个工作呗。”她毫不犹豫且理所当然道，想了想，自顾自点点头，又补充了一句：“嗯，找个不是很忙的工作。”

Thai

“งั้นฉันก็เปลี่ยนงานสิ” เธอพูดอย่างไม่ลังเลและเป็นเรื่องธรรมชาติ พลางคิดแล้วพยักหน้ากับตัวเอง ก่อนจะเสริมอีกประโยค “อืม หางานที่ไม่ค่อยยุ่งน่ะ”

Chinese

李貌愣愣看着她，良久后笑道：“我可舍不得你当煮饭婆。”

Thai

หลี่เม่ามองเธอตาค้าง ผ่านไปเนิ่นนานจึงหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันทำใจให้เธอเป็นแม่บ้านทำกับข้าวไม่ได้หรอกนะ”

Chinese

“哼，我不，我就要当你的煮饭婆，嘻嘻，给你煮一辈子的饭。”她噘了噘红润的嘴唇，联想到以后的日子，呆乎乎傻笑起来。

Thai

“ฮึ ไม่เอา ฉันจะยอมเป็นแม่บ้านทำกับข้าวให้นายนี่แหละ คิกคิก จะทำกับข้าวให้นายกินไปตลอดชีวิตเลย” เธอยู่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ เมื่อนึกถึงวันคืนในอนาคต ก็ยิ้มกริ่มอย่างเคลิบเคลิ้ม

Chinese

“姐！”

Thai

“พี่!”

Chinese

“嗯，干嘛呀？”大玉还在幻想自己以后当小貌煮饭婆的日子，下意识应了一声。

Thai

“หืม มีอะไรเหรอ” ต้าอวี้ยังคงเพ้อฝันถึงคืนวันที่จะได้เป็นแม่บ้านทำกับข้าวให้เสี่ยวเม่าในอนาคต จึงขานรับตามสัญชาตญาณ

Chinese

下一秒，耳边便传来一阵热气和一道声音，“我喜欢你。”

Thai

วินาทีถัดมา ไออุ่นระลอกหนึ่งและเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู “ฉันชอบเธอนะ”

Chinese

“噢……哦？！”她霍地扭头，以为自己听错了，“你，你刚才说什么？”

Thai

“อ๋อ…เอ๊ะ?!” เธอหันขวับมาทันที นึกว่าตัวเองฟังผิด “น…นาย เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”

Chinese

“没听到就算了。”李貌罕见的有点局促，不敢看她。

Thai

“ไม่ได้ยินก็ช่างเถอะ” หลี่เม่ารู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างหาได้ยาก ไม่กล้าสบตาเธอ

Chinese

“不行，你再说一遍，再说一遍嘛！”她撒娇道。

Thai

“ไม่ได้นะ นายพูดอีกรอบสิ พูดอีกรอบน้า!” เธอออดอ้อน

Chinese

李貌最后没办法，只得凑她耳边：“我喜欢你。”

Thai

ในที่สุดหลี่เม่าก็จนปัญญา ได้แต่ยื่นหน้าไปแนบข้างหูเธอ “ฉันชอบเธอนะ”

Chinese

这次大玉听的清清楚楚，眼睛都笑成了一条缝，踮脚附到他耳边，柔声道：“我也是呢，最喜欢你了，小貌哥哥。”

Thai

คราวนี้ต้าอวี้ได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง ดวงตาหยียิ้มจนโค้งเป็นเส้น เขย่งปลายเท้าแนบชิดข้างหูเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ฉันก็เหมือนกัน ชอบนายที่สุดเลย พี่เสี่ยวเม่า”

Chinese

说完，歪着脑袋一脸幸福靠在他肩膀上，“除了表白那次，这还是你第一次主动再说喜欢我呢。”

Thai

พูดจบ ก็เอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข “นอกจากตอนสารภาพรักครั้งนั้น นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่นายเป็นฝ่ายบอกชอบฉันอีกครั้งน่ะ”

Chinese

“那个，我要是说多了，你会不会觉着我的喜欢很随便廉价啊？”李貌问。

Thai

“คือว่า ถ้าฉันพูดบ่อย ๆ เธอจะรู้สึกว่าความชอบของฉันมันดูมักง่ายไร้ค่าหรือเปล่าล่ะ” หลี่เม่าถาม

Chinese

“你是这样认为的吗？”

Thai

“นายคิดแบบนั้นเหรอ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“那我经常说喜欢你，你觉着随便廉价吗？”

Thai

“งั้นที่ฉันบอกชอบนายบ่อย ๆ นายรู้สึกว่ามันมักง่ายไร้ค่าไหมล่ะ”

Chinese

“当然没有。”

Thai

“แน่นอนว่าไม่”

Chinese

“那不就得了？”说到这，大玉停下脚步，抬起头，睁着秋水盈盈的桃花眼，眼巴巴期待的看着他。

Thai

“งั้นก็แค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ” พูดถึงตรงนี้ ต้าอวี้ก็หยุดฝีเท้า เงยหน้าขึ้น เบิกตาดอกท้ออันฉ่ำวาวดั่งสายน้ำฤดูสารท จ้องมองเขาอย่างคาดหวังตาละห้อย

Chinese

李貌那还不明白她想干嘛。

Thai

หลี่เม่ามีหรือจะไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร

Chinese

超市明晃晃的白炽灯打在大玉身上，女朋友的头发丝都散着光芒，露在外面的肌肤白里透红，细长浓密的眼睫毛轻轻颤抖。

Thai

แสงไฟนีออนสว่างจ้าในซูเปอร์มาร์เก็ตสาดส่องลงบนร่างของต้าอวี้ เส้นผมของแฟนสาวเปล่งประกาย ผิวพรรณส่วนที่พ้นร่มผ้าขาวอมชมพู ขนตายาวหนากะพริบไหวสั่นระริก

Chinese

“我喜欢你！”他又凑到她耳边道。

Thai

“ฉันชอบเธอนะ!” เขายื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเธออีกครั้ง

Chinese

“嘻嘻！”

Thai

“คิกคิก!”

Chinese

大玉傻笑一声，走了没几步，又踮脚把耳朵往李貌嘴边凑。

Thai

ต้าอวี้ยิ้มแป้น เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เขย่งปลายเท้ายื่นหูไปใกล้ปากของหลี่เม่าอีก

Chinese

“我喜欢你。”

Thai

“ฉันชอบเธอนะ”

Chinese

“嗯！”

Thai

“อื้อ!”

Chinese

“你们俩在后面干嘛呢？快过来，吃什么水果自己挑。”赵梅和李治在前面似笑非笑看着他们。

Thai

“พวกเธอสองคนทำอะไรกันอยู่ข้างหลังน่ะ รีบมานี่สิ อยากกินผลไม้อะไรก็เลือกเอาเองเลย” จ้าวเหมยกับหลี่จื้อมองดูพวกเขาจากข้างหน้าด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

Chinese

“呀！”

Thai

“ว้าย!”

Chinese

大玉一下子红了脸，别看她在李貌面前一口一个“我喜欢你”，经常问一些直白的问题，可也仅仅是在男朋友面前，对外她还是那个容易害羞的小姑娘。

Thai

ต้าอวี้หน้าแดงขึ้นมาทันควัน อย่าเห็นว่าเวลาอยู่ต่อหน้าหลี่เม่าเธอจะเอะอะก็พูด “ฉันชอบนาย” หรือชอบถามคำถามตรงไปตรงมาบ่อย ๆ แต่นั่นก็แค่ต่อหน้าแฟนหนุ่มเท่านั้น กับคนอื่นเธอยังคงเป็นเด็กสาวขี้อายคนเดิม

Chinese

李貌脸也罕见的有些烫的慌，不过幸好他脸皮厚，瞧不出来。

Thai

ใบหน้าของหลี่เม่าก็ร้อนผ่าวอย่างหาได้ยากเช่นกัน แต่ยังโชคดีที่เขาหน้าหนา จึงมองไม่ออก

Chinese

匆匆买好菜，回了家。

Thai

หลังจากรีบซื้อกับข้าวเสร็จ ก็พากันกลับบ้าน

Chinese

大玉要帮赵梅打下手，赵梅却死活不让她进厨房，她只好和小貌一起去把奶奶和胡颖接了过来。

Thai

ต้าอวี้อยากจะช่วยจ้าวเหมยเป็นลูกมือ แต่จ้าวเหมยยืนกรานไม่ยอมให้เธอเข้าครัวเด็ดขาด เธอจึงทำได้แค่ไปรับคุณย่ากับหูอิ่งมาด้วยกันกับเสี่ยวเม่า

Chinese

李治则成了打下手的那个。

Thai

หลี่จื้อจึงกลายมาเป็นลูกมือแทน

Chinese

待回来看到满满一桌子菜食，李貌还以为过年了。

Thai

ครั้นพอกลับมาเห็นกับข้าวเต็มโต๊ะ หลี่เม่ายังนึกว่าถึงวันปีใหม่แล้วเสียอีก

Chinese

不得不说，赵梅虽然很少下厨，不过手艺还是很好的，每一道菜都色香味俱全。

Thai

ต้องยอมรับเลยว่า แม้จ้าวเหมยจะไม่ค่อยได้เข้าครัว แต่ฝีมือก็ยังคงยอดเยี่ยมมาก อาหารทุกจานล้วนครบเครื่องทั้งสี กลิ่น และรสชาติ

Chinese

其乐融融吃完晚饭，六人下楼前往附近的公园，吹着夏日的晚风，走在昏黄的路灯下，听着蝉鸣，享受这难得的温馨。

Thai

หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันอย่างชื่นมื่น ทั้งหกคนก็ลงมาชั้นล่างมุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะใกล้ ๆ สัมผัสสายลมยามค่ำคืนในฤดูร้อน เดินทอดน่องใต้แสงไฟสลัวริมทาง ฟังเสียงจักจั่นร้องระงม เพลิดเพลินกับความอบอุ่นอันหาได้ยากยิ่งนี้