บันทึกย่าเซี่ยเข้ากระท่อม (1 / 1)

Chinese

翌日，晨。

Thai

เช้าวันรุ่งขึ้น

Chinese

天刚蒙蒙亮，干冷的空气中时不时吹来一阵刺骨的寒风，枯树的树枝在风中晃荡，像是一只只瘦骨嶙峋的手。

Thai

ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ในอากาศที่แห้งและหนาวเย็นมีลมหนาวบาดผิวพัดมาเป็นระลอก กิ่งไม้แห้งกรอบแกว่งไกวตามลม ดูราวกับมือผอมกะหร่องทีละข้าง

Chinese

夏奶奶带上身份证，简单收拾一番，拿着李貌给她买的拐杖出了门。

Thai

ย่าเซี่ยพกบัตรประชาชน เก็บของง่ายๆ เล็กน้อย แล้วถือไม้เท้าที่หลี่เม่าซื้อให้เดินออกจากบ้าน

Chinese

金哥“喵喵”叫着拦住了她。

Thai

จินเกอร้อง “เหมียวๆ” พลางเข้ามาขวางเธอไว้

Chinese

“你爸妈没多久就要回来了，乖乖在家待着。”

Thai

“อีกเดี๋ยวพ่อกับแม่ก็กลับมาแล้ว ทำตัวดีๆ อยู่บ้านนะ”

Chinese

金哥可怜巴巴看着夏奶奶背影越来越远。

Thai

จินเกอมองแผ่นหลังของย่าเซี่ยที่ค่อยๆ ห่างออกไปด้วยสายตาน่าสงสาร

Chinese

村子的农班车一天两趟，早上一趟，中午一趟，到点就发车，从不等人。

Thai

รถโดยสารประจำทางของหมู่บ้านมีวันละสองเที่ยว รอบเช้าหนึ่งเที่ยว รอบเที่ยงหนึ่งเที่ยว ถึงเวลาก็ออกรถ ไม่เคยรอใคร

Chinese

来到指定位置，夏奶奶不时摸摸口袋，好确保身份证和手机没丢。

Thai

เมื่อมาถึงจุดนัดหมาย ย่าเซี่ยก็คอยเอามือคลำกระเป๋าเป็นระยะ เพื่อให้แน่ใจว่าบัตรประชาชนกับโทรศัพท์มือถือไม่ได้หาย

Chinese

没一会，有些破旧的客车“突突突”由远及近。

Thai

ไม่นานนัก รถโดยสารสภาพค่อนข้างทรุดโทรมก็ส่งเสียงเครื่องยนต์ “ตุ๊กๆๆ” ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

Chinese

这年头，留在村子的人少的可怜，且大部分是老人，坐车去城里的人自然不会多，上面除了司机和一个女售票员，就只有一个年纪和她差不多大的老太太。

Thai

ยุคสมัยนี้ คนที่ยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านมีน้อยจนน่าใจหาย ซ้ำส่วนใหญ่ยังเป็นคนชรา คนที่จะนั่งรถเข้าเมืองจึงมีไม่มากนัก บนรถนอกจากคนขับกับกระเป๋ารถเมล์หญิงแล้ว ก็มีเพียงหญิงชราคนหนึ่งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

Chinese

“到火车站吗？”夏奶奶一上车就问。

Thai

“ไปสถานีรถไฟไหม” ย่าเซี่ยถามทันทีที่ก้าวขึ้นรถ

Chinese

“到。”售票的中年妇女道。

Thai

“ไป” หญิงวัยกลางคนที่เป็นกระเป๋ารถตอบ

Chinese

夏奶奶这才放心找了个座位坐下。

Thai

ย่าเซี่ยถึงวางใจแล้วหาที่นั่งลง

Chinese

“哎，你上哪去？”这时，那个老太太问。

Thai

“อ้าว จะไปไหนล่ะนั่น” ตอนนั้นเอง หญิงชราคนนั้นก็เอ่ยถาม

Chinese

同村的人见面，或多或少都能说上两句。

Thai

คนในหมู่บ้านเดียวกันเวลาเจอกัน อย่างไรก็พอจะพูดคุยกันได้สักสองสามประโยค

Chinese

“去城里看我孙女。”夏奶奶笑道。

Thai

“เข้าเมืองไปหาหลานสาวน่ะ” ย่าเซี่ยยิ้มตอบ

Chinese

“你家红玉啊，听说她今年得了状元？还有奖金？”

Thai

“หงอวี้บ้านเธอน่ะเหรอ ได้ยินว่าปีนี้สอบได้อันดับหนึ่งเลยนี่ แถมยังมีเงินรางวัลด้วยใช่ไหม”

Chinese

“是得了状元，我家那房子就是红玉用奖金重修的。”夏奶奶知道财不外露的道理，所以说奖金都用去修房子了。

Thai

“ได้อันดับหนึ่งจริงๆ บ้านฉันหลังนั้นก็คือหงอวี้เอาเงินรางวัลมาซ่อมแซมนั่นแหละ” ย่าเซี่ยเข้าใจหลักการที่ว่าไม่ควรโอ้อวดทรัพย์สิน จึงบอกไปว่าเงินรางวัลถูกเอาไปซ่อมบ้านจนหมดแล้ว

Chinese

“红玉是个有出息的！对了，我听说，红玉和李家那小子处朋友了？”

Thai

“หงอวี้มีอนาคตไกลจริงๆ! จริงสิ ฉันได้ยินมาว่า หงอวี้คบหาเป็นแฟนกับเจ้าหนุ่มตระกูลหลี่แล้วเหรอ”

Chinese

夏奶奶上次就跟人透露过这事，现在听她问起来也不惊讶，点点头，“在处着。”

Thai

ครั้งก่อนย่าเซี่ยเคยเปรยเรื่องนี้กับคนอื่นไปแล้ว พอได้ยินอีกฝ่ายถามขึ้นมาจึงไม่แปลกใจ พยักหน้ารับ “คบกันอยู่”

Chinese

“哎呦，红玉苦了这么多年，可算是熬出头了！那李家小子他爸妈知道这事不。”

Thai

“ไอ้หยา หงอวี้ลำบากมาตั้งหลายปี ในที่สุดก็ลืมตาอ้าปากได้เสียที! แล้วพ่อแม่ของเจ้าหนุ่มบ้านหลี่นั่นรู้เรื่องนี้ไหมล่ะ”

Chinese

这话夏奶奶听着就有点不舒服了。

Thai

คำพูดนี้ย่าเซี่ยฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

Chinese

但以两家的条件来说，她家确实是攀高枝，可不是熬出了头？

Thai

แต่หากเทียบเงื่อนไขฐานะของทั้งสองครอบครัว บ้านเธอก็เกาะกิ่งไม้สูงจริงๆ นั่นแหละ จะไม่เรียกว่าลืมตาอ้าปากได้ยังไงกัน

Chinese

“知道。”

Thai

“รู้สิ”

Chinese

“他们怎么说？”

Thai

“แล้วพวกเขาว่ายังไงบ้าง”

Chinese

“全看两个孩子。”

Thai

“แล้วแต่เด็กทั้งสองคนเลย”

Chinese

老太太点点头，心里酸的不行。

Thai

หญิงชราพยักหน้า ในใจรู้สึกอิจฉาตาร้อนจนทนแทบไม่ไหว

Chinese

她有个女儿，当初嫁的并不好。

Thai

เธอมีลูกสาวคนหนึ่ง เมื่อก่อนแต่งงานออกไปได้ไม่ค่อยดีนัก

Chinese

如今看到对方孙女攀上个好人家自然有些羡慕嫉妒。

Thai

ตอนนี้พอเห็นหลานสาวของอีกฝ่ายได้เกาะคนบ้านรวยมีฐานะดี ย่อมรู้สึกอิจฉาริษยาเป็นธรรมดา

Chinese

自从知道楚家孙女和在城里大医院当医生的李家的儿子在处朋友，她私下里没少跟其他人议论这事。

Thai

นับตั้งแต่รู้ว่าหลานสาวบ้านตระกูลฉู่คบหากับลูกชายตระกูลหลี่ที่เป็นหมออยู่ในโรงพยาบาลใหญ่ในเมือง ลับหลังเธอก็เอาเรื่องนี้ไปนินทากับคนอื่นอยู่บ่อยๆ

Chinese

她又问：“你今天去城里，李家小子他爸妈没说开车回来接你？你这年纪大了，坐客车颠来颠去，可没小轿车坐着舒服。”

Thai

เธอถามต่ออีก “วันนี้เธอเข้าเมือง พ่อแม่ของเจ้าหนุ่มตระกูลหลี่ไม่ได้บอกว่าจะขับรถมารับเธอเหรอ อายุมากขนาดนี้แล้ว นั่งรถโดยสารกระเด้งกระดอนไปมา สู้ขับรถเก๋งนั่งสบายๆ ไม่ได้หรอกนะ”

Chinese

“我没告诉他们，他们当医生的，有那时间，还不如多救几个人。”

Thai

“ฉันไม่ได้บอกพวกเขาหรอก พวกเขาเป็นหมอ เอาเวลานั้นไปช่วยชีวิตคนเพิ่มอีกสักสองสามคนจะดีกว่า”

Chinese

其实这只是一方面原因，夏奶奶怕赵梅和李治知道后，会跟着一起去庐州，到时候房子又看不了了。

Thai

ความจริงนี่เป็นแค่เหตุผลส่วนหนึ่ง ย่าเซี่ยกลัวว่าถ้าจ้าวเหมยกับหลี่จื้อรู้เข้าจะตามไปหลูโจวด้วยกัน ถึงตอนนั้นก็คงไม่ได้ดูบ้านอีก

Chinese

“呵呵，也是。”

Thai

“เหอะๆ ก็จริง”

Chinese

老太太话里带刺，奈何夏奶奶不为所动，话说的严丝合缝。

Thai

หญิงชราพูดจาแฝงหนามทิ่มแทง ทว่าย่าเซี่ยกลับไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังตอบกลับอย่างรอบคอบไร้ช่องโหว่

Chinese

“红玉他们现在搁哪儿上学呢？”她又随口问了一句。

Thai

“ตอนนี้พวกหงอวี้เรียนอยู่ที่ไหนกันล่ะ” เธอถามขึ้นมาลอยๆ อีกประโยค

Chinese

“庐州。”

Thai

“หลูโจว”

Chinese

“哎呦，你这趟是去庐州？我也要去庐州。”

Thai

“ไอ้หยา เที่ยวนี้เธอจะไปหลูโจวเหรอ ฉันก็กำลังจะไปหลูโจวเหมือนกัน”

Chinese

老太太发现夏奶奶跟自己同路，显得很兴奋，扶着后座站起来，移到夏奶奶旁边的座位坐下，热络道：

Thai

หญิงชราพอรู้ว่าย่าเซี่ยไปทางเดียวกันก็ดูตื่นเต้นมาก เกาะเบาะหลังลุกขึ้นยืนแล้วย้ายมานั่งลงที่เบาะข้างๆ ย่าเซี่ย ก่อนจะเอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า

Chinese

“这不快要过年了吗，我女婿非让我去他那边一起过，我嫌麻烦说不去，他还不干了，这不，连票都给我买好了，我只要带个身份证就行。”

Thai

“นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ ลูกเขยฉันคะยั้นคะยอจะให้ฉันไปฉลองด้วยกันที่ฝั่งโน้นให้ได้ ฉันรำคาญว่ามันยุ่งยากเลยบอกว่าไม่ไป เขาก็ไม่ยอม นี่ไง แม้แต่ตั๋วก็ซื้อให้เสร็จสรรพ ฉันแค่พกบัตรประชาชนใบเดียวก็พอแล้ว”

Chinese

说着，从兜里摸出个老年智能机。

Thai

พูดพลางล้วงหยิบสมาร์ตโฟนสำหรับผู้สูงอายุเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

Chinese

“瞧这手机，也是我女婿给我买的，我说我不识字不会用，他说这是专门给老年人用的手机，我一试，还真能用，挺方便。”

Thai

“ดูโทรศัพท์เครื่องนี้สิ ลูกเขยฉันก็ซื้อให้อีกเหมือนกัน ฉันบอกว่าฉันอ่านหนังสือไม่ออกใช้ไม่เป็น เขาก็บอกว่านี่เป็นโทรศัพท์สำหรับคนแก่โดยเฉพาะ พอลองใช้ดู ก็ใช้ได้จริงๆ สะดวกมากเลย”

Chinese

“哎，你车票呢？孙女帮你买的？拿出来看看我们座位挨得近不近。”

Thai

“นี่ แล้วตั๋วรถของเธอล่ะ หลานสาวซื้อให้เหรอ เอาออกมาดูหน่อยสิว่าพวกเรานั่งติดกันไหม”

Chinese

“车票是我自己找人帮忙买的。”夏奶奶边说边掏手机。

Thai

“ตั๋วรถฉันวานคนอื่นช่วยซื้อให้น่ะ” ย่าเซี่ยพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

Chinese

“哎呦喂，红玉这丫头真是的！去了大城市，有了男朋友，就把辛辛苦苦给她带大的奶奶忘了？！也不知道用奖学金给你买个手机用用，等下次看到，我得帮你好好说说她！”

Thai

“ไอ้หยา เด็กอย่างหงอวี้นี่จริงๆ เลยเชียว! ไปอยู่เมืองใหญ่ มีแฟนแล้ว ก็ลืมย่าที่ตรากตรำเลี้ยงดูจนโตมาเลยงั้นเหรอ?! ไม่รู้จักเอาทุนการศึกษาซื้อโทรศัพท์ให้เธอใช้สักเครื่อง คอยดูเถอะ ถ้าคราวหน้าเจอ ฉันต้องช่วยสั่งสอนเธอให้หนักๆ เลย!”

Chinese

她嘴巴跟机关枪似的，夏奶奶拿手机的这么一会功夫就说了一大堆话，就差直接说楚红玉是白眼狼了。

Thai

ปากของเธอรัวเป็นปืนกล ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ย่าเซี่ยหยิบโทรศัพท์ออกมา เธอก็พ่นคำพูดออกมาตั้งมากมาย ขาดแค่ไม่ได้ด่าตรงๆ ว่าฉู่หงอวี้เป็นคนเนรคุณเท่านั้น

Chinese

夏奶奶手上动作一停，心想我孙女要你管？！

Thai

มือของย่าเซี่ยชะงักไป พลางคิดในใจว่า หลานสาวฉันมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?!

Chinese

尽管心里不爽，她却没表现出来，面上乐呵呵的摸出了大玉给她买的那部土豪金大屏幕华为mate8。

Thai

แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า บนใบหน้ายังคงยิ้มแย้มพลางหยิบหัวเว่ย เมท 8 หน้าจอใหญ่สีทองแชมเปญที่ต้าอวี้ซื้อให้เธอออกมา

Chinese

“红玉可没忘了我，可惦记着我呢！每天都要给我打一次视频。我这次去庐州也没跟她说，她要是知道了，指定担心我，不让我去她那儿了。”

Thai

“หงอวี้ไม่ได้ลืมฉันสักหน่อย เป็นห่วงฉันจะตายไป! วิดีโอคอลหาฉันทุกวันเลย ฉันไปหลูโจวรอบนี้ก็ไม่ได้บอกเธอ ถ้าเธอรู้เข้า คงเป็นห่วงจนไม่ยอมให้ฉันไปหาแน่ๆ”

Chinese

老太太看着她手上的大手机，怔了怔，面色有些尴尬。

Thai

หญิงชรามองโทรศัพท์เครื่องใหญ่ในมือเธอแล้วชะงักไป สีหน้าดูเจื่อนลงเล็กน้อย

Chinese

在农村，老人们判定手机好不好的标准很简单，只要屏幕够大，声音够响，那就是好手机。他们压根不知道什么牌子。

Thai

ในชนบท มาตรฐานที่คนแก่ใช้ตัดสินว่าโทรศัพท์ดีหรือไม่ดีนั้นเรียบง่ายมาก ขอแค่หน้าจอใหญ่พอ เสียงดังพอ นั่นก็คือโทรศัพท์ที่ดีแล้ว พวกเขาไม่รู้เรื่องยี่ห้ออะไรทั้งนั้น

Chinese

“呵呵，刚才我就纳闷，红玉那孩子，打小就孝顺，不至于那么不懂事。”

Thai

“เหอะๆ เมื่อกี้ฉันก็ยังสงสัยอยู่เลย เด็กอย่างหงอวี้กตัญญูมาตั้งแต่เด็ก คงไม่ถึงกับไม่รู้ประสีประสาขนาดนั้นหรอก”

Chinese

她找补了一句，又问：“李家那小子就没给你买东西？”

Thai

เธอพูดแก้เกี้ยวไปประโยคหนึ่ง แล้วถามต่อ “เจ้าหนุ่มตระกูลหลี่ไม่ได้ซื้ออะไรให้เธอเลยเหรอ”

Chinese

夏奶奶闻言，拍了拍夹在腿间的拐杖。

Thai

ย่าเซี่ยได้ยินดังนั้น ก็ตบไม้เท้าที่หนีบอยู่ระหว่างขาเบาๆ

Chinese

“这是他给我买的。”

Thai

“นี่เขาซื้อให้น่ะ”

Chinese

老太太瞅了眼拐杖，那色泽，一看也不便宜。

Thai

หญิงชราเหลือบมองไม้เท้า ดูจากสีสันและเนื้องานแล้ว เห็นชัดว่าราคาไม่เบาเลย

Chinese

还真是攀上高枝翻身了啊。

Thai

ได้เกาะกิ่งไม้สูงพลิกชีวิตขึ้นมาจริงๆ สินะ

Chinese

不过，这门不当户不对的，以后能处的好？要是分了离了那就真是个大笑话了。

Thai

แต่ฐานะไม่สมน้ำสมเนื้อกันแบบนี้ ต่อไปจะคบกันรอดเหรอ ถ้าเกิดเลิกรากันไปคงได้กลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่แน่

Chinese

她没再自讨没趣，揭过这个话题，跟对方对了一下车票，发现是同一趟高铁，但在不同的车厢。

Thai

เธอไม่หาเรื่องใส่ตัวอีก จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้วเทียบตั๋วรถไฟกับอีกฝ่าย พบว่าเป็นรถไฟความเร็วสูงขบวนเดียวกัน ทว่าอยู่คนละตู้โดยสาร

Chinese

对完车票，老太太迅速把手机收了起来。

Thai

พอเทียบตั๋วเสร็จ หญิงชราก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถือทันที

Chinese

自己的老年机跟对方的手机挨一块一比，不仅显得小，还一眼就能看出是低档货。

Thai

โทรศัพท์คนแก่ของตนพอเอามาเทียบข้างๆ กับโทรศัพท์ของอีกฝ่าย ไม่เพียงแต่ดูเล็กกว่า ยังมองออกตั้งแต่แวบแรกว่าเป็นของเกรดต่ำ

Chinese

客车路过几个村子，人渐渐多了起来，两人又聊了会就没再说话。

Thai

รถโดยสารแล่นผ่านไปสองสามหมู่บ้าน ผู้คนก็เริ่มทยอยขึ้นมามากขึ้น ทั้งสองคุยกันอีกครู่หนึ่งก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก

Chinese

这时，老太太看见旁边的夏奶奶又从兜里摸出副眼镜盒，然后取出一副金边眼镜架在鼻梁上玩起了手机。

Thai

ตอนนั้นเอง หญิงชราเห็นย่าเซี่ยที่อยู่ข้างๆ ล้วงกล่องแว่นตาออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง จากนั้นหยิบแว่นตากรอบทองขึ้นมาสวมบนดั้งจมูกแล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์

Chinese

哎呦，显摆个什么啊显摆！

Thai

โอ๊ย จะอวดอะไรนักหนา!

Chinese

老太太心里腹诽，打算接下来都不跟对方搭话了。

Thai

หญิงชราแอบค่อนขอดในใจ ตั้งใจว่าหลังจากนี้จะไม่คุยกับอีกฝ่ายอีก

Chinese

客车晃晃悠悠到了火车站，夏奶奶下了车，打算按照攻略进站。

Thai

รถโดยสารโยกเยกไปมาจนถึงสถานีรถไฟ ย่าเซี่ยลงจากรถ ตั้งใจจะเข้าสถานีตามคู่มือที่ศึกษามา

Chinese

那老太太一下车，看着面前偌大的火车站，一下子懵圈了。她还是第一次坐火车。

Thai

หญิงชราคนนั้นพอลงจากรถ มองดูสถานีรถไฟขนาดใหญ่โตตรงหน้า ก็เกิดอาการงงเป็นไก่ตาแตกทันที เธอเพิ่งจะเคยขึ้นรถไฟเป็นครั้งแรก

Chinese

瞧着不远处的老乡，她忙叫住对方。

Thai

พอเห็นคนบ้านเดียวกันอยู่ไม่ไกล จึงรีบเรียกอีกฝ่ายไว้

Chinese

“哎，等等，我们搭个伴。”

Thai

“นี่ รอเดี๋ยวสิ ไปด้วยกันหน่อย”

Chinese

夏奶奶为了这一天蓄谋已久，熟练又新鲜的拿着身份证进站，然后检查行李，最后找到候车的地方后，她还不放心的找陌生人问了问，确定没错才放心。

Thai

ย่าเซี่ยวางแผนเตรียมการสำหรับวันนี้มานานแล้ว จึงถือบัตรประชาชนเดินเข้าสถานีด้วยความคุ้นเคยปนแปลกใหม่ จากนั้นก็ตรวจสัมภาระ สุดท้ายเมื่อหาจุดรอรถเจอ เธอยังไม่วายถามคนแปลกหน้าดูอีกรอบ พอแน่ใจว่าถูกต้องแล้วถึงได้วางใจ

Chinese

那老太太见夏奶奶一套动作行云流水，还以为她坐过火车。

Thai

หญิงชราเห็นท่วงท่าของย่าเซี่ยลื่นไหลคล่องแคล่ว ก็นึกว่าเธอเคยขึ้นรถไฟมาก่อน

Chinese

检票的时候，夏奶奶很聪明的跟着大部队走，进了站，也跟着大部队去往站台。

Thai

ตอนตรวจตั๋ว ย่าเซี่ยฉลาดพอที่จะเดินตามฝูงชนกลุ่มใหญ่ไป เมื่อเข้าสถานีแล้ว ก็เดินตามกลุ่มใหญ่ไปยังชานชาลาเช่นกัน

Chinese

到了站台，因为不在同一个车厢，那老太太才跟夏奶奶分开。

Thai

พอถึงชานชาลา เนื่องจากไม่ได้อยู่ตู้โดยสารเดียวกัน หญิงชราคนนั้นจึงแยกย้ายกับย่าเซี่ย