อดีตชาติและปัจจุบันชาติ (1 / 1)

Chinese

“粥一滴不剩，我爸妈他们差点因为最后一碗吵起来，最后还是我给他们一人分了一半。

Thai

“โจ๊กไม่เหลือสักหยด พ่อกับแม่ฉันเกือบจะแย่งชามสุดท้ายจนทะเลาะกันแล้ว สุดท้ายฉันเลยแบ่งให้คนละครึ่ง

Chinese

而且我妈明确说了，不反对我们在一起，不过你要做她儿媳妇还得再观察观察。”

Thai

แถมแม่ฉันยังบอกชัดเจนแล้วด้วยว่าไม่คัดค้านที่เราคบกัน แต่ถ้าเธออยากจะเป็นลูกสะใภ้ของแม่ ยังต้องรอดูความประพฤติไปก่อนนะ”

Chinese

大玉一眨不眨盯着手机里的小貌哥哥，眼睛闪着光，为攻略赵姨有了进展而兴奋。

Thai

ต้าอวี้จ้องมองพี่เสี่ยวเม่าในโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ ดวงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นที่มีความคืบหน้าในการพิชิตใจน้าจ้าว

Chinese

“他们喜欢就好。”

Thai

“พวกท่านชอบก็ดีแล้ว”

Chinese

她声音轻轻软软，似咬着一颗香甜的糯枣，吹到人耳朵里，

Thai

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบานุ่มนวล ราวกับกำลังกัดพุทราจีนเหนียวนุ่มหอมหวาน แล้วแผ่วผ่านเข้ามาในหูคนฟัง

Chinese

“我就说不用担心吧，这才哪儿到哪儿？我组合拳才打了一招，他们就这样了，等打完一套，保准让你顺利成为我家的媳妇！”

Thai

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง หมัดชุดของฉันเพิ่งปล่อยไปแค่กระบวนท่าเดียว พวกเขาก็เป็นแบบนี้แล้ว ถ้ารัวหมดชุด รับรองว่าจะทำให้เธอได้เป็นลูกสะใภ้บ้านฉันอย่างราบรื่นแน่นอน!”

Chinese

红红的脸蛋在灯光下好似朵盛开的桃花，大玉微不可察的轻轻点了点脑袋。

Thai

พวงแก้มแดงระเรื่อใต้แสงไฟราวกับดอกท้อที่กำลังเบ่งบาน ต้าอวี้พยักหน้าเบาๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

Chinese

“对了，明天早上在家等我，穿上那件墨绿色的T恤，我们一起出去过二人世界。”

Thai

“จริงสิ พรุ่งนี้เช้ารอฉันอยู่ที่บ้านนะ ใส่เสื้อยืดสีเขียวเข้มตัวนั้นด้วยล่ะ พวกเราจะได้ออกไปใช้เวลาสองต่อสองด้วยกัน”

Chinese

“好呀！”

Thai

“ได้สิ!”

Chinese

她听了这话，一骨碌从床上翻起来，一手拿着手机，一手在衣柜里倒腾，没一会展开一件墨绿色的短袖给李貌看，“是这件么？”

Thai

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็พลิกตัวลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือหนึ่งรื้อค้นในตู้เสื้อผ้า ไม่นานก็กางเสื้อแขนสั้นสีเขียวเข้มออกมาให้หลี่เม่าดู “ตัวนี้เหรอ?”

Chinese

“对，嘿嘿，我也有一件，明天咱俩穿情侣装。”

Thai

“ใช่เลย ฮิๆ ฉันก็มีตัวหนึ่งเหมือนกัน พรุ่งนี้เราสองคนใส่ชุดคู่กันนะ”

Chinese

她把衣服整齐折叠好放在床头，已经开始期待明天的到来。

Thai

เธอพับเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อยวางไว้ที่หัวเตียง พลางเริ่มตั้งตารอให้วันพรุ่งนี้มาถึงแล้ว

Chinese

“我跟你说，今晚江新月他们一家过来，正好瞧见了餐桌上……”

Thai

“ฉันจะบอกให้ คืนนี้ครอบครัวเจียงซินเยว่มาที่บ้าน บังเอิญเห็นบนโต๊ะอาหาร…”

Chinese

那边的李貌又开始喋喋不休。

Thai

หลี่เม่าทางฝั่งนั้นเริ่มจ้อไม่หยุดอีกครั้ง

Chinese

楚红玉静静听着喜欢之人的声音，只觉心安又幸福，良久后，她忽道：“小貌哥哥，谢谢你。”

Thai

ฉู่หงอวี้ฟังเสียงของคนที่เธอชอบอย่างเงียบๆ รู้สึกเพียงความสบายใจและเปี่ยมสุข ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่เสี่ยวเม่า ขอบคุณนะ”

Chinese

“好好的谢我干嘛？”

Thai

“อยู่ดีๆ มาขอบคุณฉันทำไมกัน?”

Chinese

“谢谢你再次出现在我的世界里，再次拯救我。”她轻声道，小脸认真又严肃。

Thai

“ขอบคุณที่ปรากฏตัวในโลกของฉันอีกครั้ง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้อีกครั้ง” เธอพูดเสียงเบา ใบหน้าเล็กๆ จริงจังและเคร่งขรึม

Chinese

李貌没觉丝毫异样，也没说什么“我们之间不用说这些”之类的话，而是道：

Thai

หลี่เม่าไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ และไม่ได้พูดอะไรทำนองว่า “ระหว่างเราไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้หรอก” แต่กลับพูดว่า

Chinese

“谢我的话，你就把手机往下移一移，让我看见更多的你。”

Thai

“ถ้าจะขอบคุณฉัน เธอก็เลื่อนโทรศัพท์ลงมาหน่อยสิ ให้ฉันเห็นตัวเธอมากกว่านี้หน่อย”

Chinese

大玉啐了一口，最终手机还是往下稍微动了动，不过只能瞧见她圆润优美的脖颈和清晰可见的锁骨，那道马里亚纳海沟却是被她藏的死死的。

Thai

ต้าอวี้ส่งเสียง “ชิ” ออกมาคำหนึ่ง สุดท้ายโทรศัพท์ก็ยังคงเลื่อนลงมาเล็กน้อย ทว่ากลับมองเห็นเพียงลำคอระหงอันกลมกลึงและกระดูกไหปลาร้าที่เด่นชัด ร่องลึกมาเรียนาดังกล่าวกลับถูกเธอซ่อนเอาไว้มิดชิด

Chinese

深夜，视频通话转换成了语音通话，听着手机里李貌平缓的呼吸声，楚红玉再次入眠。

Thai

ดึกสงัด วิดีโอคอลเปลี่ยนเป็นสายสนทนาด้วยเสียง เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหลี่เม่าจากโทรศัพท์ ฉู่หงอวี้ก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

Chinese

可是今晚她却睡的并不安稳。

Thai

ทว่าคืนนี้เธอกลับนอนหลับไม่ค่อยสงบนัก

Chinese

她做了一个梦，梦里那个风雨交加的夜晚，没有黑妞，没有小貌，只有她和奶奶。

Thai

เธอฝันไป ในค่ำคืนที่ลมฝนกระหน่ำในความฝันนั้น ไม่มีเฮยหนิว ไม่มีเสี่ยวเม่า มีเพียงเธอกับย่าเท่านั้น

Chinese

门被扒开，奶奶为了给她争取逃跑的时间，死死缠住凶手。

Thai

ประตูถูกงัดเปิดออก เพื่อถ่วงเวลาให้เธอหนี ย่าจึงกอดรัดฆาตกรเอาไว้แน่น

Chinese

可她怎么可能跑的过男人？最后，走投无路的她投井了，那口离家不远的水井。

Thai

แต่เธอจะวิ่งหนีพ้นผู้ชายได้อย่างไร? สุดท้าย เมื่อไร้หนทางหนี เธอจึงกระโดดลงไปในบ่อน้ำ บ่อน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน

Chinese

井水很凉，刺骨的凉，比湖水还凉。

Thai

น้ำในบ่อเย็นเฉียบ เย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก ยิ่งเย็นกว่าน้ำในทะเลสาบเสียอีก

Chinese

她扑腾了几下，直直往深不可测的井底坠去，并且一直保持下坠，好像永无尽头。

Thai

เธอตะเกียกตะกายอยู่สองสามที แล้วร่วงดิ่งลงสู่ก้นบ่อที่ลึกจนไม่อาจหยั่งถึง และยังคงร่วงหล่นต่อไปเรื่อยๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

Chinese

不知过了多久，意识开始混沌，她觉着自己快要死了。

Thai

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร สติเริ่มพร่าเลือน เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย

Chinese

用尽最后一丝力气，她眯缝着眼睛，最后打量了眼这个稠黑的世界，却模糊看见一个笼罩着光晕的人影朝她游了过来，速度很快，一往无前。

Thai

เธอใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหรี่ตามองสำรวจโลกอันมืดมิดข้นคลั่กนี้เป็นครั้งสุดท้าย แต่กลับมองเห็นเงาร่างคนที่มีรัศมีแสงล้อมรอบกำลังว่ายน้ำตรงเข้ามาหาเธออย่างเลือนราง ด้วยความเร็วสูงและมุ่งมั่นไม่ลังเล

Chinese

待再次醒来，她发现自己躺在自家后面不远处的那个湖泊旁，烈日驱散了她身体的寒冷，周围是金黄的油菜花田和翩翩起舞的蝴蝶，而眼前，一个稚嫩的，皮肤黑黑的男生，惊喜地看着她，关心问。

Thai

ครั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ข้างทะเลสาบที่ไม่ไกลจากหลังบ้านนัก แสงแดดแผดจ้าขับไล่ความหนาวเหน็บออกจากร่างกาย รอบกายคือทุ่งดอกผักกาดก้านขาวสีเหลืองทองและผีเสื้อที่ร่ายรำไปมา ส่วนตรงหน้า เด็กหนุ่มผิวคล้ำหน้าตาไร้เดียงสาคนหนึ่งกำลังมองเธอด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ และเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

Chinese

“怎么样，你没事吧，你是自己不小心落水的么？不会水最好还是不要在湖边玩比较好。”

Thai

“เป็นยังไงบ้าง เธอไม่เป็นอะไรนะ เธอเผลอตกลงไปในน้ำเองเหรอ? ถ้าว่ายน้ำไม่เป็น ทางที่ดีอย่ามาเล่นริมทะเลสาบดีกว่านะ”

Chinese

卧室内，楚红玉猛的睁开眼，眼珠转动，迷茫的环视一圈四周。

Thai

ภายในห้องนอน ฉู่หงอวี้เบิกตากว้างขึ้นทันที ดวงตากลอกไปมา มองไปรอบๆ ด้วยความงุนงงสับสน

Chinese

漆黑的天花板，晨曦的微光透过窗户散在屋内，耳边的手机里传来小貌平稳的呼吸声。

Thai

เพดานห้องที่มืดสลัว แสงสลัวยามรุ่งอรุณส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง โทรศัพท์ข้างหูมีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเสี่ยวเม่าดังแว่วมา

Chinese

确定是在家里，确定刚才那是做梦她才狠狠松了口气。

Thai

เมื่อแน่ใจว่าอยู่ที่บ้าน และแน่ใจว่าเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน เธอจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

Chinese

脸上痒痒的，大玉下意识伸手挠了挠，却被自己手掌的温度吓一跳。

Thai

ใบหน้ารู้สึกคันยุบยิบ ต้าอวี้ยกมือขึ้นเกาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับต้องตกใจกับอุณหภูมิของฝ่ามือตัวเอง

Chinese

她又摸了摸自己的身体，明明是夏天，全身却凉的可怕。不过温度在慢慢升高，很快就恢复如初。

Thai

เธอจับร่างกายของตัวเองอีกครั้ง ทั้งที่เป็นฤดูร้อน แต่ทั่วทั้งร่างกลับเย็นเฉียบจนน่ากลัว ทว่าอุณหภูมิค่อยๆ สูงขึ้น และกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว

Chinese

侧过头，她把耳朵贴近手机边，想离那令人心安的呼吸声近一点，更近一点，却发现枕头不知何时已然湿透。

Thai

เธอเอียงศีรษะ แนบหูเข้าใกล้โทรศัพท์ อยากจะเข้าใกล้เสียงลมหายใจที่ทำให้สบายใจนั้นอีกนิด ให้ใกล้ยิ่งขึ้นไปอีก ทว่ากลับพบว่าหมอนเปียกชุ่มไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

Chinese

……

Thai

…

Chinese

天光大亮。

Thai

ท้องฟ้าสว่างโร่

Chinese

李貌睡醒的时候爸妈已经去了医院，发现手机还通着电话，他试着唤了一声，“大玉？”

Thai

ตอนที่หลี่เม่าตื่นนอน พ่อกับแม่ก็ไปโรงพยาบาลแล้ว เมื่อพบว่าโทรศัพท์ยังคงเชื่อมต่อสายอยู่ เขาจึงลองเรียกดู “ต้าอวี้?”

Chinese

“嗯？我在。”

Thai

“อืม? ฉันอยู่นี่”

Chinese

“你什么时候醒的？”

Thai

“เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

Chinese

“有一会儿了。”她柔柔小声道，顿了顿，又喃喃轻语：“小貌哥哥，我想你了。”

Thai

“ตื่นได้สักพักแล้ว” เธอตอบเสียงเบาอย่างอ่อนหวาน ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำแผ่วเบาอีกว่า “พี่เสี่ยวเม่า ฉันคิดถึงนายจัง”

Chinese

李貌一个激灵，瞬间从床上弹起，边换衣服边道：“我这就过去！”

Thai

หลี่เม่าสะดุ้งวาบ เด้งตัวลุกจากเตียงทันที พลางเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางพูดว่า “ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

Chinese

接着他拔掉充电线，把手机一直带在身边，每干一件事就报告一声进度。

Thai

จากนั้นเขาก็ดึงสายชาร์จออก พกโทรศัพท์ติดตัวไว้ตลอดเวลา ทุกครั้งที่ทำอะไรก็คอยรายงานความคืบหน้าทีละอย่าง

Chinese

“在刷牙了。”

Thai

“กำลังแปรงฟันแล้ว”

Chinese

“在上厕所。”

Thai

“กำลังเข้าห้องน้ำ”

Chinese

“在穿鞋了。”

Thai

“กำลังใส่รองเท้าแล้ว”

Chinese

“在拿墨镜、钥匙和学生证。”

Thai

“กำลังหยิบแว่นกันแดด กุญแจ แล้วก็บัตรนักเรียน”

Chinese

“出门了。”

Thai

“ออกจากบ้านแล้ว”

Chinese

“上电梯了。”

Thai

“ขึ้นลิฟต์แล้ว”

Chinese

“出小区了。”

Thai

“ออกจากหมู่บ้านแล้ว”

Chinese

“有两个小屁孩在吵架，男生好像把女生的早饭给吃光了，女生气的直掉眼泪，等会，我给他们买几个包子。”

Thai

“มีเด็กกะโปโลสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่ เด็กผู้ชายเหมือนจะกินมื้อเช้าของเด็กผู้หญิงจนเกลี้ยง เด็กผู้หญิงโมโหจนน้ำตาไหลพราก รอแป๊บนะ ฉันจะซื้อซาลาเปาให้พวกเขาสักสองสามลูก”

Chinese

“老板，来六个包子，三个肉馅三个菜馅。”

Thai

“เถ้าแก่ เอาซาลาเปาหกลูก ไส้หมูสามลูก ไส้ผักสามลูก”

Chinese

“给，你们拿着。”

Thai

“อ่ะ พวกเธอเอาไปสิ”

Chinese

“谢谢哥哥。”两小童齐声道谢。

Thai

“ขอบคุณพี่ชาย” เด็กน้อยทั้งสองคนเอ่ยขอบคุณพร้อมกัน

Chinese

“光谢我还不行，你们还得谢谢姐姐。”李貌把手机递到他们面前。

Thai

“ขอบคุณแค่พี่คนเดียวยังไม่ได้ พวกเธอต้องขอบคุณพี่สาวด้วย” หลี่เม่ายื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าพวกเขา

Chinese

两小童也不知道为什么要谢姐姐，但他们拿了包子，占了便宜，谢两声又没什么，于是齐齐凑到手机跟前，用稚嫩声音喊道：“谢谢姐姐！”

Thai

เด็กน้อยทั้งสองไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องขอบคุณพี่สาว แต่เมื่อได้รับซาลาเปา ได้ประโยชน์มาแล้ว จะเอ่ยขอบคุณสักคำสองคำก็ไม่เสียหายอะไร จึงพากันยื่นหน้าเข้ามาใกล้โทรศัพท์ แล้วร้องบอกด้วยเสียงใสซื่อไร้เดียงสาว่า “ขอบคุณพี่สาว!”

Chinese

“不客气呀。”手机那边传来大玉软糯糯的声音。

Thai

“ไม่เป็นไรจ้ะ” ฝั่งโทรศัพท์มีเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของต้าอวี้ดังมา

Chinese

“姐姐，你声音真好听！”那个男孩匆忙咽了嘴里的包子，直愣愣夸道。

Thai

“พี่สาว เสียงพี่เพราะจังเลย!” เด็กผู้ชายคนนั้นรีบกลืนซาลาเปาในปากลงคอ แล้วเอ่ยชมอย่างซื่อตรง

Chinese

旁边那个女孩噘着嘴，好像有点不高兴。

Thai

เด็กผู้หญิงข้างๆ เบะปาก ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย

Chinese

“再好听也是我家的，行了，赶紧去上学吧！”李貌狠狠揉了揉男孩的脑袋。

Thai

“เพราะแค่ไหนก็เป็นของบ้านฉัน เอาล่ะ รีบไปโรงเรียนได้แล้ว!” หลี่เม่าขยี้ศีรษะของเด็กชายแรงๆ

Chinese

然后对大玉解释：“我不是吃醋，就是现在时间真不早了，再耽误他们就要迟到了。”

Thai

แล้วอธิบายกับต้าอวี้ว่า “ฉันไม่ได้หึงนะ แค่ตอนนี้สายมากแล้วจริงๆ ถ้าชักช้าอีกพวกเขาจะไปสายเอา”

Chinese

“我知道，我知道。”大玉偷笑。

Thai

“ฉันรู้แล้ว ฉันรู้แล้ว” ต้าอวี้แอบหัวเราะคิกคัก

Chinese

“车来了，我上车了！”

Thai

“รถเมล์มาแล้ว ฉันขึ้นรถก่อนนะ!”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

远处，瞧着李貌消失的背影，江新月怔怔立在原地，一动不动。

Thai

ที่ไกลออกไป เมื่อมองแผ่นหลังของหลี่เม่าที่ลับสายตาไป เจียงซินเยว่ก็ยืนเหม่ออยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน

Chinese

刚才那两个孩童忽地让她想起了自己和小貌差不多大的时候。

Thai

เด็กสองคนเมื่อครู่ทำให้เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองกับเสี่ยวเม่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกันขึ้นมาทันที

Chinese

李貌也总是喜欢抢自己的早餐，每次都非要把她惹哭。

Thai

หลี่เม่าก็ชอบแย่งมื้อเช้าของเธออยู่เสมอ ทุกครั้งจะต้องแกล้งจนเธอร้องไห้ให้ได้

Chinese

后来不知从什么时候开始，虽然他还是会抢自己的早饭，可每次都另外准备了自己爱吃的玩意。

Thai

ต่อมาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร แม้ว่าเขาจะยังคงแย่งมื้อเช้าของเธออยู่ แต่ทุกครั้งก็เตรียมของที่เธอชอบกินเอาไว้ให้อีกอย่างต่างหาก

Chinese

她又想起了他们以前的聊天记录，以及昨晚老妈对择校这件事的毫不退让。

Thai

เธอนึกถึงประวัติการคุยแชตในอดีตของพวกเขาขึ้นมาอีกครั้ง ตลอดจนเรื่องที่เมื่อคืนแม่ไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อยในเรื่องการเลือกมหาวิทยาลัย

Chinese

夏日的晨风拂面而来，江新月有些迷茫，她和李貌之间的距离，好像随着刚才那辆驶离的公交车，越来越远，越来越远，无论自己怎么追都追不上……

Thai

สายลมยามเช้าของฤดูร้อนพัดผ่านใบหน้า เจียงซินเยว่รู้สึกเคว้งคว้างเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเธอกับหลี่เม่า ราวกับแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ ตามรถประจำทางคันที่เพิ่งแล่นจากไปเมื่อครู่ ยิ่งไกลออกไป ไกลออกไปเรื่อยๆ ไม่ว่าตัวเธอจะพยายามไล่ตามอย่างไรก็ไม่อาจตามทัน…