กินดีขนาดนี้เลยเหรอ?

Chinese

“这狗作者，每天只更新四千字，雷打不动！”

Thai

“ไอ้นักเขียนเวรนี่ วันๆ อัปเดตแค่วันละสี่พันตัวอักษร ฟ้าผ่าก็ไม่สะเทือน!”

Chinese

“有人打赏盟主，白银盟，黄金盟，他也是一点更不加，一点苦不愿吃，丝毫不把大佬们当回事。”

Thai

“มีคนเปย์เหมิงจู่ เหมิงจู่เงิน เหมิงจู่ทอง มันก็ไม่อัปเพิ่มแม้แต่น้อย ไม่ยอมเหนื่อยสักนิด ไม่เห็นหัวพวกสายเปย์เลยสักนิด”

Chinese

“短小又无力就算了，还来恶心人，那个黄慧是什么牛鬼蛇神，还有男主，艹，就不能坚定的选择我们幼楚嘛！”

Thai

“ทั้งสั้นทั้งกุดก็ช่างเถอะ ยังจะมาทำคนคลื่นไส้อีก หวงฮุ่ยคนนั้นมันตัวมารบ้าบออะไรกัน แล้วไหนจะพระเอกอีก เชี่ย เอ็งเลือกโย่วฉู่ของพวกเราแบบหนักแน่นหน่อยไม่ได้หรือไงวะ!”

Chinese

李貌见黄海涛越说越激动，忙打断这位幼楚党，咳嗽两声，忍不住为大玉辩解，“可能是作者平时太忙了呢？”

Thai

หลี่เม่าเห็นหวงไห่เทายิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ จึงรีบขัดจังหวะสาวกโย่วฉู่ท่านนี้ กระแอมไอสองทีแล้วอดไม่ได้ที่จะแก้ต่างแทนต้าอวี้ “คนเขียนเขาอาจจะงานยุ่งอยู่หรือเปล่า?”

Chinese

“忙个屁！我二刷还看到那丫的在评论区骚包的回复书友，各种时间段都有！”

Thai

“ยุ่งกับผีน่ะสิ! ฉันอ่านรอบสองยังเห็นหมอนั่นไปตอบคอมเมนต์นักอ่านในช่องแสดงความคิดเห็นอย่างระริกระรี้อยู่เลย มีแทบทุกช่วงเวลา!”

Chinese

“可能是作者在上班摸鱼？”

Thai

“คนเขียนอาจจะแอบอู้งานตอนทำงานก็ได้มั้ง?”

Chinese

“有时间摸鱼！没时间码字？！”

Thai

“มีเวลาอู้ แต่ไม่มีเวลาปั่นต้นฉบับเนี่ยนะ?!”

Chinese

“咳，写小说没这么容易吧，构思啊什么都挺耗费时间，更慢一点也能理解，我们要学会换位思考，理解他人。”李貌苦口婆心。

Thai

“แค่ก เขียนนิยายมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก การวางพล็อตหรืออะไรพวกนี้ก็ต้องใช้เวลาทั้งนั้น อัปช้าหน่อยก็พอเข้าใจได้ พวกเราต้องรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา เข้าอกเข้าใจคนอื่นสิ” หลี่เม่าเกลี้ยกล่อมอย่างหวังดี

Chinese

“换个屁位，他都没跟书友们换位思考过，今晚倒好，现在都还没更，不是，不会今晚请假了吧？！”

Thai

“ใส่ใจกับผีน่ะสิ มันไม่เคยเอาใจคนอ่านมาใส่ใจมันเลย คืนนี้ก็ดีเหลือเกิน ตอนนี้ยังไม่อัปเลย ไม่ใช่ว่าคืนนี้จะขอลางดอัปหรอกนะ?!”

Chinese

黄海涛说着说着点开了书友圈，发了条催更，嘴里还在嘀咕：“要不是不确定作者是男是女，要是女的就算了，要是男的……”

Thai

หวงไห่เทาพูดไปพลางกดเปิดชุมชนนักอ่าน โพสต์ข้อความทวงนิยายไปหนึ่งโพสต์ ปากก็ยังพึมพำ “ถ้าไม่ใช่เพราะไม่แน่ใจว่าคนเขียนเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงนะ ถ้าเป็นผู้หญิงก็แล้วไป แต่ถ้าเป็นผู้ชายล่ะก็…”

Chinese

后面的话李貌没听清，他不动声色咽了口口水，小心翼翼又努力装作若无其事问：“要是知道作者是男的你会怎样？”

Thai

ประโยคหลังจากนั้นหลี่เม่าฟังไม่ถนัด เขาแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบเชียบ ถามอย่างระมัดระวังพลางพยายามทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ถ้ารู้ว่าคนเขียนเป็นผู้ชาย นายจะทำยังไงเหรอ?”

Chinese

“当然是给他寄刀片了！”黄海涛理所当然道。

Thai

“ก็ส่งใบมีดไปให้มันน่ะสิ!” หวงไห่เทาตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

Chinese

“你不知道地址怎么寄？”

Thai

“นายไม่รู้ที่อยู่แล้วจะส่งยังไง?”

Chinese

“我寄到小说网站公司总部，让他们代为转交，应该没问题吧。”这事黄海涛显然是深思熟虑过的，最起码在脑海里演练过。

Thai

“ฉันก็ส่งไปที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทเว็บนิยาย ให้พวกเขาช่วยส่งต่อให้ ก็น่าจะไม่มีปัญหานะ” เรื่องนี้หวงไห่เทาเห็นได้ชัดว่าผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบ อย่างน้อยที่สุดก็เคยซักซ้อมในหัวมาแล้ว

Chinese

李貌不知道舍友这个方法行不行的通，他只是忽然想到作家助手绑定了自己的身份证号。

Thai

หลี่เม่าไม่รู้ว่าวิธีของเพื่อนร่วมห้องนี้จะใช้ได้ผลหรือไม่ เขาแค่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าแอปผู้ช่วยนักเขียนผูกไว้กับหมายเลขบัตรประชาชนของตัวเอง

Chinese

一想到从科大216栋409宿舍寄出的刀片，最后又回到了216栋409……

Thai

พอนึกถึงว่าใบมีดที่ส่งออกจากตึก 216 ห้อง 409 ของเคอต้า สุดท้ายก็วนกลับมาที่ตึก 216 ห้อง 409…

Chinese

这是，回……回旋刀？

Thai

นี่มัน… มี…มีดบินวนกลับเหรอ?

Chinese

“我看看这作者的头像和笔名。”

Thai

“ฉันขอดูรูปโปรไฟล์กับนามปากกาของคนเขียนคนนี้หน่อยซิ”

Chinese

“少先队员楚大玉，头像是个红领巾，这一看就是个女生啊！”

Thai

“ยุวชนผู้บุกเบิกฉู่ต้าอวี้ รูปโปรไฟล์เป็นผ้าพันคอแดง ดูยังไงก็เป็นผู้หญิงชัดๆ!”

Chinese

“而且肯定是个美女！”李貌还顺便夸了句自己女朋友。

Thai

“แถมต้องเป็นสาวสวยแน่นอน!” หลี่เม่ายังถือโอกาสเอ่ยชมแฟนสาวของตัวเองไปด้วย

Chinese

黄海涛没追问他怎么能确定对方是个美女，而是忽想起今晚的一件事。

Thai

หวงไห่เทาไม่ได้ซักไซ้ว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายเป็นสาวสวย แต่จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งเมื่อช่วงค่ำขึ้นมาได้

Chinese

“哎，你女朋友是叫楚红玉吧，真巧啊，她自我介绍的时候，我第一个就想到了这作者，楚红玉，楚大玉，就差一个字……”

Thai

“เฮ้ แฟนนายชื่อฉู่หงอวี้ใช่ไหม บังเอิญจังแฮะ ตอนที่เธอแนะนำตัว ฉันก็นึกถึงคนเขียนคนนี้เป็นคนแรกเลย ฉู่หงอวี้ ฉู่ต้าอวี้ ต่างกันแค่คำเดียวเอง…”

Chinese

李貌被吓一跳，镇定道：“是挺巧，不过我女朋友不看书也不写书。”

Thai

หลี่เม่าสะดุ้งตกใจ แต่ยังคงสงบนิ่งแล้วพูดว่า “บังเอิญจริงๆ นั่นแหละ แต่แฟนฉันไม่ชอบอ่านหนังสือแล้วก็ไม่ได้เขียนหนังสือด้วย”

Chinese

黄海涛摇摇头，显然也不相信会有这么巧的事，又刷新了一下手机，“靠，怎么还没更新？！”

Thai

หวงไห่เทาส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อเหมือนกันว่าจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้น เขาจึงรีเฟรชโทรศัพท์อีกครั้ง “เชี่ย ทำไมยังไม่อัปเดตอีกวะ?!”

Chinese

“你们在说什么呢？什么书？什么作者？”陈光这时也过来凑热闹。

Thai

“พวกนายคุยอะไรกันอยู่น่ะ? หนังสืออะไร? นักเขียนคนไหน?” เฉินกวงเองก็เดินมาร่วมวงด้วยในเวลานี้

Chinese

李貌则趁机去阳台把今天的两章存稿上传，然后就听到了来自室友的欢呼。

Thai

หลี่เม่าจึงฉวยโอกาสนี้เดินไปที่ระเบียงเพื่ออัปโหลดต้นฉบับสองตอนของวันนี้ที่ตุนไว้ จากนั้นก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีจากเพื่อนร่วมห้อง

Chinese

“靠，终于更新了！”

Thai

“เชี่ย ในที่สุดก็อัปแล้ว!”

Chinese

打是亲，骂是爱，舍友还是爱我这个作者的，李貌心里欣慰的想着，又给老妈发了条问好的消息。

Thai

ยิ่งด่ายิ่งรัก เพื่อนร่วมห้องก็ยังรักคนเขียนอย่างฉันอยู่ดี หลี่เม่าคิดในใจอย่างปลาบปลื้ม จากนั้นก็ส่งข้อความทักทายไปหาแม่

Chinese

隔几分钟，回到宿舍，他听到了来自黄海涛的问候。

Thai

ผ่านไปไม่กี่นาที พอกลับเข้ามาในห้องพัก เขาก็ได้ยินเสียง ‘ทักทาย’ จากหวงไห่เทา

Chinese

“没了？这就没了？这么短！谁够看啊？不行，我要寄刀片！”

Thai

“หมดแล้ว? แค่นี้ก็หมดแล้วเหรอ? สั้นขนาดนี้! ใครจะไปอ่านพอวะ? ไม่ได้การละ ฉันจะส่งใบมีดไปให้มัน!”

Chinese

李貌没搭话，默默走回床边，大玉真是的，怎么能让书友们失望呢，以后得督促她多码几章。

Thai

หลี่เม่าไม่ได้ตอบอะไร เดินกลับไปที่ข้างเตียงเงียบๆ ต้าอวี้นี่จริงๆ เลย ทำให้นักอ่านผิดหวังได้ยังไงกัน วันหลังคงต้องเคี่ยวเข็ญให้เธอปั่นเพิ่มอีกสักสองสามตอนแล้ว

Chinese

关灯后，宿舍异常安静，没人神侃。

Thai

หลังจากปิดไฟ หอพักก็เงียบสงบเป็นพิเศษ ไม่มีใครคุยโม้สัพเพเหระ

Chinese

黄海涛不知道又在看什么小说，孙富贵在睡觉，陈光被子高高隆起不知道在干啥，只不时能看到一丝微弱暗淡的光线。

Thai

หวงไห่เทาไม่รู้ว่ากำลังอ่านนิยายเรื่องอะไรอยู่อีก ซุนฟู่กุ้ยกำลังนอนหลับ ผ้าห่มของเฉินกวงโป่งนูนขึ้นมาสูง ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ มีเพียงแสงสลัวริบหรี่เล็ดลอดออกมาให้เห็นเป็นระยะ

Chinese

李貌跟老妈老爸聊了几句，和小江老师谈了会工作，大玉又说想他了。两人戴上耳机，通上了语音，不过都没说话。

Thai

หลี่เม่าคุยกับพ่อแม่อยู่สองสามประโยค คุยเรื่องงานกับครูเสี่ยวเจียงอยู่ครู่หนึ่ง ต้าอวี้ก็บอกว่าคิดถึงเขา ทั้งสองคนจึงใส่หูฟังแล้วต่อสายโทรคุยกัน ทว่าต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้พูดอะไร

Chinese

大学宿舍的第一个夜晚，李貌就这样伴着大玉浅浅的呼吸声入睡。

Thai

ค่ำคืนแรกในหอพักมหาวิทยาลัย หลี่เม่าก็นอนหลับไปพร้อมกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาของต้าอวี้เช่นนี้

Chinese

……

Thai

…

Chinese

翌日，清晨的清爽和夏日的燥热交缠在一起，空气仿若凝固。

Thai

วันรุ่งขึ้น ความสดชื่นในยามเช้าและความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนพันเกี่ยวเข้าด้วยกัน อากาศราวกับจะหยุดนิ่ง

Chinese

科大为期十五天的军训正式拉开帷幕。

Thai

การฝึกทหารเป็นเวลาสิบห้าวันของเคอต้าได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

Chinese

李貌一大早在女生宿舍楼下瞧见了穿上海洋迷彩的女朋友。当时要军训服的时候他特地帮大玉要大了一号的，胸前看着倒不是很突出。

Thai

แต่เช้าตรู่ หลี่เม่าเห็นแฟนสาวที่สวมชุดลายพรางทหารเรืออยู่ใต้ตึกหอพักหญิง ตอนที่ขอชุดฝึกทหาร เขาจงใจช่วยต้าอวี้ขอไซส์ใหญ่กว่าเดิมหนึ่งเบอร์ ตรงหน้าอกเลยดูไม่โดดเด่นสะดุดตาเท่าไรนัก

Chinese

都说人靠衣装马靠鞍，可事实却是漂亮的人穿什么都好看。

Thai

ใครๆ ต่างก็บอกว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง แต่ความจริงแล้วคนสวยใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้น

Chinese

“你干嘛一直盯着我看！”大玉压了压头顶蓝白色的帽子。

Thai

“นายจะจ้องฉันตลอดเวลาทำไมเนี่ย!” ต้าอวี้กดหมวกสีฟ้าขาวบนศีรษะลงเล็กน้อย

Chinese

“因为好看啊，我女朋友穿什么都好看！”李貌赞道。

Thai

“ก็เพราะสวยน่ะสิ แฟนฉันใส่อะไรก็สวยไปหมด!” หลี่เม่าเอ่ยชม

Chinese

“嘻嘻，你也很帅！”大玉跨坐到后座。

Thai

“ฮิๆ นายก็หล่อมากเหมือนกัน!” ต้าอวี้ก้าวขึ้นนั่งซ้อนท้าย

Chinese

李貌骑车跟上前面的赵思妤，“昨晚你跟妈都聊了什么，那么久。”

Thai

หลี่เม่าปั่นจักรยานตามจ้าวซืออวี๋ที่อยู่ด้านหน้า “เมื่อคืนเธอกับแม่คุยอะไรกันเหรอ นานขนาดนั้น”

Chinese

“就说了说班会和宿舍的事。”

Thai

“ก็แค่คุยเรื่องประชุมห้องกับเรื่องที่หอพักนั่นแหละ”

Chinese

“你宿舍那个室友昨晚有没有出幺蛾子？”

Thai

“รูมเมตคนนั้นที่หอเธอเมื่อคืนก่อเรื่องอะไรแผลงๆ หรือเปล่า?”

Chinese

“唔！昨晚，昨晚……”大玉欲言又止，想起昨晚张琳跑到赵思妤床上做的那些事，她脸颊就有些烫。

Thai

“อื้อ! เมื่อคืน เมื่อคืน…” ต้าอวี้อึกอักจะพูดแต่ก็หยุดไว้ พอนึกถึงเรื่องที่จางหลินมุดขึ้นไปบนเตียงของจ้าวซืออวี๋เมื่อคืนนี้ พวงแก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

Chinese

“昨晚怎么了？”李貌声音有些急。

Thai

“เมื่อคืนเป็นอะไรเหรอ?” หลี่เม่าน้ำเสียงเริ่มร้อนรน

Chinese

“就是她让我们不要吵，影响她睡觉。”

Thai

“ก็แค่เธอบอกให้พวกเราอย่าส่งเสียงดัง รบกวนเวลานอนของเธอน่ะ”

Chinese

“没了？”

Thai

“แค่นี้เหรอ?”

Chinese

“没了！”

Thai

“แค่นี้แหละ!”

Chinese

“她这么说是在关灯前还是关灯后？还有，你们干啥吵到她了？”

Thai

“เธอพูดแบบนั้นก่อนปิดไฟหรือหลังปิดไฟ? แล้วพวกเธอทำอะไรถึงไปรบกวนเธอล่ะ?”

Chinese

“关灯前……”

Thai

“ก่อนปิดไฟ…”

Chinese

大玉只回答了前一个问题，李貌无论怎么问后一个问题她都不说。

Thai

ต้าอวี้ตอบเพียงแค่คำถามแรก ไม่ว่าหลี่เม่าจะถามคำถามหลังอย่างไร เธอก็ไม่ยอมพูด

Chinese

四人吃早饭的时候，李貌不死心又问了问张琳和赵思妤，结果那两人面色古怪，赵思妤还罕见的脸红了。

Thai

ตอนที่ทั้งสี่คนกินอาหารเช้า หลี่เม่ายังไม่ยอมแพ้จึงเอ่ยถามจางหลินกับจ้าวซืออวี๋อีกครั้ง ผลปรากฏว่าทั้งสองคนมีสีหน้าพิลึกพิลั่น จ้าวซืออวี๋ยังหน้าแดงอย่างหาได้ยากอีกด้วย

Chinese

问不出答案，李貌只能以最大的恶意来揣测她们干了什么。

Thai

ในเมื่อถามหาคำตอบไม่ได้ หลี่เม่าจึงทำได้เพียงคาดเดาสิ่งที่พวกเธอทำไปด้วยความคิดที่อกุศลที่สุด

Chinese

难不成……

Thai

หรือว่า…

Chinese

到了集合的地方，已经有不少人到场，或三三两两聚在一起小声聊天，或单独一个人发呆。

Thai

เมื่อไปถึงสถานที่รวมพล ก็มีคนมาถึงไม่น้อยแล้ว บ้างก็จับกลุ่มสองสามคนคุยกันเบาๆ บ้างก็นั่งเหม่ออยู่คนเดียว

Chinese

他们这个方阵两个班合在一起，本班昨天已经知道班上有三个漂亮的不像话的女生，可另一个班级还不知情。

Thai

แถวขบวนของพวกเขาเป็นการรวมกันของสองห้อง ห้องของพวกเขาเมื่อวานนี้รู้แล้วว่าในห้องมีหญิงสาวสวยหยาดเยิ้มจนเกินจริงอยู่ถึงสามคน แต่อีกห้องหนึ่งยังไม่รู้เรื่องรู้ราว

Chinese

见他们四人到达，瞧见其中那三个美女，一个个眼冒金光，精神抖擞，蠢蠢欲动。

Thai

พอเห็นพวกเขาทั้งสี่คนมาถึง และได้ยลโฉมสามสาวสวยในนั้น แต่ละคนต่างก็ตาเป็นประกาย มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา และเริ่มกระสับกระส่ายอยากรู้อยากเห็น

Chinese

然后，也不忘羡慕嫉妒的看向四人里唯一一个男生。不是，兄弟，大家都粗茶淡饭，你吃的这么好？！

Thai

จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะมองผู้ชายเพียงคนเดียวในกลุ่มสี่คนด้วยความอิจฉาริษยา ไม่ใช่สิพวก ทุกคนกินอาหารบ้านๆ ธรรมดาๆ กันหมด แต่นายกลับได้กินหรูอยู่ดีขนาดนี้เนี่ยนะ?!

Chinese

找了个空一点的地方站好，李貌四周打量一番，没发现室友，倒是瞥见那个吴俊伟在偷偷往这边瞄。

Thai

หลังจากหาที่ว่างๆ ยืนเข้าแถวเรียบร้อย หลี่เม่าก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เห็นเพื่อนร่วมห้อง แต่กลับเหลือบไปเห็นอู๋จวิ้นเหว่ยคนนั้นกำลังแอบชำเลืองมองมาทางนี้

Chinese

“哎，那个吴俊伟昨天回去有没有加你们？”

Thai

“นี่ เมื่อวานตอนกลับไป อู๋จวิ้นเหว่ยคนนั้นได้แอดพวกเธอไหม?”

Chinese

“哪个？”赵思妤问。

Thai

“คนไหนเหรอ?” จ้าวซืออวี๋ถาม

Chinese

“就是一个一个要联系方式加群那人。”

Thai

“ก็คนที่เดินขอช่องทางติดต่อทีละคนเพื่อดึงเข้ากลุ่มไง”

Chinese

“不知道。”张琳摇头。

Thai

“ไม่รู้อะ” จางหลินส่ายหน้า

Chinese

“昨天加我们的人有好几个，谁知道有没有他。”赵思妤撇撇嘴。

Thai

“เมื่อวานมีคนแอดพวกเรามาตั้งหลายคน ใครจะไปรู้ว่ามีเขาด้วยหรือเปล่า” จ้าวซืออวี๋เบะปาก

Chinese

“我一个都没同意！”大玉举手竖在胸前，直勾勾盯着男朋友，语气颇为骄傲。

Thai

“ฉันไม่กดยอมรับสักคนเลยนะ!” ต้าอวี้ยกมือขึ้นตั้งตรงระดับอก จ้องมองแฟนหนุ่มตาแป๋ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

Chinese

“真棒！”李貌也是熟悉流程了，主动汇报道：“昨天没一个女生加我。”

Thai

“เก่งมาก!” หลี่เม่าเองก็รู้หน้าที่ดีแล้ว จึงรายงานอย่างรู้ใจ “เมื่อวานไม่มีผู้หญิงแอดฉันมาสักคนเหมือนกัน”