ความสัมพันธ์อันน่าตกตะลึง

Chinese

“絕對是你！走！你跟我去找校長，我們把話說清楚！”李顯氣得要破防了。

Thai

“ฝีมือนายแน่นอน! ไป! นายไปหาครูใหญ่กับฉัน เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!” หลี่เสี่ยนโกรธจนแทบจะสติแตกแล้ว

Chinese

“李老師，不是的，這不關沈老師的事，是我去找的校長，校長也同意了，所以，抱歉，李老師。”

Thai

“ครูหลี่คะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับครูเสิ่น หนูเป็นคนไปหาครูใหญ่เอง แล้วครูใหญ่ก็ตกลงแล้ว เพราะงั้น ขอโทษด้วยนะคะ ครูหลี่”

Chinese

“好好好，楚韻蝶，你會後悔的！”李顯指著楚韻蝶，隨後半天說出了這句話，轉身便走了。

Thai

“ดี ดีมาก ฉู่ยวิ่นเตี๋ย เธอจะต้องเสียใจ!” หลี่เสี่ยนชี้นิ้วไปที่ฉู่ยวิ่นเตี๋ย ก่อนจะเค้นคำพูดประโยคนี้ออกมาหลังจากอึกอักอยู่นาน แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

Chinese

“韻蝶，歡迎你加入我們圓夢班，你可以先選個位置，你想坐在哪？”

Thai

“ยวิ่นเตี๋ย ยินดีต้อนรับเข้าสู่ห้องสานฝันของเรานะ เธอเลือกที่นั่งก่อนได้เลย เธออยากนั่งตรงไหนล่ะ?”

Chinese

“李老師，我有個請求，能不能讓我坐到王星河同學的旁邊？”

Thai

“ครูหลี่คะ หนูมีคำขออย่างหนึ่ง จะให้หนูนั่งข้างเพื่อนนักเรียนหวังซิงเหอได้ไหมคะ?”

Chinese

“不行！”

Thai

“ไม่ได้!”

Chinese

哪知楚韻蝶剛說完，吳洛熙卻突然站起來說道。

Thai

ใครจะไปรู้ว่าฉู่ยวิ่นเตี๋ยเพิ่งจะพูดจบ อู๋ลั่วซีก็ลุกพรวดขึ้นมาพูดทันที

Chinese

所有人的目光都看向吳洛熙。

Thai

สายตาของทุกคนต่างหันไปมองอู๋ลั่วซี

Chinese

吳洛熙紅著臉說道：“沈老師，我覺得楚韻蝶同學既然來到咱們班，就肯定要坐一個好位置。”

Thai

อู๋ลั่วซีหน้าแดงพลางพูดขึ้นว่า “ครูเสิ่นคะ หนูคิดว่าในเมื่อเพื่อนฉู่ยวิ่นเตี๋ยย้ายมาห้องเรา ก็ต้องได้นั่งที่นั่งดีๆ สิคะ”

Chinese

“讓她靠著牆坐，有點不合適，傳出去，也被人說閑話不是嗎？”

Thai

“ถ้าให้เธอนั่งชิดริมผนัง มันดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ ถ้าแพร่งพรายออกไป เดี๋ยวคนอื่นจะเอาไปนินทาได้ไม่ใช่เหรอคะ?”

Chinese

“沒事哦，吳洛熙同學，我坐在這裡清閑一點，而且，還可以和王星河同學交流一下學習。”

Thai

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เพื่อนอู๋ลั่วซี ฉันนั่งตรงนี้ดูสบายใจดีออก แถมยังได้แลกเปลี่ยนเรื่องเรียนกับเพื่อนหวังซิงเหอด้วย”

Chinese

“行，既然你想好了，那你就坐星河旁邊吧，榮旭，你往後邊坐一坐可以嗎？”

Thai

“ได้ ในเมื่อเธอคิดดีแล้ว งั้นเธอก็นั่งข้างซิงเหอเถอะ หรงซวี่ นายนั่งถอยไปข้างหลังหน่อยได้ไหม?”

Chinese

“老班，我拒絕！我也不同意楚韻蝶同學坐這裡，我想和王星河坐一起！”

Thai

“ครูประจำชั้นครับ ผมปฏิเสธ! ผมก็ไม่เห็นด้วยที่เพื่อนฉู่ยวิ่นเตี๋ยจะนั่งตรงนี้ ผมอยากนั่งกับหวังซิงเหอครับ!”

Chinese

難得榮旭和吳洛熙兩人站在一條船上。

Thai

นานทีปีหนที่หรงซวี่กับอู๋ลั่วซีสองคนนี้จะลงเรือลำเดียวกัน

Chinese

“拒絕無效，快點收拾一下，你坐在後面，讓韻蝶坐你那裡。”

Thai

“คำปฏิเสธไม่มีผล รีบเก็บของเร็วเข้า นายนั่งข้างหลัง ให้ยวิ่นเตี๋ยนั่งที่ของนาย”

Chinese

榮旭沒辦法，只能耷拉著臉，收拾東西。

Thai

หรงซวี่ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงทำหน้ามุ่ยเก็บข้าวของ

Chinese

王星河很想說，有沒有考慮一下他的感受？

Thai

หวังซิงเหออยากจะพูดเหลือเกินว่า มีใครคิดถึงความรู้สึกของเขาบ้างไหมเนี่ย?

Chinese

“星河，我會想你的，你別忘了我！”

Thai

“ซิงเหอ ฉันจะคิดถึงนายนะ นายอย่าลืมฉันล่ะ!”

Chinese

“放心，我不會忘了你的。”

Thai

“วางใจเถอะ ฉันไม่ลืมนายหรอก”

Chinese

“你可別忘了，你才來學校的時候，孤苦無依，是我，是你的前同桌，在生活上，在學習上，幫助了你。”

Thai

“นายอย่าลืมเชียวนะ ตอนนายเพิ่งมาโรงเรียน ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง ก็เป็นฉันนี่แหละ อดีตเพื่อนร่วมโต๊ะของนาย ที่คอยช่วยเหลือนายทั้งเรื่องการใช้ชีวิต ทั้งเรื่องการเรียน”

Chinese

“榮旭，咱們只是不做同桌了而已，還在一個班，你就離我幾步遠，有必要，搞得像是生離死別一樣嗎？”

Thai

“หรงซวี่ พวกเราแค่ไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกันแล้วแค่นั้นเอง ยังอยู่ห้องเดียวกัน นายอยู่ห่างจากฉันแค่ไม่กี่ก้าว จำเป็นต้องทำเหมือนจะพรากจากกันไปชั่วชีวิตขนาดนั้นไหม?”

Chinese

“嘿嘿，那我走嘍，好好對人家楚韻蝶。”

Thai

“ฮิๆ งั้นฉันไปละนะ ทำดีกับฉู่ยวิ่นเตี๋ยเขาหน่อยล่ะ”

Chinese

榮旭眼看著也演不下去了，立馬換了一副嘴臉。

Thai

หรงซวี่เห็นว่าเล่นละครต่อไม่ไหวแล้ว ก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางทันควัน

Chinese

楚韻蝶順利坐在了王星河旁邊。

Thai

ฉู่ยวิ่นเตี๋ยนั่งลงข้างหวังซิงเหอได้อย่างราบรื่น

Chinese

剛收拾好書，吳洛熙就對楚韻蝶說道：“楚韻蝶，你跟我出來一下！”

Thai

พอเพิ่งเก็บหนังสือเสร็จ อู๋ลั่วซีก็พูดกับฉู่ยวิ่นเตี๋ยว่า “ฉู่ยวิ่นเตี๋ย เธอตามฉันออกมานี่หน่อย!”

Chinese

“有什麼事嗎？洛熙同學。”

Thai

“มีเรื่องอะไรเหรอ เพื่อนลั่วซี”

Chinese

“楚韻蝶，你別和我裝，趕緊跟我出來！”

Thai

“ฉู่ยวิ่นเตี๋ย เธอไม่ต้องมาเสแสร้งกับฉัน รีบตามฉันออกมาเดี๋ยวนี้!”

Chinese

吳洛熙的語氣有些激動，班上的同學都看了過來，吳洛熙又放低了聲音。

Thai

น้ำเสียงของอู๋ลั่วซีดูมีอารมณ์อยู่บ้าง เพื่อนร่วมชั้นในห้องต่างพากันหันมามอง อู๋ลั่วซีจึงลดเสียงให้เบาลง

Chinese

“跟我出來一下，我有事找你。”

Thai

“ตามฉันออกมาหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

Chinese

“王星河同學，你能不能讓一下，我要和吳洛熙同學出去。”

Thai

“เพื่อนหวังซิงเหอ หลบให้หน่อยได้ไหม ฉันจะออกไปข้างนอกกับเพื่อนอู๋ลั่วซี”

Chinese

王星河趕緊站了起來，讓楚韻蝶出去。

Thai

หวังซิงเหอรีบลุกขึ้นยืน หลีกทางให้ฉู่ยวิ่นเตี๋ยเดินออกไป

Chinese

兩人來到了天台。

Thai

ทั้งสองคนมาถึงดาดฟ้า

Chinese

“說吧，你為什麼要轉到我們班？”

Thai

“พูดมาสิ ทำไมเธอถึงต้องย้ายมาห้องพวกเรา?”

Chinese

“因為好玩。”

Thai

“เพราะสนุกดีน่ะสิ”

Chinese

沒了其他人，楚韻蝶也不裝成乖乖女了，直接說道。

Thai

พอไม่มีคนอื่นแล้ว ฉู่ยวิ่นเตี๋ยก็ไม่แสร้งทำเป็นเด็กสาวเรียบร้อยอีกต่อไป พูดออกมาตรงๆ

Chinese

“好玩？哪裡好玩？楚韻蝶，你要是想來我們競賽班，故意來刺激我，那沒必要。”

Thai

“สนุกเหรอ? สนุกตรงไหน? ฉู่ยวิ่นเตี๋ย ถ้าเธอคิดจะมาห้องแข่งขันของพวกเรา เพื่อจงใจมายั่วประสาทฉันล่ะก็ มันไม่จำเป็นเลยสักนิด”

Chinese

“吳洛熙，你也太看得起你自己了，你的成績和我比起來，我有必要刺激你嗎？”

Thai

“อู๋ลั่วซี เธอก็มองตัวเองสูงเกินไปหน่อยแล้ว ผลการเรียนของเธอเทียบกับฉันแล้ว ฉันจำเป็นต้องมายั่วประสาทเธอด้วยเหรอ?”

Chinese

“是，你是比我學習好，從小到大你都比我學習好，但是學習又代表不了全部！”吳洛熙沖著楚韻蝶喊道。

Thai

“ใช่ เธอเรียนเก่งกว่าฉัน ตั้งแต่เด็กจนโตเธอเรียนเก่งกว่าฉันตลอด แต่ผลการเรียนมันไม่ได้เป็นตัวแทนของทุกอย่าง!” อู๋ลั่วซีตะโกนใส่ฉู่ยวิ่นเตี๋ย

Chinese

“吳洛熙，貌似我別的方面也都比你強吧，因為，我是你姐姐，不是嗎？”

Thai

“อู๋ลั่วซี ดูเหมือนว่าด้านอื่นๆ ฉันก็เหนือกว่าเธอเหมือนกันนะ เพราะว่า ฉันเป็นพี่สาวของเธอไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

“不是！你和你媽一樣，都是這樣的女人，虛偽！”

Thai

“ไม่ใช่! เธอกับแม่ของเธอก็เหมือนกัน เป็นผู้หญิงพรรค์นี้ เสแสร้ง!”

Chinese

“我可沒有哦，聽說你對王星河有點意思。”

Thai

“ฉันเปล่านี่นา ได้ยินว่าเธอมีใจให้หวังซิงเหออยู่นี่”

Chinese

“楚韻蝶，你到底想幹什麼！”

Thai

“ฉู่ยวิ่นเตี๋ย เธอคิดจะทำอะไรกันแน่!”

Chinese

“幹什麼？妹妹，姐姐要幹什麼你還不知道嗎？”

Thai

“ทำอะไรเหรอ? น้องสาว พี่สาวจะทำอะไรเธอยังไม่รู้อีกเหรอ?”

Chinese

“當年你媽把他搶走，現在你又要搶？你和你媽一樣，都是小偷！”吳洛熙流著淚，看著楚韻蝶說道。

Thai

“เมื่อก่อนแม่ของเธอแย่งเขาไป ตอนนี้เธอยังจะมาแย่งอีกเหรอ? เธอกับแม่ของเธอเหมือนกันไม่มีผิด เป็นพวกหัวขโมย!” อู๋ลั่วซีน้ำตาไหลพลางมองฉู่ยวิ่นเตี๋ยแล้วพูด

Chinese

“妹妹，你要知道，我比你大幾個月哦，分明是爸爸先和我媽在一起的，怎麼能有搶這一說？”

Thai

“น้องสาว เธอต้องรู้นะว่าฉันเกิดก่อนเธอตั้งหลายเดือน เห็นๆ กันอยู่ว่าพ่ออยู่กับแม่ของฉันก่อน จะเรียกว่าแย่งได้ยังไง?”

Chinese

“他不是我爸，我沒有爸爸，你給我滾！”

Thai

“เขาไม่ใช่พ่อฉัน ฉันไม่มีพ่อ เธอไสหัวไปให้พ้น!”

Chinese

“那妹妹，不要哭哦，我先走了。”楚韻蝶說完，轉身就走了。

Thai

“ถ้างั้นน้องสาว อย่าร้องไห้นะ ฉันไปก่อนล่ะ” ฉู่ยวิ่นเตี๋ยพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

Chinese

看到楚韻蝶回來，吳洛熙好一會都沒回來。

Thai

เมื่อเห็นฉู่ยวิ่นเตี๋ยเดินกลับมา แต่อู๋ลั่วซีกลับยังไม่กลับมาอยู่นาน

Chinese

“洛熙呢？”王星河好奇的問道。

Thai

“ลั่วซีล่ะ?” หวังซิงเหอถามด้วยความสงสัย

Chinese

“不知道，她和我說完事，我就先回來了，我也不知道她去哪了。”

Thai

“ไม่รู้สิ พอเธอคุยธุระกับฉันเสร็จ ฉันก็กลับมาก่อน ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปไหน”

Chinese

“她找你什麼事？”

Thai

“เธอมีธุระอะไรกับเธอ?”

Chinese

王星河總覺得今天吳洛熙的情緒有些不對。

Thai

หวังซิงเหอรู้สึกอยู่ตลอดว่าวันนี้อารมณ์ของอู๋ลั่วซีดูแปลกๆ ไป

Chinese

“沒什麼事，就是聊家常。”

Thai

“ไม่มีเรื่องอะไรหรอก แค่คุยเรื่องที่บ้านทั่วไปน่ะ”

Chinese

“聊家常？你們那麼熟嗎？”

Thai

“คุยเรื่องที่บ้านเหรอ? พวกเธอสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

Chinese

“當然了，我們從小就認識哦，非常的熟悉呢。”

Thai

“แน่นอนสิ พวกเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กแล้วนะ สนิทกันมากเลยล่ะ”

Chinese

王星河總覺得有些不對。

Thai

หวังซิงเหอยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

Chinese

“你們剛剛去哪談的？”

Thai

“เมื่อกี้พวกเธอไปคุยกันที่ไหน?”

Chinese

“天台呀，你要去找洛熙呀，不用吧。”楚韻蝶想要伸手去拉王星河。

Thai

“ดาดฟ้าไง นายจะไปตามหาลั่วซีเหรอ ไม่ต้องหรอกมั้ง” ฉู่ยวิ่นเตี๋ยคิดจะยื่นมือไปดึงหวังซิงเหอ

Chinese

“我去看一下吧，別出什麼事了。”王星河先一步站起來，直接出去了。

Thai

“ฉันไปดูหน่อยดีกว่า เผื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้น” หวังซิงเหอลุกขึ้นยืนก่อนก้าวหนึ่ง แล้วเดินออกไปทันที

Chinese

來到天台，王星河沒看到吳洛熙的身影。

Thai

เมื่อมาถึงดาดฟ้า หวังซิงเหอก็ไม่เห็นเงาร่างของอู๋ลั่วซี

Chinese

突然，王星河聽到了很小的啜泣聲。

Thai

ทันใดนั้น หวังซิงเหอก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ

Chinese

王星河試著向前幾步，果然，在牆角處，看到了吳洛熙。

Thai

หวังซิงเหอลองก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว และแล้วก็เห็นอู๋ลั่วซีอยู่ตรงมุมกำแพงจริงๆ

Chinese

“吳洛熙？你怎麼了？”王星河連忙走過去問道。

Thai

“อู๋ลั่วซี? เธอเป็นอะไรไป?” หวังซิงเหอรีบเดินเข้าไปถาม

Chinese

吳洛熙聽到熟悉的聲音喊她，抬頭一看，看到王星河，立馬把頭埋地低低的，擋住臉。

Thai

เมื่ออู๋ลั่วซีได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเรียกเธอ ก็เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นหวังซิงเหอ ก็รีบก้มหน้าลงต่ำทันทีเพื่อบังหน้าไว้

Chinese

“你怎麼了？楚韻蝶欺負你了？她不會打你了吧。”

Thai

“เธอเป็นอะไรไป? ฉู่ยวิ่นเตี๋ยรังแกเธอเหรอ? เธอคงไม่ได้ลงไม้ลงมือกับเธอนะ”

Chinese

吳洛熙搖了搖頭。

Thai

อู๋ลั่วซีส่ายหน้า

Chinese

“那你是怎麼了？”

Thai

“ถ้างั้นเธอเป็นอะไรล่ะ?”

Chinese

吳洛熙抽了抽鼻子。

Thai

อู๋ลั่วซีสูดจมูก

Chinese

“沒事，我們回班吧。”吳洛熙強擠一個笑容出來。

Thai

“ไม่มีอะไรหรอก พวกเรากลับห้องกันเถอะ” อู๋ลั่วซีฝืนยิ้มออกมา

Chinese

“你確定你沒事？要回班？”

Thai

“เธอแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร? จะกลับห้องเหรอ?”

Chinese

“要不你陪我在天台上站一會？”

Thai

“ไม่งั้นนายอยู่ยืนเป็นเพื่อนฉันบนดาดฟ้าสักแป๊บได้ไหม?”

Chinese

王星河答應了，兩人就站在天台上，吹著天台上的微風。

Thai

หวังซิงเหอตอบตกลง ทั้งสองคนจึงยืนอยู่บนดาดฟ้า รับสายลมแผ่วเบาที่พัดผ่านบนดาดฟ้า

Chinese

“我很開心，你在意我，來找我。”吳洛熙此時已經不哭了，但是紅紅的眼眶還是能看出來，剛哭過。

Thai

“ฉันดีใจมากนะที่นายใส่ใจฉันแล้วก็มาตามหาฉัน” ตอนนี้อู๋ลั่วซีไม่ได้ร้องไห้แล้ว แต่ขอบตาที่แดงก่ำยังคงดูออกว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

Chinese

“我只是看你那麼久不回來，以為你出事了，畢竟，楚韻蝶她是......”

Thai

“ฉันแค่เห็นเธอไม่กลับมาตั้งนาน เลยคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอ อีกอย่าง ฉู่ยวิ่นเตี๋ยเธอ…”

Chinese

“她是怎麼樣的？”

Thai

“เธอเป็นคนแบบไหนล่ะ?”

Chinese

“我不太能說。”

Thai

“ฉันไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่”

Chinese

“人前一套，背後一套是吧，表面乖乖女，實際上很叛逆。”

Thai

“ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างใช่ไหมล่ะ ภายนอกดูเป็นเด็กสาวเรียบร้อย แต่จริงๆ แล้วหัวขบถสุดๆ”

Chinese

王星河點了點頭。

Thai

หวังซิงเหอพยักหน้า

Chinese

“所以，你認為她打我了？”

Thai

“เพราะงั้น นายถึงคิดว่าเธอตีฉันเหรอ?”

Chinese

王星河又點了點頭。

Thai

หวังซิงเหอพยักหน้าอีกครั้ง

Chinese

“那你還說沒關心我？這不就是關心嗎？”

Thai

“แล้วนายยังจะบอกว่าไม่ได้เป็นห่วงฉันอีกเหรอ? นี่ไม่ใช่ความเป็นห่วงหรือไง?”

Chinese

“我只是把你當做好朋友。”

Thai

“ฉันแค่มองเธอเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง”

Chinese

“只能做朋友嗎？”吳洛熙下定決心，說了出來。

Thai

“เป็นได้แค่เพื่อนเหรอ?” อู๋ลั่วซีตัดสินใจพูดออกมา

Chinese

“洛熙，我們只能是朋友，我有女朋友了，我們感情很好。”

Thai

“ลั่วซี พวกเราเป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้น ฉันมีแฟนแล้ว และพวกเราก็รักกันดีมาก”

Chinese

任王星河再直男，相處那麼久了，他也能感覺出來一點東西了。

Thai

ต่อให้หวังซิงเหอจะเป็นพวกทื่อมะลื่อแค่ไหน เมื่ออยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ เขาก็พอจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้บ้างแล้ว

Chinese

“你都沒見過你女朋友，網戀，萬一對面是個三十歲摳腳大叔呢？”

Thai

“นายไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้าแฟนตัวเองด้วยซ้ำ รักออนไลน์น่ะ ถ้าเกิดอีกฝ่ายเป็นตาลุงอายุสามสิบชอบเกาเท้าขึ้นมาจะทำยังไง?”

Chinese

“我相信她，而且你覺得會嗎？”

Thai

“ฉันเชื่อใจเธอ อีกอย่างเธอคิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นเหรอ?”