จุดเริ่มต้นใหม่ของชีวิต

Chinese

“沒有啊，星河，我也是剛剛才到。”

Thai

“เปล่าจ้ะ ซิงเหอ แม่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

Chinese

“這些飯都有些涼了。”

Thai

“กับข้าวพวกนี้เย็นหมดแล้วนะครับ”

Chinese

“啊！兒子，不好意思啊，怎麼涼了，那我們出去吃吧，這些就不吃了。”李蓮的臉上寫滿了愧疚，心想自己怎麼那麼粗心，帶個飯菜這件事都做不好。

Thai

“อ๊ะ! ลูกจ๋า ขอโทษนะลูก ทำไมถึงเย็นได้ล่ะเนี่ย งั้นพวกเราออกไปกินข้างนอกกันเถอะ พวกนี้ไม่ต้องกินแล้ว” ใบหน้าของหลี่เหลียนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ในใจคิดว่าทำไมตัวเองถึงได้สะเพร่าขนาดนี้ แค่เรื่องเอาข้าวมาส่งยังทำได้ไม่ดีเลย

Chinese

“媽，其實我早就醒了，你可以直接進來的。”

Thai

“แม่ครับ จริงๆ ผมตื่นตั้งนานแล้ว แม่เดินเข้ามาได้เลยนะครับ”

Chinese

“都是媽不對，我帶你在路上吃點吧，現在還來得及。”

Thai

“แม่ผิดเองจ้ะ เดี๋ยวแม่พาลูกไปหาอะไรกินระหว่างทางนะ ตอนนี้ยังทันอยู่”

Chinese

“這些不就可以了嗎？不用去外面吃。”

Thai

“กินพวกนี้ก็ได้นี่ครับ ไม่ต้องออกไปกินข้างนอกหรอก”

Chinese

“可是這些都冷了。”

Thai

“แต่มันเย็นหมดแล้วนะลูก”

Chinese

“冷了也可以吃啊，冷了吃的會更快，這些都很好吃啊。”

Thai

“เย็นแล้วก็กินได้ครับ เย็นๆ แบบนี้ยิ่งกินได้เร็วขึ้นด้วย กับข้าวพวกนี้อร่อยมากเลยนะครับ”

Chinese

王星河說著便開始大快朵頤地吃了起來。

Thai

หวังซิงเหอพูดพลางเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย

Chinese

李蓮看著王星河吃的那麼快，也只能作罷。

Thai

เมื่อหลี่เหลียนเห็นหวังซิงเหอกินอย่างรวดเร็วเช่นนั้น ก็จำต้องปล่อยเลยตามเลย

Chinese

王星河吃完后，剛準備出門，就聽到了敲門聲。

Thai

หลังจากหวังซิงเหอกินเสร็จ พอเตรียมจะออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

Chinese

“星河，該走啦！”

Thai

“ซิงเหอ ได้เวลาไปแล้ว!”

Chinese

“來了！”

Thai

“มาแล้ว!”

Chinese

王星河打開門，看到了榮旭已經站在了門口，穿著一身紅色的衣服。

Thai

หวังซิงเหอเปิดประตูออกไป ก็เห็นหรงซวี่ยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว โดยสวมเสื้อผ้าสีแดงทั้งชุด

Chinese

“我去，你這是？”

Thai

“เฮ้ย นายแต่งตัวอะไรของนายเนี่ย?”

Chinese

“星河，你這就不懂了吧，我這是鴻運當頭，保證我蒙的全對，考的全會！”

Thai

“ซิงเหอ นายไม่รู้อะไรซะแล้ว นี่เขาเรียกว่าโชคดีสีแดงนำโชค รับรองว่าข้อที่เดาก็ถูกหมด ข้อที่สอบก็ทำได้หมด!”

Chinese

而榮旭的母親也穿了一件旗袍。

Thai

ส่วนแม่ของหรงซวี่ก็สวมชุดกี่เพ้าตัวหนึ่งเช่นกัน

Chinese

“李總，早啊！”

Thai

“ท่านประธานหลี่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ!”

Chinese

“郭總你這是穿了一件旗袍啊。”

Thai

“ท่านประธานกัว คุณใส่ชุดกี่เพ้ามาด้วยหรือคะนี่”

Chinese

“對啊，寓意著旗開得勝。”

Thai

“ใช่ค่ะ มีความหมายมงคลว่าจะคว้าชัยชนะตั้งแต่เริ่มต้นน่ะค่ะ”

Chinese

“星河，你說我要不要也去換一身旗袍，我真是什麼都不知道。”

Thai

“ซิงเหอ ลูกว่าแม่ควรไปเปลี่ยนเป็นชุดกี่เพ้าบ้างไหม แม่ไม่รู้อะไรพวกนี้เลยจริงๆ”

Chinese

看著榮旭的母親做了那麼多，李蓮越發的慚愧了。

Thai

เมื่อเห็นว่าแม่ของหรงซวี่เตรียมตัวมามากมายขนาดนี้ หลี่เหลียนก็ยิ่งรู้สึกละอายใจมากขึ้น

Chinese

“走了，李阿姨，我們要去考試啦！”榮旭喊著。

Thai

“ไปกันเถอะครับ คุณน้าหลี่ พวกเราต้องไปสอบแล้ว!” หรงซวี่ร้องบอก

Chinese

“來了！”李蓮連忙跟上了。

Thai

“มาแล้วจ้ะ!” หลี่เหลียนรีบตามไปทันที

Chinese

酒店離考試的學校只有三百米，所以幾人走路就行了。

Thai

โรงแรมอยู่ห่างจากโรงเรียนที่ใช้เป็นสนามสอบเพียงสามร้อยเมตร ทั้งหมดจึงเดินไปก็พอ

Chinese

酒店外面的那條大路上，已經開始堵車了。

Thai

บนถนนสายหลักนอกโรงแรม การจราจรเริ่มติดขัดแล้ว

Chinese

“好多人啊！星河，激不激動？”

Thai

“คนเยอะชะมัด! ซิงเหอ ตื่นเต้นไหม?”

Chinese

王星河點了點頭，“有點。”

Thai

หวังซิงเหอพยักหน้า “นิดหน่อย”

Chinese

“我去，我沒聽錯吧，星河，你竟然緊張了！”榮旭誇張的喊道。

Thai

“เฮ้ย ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ซิงเหอ นายถึงกับตื่นเต้นเนี่ยนะ!” หรงซวี่ร้องตะโกนอย่างเกินจริง

Chinese

“不，我是有點激動，畢竟，這可是高考，但是，緊張不至於。”

Thai

“เปล่า ฉันแค่รู้สึกตื่นเต้นเฉยๆ ยังไงนี่ก็เป็นการสอบเกาเข่า แต่ถึงขั้นประหม่าคงไม่ขนาดนั้น”

Chinese

“你這小子，你就不能和星河學學，穩重一點，都18歲的人了，還這樣。”郭美娟說道。

Thai

“เจ้าเด็กคนนี้ แกหัดเรียนรู้จากซิงเหอบ้างไม่ได้หรือไง สุขุมหน่อยสิ อายุสิบแปดแล้วยังเป็นแบบนี้อีก” กัวเหม่ยเจวียนกล่าว

Chinese

“哎呀，媽，那我和星河性格不一樣啦。”

Thai

“โธ่ แม่ครับ นิสัยผมกับซิงเหอไม่เหมือนกันนี่นา”

Chinese

“你這小子，我說什麼你都反駁。”

Thai

“เจ้าเด็กคนนี้ ฉันพูดอะไรแกก็เถียงตลอด”

Chinese

“嘿嘿。”

Thai

“แหะๆ”

Chinese

等到了校門口大概一百米的距離，就能看到很多志願者，在校門口發免費的礦泉水，學校附近的工地也都停工了，計程車都是免費的，還有交警為你保駕護航。

Thai

เมื่อไปถึงระยะห่างจากประตูโรงเรียนประมาณหนึ่งร้อยเมตร ก็มองเห็นอาสาสมัครจำนวนมากกำลังแจกน้ำแร่ฟรีที่หน้าประตูโรงเรียน สถานที่ก่อสร้างใกล้โรงเรียนต่างก็หยุดงานกันหมด แท็กซี่ก็ให้บริการฟรี ทั้งยังมีตำรวจจราจรคอยคุ้มกันและอำนวยความสะดวกให้อีกด้วย

Chinese

只要你參加了這場人生的盛會，你就能感受到全世界都在為你的前途而讓路，所有人都在為你的未來而努力。

Thai

ขอเพียงได้เข้าร่วมงานครั้งสำคัญในชีวิตครั้งนี้ ก็จะสัมผัสได้ว่าโลกทั้งใบกำลังหลีกทางให้กับอนาคต และทุกคนต่างกำลังทุ่มเทเพื่ออนาคตข้างหน้า

Chinese

榮旭不停地好奇著看著四周。

Thai

หรงซวี่มองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่หยุด

Chinese

“星河，加油，我在外面等著你。”李蓮說道。

Thai

“ซิงเหอ สู้ๆ นะลูก แม่จะรออยู่ข้างนอก” หลี่เหลียนกล่าว

Chinese

“好，媽，那我進去了。”

Thai

“ครับแม่ งั้นผมเข้าไปแล้วนะครับ”

Chinese

“行，去吧。”

Thai

“จ้ะ ไปเถอะลูก”

Chinese

榮旭也和郭美娟告了別後，進了學校。

Thai

หรงซวี่เองก็บอกลากัวเหม่ยเจวียนแล้วเดินเข้าโรงเรียนไปเช่นกัน

Chinese

“唉，真是一眨眼就長大了。”郭美娟看著榮旭的背影，感慨了一聲。

Thai

“เฮ้อ พริบตาเดียวก็โตขนาดนี้แล้ว” กัวเหม่ยเจวียนมองแผ่นหลังของหรงซวี่พลางทอดถอนใจ

Chinese

“是啊，你要走嗎？郭總。”

Thai

“นั่นสิคะ คุณจะกลับเลยไหมคะ ท่านประธานกัว”

Chinese

“要不一起等？”

Thai

“รอด้วยกันไหมล่ะคะ”

Chinese

“可以啊。”

Thai

“ได้สิคะ”

Chinese

“我知道附近有一家喝茶的地方，咱們去喝茶？反正現在還早。”

Thai

“ฉันรู้ว่าแถวนี้มีร้านน้ำชาอยู่ร้านหนึ่ง พวกเราไปดื่มชากันไหมคะ ยังไงตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่”

Chinese

“行，走吧。”

Thai

“ได้ค่ะ ไปกันเถอะ”

Chinese

高考兩天的時間一晃而過，當最後一門英語考試的收卷聲響起，意味著這一屆的高考結束了，這一屆所有的高考生開始步入一個嶄新的階段。

Thai

สองวันของการสอบเกาเข่าผ่านไปในพริบตา เมื่อเสียงเก็บกระดาษคำตอบของวิชาภาษาอังกฤษซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายดังขึ้น นั่นหมายความว่าการสอบเกาเข่ารุ่นนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ผู้เข้าสอบเกาเข่ารุ่นนี้ทุกคนต่างเริ่มก้าวเข้าสู่ช่วงชีวิตบทใหม่อันสดใส

Chinese

“蕪湖！我自由了！我自由了！”榮旭大叫著從學校裡面沖了出去。

Thai

“วู้ฮู! ฉันเป็นอิสระแล้ว! ฉันเป็นอิสระแล้ว!” หรงซวี่ตะโกนลั่นพลางวิ่งพรวดพราดออกมาจากในโรงเรียน

Chinese

而李蓮手中也拿著一束花，等著王星河，在李蓮旁邊，站著兩個高挑的美女。

Thai

ทางด้านหลี่เหลียนก็ถือช่อดอกไม้ช่อหนึ่งพลางยืนรอหวังซิงเหออยู่ และข้างกายของหลี่เหลียนก็มีสาวสวยร่างสูงโปร่งสองคนยืนอยู่ด้วย

Chinese

一個是蘇慕傾，還有一個，正是王星河的二姐，蘇芷蘭。

Thai

คนหนึ่งคือซูมู่ชิง ส่วนอีกคนก็คือพี่สาวคนรองของหวังซิงเหอ ซูจื่อหลาน

Chinese

蘇芷蘭戴著一個金絲眼鏡，白嫩的肌膚，精緻的五官，長發隨意的束在背後，站在那裡和蘇慕傾的風格雖有所不同，但無一例外，全都是美女。

Thai

ซูจื่อหลานสวมแว่นตากรอบทอง ผิวพรรณขาวเนียน เครื่องหน้าประณีตงดงาม ผมยาวรวบไว้ด้านหลังอย่างสบายๆ ยืนอยู่ตรงนั้น แม้จะมีสไตล์ที่แตกต่างจากซูมู่ชิง แต่ล้วนเป็นหญิงงามอย่างไม่มีข้อยกเว้นทั้งคู่

Chinese

無論是家長還是學生，都注意到了她們三人。

Thai

ไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครองหรือนักเรียน ต่างก็สังเกตเห็นพวกเธอทั้งสามคน

Chinese

本來就很擁擠的考場外，三人卻沒人敢靠近，原因無他，三人站在這裡無論是美貌還是氣場都太強大了。

Thai

ภายนอกสนามสอบที่เดิมทีก็แออัดอยู่แล้ว กลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้พวกเธอทั้งสามคนเลย ด้วยเหตุผลง่ายๆ เพียงเพราะพวกเธอทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจะความงดงามหรือออร่าต่างก็ทรงพลังเกินไป

Chinese

終於，李蓮看到了王星河出來了。

Thai

ในที่สุด หลี่เหลียนก็เห็นหวังซิงเหอเดินออกมา

Chinese

而王星河也一眼看到了李蓮，當然，還有旁邊的蘇芷蘭。

Thai

ส่วนหวังซิงเหอก็มองเห็นหลี่เหลียนได้ในทันที และแน่นอนว่ารวมถึงซูจื่อหลานที่อยู่ด้านข้างด้วย

Chinese

“星河，在這裡，恭喜你，完成了人生中一個重要的階段！”李蓮說著把鮮花遞給了王星河。

Thai

“ซิงเหอ ทางนี้จ้ะ ยินดีด้วยนะลูก ลูกผ่านช่วงเวลาสำคัญช่วงหนึ่งของชีวิตมาได้แล้ว!” หลี่เหลียนกล่าวพลางยื่นช่อดอกไม้สดให้หวังซิงเหอ

Chinese

“謝謝，媽。”

Thai

“ขอบคุณครับแม่”

Chinese

“星河，恭喜你，今天晚上你想吃什麼，我帶你去吃。”蘇慕傾問道。

Thai

“ซิงเหอ ยินดีด้วยนะ เย็นนี้เธออยากกินอะไร เดี๋ยวพี่พาไปกิน” ซูมู่ชิงเอ่ยถาม

Chinese

“大姐，我不挑食的。”

Thai

“พี่ใหญ่ ผมกินอะไรก็ได้ครับ”

Chinese

“還有我，星河，你應該能猜出我是誰吧。”蘇芷蘭推了推金絲眼鏡問道。

Thai

“ยังมีพี่อีกคนนะ ซิงเหอ เธอคงเดาได้ใช่ไหมว่าพี่เป็นใคร” ซูจื่อหลานขยับแว่นตากรอบทองพลางเอ่ยถาม

Chinese

“是二姐吧。”

Thai

“พี่รองใช่ไหมครับ”

Chinese

“聰明，考得怎麼樣？”

Thai

“ฉลาดมาก สอบเป็นยังไงบ้าง”

Chinese

“還行，二姐。”

Thai

“ก็พอได้ครับพี่รอง”

Chinese

“行，讓你大姐請我們吃飯，我就是個賺死工資的，你大姐可是大富婆，我們好好宰一頓。”

Thai

“ดี งั้นให้พี่ใหญ่ของเธอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกเรา พี่ก็แค่คนกินเงินเดือนประจำ แต่พี่ใหญ่ของเธอน่ะเป็นเศรษฐีนีตัวจริง พวกเราต้องขูดรีดสักมื้อใหญ่แล้ว”

Chinese

“李阿姨，您看您想吃什麼，我們一起去吧。”

Thai

“คุณน้าหลี่คะ คุณน้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ พวกเราไปด้วยกันเถอะค่ะ”

Chinese

“把你爸也喊上，咱們幾個一起去吃，你來安排。”

Thai

“ชวนพ่อของพวกเธอมาด้วยสิจ้ะ พวกเราไปกินด้วยกันหมดนี่แหละ ให้หนูเป็นคนจัดการนะ”

Chinese

“好的，李阿姨。”

Thai

“ได้ค่ะ คุณน้าหลี่”

Chinese

“走，星河，跟二姐說說，這次考試有沒有遇到什麼有意思的題。”

Thai

“ไปเถอะ ซิงเหอ เล่าให้พี่รองฟังหน่อยสิว่า ข้อสอบรอบนี้มีข้อไหนน่าสนใจบ้างไหม”

Chinese

“芷蘭，星河剛考完，就不要討論學習了，該放鬆一下了。”

Thai

“จื่อหลาน ซิงเหอเพิ่งสอบเสร็จ อย่าเพิ่งคุยเรื่องเรียนเลย ให้เขาได้ผ่อนคลายบ้างเถอะ”

Chinese

“那好吧，那星河，咱們改天再聊。”

Thai

“ก็ได้ งั้นซิงเหอ พวกเราค่อยคุยกันวันหลังนะ”

Chinese

“嗯嗯，好的，二姐。”

Thai

“ครับ ได้ครับพี่รอง”

Chinese

而此時，王星河也拿到了他的手機。

Thai

และในตอนนั้นเอง หวังซิงเหอก็ได้รับโทรศัพท์มือถือของเขากลับคืนมา

Chinese

因為考試，手機給了李蓮保管。

Thai

เพราะต้องสอบ เขาจึงฝากโทรศัพท์ไว้ให้หลี่เหลียนเป็นคนเก็บ

Chinese

“寶寶”

Thai

“ที่รัก”

Chinese

“寶寶”

Thai

“ที่รัก”

Chinese

“寶寶”

Thai

“ที่รัก”

Chinese

......

Thai

…

Chinese

“我剛拿到手機，夢夢。”

Thai

“ฉันเพิ่งได้โทรศัพท์น่ะ เมิ่งเมิ่ง”

Chinese

“哼！寶寶，你出來的太慢啦！你看我發給你了多少消息！”

Thai

“ฮึ! ที่รัก เธอออกมาช้าเกินไปแล้วนะ! ดูสิว่าฉันส่งข้อความหาเธอไปตั้งเท่าไหร่แล้ว!”

Chinese

“夢夢，今天我二姐也來了，所以就耽誤了一點時間，剛剛在說話。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง วันนี้พี่รองของฉันก็มาด้วย ก็เลยเสียเวลาไปนิดหน่อย เมื่อกี้กำลังคุยกันอยู่น่ะ”

Chinese

“那好吧，看在我今天開心的份上，我就原諒你啦！”

Thai

“งั้นก็ได้ เห็นแก่ที่วันนี้ฉันอารมณ์ดี ฉันจะยกโทษให้เธอก็แล้วกัน!”

Chinese

“寶寶，你看，好看嗎？”柳清夢拍了一張照片過來。

Thai

“ที่รัก เธอดูสิ สวยไหม” หลิวชิงเมิ่งถ่ายรูปส่งมาให้

Chinese

這是一束花，而不知道是不是柳清夢故意為之，把自己的手也拍了進去。

Thai

มันคือภาพช่อดอกไม้ช่อหนึ่ง และไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลิวชิงเมิ่งตั้งใจหรือไม่ ถึงได้ถ่ายติดมือของตัวเองเข้ามาด้วย

Chinese

“好看，是誰送給你的？”

Thai

“สวย ใครให้เธอมาเหรอ”

Chinese

“是一個特別帥的男生（壞笑）。”

Thai

“ผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อมากๆ น่ะสิ (ยิ้มเจ้าเล่ห์)”

Chinese

“是夢夢你媽媽給你買的吧。”

Thai

“แม่ของเมิ่งเมิ่งซื้อให้เธอล่ะสิ”

Chinese

“錯！不對哦！寶寶。”

Thai

“ผิดจ้า! ไม่ใช่หรอกนะ ที่รัก”

Chinese

“那是誰？不會真是男生吧。”

Thai

“แล้วเป็นใครกัน คงไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ หรอกนะ”

Chinese

“嘿嘿，是我妹妹啦，我妹妹前天從米國回來啦！開學要上高中了，所以要回來上啦！今天妹妹來接我，還送了花！”

Thai

“ฮิๆ น้องสาวฉันเอง น้องสาวฉันเพิ่งกลับมาจากอเมริกาเมื่อวานซืนนี้เอง! พอเปิดเทอมก็จะต้องเข้าเรียนม.ปลายแล้ว ก็เลยต้องกลับมาเรียนที่นี่! วันนี้น้องสาวมารับฉัน แถมยังให้ดอกไม้ด้วย!”

Chinese

“你妹妹？夢夢，你還有個妹妹啊。”

Thai

“น้องสาวเธอเหรอ เมิ่งเมิ่ง เธอยังมีน้องสาวอีกคนด้วยเหรอ”

Chinese

“當然啦，是不是沒聽我提到過，不好意思啊，寶寶，一直沒找到機會給你說。”

Thai

“แน่สิ ไม่เคยได้ยินฉันพูดถึงใช่ไหมล่ะ ขอโทษทีนะ ที่รัก ยังไม่สบโอกาสได้เล่าให้ฟังเลย”

Chinese

“沒事啊，夢夢，你看，我也有束花。”

Thai

“ไม่เป็นไรหรอก เมิ่งเมิ่ง เธอดูสิ ฉันก็มีช่อดอกไม้เหมือนกัน”