กลายเป็นครู เข้าใจครู

Chinese

臉上露出委屈的表情，但還是把嘴裡的棒棒糖給拿掉了。

Thai

สีหน้าของเธอฉายแววน้อยใจ แต่ก็ยอมคายอมยิ้มออกจากปากอยู่ดี

Chinese

“我現在是你的老師，我在和你說話，你弔兒郎當的樣子，坐好！”

Thai

“ตอนนี้ฉันเป็นครูของเธอนะ ฉันกำลังพูดกับเธออยู่ ทำท่าทางกะล่อนลอยชายแบบนี้ได้ยังไง นั่งให้เรียบร้อย!”

Chinese

看到王星河嚴肅，柳清歡也是知道怕了。

Thai

เมื่อเห็นหวังซิงเหอจริงจังขึ้นมา หลิวชิงฮวนก็เริ่มรู้จักเกรงกลัวขึ้นมาบ้าง

Chinese

還是乖乖的坐好。

Thai

ยอมนั่งตัวตรงอย่างว่าง่ายแต่โดยดี

Chinese

“現在，我問你，你回答，可以嗎？”

Thai

“คราวนี้ฉันถาม แล้วเธอตอบ โอเคไหม?”

Chinese

“知道了，星河哥哥，你問吧。”

Thai

“เข้าใจแล้ว พี่ซิงเหอ พี่ถามมาได้เลย”

Chinese

“你這個卷子是認真做的？”

Thai

“ข้อสอบชุดนี้เธอตั้งใจทำจริงๆ เหรอ?”

Chinese

“對啊，很認真啊，但是為什麼考了52分我也不知道。”

Thai

“ใช่สิ ตั้งใจทำมากเลยนะ แต่ทำไมถึงได้แค่ 52 คะแนนฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

Chinese

“國外就是這樣子講話的啊，沒問題啊。”

Thai

“เมืองนอกเขาก็พูดกันแบบนี้นี่นา ไม่มีปัญหาอะไรสักหน่อย”

Chinese

王星河很想說，我哪知道你為什麼只考了五十二分。

Thai

หวังซิงเหออยากจะพูดใจจะขาดว่า แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมเธอถึงสอบได้แค่ห้าสิบสองคะแนน

Chinese

“那你過來，接下來我給你講，你聽著。”

Thai

“งั้นเธอขยับมานี่ ต่อไปนี้ฉันจะอธิบายให้ฟัง ฟังให้ดีๆ ล่ะ”

Chinese

緊接著，兩人就湊在一起，王星河就把這張卷子給她講了一遍。

Thai

จากนั้น ทั้งสองคนก็ขยับเข้ามาใกล้กัน หวังซิงเหอเริ่มอธิบายข้อสอบชุดนั้นให้เธอฟังตั้งแต่ต้นจนจบหนึ่งรอบ

Chinese

聽得柳清歡是一頭霧水，不理解為什麼做題思路是這樣的。

Thai

หลิวชิงฮวนฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมวิธีคิดในการทำข้อสอบถึงเป็นแบบนี้

Chinese

“可能你的思維是比較歐美化的，但是你既然回到了華夏，那你就適應中式英語可以嗎？”

Thai

“ความคิดของเธออาจจะค่อนไปทางตะวันตก แต่ในเมื่อเธอกลับมาที่หัวเซี่ยแล้ว เธอก็ช่วยปรับตัวให้เข้ากับภาษาอังกฤษแบบจีนหน่อยได้ไหม?”

Chinese

“那好吧。”

Thai

“ก็ได้”

Chinese

緊接著，王星河把柳清歡其他幾科也 測試了一遍，得出來了一個結論，考三百多分很有可能就已經是超常發揮了。

Thai

จากนั้น หวังซิงเหอก็ทดสอบวิชาอื่นๆ ของหลิวชิงฮวนดูอีกรอบ จนได้ข้อสรุปออกมาว่า การที่เธอสอบได้สามร้อยกว่าคะแนนนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นการทำคะแนนได้เกินความสามารถจริงไปแล้ว

Chinese

“星河哥哥，我是不是沒救了？”看到王星河痛苦的捂著頭，柳清歡也是小心翼翼的問道。

Thai

“พี่ซิงเหอ ฉันหมดทางเยียวยาแล้วใช่ไหม?” เมื่อเห็นหวังซิงเหอกุมขมับด้วยความปวดหัว หลิวชิงฮวนจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

Chinese

王星河內心：不生氣，不生氣，你現在是一個家庭老師，你要淡定，沒有笨的孩子對嗎？你一定可以的！

Thai

หวังซิงเหอคิดในใจ ไม่โกรธ ไม่โกรธ ตอนนี้เราเป็นครูสอนพิเศษ ต้องใจเย็นๆ ไม่มีเด็กคนไหนโง่หรอกใช่ไหม? นายต้องทำได้แน่!

Chinese

“有救，有救，只要你肯學，肯定有救的。”王星河勉強擠出來了一絲笑容說道。

Thai

“ยังมีทางช่วย ยังมีทางช่วย ขอแค่เธอตั้งใจเรียน ยังไงก็ช่วยได้แน่นอน” หวังซิงเหอฝืนยิ้มออกมาบางๆ พลางพูด

Chinese

“我就知道！星河哥哥，我那麼厲害，肯定可以學好的！”柳清歡聽到王星河的話后直接跳了起來。

Thai

“ฉันว่าแล้วเชียว! พี่ซิงเหอ ฉันเก่งขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเรียนได้ดีแน่นอน!” หลิวชิงฮวนกระโดดตัวลอยทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของหวังซิงเหอ

Chinese

“姐，你醒了啊！星河哥哥說我還有救欸，我能學好，我能考上京都大學！”

Thai

“พี่ ตื่นแล้วเหรอ! พี่ซิงเหอบอกว่าฉันยังมีทางช่วยด้วยล่ะ ฉันเรียนได้ดีแน่ ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงตูได้แน่!”

Chinese

“你不好好學習你能考上家裡蹲大學。”

Thai

“ถ้าเธอไม่ตั้งใจเรียน สิ่งที่เธอจะสอบติดก็คือมหาวิทยาลัยเจียหลี่ตุนนั่นแหละ”

Chinese

“家裡蹲大學是什麼大學？姐，這大學是國外的嗎？”

Thai

“มหาวิทยาลัยเจียหลี่ตุนคือมหาวิทยาลัยอะไรน่ะพี่? พี่ มหาวิทยาลัยนี้อยู่ต่างประเทศเหรอ?”

Chinese

“你仔細讀一下，家，里，蹲，不是什麼外國大學。”

Thai

“เธอลองอ่านดูดีๆ สิ ‘เจีย-หลี่-ตุน’ แปลว่านอนกบดานอยู่บ้าน ไม่ใช่มหาวิทยาลัยต่างประเทศอะไรสักหน่อย”

Chinese

“姐！我怎麼可能上家裡蹲大學的！”

Thai

“พี่! ฉันจะไปเข้ามหาวิทยาลัยเจียหลี่ตุนได้ยังไงกัน!”

Chinese

“她怎麼樣？看你們剛剛在做卷子？”

Thai

“ยัยนี่เป็นยังไงบ้าง เห็นเมื่อกี้พวกนายกำลังทำข้อสอบกันอยู่?”

Chinese

“還行吧。”

Thai

“ก็พอได้อยู่ครับ”

Chinese

柳清夢走過去，拿起剛剛做的卷子，看到密密麻麻全是修改的答案。

Thai

หลิวชิงเมิ่งเดินเข้าไป หยิบข้อสอบที่เพิ่งทำเสร็จขึ้นมาดู แล้วก็เห็นรอยแก้คำตอบเบียดเสียดเต็มไปหมด

Chinese

忍不住皺起了秀眉。

Thai

อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเรียวงาม

Chinese

“柳清歡，這是初中的題，你都不會？”

Thai

“หลิวชิงฮวน นี่มันโจทย์ระดับม.ต้นนะ เธอยังทำไม่ได้อีกเหรอ?”

Chinese

“嘿嘿，姐，那不是我也沒學過嘛。”

Thai

“แหะๆ พี่ ก็ฉันไม่เคยเรียนมาก่อนนี่นา”

Chinese

“柳小姐，清歡她挺厲害的，一下午就學會了很多東西。”

Thai

“คุณหลิวครับ ชิงฮวนเธอเก่งมากเลยนะ ตลอดช่วงบ่ายนี้เธอเรียนรู้ไปได้ตั้งหลายอย่าง”

Chinese

柳清夢點了點頭，隨後說道：“清歡她比較調皮，犯錯了隨便懲罰她。”

Thai

หลิวชิงเมิ่งพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ชิงฮวนค่อนข้างซน ถ้าเธอทำผิด นายลงโทษเธอได้ตามสบายเลยนะ”

Chinese

“好的，我知道了。”

Thai

“ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว”

Chinese

“那你們繼續吧，我先出去了。”

Thai

“งั้นพวกเธอเรียนกันต่อเถอะ ฉันออกไปก่อนล่ะ”

Chinese

柳清夢揉了揉額頭，隨後走了出去。

Thai

หลิวชิงเมิ่งนวดหน้าผากเบาๆ แล้วเดินออกไป

Chinese

睡了一覺還是感覺有些頭疼，沒有緩過來。

Thai

หลับไปตื่นหนึ่งแล้วก็ยังรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง ยังไม่หายดีเท่าไร

Chinese

又過了一會，柳清夢又回來了，手裡拿了一盤水果。

Thai

ผ่านไปอีกสักพัก หลิวชิงเมิ่งก็กลับเข้ามาอีกครั้ง ในมือถือจานผลไม้มาด้วย

Chinese

“保姆買的水果，我看挺好的，就讓她們洗了一點，休息一下吧。”

Thai

“แม่บ้านซื้อผลไม้มา ฉันเห็นว่าดูดีเลยให้พวกเธอล้างมาให้นิดหน่อย พักกันสักหน่อยเถอะ”

Chinese

“好的，姐，我早就想休息了！”

Thai

“ดีเลยพี่ ฉันอยากพักตั้งนานแล้ว!”

Chinese

柳清歡丟下手中的筆，站了起來，拿了一塊蘋果開始吃起來。

Thai

หลิวชิงฮวนทิ้งปากกาในมือ ลุกขึ้นยืนแล้วหยิบแอปเปิลขึ้นมากินชิ้นหนึ่ง

Chinese

“你也來吃點吧，忙了一下午了。”

Thai

“นายก็มากินหน่อยสิ ยุ่งมาทั้งบ่ายแล้ว”

Chinese

“謝謝。”

Thai

“ขอบคุณครับ”

Chinese

王星河站起來也來到了旁邊的小茶几旁。

Thai

หวังซิงเหอลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะน้ำชาตัวเล็กด้านข้างเช่นกัน

Chinese

“姐，你今天中午怎麼喝醉了？酒量也太差了吧，要不是星河哥......”柳清歡突然停住了。

Thai

“พี่ วันนี้ตอนเที่ยงพี่เมาได้ยังไงเนี่ย? คออ่อนเกินไปแล้วนะ ถ้าไม่ได้พี่ซิงเหอ…” หลิวชิงฮวนชะงักไปกะทันหัน

Chinese

“要不是他怎麼了？”

Thai

“ถ้าไม่ได้เขาแล้วทำไม?”

Chinese

柳清夢連忙看向王星河。

Thai

หลิวชิงเมิ่งรีบหันไปมองหวังซิงเหอทันที

Chinese

“沒什麼。”王星河連忙擺了擺手。

Thai

“ไม่มีอะไรครับ” หวังซิงเหอรีบโบกมือปฏิเสธ

Chinese

“對對，姐，沒什麼，我剛剛嘴瓢了。”

Thai

“ใช่ๆ พี่ ไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้ฉันแค่ปากพล่อยไปเอง”

Chinese

“你們肯定有事瞞著我，快說。”

Thai

“พวกเธอต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ๆ รีบบอกมาเลยนะ”

Chinese

“沒有，姐，我親愛的姐姐，沒事啦。”

Thai

“ไม่มี พี่สาวที่แสนดีของฉัน ไม่มีอะไรจริงๆ”

Chinese

越這樣柳清夢就越覺得有問題。

Thai

ยิ่งเป็นแบบนี้ หลิวชิงเมิ่งก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเรื่องผิดปกติ

Chinese

只好作罷，等會回去的時候問一下自己的寶寶嘍。

Thai

ได้แต่ยอมล้มเลิกไปก่อน เดี๋ยวตอนขากลับค่อยถามที่รักของตัวเองเอาก็แล้วกัน

Chinese

王星河在柳家吃了個晚飯，就要回學校了。

Thai

หวังซิงเหอกินมื้อเย็นที่บ้านตระกูลหลิวเสร็จ ก็เตรียมตัวจะกลับมหาวิทยาลัย

Chinese

“姐，你今天也要回學校嗎？明天再回去唄。”

Thai

“พี่ วันนี้พี่ก็จะกลับมหา’ลัยด้วยเหรอ? พรุ่งนี้ค่อยกลับสิ”

Chinese

“不了，你詩詩姐一個人在一個屋裡害怕。”

Thai

“ไม่ล่ะ พี่ซือซือของเธออยู่ห้องคนเดียวแล้วกลัวน่ะ”

Chinese

“那好吧，那你和星河哥哥一起回去嗎？”

Thai

“งั้นก็ได้ แล้วพี่จะกลับไปพร้อมกับพี่ซิงเหอเลยไหม?”

Chinese

“對啊？怎麼了？剛好順路送他。”

Thai

“ใช่สิ ทำไมเหรอ? พอดีเป็นทางผ่านเลยแวะไปส่งเขาด้วย”

Chinese

“姐，你跟我過來。”

Thai

“พี่ ตามฉันมานี่หน่อย”

Chinese

“幹什麼？”

Thai

“มีอะไรเหรอ?”

Chinese

柳清歡拉著柳清夢來到一旁，小聲說道：“姐，你看現在還早著呢，才七點多，你們就要回家了啊。”

Thai

หลิวชิงฮวนดึงหลิวชิงเมิ่งมาข้างๆ แล้วกระซิบเสียงเบา “พี่ ดูสิตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่เลย เพิ่งจะทุ่มกว่าๆ พวกพี่ก็จะกลับกันแล้วเหรอ”

Chinese

“對啊，怎麼了？有什麼問題嗎？”

Thai

“ใช่สิ ทำไมเหรอ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

Chinese

“有啊，姐，肯定有問題了，而且問題大了！我看出來了，星河哥應該對你有點感覺。”

Thai

“มีสิพี่ มีปัญหาแน่ๆ แถมเป็นปัญหาใหญ่ด้วย! ฉันดูออกนะว่าพี่ซิงเหอน่าจะรู้สึกดีๆ กับพี่อยู่บ้าง”

Chinese

你們兩個今天一直在眉眼傳情，我都看到了。

Thai

วันนี้พวกพี่สองคนส่งสายตากะหนุงกะหนิงให้กันตลอดเวลา ฉันเห็นหมดแล้วนะ

Chinese

“柳清夢，你在說什麼呢！小屁孩，你懂什麼？”

Thai

“หลิวชิงเมิ่ง เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย! ยัยเด็กกะโปโล เธอจะไปรู้อะไร?”

Chinese

“我是說真的啊，姐，我真看出來了，所以你要是對他也有感覺，今晚就別回去那麼早了，出去轉轉。”

Thai

“ฉันพูดจริงๆ นะพี่ ฉันดูออกจริงๆ เพราะงั้นถ้าพี่รู้สึกดีกับเขาเหมือนกัน คืนนี้ก็อย่าเพิ่งรีบกลับเลย ออกไปเดินเล่นกันหน่อยสิ”

Chinese

“你這小丫頭，整天胡思亂想什麼，你現在的任務是好好學習，知道嗎？”柳清夢敲了一下柳清歡的頭說道。

Thai

“ยัยเด็กคนนี้นี่ วันๆ คิดฟุ้งซ่านอะไรกัน หน้าที่ของเธอตอนนี้คือตั้งใจเรียน รู้ไหม?” หลิวชิงเมิ่งเคาะหัวหลิวชิงฮวนไปทีหนึ่งพลางเอ่ย

Chinese

“哎呀，知道了，姐，你們快走吧。”

Thai

“โอ๊ย รู้แล้วน่าพี่ พวกพี่รีบไปเถอะ”

Chinese

一路上，柳清夢和王星河兩人都沒有說話，司機是先送柳清夢回家，再打算送王星河的。

Thai

ตลอดทาง หลิวชิงเมิ่งและหวังซิงเหอไม่ได้พูดจากันเลย คนขับรถตั้งใจจะไปส่งหลิวชิงเมิ่งที่บ้านก่อน แล้วค่อยไปส่งหวังซิงเหอ

Chinese

“我也在這裡下車吧。”

Thai

“ผมลงตรงนี้ด้วยดีกว่าครับ”

Chinese

“王先生，我把您送到學校吧。”

Thai

“คุณหวังครับ ให้ผมไปส่งคุณที่มหาวิทยาลัยดีกว่าครับ”

Chinese

“不用了，我走一走，你就不用送我了，謝謝你，司機叔叔。”

Thai

“ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะเดินเล่นสักหน่อย ลุงไม่ต้องไปส่งผมแล้ว ขอบคุณนะครับคุณลุงคนขับ”

Chinese

王星河跟著下車，司機大叔最終也沒辦法，掉頭回去了。

Thai

หวังซิงเหอลงจากรถตามมา สุดท้ายลุงคนขับก็หมดหนทาง ทำได้เพียงเลี้ยวรถกลับไป

Chinese

等到司機的車消失以後，柳清夢立馬跑到王星河面前，挽著王星河的胳膊。

Thai

พอรถของคนขับลับสายตาไป หลิวชิงเมิ่งก็วิ่งตรงเข้ามาหาหวังซิงเหอทันที พร้อมกับควงแขนของเขาไว้

Chinese

“寶寶，今天我喝醉了到底發生什麼了？”

Thai

“ที่รัก วันนี้ตอนฉันเมามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”

Chinese

“你都想不起來了啊，夢夢。”

Thai

“เธอจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ เมิ่งเมิ่ง”

Chinese

“我當時迷迷糊糊的，什麼也想不起來了。”

Thai

“ตอนนั้นฉันสะลึมสะลือ จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง”

Chinese

於是王星河就把當時發生的事給柳清夢講了一遍。

Thai

หวังซิงเหอจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นให้หลิวชิงเมิ่งฟังรอบหนึ่ง

Chinese

“清歡真的是這麼說的？”

Thai

“ชิงฮวนพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”

Chinese

“對啊，是這樣說的。”

Thai

“ใช่ พูดแบบนั้นแหละ”

Chinese

“我是她親姐姐，她竟然這樣做！”

Thai

“ฉันเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเธอนะ ยัยนั่นกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง!”

Chinese

“好了，夢夢，你也別太生氣，清歡看來很想撮合我們在一起啊。”

Thai

“เอาเถอะน่า เมิ่งเมิ่ง เธออย่าเพิ่งโมโหไปเลย ดูท่าชิงฮวนคงอยากจับคู่ให้พวกเราอยู่ด้วยกันมากเลยนะ”

Chinese

“是，確實挺想的，我們去那邊散散步吧，那裡有個公園。”

Thai

“ใช่ อยากจับคู่สุดๆ เลยล่ะ พวกเราไปเดินเล่นแถวนั้นกันเถอะ ตรงนั้นมีสวนสาธารณะอยู่”

Chinese

“可以啊，走吧。”

Thai

“ได้สิ ไปกันเถอะ”

Chinese

“我想吃這個。”在去的路上，遇到了一個賣冰激凌的商店，柳清夢指了指。

Thai

“ฉันอยากกินอันนี้” ระหว่างทางที่เดินไป พวกเขาเจอกับร้านขายไอศกรีมร้านหนึ่ง หลิวชิงเมิ่งจึงชี้นิ้วบอก

Chinese

“想吃冰激凌？”

Thai

“อยากกินไอศกรีมเหรอ?”

Chinese

柳清夢點了點頭。

Thai

หลิวชิงเมิ่งพยักหน้า

Chinese

“那給你買。”

Thai

“งั้นฉันซื้อให้นะ”

Chinese

“好哦！嘿嘿。”

Thai

“ดีเลย! ฮิๆ”

Chinese

柳清夢到冰激凌店要了一個冰激凌。

Thai

หลิวชิงเมิ่งเดินไปที่ร้านไอศกรีมเพื่อจะสั่งไอศกรีม

Chinese

“老闆，來兩個。”

Thai

“เถ้าแก่คะ เอาสองอันค่ะ”

Chinese

“這次帶男朋友來了？”老闆看到柳清夢后，也是熱情的問道。

Thai

“คราวนี้พาแฟนมาด้วยเหรอ?” เมื่อเถ้าแก่เห็นหลิวชิงเมิ่งก็เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

Chinese

“是的，老闆。”

Thai

“ใช่ค่ะ เถ้าแก่”

Chinese

“好好，小夥子挺帥啊。”

Thai

“ดีๆ พ่อหนุ่มคนนี้หล่อไม่เบาเลยนะ”

Chinese

“謝謝老闆。”

Thai

“ขอบคุณครับเถ้าแก่”

Chinese

一直走了很遠，王星河問道：“你們認識啊。”

Thai

เดินมาได้ไกลพอสมควรแล้ว หวังซิงเหอจึงถามขึ้นว่า “พวกเธอรู้จักกันเหรอ”

Chinese

“不認識嘍，就是買過幾次啦，老闆就認得我了。”

Thai

“ไม่รู้จักหรอก แค่เคยมาซื้อสองสามครั้ง เถ้าแก่เขาก็เลยจำฉันได้น่ะ”