เอาความผิด

Chinese

瞬間，讓原本就站起來的白月娥母女三人給嚇到了。

Thai

ทันใดนั้น สามแม่ลูกไป๋เยว่อิงที่เดิมทียืนขึ้นอยู่แล้วก็ถึงกับตกใจ

Chinese

沒聽錯吧，一從書房出來，就讓王星河和柳清夢在一起？

Thai

ไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม เพิ่งออกมาจากห้องหนังสือ ก็ให้หวังซิงเหอกับหลิวชิงเมิ่งคบกันเลยเนี่ยนะ?

Chinese

在裡面兩人發生了什麼？

Thai

ข้างในนั้นเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคนกันแน่?

Chinese

“夢夢，別愣著啊，快說啊，你看星河這一表人才，你和他在一起，那簡直是天作之合啊！”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง อย่ามัวแต่ยืนอึ้งสิ รีบพูดอะไรหน่อย ดูซิงเหอสิ หน้าตาดีมีความสามารถขนาดนี้ ลูกคบกับเขา มันคู่สร้างคู่สมชัดๆ!”

Chinese

柳清夢試圖從柳峰臉上看出一絲破綻，但是發現，柳峰除了高興還是高興。

Thai

หลิวชิงเมิ่งพยายามมองหาพิรุธบนใบหน้าของหลิวเฟิง แต่ก็พบว่าหลิวเฟิงนอกจากความดีใจแล้วก็มีแต่ความดีใจ

Chinese

柳清夢又去看向王星河，卻發現王星河根本不敢直視她，好像做了什麼虧心事一樣。

Thai

หลิวชิงเมิ่งหันไปมองหวังซิงเหออีกครั้ง ทว่ากลับพบว่าหวังซิงเหอไม่กล้าสบตากับเธอเลยแม้แต่น้อย ราวกับทำเรื่องรู้สึกผิดอะไรมาอย่างนั้น

Chinese

“對啊！姐，我也覺得，你和我星河哥哥在一起簡直就是天作之合！是吧，老媽。”

Thai

“ใช่แล้ว! พี่ หนูเองก็คิดว่าพี่กับพี่ซิงเหอของหนูคบกันเนี่ยเป็นคู่สร้างคู่สมชัดๆ! ใช่ไหมคะแม่”

Chinese

柳清歡作為王星河忠實的狗腿子，那當然巴不得她姐姐和王星河在一起呢。

Thai

หลิวชิงฮวนในฐานะลูกสมุนผู้ภักดีของหวังซิงเหอ ย่อมปรารถนาให้พี่สาวคบกับหวังซิงเหออยู่แล้ว

Chinese

“這......”

Thai

“เอ่อ…”

Chinese

白月櫻也是很難拿定主意，她也知道，柳峰巴不得想讓自己女兒和王星河在一起，還是看中了蘇家的影響力了。

Thai

ไป๋เยว่อิงเองก็ตัดสินใจยากเช่นกัน เธอรู้ดีว่าที่หลิวเฟิงอยากให้ลูกสาวคบกับหวังซิงเหอขนาดนั้น ก็เพราะหมายตาอิทธิพลของตระกูลซู

Chinese

“爸，你剛剛強迫我和那個吳什麼在一起，現在又強迫我和王星河在一起？我真是有個好父親啊。”

Thai

“พ่อคะ เมื่อกี้พ่อเพิ่งจะบังคับให้หนูคบกับคนตระกูลอู๋อะไรนั่น ตอนนี้ก็มาบังคับให้หนูคบกับหวังซิงเหออีกเนี่ยนะ? หนูนี่มีพ่อที่ดีจริงๆ เลยนะ”

Chinese

“你！柳清夢，你怎麼和你老爹說話的？你們姐妹倆真是要把我氣死啊！你剛剛看不上那個吳英俊，怎麼？星河那麼帥，你還看不上？”

Thai

“นี่เธอ! หลิวชิงเมิ่ง พูดกับพ่อตัวเองแบบนี้ได้ยังไง? พี่น้องสองคนนี้นี่จะทำให้พ่อโมโหตายให้ได้ใช่ไหม! เมื่อกี้ไม่ชอบอู๋อิงจวิ้น แล้วยังไงล่ะ? ซิงเหอหล่อขนาดนี้ เธอยังจะไม่ชอบอีกเหรอ?”

Chinese

柳清夢直接無視柳峰，坐在了沙發上。

Thai

หลิวชิงเมิ่งเมินหลิวเฟิงโดยตรงแล้วนั่งลงบนโซฟา

Chinese

“氣死我了！氣死我了！月櫻，你說，星河他們兩個在一起怎麼樣？”

Thai

“โมโหจริงๆ! โมโหจะตายอยู่แล้ว! เยว่อิง คุณว่าให้ซิงเหอกับลูกคบกันเป็นยังไงบ้าง?”

Chinese

“女兒，要不然你考慮一下？先在一起？感情的事可以慢慢培養的。”

Thai

“ลูกจ๊ะ หรือจะลองคิดดูหน่อยไหม? ลองคบกันดูก่อน? เรื่องความรู้สึกมันค่อยๆ พัฒนากันได้นะ”

Chinese

“老爺，外面吳家他們都要吵著進來，我們攔不住啊。”柳家的下人急匆匆的跑進來說道。

Thai

“นายท่านครับ คนตระกูลอู๋ข้างนอกโวยวายจะเข้ามากันใหญ่ พวกเราห้ามไม่อยู่แล้วครับ” คนรับใช้ตระกูลหลิววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอก

Chinese

“他們來這裡幹什麼？”

Thai

“พวกนั้นมาที่นี่ทำไมกัน?”

Chinese

下人還沒說完，吳大壯就帶著一群人走了進來。

Thai

คนรับใช้ยังพูดไม่ทันจบ อู๋ต้าจ้วงก็นำคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

Chinese

“柳峰，看你乾的好事！你必須要賠償我們！”

Thai

“หลิวเฟิง ดูเรื่องดีๆ ที่นายทำสิ! นายต้องชดใช้ให้พวกเรา!”

Chinese

“對，我們來參加你的生日宴，導致我們公司股票從下午開盤就跌停了，肯定是蘇家乾的！”

Thai

“ใช่ พวกเรามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของนาย จนเป็นเหตุให้หุ้นบริษัทของพวกเราดิ่งลงแตะฟลอร์ตั้งแต่เปิดตลาดช่วงบ่าย ต้องเป็นฝีมือตระกูลซูแน่ๆ!”

Chinese

“蘇家乾的關我什麼事？我拿什麼賠你們股票？你們現在還不想辦法去和蘇總求情，來我這裡有什麼用？”

Thai

“ตระกูลซูทำแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันจะเอาอะไรมาชดใช้ค่าหุ้นให้พวกนาย? ตอนนี้พวกนายยังไม่คิดหาทางไปขอร้องประธานซูอีก มาหาฉันที่นี่จะมีประโยชน์อะไร?”

Chinese

“都是因為你！你們柳家必須要賠償我們！要不是你想要把你女兒許配給我們家英俊，也不至於有這些吧。”吳大壯開口說道。

Thai

“ทั้งหมดก็เพราะนายนั่นแหละ! ตระกูลหลิวของพวกนายต้องชดใช้ให้พวกเรา! ถ้าไม่ใช่เพราะนายอยากจะยกลูกสาวให้แต่งกับอิงจวิ้นบ้านเรา เรื่องก็คงไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้หรอก” อู๋ต้าจ้วงเอ่ยขึ้น

Chinese

“就是，就是！”

Thai

“ใช่ ถูกต้องแล้ว!”

Chinese

“吳總，看來你們還是不知悔改啊。”王星河站了出來，對著吳大壯說道。

Thai

“ประธานอู๋ ดูเหมือนว่าพวกคุณจะยังไม่สำนึกผิดกันเลยสินะครับ” หวังซิงเหอก้าวออกมาแล้วพูดกับอู๋ต้าจ้วง

Chinese

看到今天的正主在這，吳大壯瞬間變了一副嘴臉。

Thai

พอเห็นว่าตัวการใหญ่ของวันนี้อยู่ที่นี่ อู๋ต้าจ้วงก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางในพริบตาทันที

Chinese

“王少，下午好啊！沒想到您也在這啊。”

Thai

“คุณชายหวัง สวัสดีตอนบ่ายครับ! ไม่นึกเลยว่าคุณจะอยู่ที่นี่ด้วย”

Chinese

“你們仗著人多，欺負我這個‘鄉巴佬’，現在又來欺負柳家？”

Thai

“พวกคุณอาศัยว่าคนเยอะ มารังแก ‘คนบ้านนอก’ อย่างผม ตอนนี้ยังจะมารังแกตระกูลหลิวอีกงั้นเหรอ?”

Chinese

“王少您說笑了，您要是鄉巴佬，那我們豈不都是乞丐嗎？”

Thai

“คุณชายหวังล้อเล่นแล้วครับ ถ้าคุณเป็นคนบ้านนอก พวกเราก็คงเป็นขอทานกันหมดแล้วล่ะครับ”

Chinese

“就是啊，王少，你可真會開玩笑。”

Thai

“นั่นสิครับคุณชายหวัง คุณช่างล้อเล่นเก่งจริงๆ”

Chinese

“是跟你們開玩笑了，還不快走？一切都是你們咎由自取，怪不得別人，快走！”

Thai

“ใครล้อเล่นกับพวกคุณกัน ยังไม่รีบไปอีก? ทั้งหมดนี้พวกคุณหาเรื่องใส่ตัวกันเองทั้งนั้น โทษคนอื่นไม่ได้หรอก รีบไปซะ!”

Chinese

“是是是，王少，我們這就走，這就走。”

Thai

“ครับๆๆ คุณชายหวัง พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ ไปเดี๋ยวนี้”

Chinese

一群人又灰溜溜的離開了。

Thai

คนกลุ่มนั้นล่าถอยกลับไปอย่างหดหัวอีกครั้ง

Chinese

“吳總，咱們現在怎麼辦？”

Thai

“ประธานอู๋ พวกเราจะเอายังไงกันต่อดีครับ?”

Chinese

“媽的，沒想到這王少竟然和柳家有這種關係，我看八成，王少是喜歡柳家那大小姐。”

Thai

“บ้าเอ๊ย ไม่นึกเลยว่าคุณชายหวังคนนี้จะมีความสัมพันธ์แบบนี้กับตระกูลหลิว ฉันว่าแปดในสิบส่วน คุณชายหวังต้องชอบคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิวแน่ๆ”

Chinese

“怪不得，我們幾家都受到了重創，就柳家一點事沒有。”

Thai

“มิน่าล่ะ ตระกูลของพวกเราหลายตระกูลถึงโดนเล่นงานอย่างหนัก มีแค่ตระกูลหลิวที่ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด”

Chinese

“那我們現在去和王少道歉？”

Thai

“งั้นพวกเราไปขอโทษคุณชายหวังตอนนี้เลยไหมครับ?”

Chinese

“不，我們現在去蘇氏集團，找蘇總賠禮道歉，她才是源頭，這個王少就是乳臭未乾的小子，真不知道什麼狗運，因為自己老媽，竟然當上了蘇家少爺。”

Thai

“ไม่ พวกเราจะไปที่ซูกรุ๊ปเดี๋ยวนี้ ไปขอขมาประธานซู เธอต่างหากที่เป็นต้นตอ ส่วนคุณชายหวังนี่ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ไม่รู้ไปได้โชคหมาตัวไหนมา ถึงได้กลายมาเป็นนายน้อยตระกูลซูเพราะแม่ตัวเองได้”

Chinese

“星河，謝謝你啊，為我們柳家出頭說話。”

Thai

“ซิงเหอ ขอบใจนะที่ช่วยออกหน้าพูดแทนตระกูลหลิวของเรา”

Chinese

“柳叔叔，白阿姨沒什麼事我就先走了。”

Thai

“คุณลุงหลิว คุณน้าไป๋ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

Chinese

“欸，再留下來玩一會再走唄。”

Thai

“เอ้า อยู่เล่นต่ออีกหน่อยค่อยกลับสิ”

Chinese

“不了，柳叔叔，我要走了。”

Thai

“ไม่ดีกว่าครับคุณลุงหลิว ผมต้องไปแล้วครับ”

Chinese

“清夢，你不也要回學校嗎？剛好，和星河一起啊。”

Thai

“ชิงเมิ่ง ลูกเองก็ต้องกลับโรงเรียนไม่ใช่เหรอ? พอดีเลย ไปกับซิงเหอสิ”

Chinese

“爸，我不用，讓司機送我就行。”

Thai

“พ่อคะ หนูไม่ต้อง ให้คนขับรถไปส่งก็พอค่ะ”

Chinese

“家裡司機還有事，你就坐著星河的車走，星河，可以吧。”

Thai

“คนขับรถที่บ้านยังมีธุระ ลูกก็นั่งรถของซิงเหอไปสิ ซิงเหอ สะดวกใช่ไหม”

Chinese

“如果，清夢願意，我也是可以的。”

Thai

“ถ้าชิงเมิ่งยินดี ผมก็ไม่มีปัญหาครับ”

Chinese

白月櫻拉著柳清夢，在旁邊說了幾句悄悄話，柳清夢點了點頭。

Thai

ไป๋เยว่อิงดึงหลิวชิงเมิ่งไปกระซิบกระซาบอยู่ข้างๆ ไม่กี่คำ หลิวชิงเมิ่งจึงพยักหน้า

Chinese

“那我先上去收拾一下，你去車裡等我。”

Thai

“งั้นฉันขึ้นไปเก็บของก่อน นายไปรอที่รถนะ”

Chinese

“快點，星河的時間那麼寶貴，等不了你多久的！”

Thai

“เร็วๆ หน่อยล่ะ เวลาของซิงเหอมีค่ามาก รอลูกนานไม่ได้หรอกนะ!”

Chinese

“沒事的，柳叔叔，我先去車裡等了。”

Thai

“ไม่เป็นไรครับคุณลุงหลิว ผมไปรอที่รถก่อนนะครับ”

Chinese

過了大概二十分鐘，柳清夢才從樓上下來，已經把禮服換下來了，臉上的妝也洗掉了，手上提著小包包。

Thai

ผ่านไปราวๆ ยี่สิบนาที หลิวชิงเมิ่งถึงได้ลงมาจากชั้นบน เธอเปลี่ยนชุดราตรีออกแล้ว ล้างเครื่องสำอางบนใบหน้าออกหมด มือถือกระเป๋าใบเล็กไว้

Chinese

“那我走了，媽。”

Thai

“งั้นหนูไปแล้วนะคะแม่”

Chinese

“這閨女，怎麼還把臉上的妝給洗掉了。”

Thai

“ลูกคนนี้นี่ ทำไมถึงล้างเครื่องสำอางบนหน้าออกล่ะเนี่ย”

Chinese

“我怎麼樣還輪不到你管。”柳清夢又是頂嘴，頂著柳峰欲言又止。

Thai

“หนูจะเป็นยังไงก็ยังไม่ถึงคราวพ่อมาคุมหรอกค่ะ” หลิวชิงเมิ่งเถียงกลับอีกครั้ง ทำให้หลิวเฟิงอึกอักพูดไม่ออก

Chinese

“怎麼還把妝卸了啊。”

Thai

“ทำไมถึงลบเครื่องสำอางออกล่ะ”

Chinese

“王大少，今天您可是好大的威風，小女子可經不起您王少的關心。”

Thai

“คุณชายใหญ่หวัง วันนี้คุณช่างดูองอาจผึ่งผายเหลือเกินนะคะ หญิงต่ำต้อยคนนี้คงรับความห่วงใยจากคุณชายหวังไม่ไหวหรอกค่ะ”

Chinese

一句陰陽怪氣的話讓王星河眼皮抽了抽。

Thai

คำพูดประชดประชันเหน็บแนมนั้นทำเอาเปลือกตาของหวังซิงเหอกระตุก

Chinese

“夢夢，怎麼了？”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง เป็นอะไรไปน่ะ?”

Chinese

“是啊，我的寶寶那麼厲害，那麼威風，我高興還來不及呢。”

Thai

“ใช่สิ ที่รักของฉันเก่งกาจขนาดนั้น องอาจขนาดนั้น ฉันดีใจแทบไม่ทันเลยล่ะ”

Chinese

王星河直接停下了車，看著柳清夢。

Thai

หวังซิงเหอเหยียบเบรกจอดรถทันที แล้วหันไปมองหลิวชิงเมิ่ง

Chinese

“夢夢，到底怎麼了？”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง สรุปว่าเป็นอะไรไปเหรอ?”

Chinese

“哼！你是不是早就知道我們家要給我舉辦的生日宴會了，還瞞著我那麼久都不說。”

Thai

“ฮึ! นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าที่บ้านจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้ฉัน แต่ยังปิดบังฉันมาตั้งนานไม่ยอมบอก”

Chinese

“我也是上周才知道的，是清歡，她不讓我跟你說的。”

Thai

“ฉันเองก็เพิ่งรู้เมื่ออาทิตย์ก่อนเหมือนกัน ชิงฮวนนั่นแหละที่ไม่ยอมให้ฉันบอกเธอ”

Chinese

“那我是你女朋友，還是清歡是？”

Thai

“แล้วฉันเป็นแฟนของนาย หรือชิงฮวนเป็นกันแน่?”

Chinese

“當然是夢夢了。”

Thai

“ก็ต้องเป็นเมิ่งเมิ่งอยู่แล้วสิ”

Chinese

“那你為什麼那麼聽清歡的話？”柳清夢撅著嘴，賭氣的看著前方。

Thai

“แล้วทำไมถึงเชื่อฟังชิงฮวนขนาดนั้นล่ะ?” หลิวชิงเมิ่งยู่ปาก มองตรงไปข้างหน้าด้วยความแง่งอน

Chinese

“夢夢，你這樣還挺可愛的。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง เธอทำแบบนี้ก็น่ารักดีนะ”

Chinese

“別岔開話題，你是不是看不上我了？覺得我配不上你，故意不和我說，然後讓我爸給我現場招親？”柳清夢說著說著眼睛里都閃著淚花了。

Thai

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ นายไม่ชอบฉันแล้วใช่ไหม? คิดว่าฉันไม่คู่ควรกับนาย ถึงได้จงใจไม่บอกฉัน แล้วปล่อยให้พ่อหาคู่ให้ฉันกลางงานแบบนั้นน่ะ?” หลิวชิงเมิ่งพูดไปพูดมา ขอบตาก็เริ่มมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

Chinese

王星河伸手想要把柳清夢的臉轉過來，但是柳清夢就是看著前方，不讓王星河把她的臉轉過來。

Thai

หวังซิงเหอยื่นมือออกไปหวังจะประคองหน้าหลิวชิงเมิ่งให้หันมา แต่หลิวชิงเมิ่งยังคงจ้องมองไปข้างหน้า ไม่ยอมให้หวังซิงเหอหันหน้าเธอมา

Chinese

“夢夢，不是的，這個是意外，我也不知道柳叔叔會給你現場給你招親的。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง ไม่ใช่อย่างนั้นนะ มันเป็นเรื่องไม่คาดคิด ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณลุงหลิวจะหาคู่ให้เธอกลางงานแบบนั้น”

Chinese

“那你看著那個醜八怪站我旁邊，你不吃醋嗎？”

Thai

“แล้วตอนที่นายเห็นไอ้ตัวอัปลักษณ์นั่นยืนข้างฉัน นายไม่หึงบ้างเหรอ?”

Chinese

“吃醋啊，當然吃醋了。”

Thai

“หึงสิ หึงแน่นอนอยู่แล้ว”

Chinese

“那你當時還不出來，站在我旁邊。”

Thai

“แล้วตอนนั้นทำไมนายถึงไม่ออกมายืนข้างฉันล่ะ”

Chinese

“夢夢，這件事是我做的不對，但你不是不讓公開我們的關係嗎？”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง เรื่องนี้ฉันผิดเอง แต่ว่าไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่ไม่ยอมให้เปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเราน่ะ?”

Chinese

“那今天我爸為什麼說讓我們在一起？”

Thai

“แล้วทำไมวันนี้พ่อฉันถึงบอกให้พวกเราคบกันล่ะ?”

Chinese

“是柳叔叔，他以為我喜歡清歡，然後我才迫不得已說出來我喜歡你的，但我真的沒辦法才說的，夢夢，你不會怪我吧。”

Thai

“ก็คุณลุงหลิวน่ะสิ เขาคิดว่าฉันชอบชิงฮวน ฉันถึงได้จำใจต้องพูดออกไปว่าฉันชอบเธอ แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ ถึงได้พูดออกไป เมิ่งเมิ่ง เธอคงไม่โกรธฉันใช่ไหม”

Chinese

“笨蛋！笨蛋！笨蛋！大笨蛋！”柳清夢猛地轉過來，對著王星河胸口就一頓小拳拳捶了過來。

Thai

“คนบ้า! คนบ้า! คนบ้า! คนบ้าที่สุดเลย!” หลิวชิงเมิ่งหันขวับกลับมา แล้วรัวกำปั้นน้อยๆ ทุบใส่อกของหวังซิงเหอเป็นชุด