ชิงฮวนยังเด็ก

Chinese

“小王啊，吃飯了沒有？一起吃點？”

Thai

“เสี่ยวหวัง กินข้าวหรือยังล่ะ มากินด้วยกันหน่อยไหม”

Chinese

“不用了，白阿姨，我已經吃過了，我要回來是開車的，現在我要走了。”

Thai

“ไม่ต้องหรอกครับคุณน้าไป๋ ผมกินมาแล้วครับ ที่ผมกลับมาก็เพื่อมาเอารถ ตอนนี้ผมคงต้องไปแล้วครับ”

Chinese

“欸欸欸，小王啊，剛剛是我看走眼了，對不起啊，叔叔在這裡給你道個歉，咱們進來說話吧。”

Thai

“เอ๊ะๆๆ เสี่ยวหวังเอ๊ย เมื่อกี้อาตาถั่วไปเอง ขอโทษด้วยนะ อาขอโทษเธอตรงนี้เลย พวกเราเข้ามาคุยกันข้างในเถอะ”

Chinese

王星河看了一眼柳清夢，柳清夢給王星河使了一下眼色。

Thai

หวังซิงเหอเหลือบมองหลิวชิงเมิ่ง หลิวชิงเมิ่งจึงส่งสายตาให้หวังซิงเหอ

Chinese

王星河還是跟著柳清歡他們進來了。

Thai

หวังซิงเหอยังคงเดินตามพวกหลิวชิงฮวนเข้ามา

Chinese

“哎呀，小王啊，你說說，我們也不知道你會回來，來人！換一桌新的菜來。”柳峰吩咐道。

Thai

“โธ่ เสี่ยวหวังเอ๊ย เธอก็ดูสิ พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะกลับมา เด็กๆ! ไปยกกับข้าวชุดใหม่มาเปลี่ยนเร็ว” หลิวเฟิงออกคำสั่ง

Chinese

“不用了，柳叔叔，我真的吃過飯了。”

Thai

“ไม่ต้องหรอกครับคุณอาหลิว ผมกินข้าวมาแล้วจริงๆ ครับ”

Chinese

“你看夢夢這孩子這麼不懂事，看到小王來了，也不知道站起來迎接。”

Thai

“เธอดูเมิ่งเมิ่งสิ เด็กคนนี้นี่ไม่รู้ประสีประสาเลย เห็นเสี่ยวหวังมาก็ไม่รู้จักลุกขึ้นมาต้อนรับ”

Chinese

“需要我站起來迎接嗎？是你們得罪了蘇家想要巴結他，又不是我。”柳清夢對於今天的事還是耿耿於懷，說話更是完全不留情面。

Thai

“จำเป็นต้องให้หนูลุกขึ้นไปต้อนรับด้วยเหรอคะ พวกพ่อต่างหากที่ไปล่วงเกินตระกูลซูแล้วอยากจะประจบเขา ไม่ใช่หนูเสียหน่อย” หลิวชิงเมิ่งยังคงฝังใจกับเรื่องในวันนี้ คำพูดคำจาจึงไม่ไว้หน้าใครแม้แต่น้อย

Chinese

“這孩子，小王，你送給清夢的生日禮物實在是太貴重了，我們不能要，那就還是拿回去吧。”

Thai

“เด็กคนนี้นี่ เสี่ยวหวัง ของขวัญวันเกิดที่เธอมอบให้ชิงเมิ่งมันล้ำค่าเกินไปจริงๆ พวกเราคงรับไว้ไม่ได้ เอาเป็นว่าเธอเอากลับไปเถอะนะ”

Chinese

“叔叔，既然我送給了柳清夢，那自然就是給她了。”

Thai

“คุณอาครับ ในเมื่อผมมอบให้หลิวชิงเมิ่งแล้ว นั่นย่อมเป็นของเธอครับ”

Chinese

“但是我聽說，這是一款情侶手錶？”

Thai

“แต่อาได้ยินมาว่า นี่เป็นนาฬิกาคู่รักงั้นเหรอ”

Chinese

“是的。”

Thai

“ใช่ครับ”

Chinese

“好好好，小王，叔叔看好你啊！”柳峰這個

Thai

“ดีๆๆ เสี่ยวหวัง อาชื่นชมเธอนะ!” หลิวเฟิงคนนี้…

Chinese

“小王，你看給清歡補習的事？”白月櫻試著問道，她更關心柳清歡的學習，好不容易成績有點起色了，這很大一部分都是王星河的功勞。

Thai

“เสี่ยวหวัง แล้วเรื่องเรียนพิเศษของชิงฮวนล่ะจ๊ะ” ไป๋เยว่อิงลองเอ่ยถาม เธอให้ความสำคัญกับการเรียนของหลิวชิงฮวนมากกว่า กว่าที่ผลการเรียนจะเริ่มกระเตื้องขึ้นมาได้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะผลงานของหวังซิงเหอ

Chinese

就算是請別的家教老師，只要柳清歡不聽，那請了其他家教老師也是白搭。

Thai

ต่อให้ไปจ้างครูสอนพิเศษคนอื่นมา หากหลิวชิงฮวนไม่ยอมฟัง การจ้างครูคนอื่นมาก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี

Chinese

柳清歡還是很聽王星河話的。

Thai

หลิวชิงฮวนยังคงยอมฟังคำพูดของหวังซิงเหออยู่มาก

Chinese

“對啊，星河哥哥，你就當我爸剛剛放了個屁就行了，你還繼續教我唄。”

Thai

“ใช่แล้วค่ะ พี่ซิงเหอ พี่ก็คิดเสียว่าเมื่อกี้พ่อหนูแค่ผายลมออกมาก็พอแล้ว พี่มาสอนหนูต่อเถอะนะ”

Chinese

柳峰聽到柳清歡這麼說自己，猛地拍了一下桌子，“柳清歡！”

Thai

พอหลิวเฟิงได้ยินหลิวชิงฮวนพูดถึงตัวเองแบบนี้ ก็ตบโต๊ะเสียงดังฉาด “หลิวชิงฮวน!”

Chinese

“幹什麼！你要是把我的星河哥哥給弄沒了，我就離家出走！”

Thai

“จะทำอะไรเล่า! ถ้าพ่อทำให้พี่ซิงเหอของหนูหายไปล่ะก็ หนูจะหนีออกจากบ้านจริงๆ ด้วย!”

Chinese

“你！逆女！你要氣死我！”

Thai

“แก! นังลูกทรพี! แกจะทำให้ฉันโมโหตายใช่ไหม!”

Chinese

“這不是你一手造成的嗎？”柳清夢也發話了。

Thai

“นี่ไม่ใช่ว่าเกิดจากฝีมือพ่อเองหรอกเหรอคะ” หลิวชิงเมิ่งเอ่ยขึ้นมาบ้าง

Chinese

眼看著兩個養了十幾年的女兒都不站在他這邊，氣得柳峰大口喘著粗氣。

Thai

เมื่อเห็นว่าลูกสาวทั้งสองคนที่เลี้ยงดูมาสิบกว่าปีไม่มีใครยอมเข้าข้างตนเลยแม้แต่คนเดียว หลิวเฟิงก็โกรธจนหอบหายใจฟึดฟัด

Chinese

“柳叔叔，您先消消氣，我知道您說的氣話。”

Thai

“คุณอาหลิวครับ คุณอาใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ผมรู้ว่าคุณอาแค่พูดไปด้วยความโมโห”

Chinese

“啊，這麼說，小王沒怪我，繼續回來教歡歡是吧。”聽到王星河說話，柳峰那是一秒變面。

Thai

“อ้า ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าเสี่ยวหวังไม่ได้ถือโทษโกรธอา แล้วจะยังกลับมาสอนฮวนฮวนต่อใช่ไหม” พอได้ยินหวังซิงเหอพูดเช่นนั้น หลิวเฟิงก็เปลี่ยนสีหน้าได้ในพริบตาเดียว

Chinese

讓一旁的柳清歡看傻了，直呼不去當演員那可惜了。

Thai

ทำเอาหลิวชิงฮวนที่อยู่ข้างๆ ถึงกับมองตาค้าง ร้องในใจว่าไม่ไปเป็นนักแสดงนี่เสียดายของจริงๆ

Chinese

“小王，你跟我來一趟。”吃完飯後，柳峰對著王星河說道。

Thai

“เสี่ยวหวัง เธอตามอามานี่หน่อย” พอกินข้าวเสร็จ หลิวเฟิงก็เอ่ยกับหวังซิงเหอ

Chinese

“老登！你又要幹什麼！不准你欺負星河哥哥！”柳清歡立馬站在王星河身前，擋住了柳清歡。

Thai

“ตาแก่! พ่อจะทำอะไรอีก! ห้ามรังแกพี่ซิงเหอนะ!” หลิวชิงฮวนรีบมายืนขวางอยู่หน้าหวังซิงเหอทันที

Chinese

“我跟你星河哥哥有事聊，不是欺負他的。”柳峰的雙拳握緊，青筋暴漲，但還是忍住了發脾氣。

Thai

“อามีเรื่องจะคุยกับพี่ซิงเหอของแก ไม่ได้จะรังแกเขาสักหน่อย” หลิวเฟิงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่ายังคงสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา

Chinese

“清歡，柳叔叔應該找我有事情，你先讓一下。”

Thai

“ชิงฮวน คุณอาหลิวน่าจะมีธุระคุยกับพี่ เธอหลบไปก่อนเถอะ”

Chinese

“星河哥哥，你不了解這個老登，最喜歡背後陰人，他要是敢欺負你，你就告訴我！”

Thai

“พี่ซิงเหอ พี่ยังไม่รู้จักตาแก่นี่ เขาชอบแทงข้างหลังคนอื่นที่สุด ถ้าเขากล้ารังแกพี่ พี่ต้องบอกหนูนะ!”

Chinese

柳清歡已經成為了王星河忠實的狗腿子，她知道，她必須要抱緊王星河的大腿，要不然她就完蛋了。

Thai

หลิวชิงฮวนกลายเป็นลูกสมุนผู้ภักดีของหวังซิงเหอไปแล้ว เธอรู้ดีว่าตัวเองต้องเกาะแข้งเกาะขาหวังซิงเหอไว้ให้แน่น ไม่อย่างนั้นเธอคงจบเห่แน่

Chinese

只要抱緊王星河的大腿，她老爹就不敢動她。

Thai

ขอแค่เกาะแข้งเกาะขาหวังซิงเหอไว้ พ่อของเธอก็จะไม่กล้าทำอะไรเธอ

Chinese

“好了，歡歡，你跟我走。”柳清夢開口說道。

Thai

“พอได้แล้ว ฮวนฮวน เธอตามพี่มา” หลิวชิงเมิ่งเอ่ยปากขึ้น

Chinese

“好吧，姐姐。”

Thai

“ก็ได้ค่ะ พี่สาว”

Chinese

王星河和柳峰兩人來到書房。

Thai

หวังซิงเหอกับหลิวเฟิงพากันเดินมาที่ห้องหนังสือ

Chinese

“坐吧，星河。”

Thai

“นั่งสิ ซิงเหอ”

Chinese

“柳叔叔，您找我有什麼事嗎？”

Thai

“คุณอาหลิวครับ คุณอาเรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

Chinese

“我怎麼不知道蘇家還有一子，不是相傳蘇家有四女，各個本領高大嗎？”

Thai

“ทำไมอาถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตระกูลซูยังมีลูกชายอยู่อีกคน ไม่ใช่ว่าลือกันว่าตระกูลซูมีลูกสาวสี่คน และแต่ละคนก็มีความสามารถเก่งกาจหรอกเหรอ”

Chinese

“我們是重新組建的家庭。”

Thai

“พวกเราเป็นครอบครัวที่แต่งงานใหม่น่ะครับ”

Chinese

“這樣啊，我明白了，怪不得，蘇家出了個小少爺，星河，你可隱藏的夠深啊。”

Thai

“อย่างนี้นี่เอง อาเข้าใจแล้ว มิน่าล่ะ ตระกูลซูถึงมีนายน้อยโผล่มา ซิงเหอ เธอนี่ซ่อนตัวได้มิดชิดจริงๆ นะ”

Chinese

“柳叔叔過獎了。”

Thai

“คุณอาหลิวชมเกินไปแล้วครับ”

Chinese

“行，我看啊，清歡那丫頭對你可是很好啊。”

Thai

“เอาเถอะ อาดูแล้ว ยัยเด็กชิงฮวนนั่นดีกับเธอมากเลยนะ”

Chinese

“還行吧，這小丫頭挺招人喜歡的。”

Thai

“ก็พอได้ครับ ยัยเด็กคนนี้น่าเอ็นดูอยู่เหมือนกัน”

Chinese

“喜歡就行，喜歡就行啊！但是叔叔說一句，現在清歡還小，最起碼你要等她成年吧。”

Thai

“ชอบก็ดีแล้ว ชอบก็ดีแล้วล่ะ! แต่อาขอพูดสักคำ ตอนนี้ชิงฮวนยังเด็กอยู่ อย่างน้อยที่สุดเธอก็ต้องรอให้เธอบรรลุนิติภาวะก่อนนะ”

Chinese

啥？

Thai

หา?

Chinese

王星河都驚呆了，這柳叔叔是啥意思？是不是搞錯了？

Thai

หวังซิงเหอถึงกับตกตะลึง คุณอาหลิวหมายความว่ายังไงกัน เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า

Chinese

他和柳清歡被柳叔叔認為是那種關係？

Thai

คุณอาหลิวคิดว่าเขากับหลิวชิงฮวนมีความสัมพันธ์แบบนั้นงั้นเหรอ

Chinese

“柳叔叔，我......”

Thai

“คุณอาหลิวครับ ผม…”

Chinese

“好了，星河，你也別解釋了，我都看出來了，你送夢夢禮物，說是沒有別的意思，那不就是對清歡那丫頭有意思嗎？”

Thai

“เอาล่ะ ซิงเหอ เธอไม่ต้องอธิบายแล้ว อาดูออกหมดแล้วล่ะ ที่เธอมอบของขวัญให้เมิ่งเมิ่ง แล้วบอกว่าไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ นั่นก็หมายความว่าเธอมีใจให้ยัยเด็กชิงฮวนไม่ใช่หรือไง”

Chinese

“我就這兩個女兒，你們兩個年紀也就差了三歲，按理說，三歲也不多，但是現在歡歡畢竟沒有成年，等三年後，她成年了，我就不管了，你們隨便，不知道可不可以？”

Thai

“อามีลูกสาวแค่สองคนนี้ พวกเธอสองคนอายุห่างกันแค่สามปี ตามหลักแล้ว สามปีก็ไม่ได้มากอะไร แต่ตอนนี้ฮวนฮวนยังไม่บรรลุนิติภาวะ รออีกสามปีให้เธอบรรลุนิติภาวะแล้ว อาจะไม่ยุ่งเลย พวกเธอจะทำอะไรก็ตามสบาย ไม่รู้ว่าจะได้ไหม”

Chinese

離譜！

Thai

เหลวไหลสิ้นดี!

Chinese

離天下之大譜了！

Thai

หลุดโลกไปกันใหญ่แล้ว!

Chinese

王星河怎麼也沒想到，竟然被柳峰給誤會了，誤會自己喜歡柳清歡了。

Thai

หวังซิงเหอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะถูกหลิวเฟิงเข้าใจผิด เข้าใจผิดว่าเขาชอบหลิวชิงฮวน

Chinese

看著王星河一臉震驚的說不出話，柳峰臉上出現了為難之色。

Thai

เมื่อเห็นหวังซิงเหอทำหน้าตกตะลึงจนพูดไม่ออก สีหน้าของหลิวเฟิงก็เริ่มเผยความลำบากใจออกมา

Chinese

“那個，如果星河你實在是等不起的話，也可以在一起，就是千萬別發生那種關係，一切等她成年，可以嗎？”

Thai

“คือว่านะ ถ้าหากซิงเหอเธอรอไม่ไหวจริงๆ จะคบกันก็ได้ แต่ห้ามมีความสัมพันธ์แบบนั้นกันเด็ดขาดเลยนะ รอให้เธอบรรลุนิติภาวะก่อนทุกอย่าง จะได้ไหม”

Chinese

王星河的臉瞬間紅了，連忙站起來擺著手解釋道：“不不不，柳叔叔，您真的誤會了，我不喜歡清歡的，我把清歡當成親妹妹。”

Thai

ใบหน้าของหวังซิงเหอแดงก่ำขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม่ๆๆ ครับคุณอาหลิว คุณอาเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วครับ ผมไม่ได้ชอบชิงฮวนนะ ผมมองชิงฮวนเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ ครับ”

Chinese

“什麼？！你把清歡當成妹妹！哼！我告訴你！雖然我們柳家不如你們蘇家，但是魚死網破了我也可以從你們蘇家身上要下一塊肉！你敢玩我的女兒，我就算死了也要拉你們蘇家下水！”

Thai

“อะไรนะ?! เธอคิดกับชิงฮวนแค่น้องสาว! หึ! อาจะบอกเธอให้นะ! ถึงตระกูลหลิวของพวกเราจะไม่เทียบเท่าตระกูลซูของพวกเธอ แต่ถ้าต้องสู้ตายกันไปข้าง อาจะกัดเนื้อตระกูลซูของพวกเธอให้หลุดออกมาสักชิ้นให้ได้! ถ้าเธอกล้ามาล้อเล่นกับลูกสาวของอา ต่อให้ต้องตาย อาจะลากตระกูลซูของพวกเธอลงน้ำไปด้วยแน่!”

Chinese

雖然柳峰是有些古板有些勢利眼，但是疼女兒這一塊沒的說，平時對柳清夢姐妹倆，更是沒動過一下手。

Thai

แม้ว่าหลิวเฟิงจะหัวโบราณและหน้าเงินไปบ้าง ทว่าในเรื่องรักลูกสาวนั้นไม่มีที่ติ ปกติแล้วกับสองพี่น้องหลิวชิงเมิ่ง เขาไม่เคยลงไม้ลงมือเลยแม้แต่ครั้งเดียว

Chinese

“真的不是啊，我真的不喜歡清歡的。”

Thai

“ไม่ใช่จริงๆ ครับ ผมไม่ได้ชอบชิงฮวนจริงๆ นะครับ”

Chinese

“那你喜歡誰？喜歡清夢？但是你剛剛也說了，不喜歡清夢啊。”

Thai

“แล้วเธอชอบใครล่ะ ชอบชิงเมิ่งเหรอ แต่เมื่อกี้เธอก็บอกเองไม่ใช่หรือไงว่าไม่ได้ชอบชิงเมิ่งน่ะ”

Chinese

王星河現在就想說一句，柳叔叔，您可以不那麼死腦筋嗎？

Thai

ตอนนี้หวังซิงเหอแค่อยากจะพูดสักคำว่า คุณอาหลิวครับ คุณอาช่วยอย่าหัวทื่อขนาดนั้นได้ไหมครับ

Chinese

“是，我喜歡柳清夢，柳叔叔，我剛剛騙了您。”

Thai

“ครับ ผมชอบหลิวชิงเมิ่งครับคุณอาหลิว เมื่อกี้ผมโกหกคุณอาครับ”

Chinese

“什麼？你喜歡夢夢！那歡歡？”

Thai

“อะไรนะ! เธอชอบเมิ่งเมิ่ง! แล้วฮวนฮวนล่ะ”

Chinese

“清歡我把她當做妹妹。”

Thai

“ชิงฮวนผมคิดกับเธอเหมือนน้องสาวครับ”

Chinese

“原來是這樣，原來是這樣啊，那就好說了，談！我同意你們兩個談戀愛！”柳峰拍了一下桌子說道。

Thai

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นก็คุยกันง่ายหน่อย คบเลย! อาอนุญาตให้พวกเธอสองคนคบกัน!” หลิวเฟิงตบโต๊ะพลางเอ่ยขึ้น

Chinese

從書房出來，白月櫻帶著柳清夢和柳清歡兩姐妹在沙發上坐著，但都在注意著書房的動靜。

Thai

เมื่อเดินออกมาจากห้องหนังสือ ไป๋เยว่อิงพร้อมด้วยสองพี่น้องหลิวชิงเมิ่งและหลิวชิงฮวนกำลังนั่งอยู่บนโซฟา แต่สายตากลับคอยจับสังเกตความเคลื่อนไหวในห้องหนังสืออยู่ตลอด

Chinese

“老登和星河哥哥進去那麼久了，怎麼還沒出來？”

Thai

“ตาแก่กับพี่ซิงเหอเข้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีกนะ”

Chinese

“歡歡，不准你這麼喊你爸爸！”

Thai

“ฮวนฮวน ห้ามเรียกพ่อแบบนั้นนะจ๊ะ!”

Chinese

“略略略，我就這樣喊！讓他那樣對星河哥哥，那樣對姐姐！”

Thai

“แบร่ๆๆ หนูจะเรียกแบบนี้แหละ! ใครใช้ให้เขาทำแบบนั้นกับพี่ซิงเหอ ทำแบบนั้นกับพี่สาวล่ะ!”

Chinese

聽到書房門動了，三人趕緊坐好。

Thai

พอได้ยินเสียงประตูห้องหนังสือขยับ ทั้งสามคนก็รีบนั่งตัวตรงทันที

Chinese

“好！好啊！夢夢，你和星河在一起吧！”柳峰從書房出來，直接大聲嚷嚷道。

Thai

“ดี! ดีมาก! เมิ่งเมิ่ง ลูกกับซิงเหอคบกันเถอะ!” หลิวเฟิงเดินออกมาจากห้องหนังสือแล้วตะโกนโหวกเหวกขึ้นมาทันที