ถ้าบอกให้ฉันไปอีก จะตีนะ!

Chinese

“夢夢，當時就是情況危急嘛，我也沒想這麼多，而且那個狼哥是沖著你來的，我比較安全一點。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง ตอนนั้นสถานการณ์มันคับขันนี่นา ฉันไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น อีกอย่างพี่หลางคนนั้นก็พุ่งเป้ามาที่เธอ ฉันปลอดภัยกว่าหน่อย”

Chinese

“你真的是太傻了，你看你傷的太嚴重了。”柳清夢扶著王星河的胳膊，柔聲說道。

Thai

“นายนี่มันโง่จริง ๆ เลย ดูสินายบาดเจ็บหนักขนาดนี้” หลิวชิงเมิ่งประคองแขนของหวังซิงเหอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

Chinese

“還好，都是一些皮外傷，沒事的。”

Thai

“ยังดีน่า ทั้งหมดเป็นแค่แผลภายนอก ไม่เป็นไรหรอก”

Chinese

“嗯嗯。”柳清夢盯著王星河，把王星河看著有些不自在了。

Thai

“อื้อ” หลิวชิงเมิ่งจ้องมองหวังซิงเหอจนทำให้หวังซิงเหอเริ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมาบ้างแล้ว

Chinese

“那個，夢夢，怎麼感覺你變安靜了？在手機上不是這樣的啊。”

Thai

“เอ่อ เมิ่งเมิ่ง ทำไมรู้สึกว่าเธอดูเงียบลงล่ะ? ในมือถือไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา”

Chinese

“那，那不是，不一樣的，畢竟那是在手機上。”柳清夢低下頭，聲音像蚊子一樣小的回答道。

Thai

“ก็…ก็มันไม่เหมือนกันนี่นา ยังไงนั่นก็ในมือถือ” หลิวชิงเมิ่งก้มหน้าลง ตอบด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง

Chinese

“那這麼說，你現實和網上不是同一個性格的嗎？”

Thai

“ถ้าพูดแบบนี้ นิสัยในชีวิตจริงกับในเน็ตของเธอไม่ใช่แบบเดียวกันงั้นเหรอ?”

Chinese

“星河，你是不是，更喜歡網上的那個我，不喜歡現實里的我。”柳清夢猛地抬頭，眼裡又重新露出了淚光，語氣都感覺到很委屈。

Thai

“ซิงเหอ นาย…ชอบตัวฉันในเน็ตมากกว่า ไม่ชอบตัวฉันในชีวิตจริงใช่ไหม” หลิวชิงเมิ่งเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ในดวงตามีน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

Chinese

“你覺得呢？”

Thai

“เธอคิดว่ายังไงล่ะ?”

Chinese

“我覺得你一定喜歡網上的那個我是不是，要不然，你早就認出我來了，還一直不想和我相認，看到我都是一副很淡然的樣子，我會改的，給我一段時間，我改正好不好？”

Thai

“ฉันคิดว่านายต้องชอบตัวฉันในเน็ตมากกว่าแน่ ๆ ใช่ไหม ไม่อย่างนั้นนายคงจำฉันได้ตั้งนานแล้ว และยังไม่อยากยอมรับกับฉันตลอด พอเจอฉันก็ทำท่าทางเฉยชาใส่ ฉันจะปรับปรุงตัวนะ ให้เวลาฉันหน่อย ฉันจะแก้ตัวใหม่ ดีไหม?”

Chinese

“噗呲！”王星河瞬間笑了起來，但是很快又倒吸一口冷氣，剛剛笑的動作太大，傷口好像又要撕裂了。

Thai

“พรืด!” หวังซิงเหอหลุดขำออกมาทันที แต่แล้วก็ต้องสูดปากด้วยความเจ็บอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่เขาหัวเราะแรงเกินไปจนแผลเหมือนจะฉีกอีกรอบ

Chinese

“你慢點，你笑什麼？是不是又動著傷口了？都怪我，我不是故意的，我好笨，什麼都做不好。”

Thai

“นายเบา ๆ หน่อยสิ ขำอะไรกัน? ไปโดนแผลเข้าอีกแล้วใช่ไหม? ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันนี่โง่จริง ๆ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง”

Chinese

“沒有啦，夢夢，不怪你，我笑是因為你怎麼就妄下決斷我更喜歡網路的那個你呢？”

Thai

“ไม่หรอก เมิ่งเมิ่ง ไม่ใช่ความผิดเธอ ฉันขำก็เพราะว่าทำไมเธอถึงด่วนสรุปไปเองว่าฉันชอบตัวเธอในเน็ตมากกว่าล่ะ?”

Chinese

“那我剛剛不都分析了嘛。”柳清夢撅著小嘴說道。

Thai

“ก็เมื่อกี้ฉันวิเคราะห์ให้ฟังหมดแล้วนี่นา” หลิวชิงเมิ่งยู่ปากพูด

Chinese

但是看得出來，柳清夢的狀態也不好，臉色還是有些病態，看來那天無論是精神還是身體上，都受到了損害。

Thai

แต่ก็ดูออกว่าสภาพของหลิวชิงเมิ่งเองก็ไม่ดีเช่นกัน ใบหน้ายังคงซีดเซียวแลดูป่วย ๆ ดูท่าวันนั้นไม่ว่าจะเป็นทางจิตใจหรือร่างกาย เธอก็ล้วนได้รับผลกระทบมาไม่น้อย

Chinese

“沒有哦，我都喜歡。”

Thai

“ไม่เลยนะ ฉันชอบทั้งหมดนั่นแหละ”

Chinese

“那你幹嘛還不和我相認？你是不是早就認出我來了！你好討厭！”

Thai

“แล้วทำไมนายถึงยังไม่ยอมรับกับฉันอีกล่ะ? นายจำฉันได้ตั้งนานแล้วใช่ไหม! นายนี่แย่จริง ๆ!”

Chinese

“沒有，夢夢，我就是開學那時候才認出來啊，還是通過你妹妹，我才知道的。”

Thai

“เปล่าสักหน่อย เมิ่งเมิ่ง ฉันเพิ่งจะจำได้ตอนเปิดเทอมนี่เอง แถมยังรู้ผ่านน้องสาวของเธอด้วยซ้ำ”

Chinese

“哎呀，我想起來了，就是那次我給你說，我妹妹要給我找男朋友，是那次吧。”

Thai

“อ๊ะ นึกออกแล้ว คราวนั้นที่ฉันบอกนายว่าน้องสาวจะหาแฟนให้ฉัน คราวนั้นใช่ไหม”

Chinese

“對，就是那次。”

Thai

“ใช่ คราวนั้นแหละ”

Chinese

“欸，好巧啊，早知道我就答應我妹妹了。”

Thai

“เฮ้อ บังเอิญจัง ถ้ารู้แบบนี้ฉันคงตอบตกลงน้องสาวไปตั้งนานแล้ว”

Chinese

“好啊，柳清夢！那萬一你妹妹給你介紹的男朋友，不是我呢？”

Thai

“ดีเลยนะ หลิวชิงเมิ่ง! แล้วถ้าเกิดแฟนที่น้องสาวเธอแนะนำให้ไม่ใช่ฉันล่ะ?”

Chinese

“那我不管！哼！誰讓你騙我！”

Thai

“ฉันไม่สนหรอก! ฮึ! ใครใช้ให้นายหลอกฉันล่ะ!”

Chinese

“夢夢，你快回去休息一下吧，我看你臉色很不好。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง เธอรีบกลับไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ฉันดูแล้วสีหน้าเธอไม่ค่อยดีเลย”

Chinese

當然不好了，柳清夢晚上睡覺還是會做噩夢，一睡著就會夢到那天發生的事。

Thai

ย่อมไม่ดีอยู่แล้ว ตอนกลางคืนหลิวชิงเมิ่งยังคงฝันร้าย พอหลับตาก็จะฝันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น

Chinese

“怎麼？你要趕我走啊！說！是不是沒愛了？”

Thai

“ทำไม? นายจะไล่ฉันไปเหรอ! พูดมานะ! หมดรักกันแล้วใช่ไหม?”

Chinese

“哎呀，不是啦，夢夢，我就是讓你回去休息一下啊，你的狀態看起來很不好。”

Thai

“โธ่ ไม่ใช่แบบนั้นนะ เมิ่งเมิ่ง ฉันแค่อยากให้เธอไปพักผ่อนสักหน่อย สภาพของเธอดูไม่ดีเอามาก ๆ เลย”

Chinese

“我不要！我才不要回去！你再說讓我回去，我打你哦！”

Thai

“ฉันไม่เอา! ฉันไม่ยอมกลับหรอก! ถ้านายยังพูดให้ฉันกลับอีก ฉันจะตีนายจริง ๆ ด้วย!”

Chinese

“咔嚓！”門口門突然響了。

Thai

“แกร๊ก!” เสียงประตูดังขึ้นกะทันหัน

Chinese

“你說你要打誰？”

Thai

“เธอพูดว่าจะตีใครนะ?”

Chinese

兩個士兵率先進來，隨後便是蘇宣羽。

Thai

ทหารสองนายเดินนำเข้ามาข้างในก่อน ตามด้วยซูเสวียนอวี่

Chinese

蘇宣羽穿著也是作戰服，頭髮束起，看起來十分幹練。

Thai

ซูเสวียนอวี่สวมชุดปฏิบัติการเช่นกัน รวบผมขึ้น ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

看到來人後，柳清夢連忙站起來，臉色更加蒼白了。

Thai

เมื่อเห็นผู้มาเยือน หลิวชิงเมิ่งก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้ายิ่งซีดเผือดลงกว่าเดิม

Chinese

“我沒有，我就是開玩笑。”

Thai

“ฉันไม่ได้จะทำแบบนั้น ฉันแค่ล้อเล่นเฉย ๆ”

Chinese

“開玩笑？你怎麼又來找我弟弟了？這裡不歡迎你，請你回到自己的病房。”

Thai

“ล้อเล่น? ทำไมเธอถึงมาหาน้องชายฉันอีกแล้ว? ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ เชิญเธอกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วยของตัวเองซะ”

Chinese

“哦，那我就先回去了。”柳清夢看了一眼王星河，聲音之中帶著一絲委屈。

Thai

“อืม ถ้างั้นฉันกลับก่อนนะ” หลิวชิงเมิ่งเหลือบมองหวังซิงเหอแวบหนึ่ง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความน้อยใจ

Chinese

“三姐，這裡面有誤會，這件事和她沒關係的。”

Thai

“พี่สาม เรื่องนี้มีความเข้าใจผิดกันอยู่นะครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก”

Chinese

“沒關係？你看你傷成什麼樣了還沒關係，千萬別栽在女人手裡，知道嗎？”

Thai

“ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ? ดูสภาพนายเจ็บหนักขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวอีก อย่าริอ่านไปพังเพราะผู้หญิงเป็นอันขาด เข้าใจไหม?”

Chinese

“三姐，其實......”王星河看著柳清夢剛想說兩人的關係，柳清夢像是知道王星河要說什麼一樣，趕緊搖了搖頭。

Thai

“พี่สาม ที่จริงแล้ว…” หวังซิงเหอมองหลิวชิงเมิ่งกำลังคิดจะบอกความสัมพันธ์ของทั้งสองคน แต่หลิวชิงเมิ่งเหมือนจะรู้ว่าหวังซิงเหอจะพูดอะไร จึงรีบส่ายหน้าทันที

Chinese

“好了，你還不快出去，回到自己的病房，一會有人找你問幾個問題。”蘇宣羽對柳清夢說道。

Thai

“เอาละ เธอยังไม่รีบออกไปอีก กลับไปห้องพักผู้ป่วยของตัวเองได้แล้ว เดี๋ยวจะมีคนไปสอบถามเธอสักสองสามคำถาม” ซูเสวียนอวี่พูดกับหลิวชิงเมิ่ง

Chinese

“哦，那好吧，那我就先走了，拜拜。”說罷，柳清夢一個人走了。

Thai

“อืม ก็ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ บ๊ายบาย” พูดจบ หลิวชิงเมิ่งก็เดินออกไปคนเดียว

Chinese

“姐，你幹嘛對她那麼大敵意，清夢也沒做錯什麼啊。”

Thai

“พี่ ทำไมพี่ถึงตั้งแง่เป็นศัตรูกับเธอขนาดนั้น ชิงเมิ่งก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

Chinese

“沒做錯什麼？這種女人我最了解了，就是喜歡裝成這副模樣，憑自己有幾分姿色，讓男人為他付出！”

Thai

“ไม่ได้ทำอะไรผิดเหรอ? ผู้หญิงพรรค์นี้ฉันเข้าใจดีที่สุด ชอบแกล้งทำตัวเป็นแบบนี้ อาศัยว่าตัวเองมีหน้าตาอยู่บ้าง ก็ทำให้ผู้ชายยอมทุ่มเทเสียสละให้!”

Chinese

“那個方浩不就是這樣？只不過，他惹到誰不好，惹到了我們蘇家頭上！”

Thai

“ไอ้ฟางฮ่าวนั่นก็ไม่ใช่เพราะแบบนี้หรอกเหรอ? เพียงแต่ว่ามันจะไปหาเรื่องใครไม่หา ดันมารนหาที่กับตระกูลซูของเรา!”

Chinese

“三姐，那方浩會怎麼樣？”

Thai

“พี่สาม แล้วฟางฮ่าวจะเป็นยังไงบ้าง?”

Chinese

“怎麼樣？他這輩子就別想好好過了。”

Thai

“เป็นยังไงน่ะเหรอ? ชาตินี้มันอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย”

Chinese

“三姐，這樣會不會有點太殘酷了？”王星河還是善良的，但是蘇宣羽可是真的在戰場上殺過敵人的，對待這種人，要不是怕影響不好，那天晚上方浩就別想活了。

Thai

“พี่สาม แบบนี้จะไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ?” หวังซิงเหอยังคงเป็นคนจิตใจดี แต่ซูเสวียนอวี่นั้นเคยสังหารศัตรูในสนามรบมาจริง ๆ สำหรับคนพรรค์นี้ หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบที่ไม่ดี คืนวันนั้นฟางฮ่าวก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดไปได้เลย

Chinese

不過，活下來，蘇宣羽也會讓他生不如死的。

Thai

แต่ทว่า ต่อให้รอดชีวิตมาได้ ซูเสวียนอวี่ก็จะทำให้เขาอยู่มิสู้ตายอยู่ดี

Chinese

想想蘇宣羽就覺得好笑，這個方浩被抓去軍區，還在路上大吼大叫，說自己家裡有億萬資產，每年給國家繳稅上千萬，結果拿錢來養的人，來抓他！

Thai

พอนึกถึงเรื่องนี้ซูเสวียนอวี่ก็รู้สึกขบขัน ฟางฮ่าวคนนี้ตอนถูกจับตัวไปยังเขตทหาร ระหว่างทางยังคงตะโกนโวยวาย บอกว่าบ้านตัวเองมีทรัพย์สินเป็นร้อยล้าน เสียภาษีให้ประเทศปีละหลายสิบล้าน แต่ผลลัพธ์คือคนที่เอาเงินไปเลี้ยงดู กลับมาจับกุมเขาเสียเอง!

Chinese

當即，蘇宣羽就下令，幾個人把方浩教訓了一頓。

Thai

ทันใดนั้น ซูเสวียนอวี่ก็ออกคำสั่ง ให้คนไม่กี่นายสั่งสอนฟางฮ่าวไปยกใหญ่

Chinese

便教訓著，方浩還不知悔改，在那裡說要告狀，把他們全部抓去軍事法庭，毆打好人。

Thai

แม้จะถูกสั่งสอน ฟางฮ่าวก็ยังไม่สำนึกผิด ยังคงร้องโวยวายว่าจะฟ้องร้อง จะจับพวกเขาทั้งหมดส่งศาลทหารข้อหาทำร้ายคนดี

Chinese

到了軍區后，更是飛揚跋扈，以為部隊不能把他怎麼樣。

Thai

พอมาถึงเขตทหารแล้ว ก็ยิ่งวางก้ามกำเริบเสิบสาน คิดว่ากองทัพจะทำอะไรเขาไม่ได้

Chinese

“我告訴你們，我家裡人估計已經跟你們首長通過話了，你們幾個就等著寫檢討吧。不對！我要告你們！告到你們軍旅生涯都結束！”

Thai

“ฉันบอกพวกแกไว้เลยนะ ป่านนี้คนในครอบครัวฉันคงคุยกับผู้บังคับบัญชาของพวกแกแล้ว พวกแกเตรียมตัวเขียนรายงานสำนึกผิดได้เลย ไม่สิ! ฉันจะฟ้องพวกแก! ฟ้องจนกระทั่งชีวิตทหารของพวกแกต้องจบสิ้น!”

Chinese

結果，蘇宣羽從外面走進來，翻手幾張照片甩他臉上。

Thai

ผลปรากฏว่า ซูเสวียนอวี่เดินเข้ามาจากข้างนอก แล้วสะบัดรูปถ่ายสองสามใบฟาดใส่หน้าเขา

Chinese

“好好看看你的好爸爸，好媽媽吧，他們現在自身難保，還救你？估計見到你，能把你打死，是你害了你們方家。”

Thai

“ดูพ่อดีเด่นกับแม่ดีเด่นของแกให้ดี ๆ เถอะ ตอนนี้พวกเขายังเอาตัวเองไม่รอด จะมาช่วยแกอีกเหรอ? คาดว่าถ้าเจอหน้าแก คงตีแกให้ตายไปเลยมากกว่า แกนั่นแหละที่ทำลายตระกูลฟางของพวกแกเอง”

Chinese

方浩看到照片后，瞳孔一縮，瞬間變臉。

Thai

หลังจากฟางฮ่าวเห็นรูปถ่าย ม่านตาก็หดเล็กลง สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

Chinese

“軍官大人，我知道錯了，求求你們吧，我一時鬼迷心竅，我出去一定改，我給那小子道歉，我當眾道歉可以嗎？”方浩跪下來求饒，但是蘇宣羽不為所動。

Thai

“ท่านนายทหาร ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ขอร้องละครับ ผมหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ออกไปได้ผมจะปรับปรุงตัวแน่นอน ผมจะไปขอโทษไอ้เด็กนั่น ผมจะขอโทษต่อหน้าสาธารณชนเลยก็ได้นะครับ?” ฟางฮ่าวคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตา ทว่าซูเสวียนอวี่กลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

Chinese

“你不覺得，現在說這些已經晚了？這些話，留著你後半輩子在監獄里說吧。”

Thai

“ไม่คิดว่าพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้มันสายไปแล้วเหรอ? คำพูดพวกนี้ เก็บเอาไว้พูดในคุกตลอดชีวิตที่เหลือเถอะ”

Chinese

鐵門被重重的關上，這裡是小黑屋，充滿了窒息的黑暗，留給方浩無盡的絕望。

Thai

ประตูเหล็กถูกปิดลงอย่างแรง ที่นี่คือห้องขังมืดที่อบอวลไปด้วยความมืดมิดอันน่าอึดอัด ทิ้งไว้เพียงความสิ้นหวังไร้ที่สิ้นสุดให้กับฟางฮ่าว

Chinese

“星河，你還是太善良了，如果我們來得不及時，你想想你會遇到什麼危險？”

Thai

“ซิงเหอ นายยังใจดีเกินไป ถ้าพวกเรามาไม่ทันเวลา นายลองคิดดูสิว่าจะต้องเจอกับอันตรายขนาดไหน?”

Chinese

“可是，我也沒受什麼傷啊，三姐。”

Thai

“แต่ว่า ผมก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากสักหน่อยนี่ครับ พี่สาม”

Chinese

“好了，星河，這件事你就不要管了，你好好養傷就行，一會你二姐下班來了，我再走。”

Thai

“เอาละ ซิงเหอ เรื่องนี้นายไม่ต้องไปยุ่งแล้ว นายรักษาตัวให้ดีก็พอ เดี๋ยวพอพี่รองของนายเลิกงานมาถึง ฉันค่อยไป”

Chinese

“我媽她知道了嗎？”王星河問道。

Thai

“แม่ผมรู้เรื่องนี้หรือยังครับ?” หวังซิงเหอถาม