พวกเราดูไม่เหมือนคู่รักกันเหรอ?

Chinese

王星河的室友知道他回學校上課了，就在群里嚷嚷的說中午一起吃飯。

Thai

รูมเมตของหวังซิงเหอรู้ว่าเขากลับมาเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว จึงพากันส่งข้อความเอะอะในกลุ่มแชตว่าจะไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน

Chinese

“不好意思，我中午有事，可能沒空。”

Thai

“ขอโทษทีนะ ตอนเที่ยงฉันมีธุระ คงไม่ว่างน่ะ”

Chinese

“那行吧，老王，那等你回來，咱們好好慶祝一下，你怎麼好端端的住院了？”

Thai

“งั้นก็ได้ เหล่าหวัง ถ้านายกลับมาพวกเราค่อยฉลองกันให้เต็มที่ อยู่ดีๆ ทำไมนายถึงเข้าโรงพยาบาลได้ล่ะ?”

Chinese

“沒辦法，出去玩摔了一跤。”

Thai

“ช่วยไม่ได้นี่ ออกไปเที่ยวแล้วหกล้มเอาน่ะ”

Chinese

“老王，那你也太倒霉了！”

Thai

“เหล่าหวัง นายนี่ซวยชะมัดเลย!”

Chinese

“對啊，老王，恢復的怎麼樣了？”

Thai

“ใช่แล้ว เหล่าหวัง ฟื้นตัวเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

Chinese

“差不多了，要不然我也不會回來上課啊。”

Thai

“เกือบหายดีแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่กลับมาเรียนหรอก”

Chinese

“王星河，你跟我來一下辦公室。”

Thai

“หวังซิงเหอ ตามฉันมาที่ห้องทำงานหน่อย”

Chinese

中途下課的時候，秦雪瑩走了進來，把王星河叫到了辦公室。

Thai

ในช่วงพักระหว่างคาบ ฉินเสวี่ยอิ๋งก็เดินเข้ามาและเรียกหวังซิงเหอไปที่ห้องทำงาน

Chinese

“秦導員，您叫我什麼事？”

Thai

“อาจารย์ที่ปรึกษาฉิน เรียกผมมีธุระอะไรเหรอครับ?”

Chinese

“你的事情我聽說了，你先坐，身體咋樣了？”

Thai

“เรื่องของนายฉันได้ยินมาแล้วล่ะ นั่งลงก่อนสิ ร่างกายเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

Chinese

秦雪瑩給王星河搬了一個椅子，讓他坐下來。

Thai

ฉินเสวี่ยอิ๋งยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้หวังซิงเหอแล้วบอกให้เขานั่งลง

Chinese

“好的差不多了，謝謝，秦導員關心。”

Thai

“เกือบหายดีแล้วครับ ขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาฉินที่เป็นห่วงนะครับ”

Chinese

“我聽蘇校長說了，你這次太危險了，下次小心點知道嗎？有些是桃花運，有些則是桃花劫。”

Thai

“ฉันได้ยินจากรองอธิการบดีซูแล้ว ครั้งนี้นายอันตรายเกินไปจริง ๆ คราวหน้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เข้าใจไหม? เสน่ห์บางอย่างก็เป็นโชคเรื่องความรัก แต่บางอย่างมันคือเคราะห์กรรมจากความรัก”

Chinese

“我知道了，秦導員。”

Thai

“ผมเข้าใจแล้วครับ อาจารย์ที่ปรึกษาฉิน”

Chinese

“行了，沒什麼事你回去吧，這段時間班級里的工作我先替你做著，等你傷養好了再說。”

Thai

“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้วนายก็กลับไปเถอะ ช่วงนี้งานในห้องเรียนฉันจะช่วยทำแทนไปก่อน รอให้นายพักรักษาตัวจนหายดีแล้วค่อยว่ากัน”

Chinese

“好的，秦導員。”

Thai

“ได้ครับ อาจารย์ที่ปรึกษาฉิน”

Chinese

“對了，關心我的學生是應該的知道嗎？這次我對你提出批評，下次再犯錯誤有就讓你寫檢查了。”

Thai

“จริงสิ การเป็นห่วงนักศึกษาของตัวเองมันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว เข้าใจไหม? ครั้งนี้ฉันแค่ตักเตือนนาย แต่ถ้าคราวหน้ายังทำผิดพลาดอีก ฉันจะให้นายเขียนรายงานสำนึกผิดแน่”

Chinese

“秦導員，這也不能怪我吧。”

Thai

“อาจารย์ที่ปรึกษาฉิน เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้นะครับ”

Chinese

“星河，你都是成年人了，大學其實就是一個小型社會，要處理好人際關係，知道嗎？”秦雪瑩突然放緩語速說道。

Thai

“ซิงเหอ นายเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ มหาวิทยาลัยก็คือสังคมจำลองขนาดย่อม ต้องจัดการความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลให้ดี เข้าใจไหม?” ฉินเสวี่ยอิ๋งชะลอความเร็วของน้ำเสียงลงกะทันหันขณะเอ่ย

Chinese

“我知道了，雪瑩姐。”

Thai

“ผมเข้าใจแล้วครับ พี่เสวี่ยอิ๋ง”

Chinese

“我讓你喊我什麼？”

Thai

“ฉันบอกให้นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

Chinese

“喊雪瑩姐啊，雪瑩姐我走了！”王星河說著就已經離開了辦公室。

Thai

“เรียกพี่เสวี่ยอิ๋งไงครับ พี่เสวี่ยอิ๋ง ผมไปก่อนนะครับ!” หวังซิงเหอพูดพลางก้าวออกจากห้องทำงานไปแล้ว

Chinese

看著王星河離開，秦雪瑩嘆了一口氣，隨後立馬恢復了正常。

Thai

เมื่อมองดูหวังซิงเหอเดินจากไป ฉินเสวี่ยอิ๋งก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง จากนั้นจึงกลับคืนสู่สภาวะปกติทันที

Chinese

“寶寶，怎麼還有一節課還要下課啊！好煩欸。”

Thai

“ที่รัก ทำไมยังเหลืออีกตั้งคาบหนึ่งกว่าจะเลิกเรียนเนี่ย! น่ารำคาญจังเลย”

Chinese

“對啊，還有一節課，好好聽課。”

Thai

“ใช่แล้ว ยังเหลืออีกคาบหนึ่ง ตั้งใจเรียนล่ะ”

Chinese

“不要嘛，這可算是我們第一次約會啦！怎麼能靜下心來聽課呢？”

Thai

“ไม่เอาอะ นี่นับเป็นเดตแรกของเราเลยนะ! จะให้สงบจิตสงบใจตั้งใจเรียนได้ยังไงกันเล่า?”

Chinese

“那夢夢你一上午都沒好好聽課嗎？”

Thai

“งั้นช่วงเช้าทั้งช่วงเมิ่งเมิ่งไม่ได้ตั้งใจเรียนเลยเหรอ?”

Chinese

“嘿嘿，也沒有啦，我好好聽課了呀！”

Thai

“ฮิๆ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ฉันตั้งใจเรียนอยู่นะ!”

Chinese

“你就騙我吧，你肯定沒好好聽課。”

Thai

“โกหกฉันชัดๆ เธอไม่ได้ตั้งใจเรียนชัวร์”

Chinese

“應該，可能，大概，沒有，那麼認真聽吧。（偷看）”

Thai

“ก็คง… อาจจะ… น่าจะ… ไม่ได้… ตั้งใจเรียนขนาดนั้นแหละ (แอบมอง)”

Chinese

“那這節課好好聽課，下課後我就去找你。”

Thai

“งั้นคาบนี้ก็ตั้งใจเรียนนะ เลิกเรียนแล้วฉันจะไปหาเธอ”

Chinese

“好！下午我們要去哪？”

Thai

“อื้อ! บ่ายนี้พวกเราจะไปไหนกันดี?”

Chinese

“你想去哪？”

Thai

“เธออยากไปไหนล่ะ?”

Chinese

“想跟你去逛街！我做夢都夢到過，我們一起去逛街！”

Thai

“อยากไปเดินช็อปปิ้งกับนาย! ฉันเคยฝันด้วยซ้ำว่าพวกเราได้ไปเดินช็อปปิ้งด้วยกัน!”

Chinese

“可以啊。”

Thai

“ได้สิ”

Chinese

“好欸，嘿嘿。”

Thai

“เย้ ฮิๆ”

Chinese

“好了，上課了，下課再聊。”

Thai

“เอาล่ะ เริ่มเรียนแล้ว เลิกเรียนค่อยคุยกันใหม่นะ”

Chinese

王星河就把手機收起來。

Thai

หวังซิงเหอก็เก็บโทรศัพท์มือถือไป

Chinese

終於下課了，王星河就從教室出來，直奔工商管理系。

Thai

ในที่สุดก็เลิกเรียน หวังซิงเหอจึงเดินออกจากห้องเรียนแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังภาควิชาบริหารธุรกิจทันที

Chinese

而同樣的，夏詩詩也在直奔工商管理系，榮旭要來找夏詩詩，被夏詩詩給回絕了。

Thai

และในขณะเดียวกัน เซี่ยซือซือก็กำลังมุ่งหน้าตรงไปยังภาควิชาบริหารธุรกิจเช่นกัน หรงซวี่จะมาหาเซี่ยซือซือแต่ก็ถูกเซี่ยซือซือปฏิเสธไป

Chinese

說她今天有事。

Thai

โดยบอกว่าวันนี้เธอมีธุระ

Chinese

“詩詩，什麼事啊。”

Thai

“ซือซือ ธุระอะไรเหรอ”

Chinese

“一件很重要的事啦，等會我去找你好嗎？我現在要去辦事去了。”

Thai

“เรื่องสำคัญมากเลยล่ะ ไว้เดี๋ยวฉันไปหานายนะได้ไหม? ตอนนี้ฉันต้องไปทำธุระก่อนแล้ว”

Chinese

“那好吧，那你快點。”

Thai

“งั้นก็ได้ ถ้างั้นเธอรีบหน่อยนะ”

Chinese

柳清夢一下課，就從教室出來，站在一旁就等著王星河，當看到王星河的時候，柳清夢立馬走了過去。

Thai

ทันทีที่เลิกเรียน หลิวชิงเมิ่งก็เดินออกมาจากห้องเรียนและยืนรอหวังซิงเหออยู่ด้านข้าง พอเห็นหวังซิงเหอ หลิวชิงเมิ่งก็รีบเดินเข้าไปหาทันที

Chinese

“星河，你怎麼樣了？”柳清夢一見面，就觀察著王星河。

Thai

“ซิงเหอ นายเป็นยังไงบ้าง?” หลิวชิงเมิ่งสำรวจดูหวังซิงเหอทันทีที่เจอกัน

Chinese

“好多了啊，你看，我現在是不是很健康。”

Thai

“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ดูสิ ตอนนี้ฉันแข็งแรงดีใช่ไหมล่ะ”

Chinese

“還行吧，我好餓。”

Thai

“ก็พอดูได้อยู่ ฉันหิวจะแย่แล้ว”

Chinese

“那咱們現在先去吃飯，吃完飯你要去逛街嗎？”

Thai

“งั้นพวกเราไปกินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วเธออยากไปเดินช็อปปิ้งไหม?”

Chinese

“對啊，我要和你一起去逛街，可以嗎？可以吧。”

Thai

“ใช่แล้ว ฉันอยากไปเดินช็อปปิ้งกับนาย ได้ไหมนะ? ได้แหละเนอะ”

Chinese

“你都說可以了，我還能反駁不是。”

Thai

“เธอพูดเองเออเองขนาดนี้แล้ว ฉันยังจะค้านได้อีกเหรอ”

Chinese

“嗯嗯，那走吧。”

Thai

“อื้มๆ งั้นไปกันเถอะ”

Chinese

當夏詩詩來到工商管理系后，就藏在一棵樹后在那裡觀察。

Thai

หลังจากเซี่ยซือซือมาถึงภาควิชาบริหารธุรกิจ เธอก็แอบอยู่หลังต้นไม้เพื่อคอยสังเกตการณ์

Chinese

但是學生放學都要走完了，夏詩詩還在那裡找柳清夢。

Thai

ทว่านักศึกษาเลิกเรียนเดินออกไปกันจนเกือบหมดแล้ว เซี่ยซือซือก็ยังคงมองหาหลิวชิงเมิ่งอยู่ตรงนั้น

Chinese

可惜柳清夢和王星河兩人早就走了。

Thai

น่าเสียดายที่หลิวชิงเมิ่งกับหวังซิงเหอทั้งคู่เดินออกไปตั้งนานแล้ว

Chinese

太可惡了！

Thai

น่าเจ็บใจชะมัด!

Chinese

她決定一定要嚴刑逼供！自己的閨蜜怎麼能隱瞞她事情呢？

Thai

เธอตัดสินใจว่าจะต้องเค้นคอสอบปากคำให้หนัก! เพื่อนสนิทของตัวเองจะปิดบังเรื่องนี้กับเธอได้ยังไงกัน?

Chinese

到了校外，王星河和柳清夢兩人打車去了一家商場。

Thai

เมื่อออกมานอกมหาวิทยาลัย หวังซิงเหอกับหลิวชิงเมิ่งทั้งสองคนก็นั่งแท็กซี่ไปที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

Chinese

“夢夢，你想吃什麼？”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง เธออยากกินอะไร?”

Chinese

“走，我帶你去吃好吃的，我請客哦！”

Thai

“ไปเถอะ ฉันจะพานายไปกินของอร่อย มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองนะ!”

Chinese

“這不好吧，還是我來請客吧。”王星河拒絕了。

Thai

“ไม่ค่อยดีมั้ง ให้ฉันเลี้ยงดีกว่า” หวังซิงเหอปฏิเสธ

Chinese

“不行！寶寶，讓我請嘛，就當我給你賠禮道歉了，好不好？”

Thai

“ไม่ได้นะ! ที่รัก ให้ฉันเลี้ยงเถอะน่า ถือว่าฉันเลี้ยงขอโทษนายไง ดีไหม?”

Chinese

現在沒了外人，只剩下兩人了，柳清夢直接對王星河的稱呼變了，雖然還是有點喊不出口，但是比之前強多了。

Thai

ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว เหลือเพียงพวกเขาสองคน หลิวชิงเมิ่งจึงเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกหวังซิงเหอทันที แม้จะยังรู้สึกกระดากปากอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว

Chinese

“那好吧，那下次我來嘍。”

Thai

“งั้นก็ได้ คราวหน้าตาฉันเลี้ยงนะ”

Chinese

“嗯嗯，寶寶，這裡有一家西餐廳很不錯，網上的評價很好，走，我帶你去。”

Thai

“อื้มๆ ที่รัก ที่นี่มีร้านอาหารตะวันตกร้านหนึ่งดีมากเลย รีวิวในเน็ตดีสุดๆ ไปเถอะ ฉันจะพานายไป”

Chinese

“你好，先生女士，請問是兩位嗎？”

Thai

“สวัสดีครับคุณผู้ชายคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่ามาสองท่านใช่ไหมครับ?”

Chinese

“當然了？你看不出來嗎？”柳清夢反問道。

Thai

“ก็แน่นอนสิ? ดูไม่ออกหรือไง?” หลิวชิงเมิ่งย้อนถาม

Chinese

“那兩位是需要情侶包間嗎？”

Thai

“ถ้าอย่างนั้นทั้งสองท่านต้องการห้องส่วนตัวสำหรับคู่รักไหมครับ?”

Chinese

“你覺得呢？看著不像嗎？”柳清夢直接冷下了臉，彷彿對這句話非常的不滿。

Thai

“แล้วคิดว่ายังไงล่ะ? ดูไม่เหมือนหรือไง?” หลิวชิงเมิ่งชักสีหน้าเย็นชาลงทันที ราวกับไม่พอใจคำพูดนี้เอามากๆ

Chinese

什麼意思啊！我們兩個站在一起不是郎才女貌嗎？

Thai

หมายความว่ายังไงกันเนี่ย! พวกเราสองคนยืนด้วยกันก็ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกไม่ใช่หรือไง?

Chinese

難道我們兩個不般配嗎？

Thai

หรือว่าพวกเราสองคนดูไม่เข้ากันงั้นเหรอ?

Chinese

服務員表示我也很冤枉啊，你們兩個表現的一點都不親密，雖然很般配，但是一點身體接觸都沒，相敬如賓的樣子，我不問一下，不冒昧嗎？

Thai

พนักงานเสิร์ฟรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาเสียเลย พวกคุณสองคนไม่ได้แสดงออกว่าสนิทสนมกันเลยสักนิด แม้จะดูเหมาะสมกันมาก แต่ก็ไม่มีการถูกเนื้อต้องตัวกันเลย ดูสุภาพให้เกียรติกันราวกับแขกบ้านแขกเมือง ถ้าตนไม่ถามสักหน่อย จะไม่เป็นการเสียมารยาทหรอกเหรอ?

Chinese

“對不起，先生女士，是我的問題。”

Thai

“ขออภัยด้วยครับคุณผู้ชายคุณผู้หญิง เป็นความผิดของผมเองครับ”

Chinese

“怎麼了？”

Thai

“เกิดอะไรขึ้น?”

Chinese

看到一個穿著西裝的男人一路小跑，跑了過來。

Thai

เห็นชายสวมชุดสูทคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้ามา

Chinese

“經理，我......”

Thai

“ผู้จัดการครับ ผม…”

Chinese

“小趙，你先退下。”經理一個眼神，那個服務員就走開了。

Thai

“เสี่ยวจ้าว นายถอยไปก่อน” ผู้จัดการส่งสายตาให้ พนักงานเสิร์ฟคนนั้นก็เดินเลี่ยงออกไปทันที

Chinese

“尊敬的先生女士，剛剛我們餐廳服務員對兩位有些冒犯，我今天消費打八折，您看可以嗎？”

Thai

“คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงผู้ทรงเกียรติ เมื่อครู่นี้พนักงานร้านของเราอาจล่วงเกินทั้งสองท่านไปบ้าง ยอดค่าใช้จ่ายในวันนี้ผมขอมอบส่วนลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งสองท่านเห็นว่าอย่างไรครับ?”

Chinese

“誰需要打折？看不起我們？”哪知道柳清夢根本不領情。

Thai

“ใครต้องการส่วนลดกัน? ดูถูกพวกเราเหรอ?” ใครจะไปรู้ว่าหลิวชิงเมิ่งไม่ยอมรับน้ำใจเลยสักนิด

Chinese

“好了，夢夢，那就謝謝經理了，麻煩經理帶我們去包間可以嗎？”王星河出面說道。

Thai

“เอาเถอะน่า เมิ่งเมิ่ง งั้นก็ขอบคุณผู้จัดการด้วยนะครับ รบกวนผู้จัดการช่วยพาพวกเราไปที่ห้องส่วนตัวได้ไหมครับ?” หวังซิงเหอออกหน้าพูดขึ้นมา

Chinese

“好嘞，兩位，這邊來。”

Thai

“ได้เลยครับ ทั้งสองท่านเชิญทางนี้ครับ”

Chinese

經理直接給王星河和柳清夢帶到了最有氛圍的情侶包間之中。

Thai

ผู้จัดการพาหวังซิงเหอกับหลิวชิงเมิ่งตรงไปยังห้องส่วนตัวสำหรับคู่รักที่มีบรรยากาศดีที่สุดทันที

Chinese

“兩位，您看要吃點什麼？”

Thai

“ทั้งสองท่านต้องการรับประทานอะไรดีครับ?”

Chinese

“寶寶，你來看著點吧，吃什麼都行，我來買單！”柳清夢說著時候，聲音還不小，像是故意讓經理聽的。

Thai

“ที่รัก นายช่วยดูแล้วสั่งหน่อยสิ กินอะไรก็ได้ทั้งนั้น มื้อนี้ฉันจ่ายเอง!” ขณะที่หลิวชิงเมิ่งพูด น้ำเสียงก็ไม่เบาเลย ราวกับตั้งใจให้ผู้จัดการได้ยิน

Chinese

經理聽到后，果然轉向了王星河。

Thai

เมื่อผู้จัดการได้ยินดังนั้น ก็หันไปทางหวังซิงเหอตามคาด

Chinese

“先生，這是我們的菜單，您看？”

Thai

“คุณผู้ชาย นี่คือเมนูอาหารของเรา เชิญดูได้เลยครับ?”

Chinese

“夢夢，還是你來吧，我對這個不了解，你點就行。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง เธอสั่งเถอะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ เธอสั่งได้เลย”

Chinese

“哇，寶寶，你真好，是不是害怕點的不好吃啊，沒事的，我吃什麼都可以，只要是你點的，我都喜歡吃。”

Thai

“ว้าว ที่รัก นายน่ารักจังเลย กลัวสั่งมาแล้วไม่อร่อยใช่ไหมล่ะ ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่เป็นของที่นายสั่ง ฉันก็ชอบกินหมดแหละ”

Chinese

要不是職業素養，經理可能轉身就走了。

Thai

หากไม่ใช่เพราะความเป็นมืออาชีพในหน้าที่ ผู้จัดการคงจะหมุนตัวเดินหนีไปแล้ว

Chinese

你們兩個太過分了！在我面前撒狗糧，讓我一個人吃狗糧！

Thai

พวกคุณสองคนเกินไปแล้วนะ! มาแจกอาหารหมาต่อหน้าฉัน ให้ฉันต้องกินอาหารหมาอยู่คนเดียวเนี่ยนะ!

Chinese

要不要我把服務員都喊過來，一起吃啊！

Thai

จะให้ฉันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟทุกคนมากินด้วยกันเลยไหมล่ะ!