รอยยิ้มไม่ได้หายไป เพียงแค่ย้ายที่

Chinese

看到吳洛熙搖晃著差點沒站穩，王星河連忙想要伸手去扶她，但是卻被吳洛熙制止。

Thai

เมื่อเห็นอู๋ลั่วซีซวนเซจนเกือบจะยืนไม่อยู่ หวังซิงเหอก็รีบยื่นมือออกไปคิดจะช่วยพยุงเธอ แต่กลับถูกอู๋ลั่วซีห้ามไว้

Chinese

“不用了，星河，我們還是朋友不是嗎？”

Thai

“ไม่ต้องหรอก ซิงเหอ พวกเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“對，我們還可以是朋友。”

Thai

“ใช่ พวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้”

Chinese

可能只有兩人才知道，這個朋友是什麼意思，很有可能，以後就是陌生人一樣的朋友了。

Thai

อาจมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าคำว่าเพื่อนนี้หมายถึงอะไร เป็นไปได้มากว่า ต่อไปคงจะเป็นเพื่อนที่เหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน

Chinese

“那就行了，你不是還給你室友帶了夜宵，快上去吧。”

Thai

“แค่นั้นก็พอแล้ว นายไม่ได้ซื้อของรอบดึกมาให้เพื่อนร่วมห้องหรอกเหรอ รีบขึ้นไปเถอะ”

Chinese

“行，那我就上去了，你路上慢點。”

Thai

“ได้ งั้นฉันขึ้นไปก่อนนะ เธอเดินทางระวังๆ ด้วยล่ะ”

Chinese

“嗯嗯，拜拜。”

Thai

“อื้ม บ๊ายบาย”

Chinese

“再見。”

Thai

“แล้วเจอกัน”

Chinese

吳洛熙轉頭的那一瞬間，一滴淚水滴落在了地上，沒人知道，這一滴淚水代表著什麼，只有吳洛熙知道。

Thai

ในเสี้ยววินาทีที่อู๋ลั่วซีหันหลังกลับ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น ไม่มีใครรู้ว่าน้ำตาหยดนี้เป็นตัวแทนของสิ่งใด มีเพียงอู๋ลั่วซีเท่านั้นที่รู้

Chinese

王星河也沒有上樓，而是一直等到吳洛熙消失在黑夜中，王星河嘆了一口氣，這才上樓。

Thai

หวังซิงเหอเองก็ไม่ได้ขึ้นตึกไปทันที แต่รอจนกระทั่งอู๋ลั่วซีลับหายไปในความมืด หวังซิงเหอถอนหายใจออกมาคำรบหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยขึ้นตึกไป

Chinese

“來了！來了！星河要回來了！”

Thai

“มาแล้ว! มาแล้ว! ซิงเหอกำลังจะกลับมาแล้ว!”

Chinese

殊不知，這三個老六拿著手機相機放大，在宿舍陽台偷看。

Thai

โดยไม่รู้เลยว่า เจ้าตัวแสบทั้งสามคนกำลังใช้กล้องมือถือซูมภาพแอบดูอยู่ตรงระเบียงห้องพัก

Chinese

“嘿嘿，真刺激啊！這星河可以啊，真是桃花運不斷，這都堵到宿舍門口了。”

Thai

“ฮิๆ ตื่นเต้นชะมัด! ซิงเหอนี่ไม่เบาเลยนะ ดวงเสน่ห์แรงไม่ขาดสายจริงๆ นี่ถึงขั้นมาดักรอถึงหน้าประตูหอพักเลย”

Chinese

“是啊，唯一可惜的是，還看不清這個女生的臉，看這身形，真是nice啊！”

Thai

“ใช่แล้ว เสียดายอย่างเดียวคือยังมองหน้าผู้หญิงคนนี้ไม่ชัด แต่ดูจากหุ่นแล้ว เป๊ะสุดๆ ไปเลย!”

Chinese

“那你們說，老王這是拒絕了嗎？”

Thai

“แล้วพวกนายว่า เหล่าหวังปฏิเสธไปแล้วหรือยัง”

Chinese

“以我的經驗，男人都是下半身思考的動物，說不定老王沒拒絕呢。”

Thai

“จากประสบการณ์ของฉัน ผู้ชายเป็นสัตว์ที่คิดด้วยท่อนล่าง ไม่แน่นะว่าเหล่าหวังอาจจะไม่ได้ปฏิเสธก็ได้”

Chinese

“你們兩個單身狗就別議論了，你們也不想想，老王可是有柳大校花，眼裡哪還能容納別的女人？”

Thai

“พวกนายสองคนที่เป็นหมาโสดเลิกวิจารณ์ได้แล้ว ไม่ลองคิดดูบ้างล่ะ เหล่าหวังมีดาวมหาวิทยาลัยอย่างหลิวชิงเมิ่งอยู่แล้ว ในสายตาจะไปมีที่ว่างให้ผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง”

Chinese

“那不一定啊，家花哪有野花香？”

Thai

“นั่นก็ไม่แน่นะ ดอกไม้ในบ้านจะหอมสู้ดอกไม้ป่าได้ยังไง”

Chinese

“你們啊，星河就不是那樣的人。”

Thai

“พวกนายนี่นะ ซิงเหอไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก”

Chinese

“滴！”宿舍門響起了開鎖的聲音，幾人立馬坐好，坐到自己的位置上。

Thai

“ติ๊ด!” เสียงปลดล็อกประตูห้องพักดังขึ้น ทั้งสามคนรีบนั่งตัวตรงประจำที่ของตัวเองทันที

Chinese

當王星河打開宿舍門的那一刻，幾人連忙涌到了宿舍門口。

Thai

ทันทีที่หวังซิงเหอเปิดประตูห้องพัก ทั้งสามคนก็รีบกรูเข้าไปที่หน้าประตู

Chinese

“哎呀！老王！你回來了啊！”

Thai

“ไอ้หยา! เหล่าหวัง! นายกลับมาแล้วเหรอ!”

Chinese

“老王！辛苦！辛苦！”

Thai

“เหล่าหวัง! ลำบากแย่เลย! ลำบากแย่เลย!”

Chinese

“老王，你就是我的衣食父母啊！你真的太好了！”

Thai

“เหล่าหวัง นายคือผู้มีพระคุณให้ข้าวให้น้ำของฉันจริงๆ! นายแสนดีเกินไปแล้ว!”

Chinese

“趕緊拿走，去吃你們的飯吧。”

Thai

“รีบเอาไปเลย ไปกินข้าวของพวกนายได้แล้ว”

Chinese

“老王，大氣！多少錢，我轉給你！”

Thai

“เหล่าหวัง ใจป้ำมาก! เท่าไร เดี๋ยวฉันโอนให้!”

Chinese

“不要錢，你們吃。”

Thai

“ไม่ต้องให้เงินหรอก พวกนายกินเถอะ”

Chinese

“我去，老闆大氣！我祝你一帆風順二龍騰飛，三羊開泰......”

Thai

“เชี่ย เถ้าแก่ใจกว้างสุดๆ! ขออวยพรให้นายราบรื่นไร้อุปสรรค สองมังกรทะยานฟ้า สามมังคลลาภเบิกฟ้า…”

Chinese

“停！停！停！這頓算我的，就當是請你們吃飯了。”王星河連忙制止張啟軒。

Thai

“หยุด! หยุด! หยุด! มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าเลี้ยงข้าวพวกนายก็แล้วกัน” หวังซิงเหอรีบห้ามจางฉี่เซวียน

Chinese

宿舍有那麼一瞬間安靜，然後張啟軒瞬間換了一種表情。

Thai

ในห้องพักเงียบกริบไปชั่วขณะ จากนั้นจางฉี่เซวียนก็เปลี่ยนสีหน้าทันควัน

Chinese

“那個，老王，我能收回我剛剛說的話嗎？”

Thai

“เอ่อ เหล่าหวัง ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้ได้ไหม”

Chinese

“你覺得呢？”

Thai

“นายคิดว่าไงล่ะ”

Chinese

“那我不吃了！”

Thai

“งั้นฉันไม่กินแล้ว!”

Chinese

“不吃了？剛剛不是要餓死了。”

Thai

“ไม่กินแล้วเหรอ เมื่อกี้ยังจะหิวตายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“餓！我睡覺！一份炒飯和大餐我還是能分的清的！”

Thai

“หิวก็ช่างสิ! ฉันไปนอนดีกว่า! ข้าวผัดกล่องเดียวกับมื้อใหญ่อลังการ ฉันยังแยกแยะออกน่า!”

Chinese

果然，笑容不會消失只會轉移。

Thai

รอยยิ้มไม่ได้หายไปไหนจริงด้วย มันแค่ย้ายที่ไปอยู่บนหน้าคนอื่นเท่านั้น

Chinese

“好了，逗你們玩呢，吃吧，就當我心情好，算請你們吃的，門口那個老兵炒飯。”

Thai

“เอาละ ล้อพวกนายเล่นน่า กินเถอะ ถือเสียว่าฉันอารมณ์ดี เลี้ยงพวกนายก็แล้วกัน ข้าวผัดทหารผ่านศึกตรงหน้าประตูนั่นแหละ”

Chinese

“那個大叔啊！怪不得，怪不得炒飯那麼香呢，老王，我真的太感動了！能不能以身相許？”張啟軒站起來，沖著王星河伸出雙手。

Thai

“คุณลุงคนนั้นเองเหรอ! มิน่าล่ะ มิน่าข้าวผัดถึงได้หอมขนาดนี้ เหล่าหวัง ฉันซึ้งใจจนจะร้องไห้แล้ว! ขอยกกายถวายตัวให้ได้ไหม” จางฉี่เซวียนลุกขึ้นยืนพลางยื่นมือทั้งสองข้างไปหาหวังซิงเหอ

Chinese

“停！你要是敢！我就收回剛剛說的話。”

Thai

“หยุดเลย! ถ้านายกล้าล่ะก็ ฉันจะถอนคำพูดเมื่อกี้เดี๋ยวนี้”

Chinese

張啟軒轉身就坐在了椅子上。

Thai

จางฉี่เซวียนหันขวับกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ทันที

Chinese

“那啥，這炒飯真不錯啊，是吧，李棟。”

Thai

“เอ้อ ข้าวผัดนี่รสชาติดีจริงๆ แฮะ ใช่มั้ย หลี่ต้ง”

Chinese

“嗯，好吃！真好吃！”

Thai

“อืม อร่อย! อร่อยจริงๆ!”

Chinese

李棟填的那是滿嘴都是，說話的嗚嗚咽咽的。

Thai

หลี่ต้งยัดข้าวจนเต็มปากเต็มคำ พูดจาอู้อี้ฟังแทบไม่ออก

Chinese

“對了！老王，剛剛宿舍門口站著一對男生女生，是不是你啊。”

Thai

“จริงสิ! เหล่าหวัง เมื่อกี้ชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูหอพัก ใช่นายหรือเปล่า”

Chinese

“你們看到了？”

Thai

“พวกนายเห็นด้วยเหรอ”

Chinese

王星河回憶了一下，剛剛自己在下面停留了不超過五分鐘，也沒見到這三人啊，咋看到的。

Thai

หวังซิงเหอนึกย้อนดู เมื่อกี้เขาหยุดอยู่ข้างล่างไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่เห็นเจ้าสามคนนี้เลย ไปเห็นเข้าได้ยังไงกัน

Chinese

“嘿嘿，我們有這個。”李棟晃了晃手機。

Thai

“ฮิๆ พวกเรามีเจ้านี่” หลี่ต้งแกว่งโทรศัพท์มือถือไปมา

Chinese

“好傢夥，你們偷窺啊！”

Thai

“ให้ตายสิ พวกนายแอบดูเรอะ!”

Chinese

“那不是，這妹子找你，而且還在下面等了那麼久，宿舍阿姨還上來問我們你在不在宿舍，我們很難不知道啊。”

Thai

“ก็ไม่เชิงนะ น้องสาวคนนี้มาหานาย แถมยังรออยู่ข้างล่างตั้งนาน ป้าคุมหอยังขึ้นมาถามพวกเราว่านายอยู่ในห้องหรือเปล่า จะไม่ให้พวกเรารู้ได้ยังไงล่ะ”

Chinese

“是，是我行了吧，我高中同學。”

Thai

“ใช่แล้ว ฉันเอง พอใจหรือยัง เพื่อนม.ปลายของฉันเอง”

Chinese

“咋的，這妹子喜歡你？長的漂不漂亮？”

Thai

“เป็นไง น้องสาวคนนี้ชอบนายเหรอ หน้าตาสวยไหม”

Chinese

“挺漂亮的，你們也見過了。”王星河嘴角勾起一抹笑意。

Thai

“สวยมากทีเดียว พวกนายก็เคยเห็นแล้วนี่” หวังซิงเหอยกยิ้มมุมปาก

Chinese

“我們也見過？啥時候？”

Thai

“พวกเราก็เคยเห็นเหรอ ตอนไหนกัน”

Chinese

“晚上迎新晚會的時候，唱《小情歌》的那個。”

Thai

“ตอนงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่คืนนี้ คนที่ร้องเพลง《เพลงรักบทเล็ก》นั่นไง”

Chinese

“啥？那個大美女？你高中同學？剛剛在下面等你那麼久？”

Thai

“หา? สาวสวยคนนั้นน่ะนะ? เพื่อนม.ปลายนายเหรอ? แล้วเมื่อกี้รออยู่ข้างล่างตั้งนานขนาดนั้นเลยเหรอ?”

Chinese

每問出一個，張啟軒就一哆嗦。

Thai

ทุกคำถามที่เอ่ยออกมา จางฉี่เซวียนก็สะดุ้งตัวสั่นทีหนึ่ง

Chinese

“對啊，怎麼了？”

Thai

“ใช่แล้ว ทำไมเหรอ”

Chinese

“那啥，爹，我親爹，我親愛的爸爸，這個我是真喜歡，引見一下？”還是李棟反應快，飯也不吃了，直接衝到了王星河面前。

Thai

“เอ่อ พ่อ พ่อบังเกิดเกล้าของลูก คุณพ่อที่รัก คนนี้ลูกชอบจริงๆ นะ ช่วยแนะนำให้รู้จักหน่อยสิ” ยังคงเป็นหลี่ต้งที่ตอบสนองไว ข้าวก็ไม่กินแล้ว รีบพุ่งตรงมาอยู่ตรงหน้าหวังซิงเหอทันที

Chinese

王星河只說了一個字。

Thai

หวังซิงเหอเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว

Chinese

“滾。”

Thai

“ไสหัวไป”

Chinese

第二天，王星河正上課，收到了蘇芷蘭的消息。

Thai

วันรุ่งขึ้น ขณะที่หวังซิงเหอกำลังเรียนอยู่ ก็ได้รับข้อความจากซูจื่อหลาน

Chinese

“小傢伙，中午放學來一趟我的辦公室哦。”

Thai

“เจ้าตัวเล็ก ตอนพักเที่ยงแวะมาที่ห้องทำงานของพี่หน่อยนะ”

Chinese

“二姐，有啥事嗎？”

Thai

“พี่รอง มีเรื่องอะไรเหรอครับ”

Chinese

“你來了就知道了，咋了，你二姐想找你都不行了？”

Thai

“เธอมาแล้วก็รู้เองแหละ ทำไมล่ะ พี่สาวคนรองของเธออยากหาเรื่องคุยด้วยไม่ได้หรือไง”

Chinese

“行，那我中午放學去找你。”

Thai

“ได้ครับ งั้นตอนพักเที่ยงผมจะไปหาพี่”

Chinese

“這還差不多。”

Thai

“แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย”

Chinese

中午放了學，原本王星河和柳清夢約好一起去吃飯的，但是現在，沒辦法，去不成了。

Thai

พอเลิกเรียนตอนเที่ยง เดิมทีหวังซิงเหอกับหลิวชิงเมิ่งนัดกันไปกินข้าวด้วยกัน แต่ตอนนี้หมดหนทางแล้ว ไปไม่ได้เสียแล้ว

Chinese

“夢夢，我二姐找我。”

Thai

“เมิ่งเมิ่ง พี่รองเรียกฉันไปหาน่ะ”

Chinese

“可是咱們約好的一起去吃飯啊。”

Thai

“แต่ว่าพวกเรานัดกันจะไปกินข้าวด้วยกันนี่นา”

Chinese

“真不好意思啊，我也不知道，二姐怎麼突然找我。”

Thai

“ขอโทษจริงๆ นะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ พี่รองถึงเรียกฉัน”

Chinese

“你該不會背著我，和其他妹妹偷偷跑出去吧！”

Thai

“นายคงไม่ได้แอบหนีไปเที่ยวกับน้องสาวคนอื่นลับหลังฉันหรอกนะ!”

Chinese

“沒有，真沒有，真的是我二姐，蘇芷蘭，你就不信的話，我帶你一起去嘍。”

Thai

“ไม่มี ไม่มีจริงๆ พี่สาวคนรองของฉันจริงๆ ซูจื่อหลานน่ะ ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันพาเธอไปด้วยเลยก็ได้นะ”

Chinese

“那還是算了，今天放你一馬，你去找你的校長姐姐吧。”

Thai

“งั้นช่างเถอะ วันนี้จะปล่อยนายไปก่อน นายไปหาพี่สาวรองอธิการบดีของนายเถอะ”

Chinese

“多謝夢夢理解。”

Thai

“ขอบคุณเมิ่งเมิ่งที่เข้าใจนะ”

Chinese

“下課咱們一起去吃飯。”柳清夢拿出手機給夏詩詩發去了信息。

Thai

“เลิกเรียนแล้วพวกเราไปกินข้าวด้วยกันนะ” หลิวชิงเมิ่งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเซี่ยซือซือ

Chinese

“啊？夢夢，你不和你的小男友一起出去，跟我出去幹什麼？”

Thai

“อ้าว? เมิ่งเมิ่ง เธอไม่ไปข้างนอกกับแฟนหนุ่มตัวน้อยของเธอ มาไปกับฉันทำไมเนี่ย”

Chinese

“他有事，所以你陪我嘍。”

Thai

“เขามีธุระ เธอก็เลยต้องมาอยู่เป็นเพื่อนฉันไง”

Chinese

“可是，我們不是說好的，各找各的男朋友嗎？”

Thai

“แต่ว่า พวกเราไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอ ว่าต่างคนต่างไปหาแฟนของตัวเองน่ะ”

Chinese

“詩詩，你讓我一人回去啊。”

Thai

“ซือซือ เธอจะปล่อยให้ฉันกลับคนเดียวเหรอ”

Chinese

“啊！不是，不是，我這就把我對象給爽約了，幹什麼也沒有陪夢夢重要啊。”

Thai

“อ๊า! ไม่ใช่ ไม่ใช่ เดี๋ยวฉันไปเบี้ยวนัดแฟนฉันเดี๋ยวนี้แหละ จะทำอะไรก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าการอยู่เป็นเพื่อนเมิ่งเมิ่งหรอก”

Chinese

“這還差不多，不愧是我的好閨蜜。”

Thai

“แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย สมกับที่เป็นเพื่อนรักของฉัน”

Chinese

“那，肯定了，我肯定是你的好閨蜜了。”

Thai

“นั่นน่ะสิ แน่นอนอยู่แล้ว ฉันต้องเป็นเพื่อนรักของเธออยู่แล้วสิ”

Chinese

夏詩詩準備了半天，才告訴榮旭，果然，榮旭一聽就炸毛了。

Thai

เซี่ยซือซือเตรียมใจอยู่นานกว่าจะบอกหรงซวี่ แล้วก็เป็นไปตามคาด หรงซวี่ได้ยินปุ๊บก็ของขึ้นทันที

Chinese

“不是，詩詩，我們不是說好的，要一起吃飯，下午去逛街嗎？”

Thai

“เดี๋ยวนะ ซือซือ พวกเราไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วเหรอ ว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน แล้วตอนบ่ายก็ไปเดินเที่ยวด้วยกันน่ะ”

Chinese

“我也沒辦法啊，是我閨蜜，她說的，讓我陪她。”

Thai

“ฉันก็ช่วยไม่ได้นี่นา เพื่อนรักของฉันเป็นคนบอกเอง ให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนเธอน่ะ”

Chinese

“夏詩詩！我是你男朋友！她一個消息就把你叫走了？”

Thai

“เซี่ยซือซือ! ฉันเป็นแฟนเธอนะ! เธอส่งข้อความมาแค่ประโยคเดียวก็เรียกเธอไปได้แล้วเหรอ!”

Chinese

“哎呀，我也知道錯了嘛，你別生氣好不好？”

Thai

“โธ่ ฉันก็รู้ตัวว่าผิดแล้วนี่นา นายอย่าโกรธเลยนะ ดีไหม”

Chinese

“不好！”

Thai

“ไม่ดี!”

Chinese

“那你說吧，怎麼樣才能原諒我？我補償你好不好？”

Thai

“งั้นนายว่ามาสิ ทำยังไงถึงจะยกโทษให้ฉันล่ะ ฉันชดเชยให้นายดีไหม”

Chinese

“行啊，我打球的時候，你去給我送水。”

Thai

“ได้สิ ตอนที่ฉันไปเล่นบาส เธอต้องเอาน้ำมาส่งให้ฉัน”

Chinese

“啊？你打球，我給你送水？”

Thai

“เอ๋? นายเล่นบาส แล้วฉันต้องเอาน้ำไปส่งให้นายเนี่ยนะ?”

Chinese

“對啊，不可以嗎？”

Thai

“ใช่แล้ว ไม่ได้เหรอ”

Chinese

“可以吧，什麼時候？”

Thai

“ก็ได้มั้ง ตอนไหนล่ะ”