บทที่ 243

ครูไป๋เจี๋ย

白杰老师

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“那个谁?你叫什么名字?”老师问陆洋。

ไทย

“คนตรงนั้นน่ะ? นายชื่ออะไร?” อาจารย์ถามลู่หยาง

จีน

陆洋却是反问道:“问人家叫什么之前,你是不是应该说你叫什么?”

ไทย

แต่ลู่หยางกลับย้อนถามว่า “ก่อนจะถามชื่อคนอื่น คุณควรบอกก่อนไหมว่าตัวเองชื่ออะไร?”

จีน

就很刚!

ไทย

ห้าวเป้งสุดๆ!

จีน

怕老师?

ไทย

กลัวอาจารย์งั้นเหรอ?

จีน

不存在的!

ไทย

ไม่มีทางซะล่ะ!

จีน

老师气结,只能道:“我叫白杰,你们可以称呼我为白老师。”

ไทย

อาจารย์โกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่กล่าวว่า “ฉันชื่อไป๋เจี๋ย พวกเธอเรียกฉันว่าอาจารย์ไป๋ก็ได้”

จีน

陆洋一脸不屑的道:“你堂堂一个男人居然叫白洁,简直是太丢人了!”

ไทย

ลู่หยางพูดด้วยสีหน้าดูแคลนว่า “คุณเป็นผู้ชายแท้ๆ ดันชื่อไป๋เจี๋ย น่าขายหน้าสิ้นดี!”

จีน

白杰气得差点吐血,厉声道:“不学无术,我姓白,名杰,杰出的杰,怎么就丢人了?”

ไทย

ไป๋เจี๋ยโกรธจนแทบกระอักเลือด ตวาดเสียงเข้ม “พวกไร้การศึกษา! ฉันแซ่ไป๋ ชื่อเจี๋ย ที่มาจากคำว่าโดดเด่นล้ำเลิศ! มันน่าขายหน้าตรงไหนกัน?”

จีน

陆洋神情一滞,似乎有点误会了。

ไทย

สีหน้าของลู่หยางชะงักไป ดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปหน่อย

จีน

不过说他陆洋不学无术,简直荒谬。

ไทย

แต่ที่บอกว่าเขาลู่หยางไร้การศึกษานี่มันช่างไร้สาระสิ้นดี

จีน

他现在可是大学生来着。

ไทย

ตอนนี้เขาเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียวนะ

จีน

“我不学无术,你才是误人子弟,我可是大学生,而且还是保送!”

ไทย

“ผมเนี่ยนะไร้การศึกษา คุณนั่นแหละที่สั่งสอนเด็กผิดๆ ผมเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย แถมยังได้รับโควตาพิเศษเข้ามาด้วย!”

จีน

“知道什么是保送吗?”

ไทย

“รู้ไหมว่าได้รับโควตาพิเศษคืออะไร?”

จีน

“看你的样子就是不知道,那我就大发善心的告诉你吧,保送就是不用考试,直接就获得了上大学的资格。”

ไทย

“ดูจากหน้าตาคุณก็คงไม่รู้ งั้นผมจะเมตตาบอกให้เอาบุญแล้วกัน โควตาพิเศษก็คือไม่ต้องสอบ ก็ได้สิทธิ์เข้าเรียนมหาวิทยาลัยโดยตรง”

จีน

“你知道什么样的人才有这样的资格吗?”

ไทย

“แล้วคุณรู้ไหมว่าคนแบบไหนถึงจะมีสิทธิ์แบบนี้?”

จีน

“那就是最优秀的学生,才有保送的资格!”

ไทย

“ก็คือนักเรียนที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับโควตาพิเศษนี้!”

จีน

说完,他还一脸得意,仿佛他说的是真的一样。

ไทย

พูดจบ เขาก็ยังมีสีหน้าภาคภูมิใจ ราวกับว่าสิ่งที่ตัวเองพูดเป็นความจริงอย่างนั้นแหละ

จีน

噗嗤!

ไทย

พรืด!

จีน

沈洛雪没忍住直接笑了出来。

ไทย

เสิ่นลั่วเสวี่ยกลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมาทันที

จีน

陆洋自得意呢,被沈洛雪这么一笑,所有的氛围都没有了。

ไทย

ลู่หยางกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง พอโดนเสิ่นลั่วเสวี่ยหัวเราะใส่แบบนี้ บรรยากาศทั้งหมดก็พังทลายลงทันที

จีน

“你笑什么?”陆洋转过头来,看到发笑的是沈洛雪,顿时脸上的狰狞消失,脸上露出了和熙的笑容。

ไทย

“เธอขำอะไรน่ะ?” ลู่หยางหันขวับกลับมา ทว่าพอเห็นว่าคนที่หัวเราะคือเสิ่นลั่วเสวี่ย ความดุร้ายบนใบหน้าก็พลันมลายหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนแทน

จีน

沈洛雪被他这变脸弄得一愣,不愧是陆家出来的,这变脸功夫果然了得。

ไทย

เสิ่นลั่วเสวี่ยถึงกับอึ้งไปกับวิชาเปลี่ยนสีหน้าของเขา สมแล้วที่มาจากตระกูลลู่ ฝีมือการเปลี่ยนสีหน้านี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

จีน

“没什么,我只是想起了一件很好笑的事情。你放心,我是经过特殊训练的,无论多么好笑的事情,我都会忍住的,你继续说。”

ไทย

“ไม่มีอะไร ฉันแค่บังเอิญนึกถึงเรื่องตลกมากๆ เรื่องหนึ่งขึ้นมาน่ะ นายวางใจเถอะ ฉันผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ ไม่ว่าเรื่องจะตลกแค่ไหนฉันก็จะกลั้นเอาไว้ นายพูดต่อเถอะ”

จีน

陆洋虽然觉得不太对劲,可是又说不出哪里不对劲。

ไทย

แม้ลู่หยางจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

จีน

朝着沈洛雪善意的点了点头,然后又对白杰道:“姓白的,我觉得你根本不够资格胜任我们老师一职,所以你还是回去吧,换个老师过来。”

ไทย

เขาพยักหน้าให้เสิ่นลั่วเสวี่ยอย่างเป็นมิตร จากนั้นจึงหันไปพูดกับไป๋เจี๋ยว่า “แซ่ไป๋ ฉันคิดว่าคุณไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเป็นอาจารย์ของพวกเราหรอกนะ เพราะงั้นคุณกลับไปซะเถอะ แล้วเปลี่ยนอาจารย์คนใหม่มาแทน”

จีน

噗嗤!

ไทย

พรืด!

จีน

这一次,是叶小茜没忍住。

ไทย

คราวนี้ เป็นเยี่ยเสี่ยวเชี่ยนที่กลั้นไม่อยู่

จีน

陆洋再次大怒。

ไทย

ลู่หยางเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง

จีน

可是转头看到是叶小茜,嗯,虽然看不清长相,不过能够跟沈洛雪坐在一起的,多少得给点面子。

ไทย

ทว่าพอหันไปเห็นว่าเป็นเยี่ยเสี่ยวเชี่ยน อืม แม้จะมองหน้าตาไม่ชัดเจน แต่นั่งข้างเสิ่นลั่วเสวี่ยได้ อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้าบ้าง

จีน

叶小茜也赶紧道:“你放心,我也是想起很好笑的事情,我也是经过专业训练的,保证不会再笑了。”

ไทย

เยี่ยเสี่ยวเชี่ยนก็รีบกล่าวว่า “นายวางใจเถอะ ฉันก็นึกถึงเรื่องตลกมากๆ ขึ้นมาเหมือนกัน ฉันเองก็ผ่านการฝึกฝนระดับมืออาชีพมาแล้ว รับรองว่าจะไม่ขำอีกแล้วล่ะ”

จีน

噗嗤!噗嗤!噗嗤!

ไทย

พรืด! พรืด! พรืด!

จีน

这下,班里好多学生都忍不住笑了。

ไทย

คราวนี้ นักศึกษาในห้องหลายคนต่างกลั้นหัวเราะไม่ไหว

จีน

有的笑出了声音。

ไทย

บางคนหลุดขำออกมาเสียงดัง

จีน

而更多的则是死死的捂着自己的嘴巴,不让自己发出声音。

ไทย

ส่วนคนส่วนใหญ่ต่างเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา

จีน

同时,他们低头,尽量不让陆洋看到他们的脸。

ไทย

ขณะเดียวกันพวกเขาก็ก้มหน้า พยายามไม่ให้ลู่หยางมองเห็นใบหน้าของตน

จีน

白杰整张脸已经是铁青色了。

ไทย

ใบหน้าของไป๋เจี๋ยเขียวคล้ำไปด้วยความโกรธแล้ว

จีน

这个棒槌!

ไทย

ไอ้ทึ่มเอ๊ย!

จีน

简直是不知所谓!

ไทย

ช่างไม่รู้ประสีประสาอะไรเอาเสียเลย!

จีน

陆洋看到了很多人在笑,虽然看不到脸,但是可以看到不停耸动的肩膀。

ไทย

ลู่หยางเห็นคนมากมายกำลังหัวเราะ แม้จะมองไม่เห็นหน้า แต่ก็เห็นหัวไหล่ที่ไหวสั่นไม่หยุด

จีน

但是他不在意。

ไทย

แต่เขาไม่สนใจ

จีน

他觉得,这些同学并不是在笑他,而是在笑白杰老师。

ไทย

เขาคิดว่าเพื่อนนักศึกษาเหล่านี้ไม่ได้หัวเราะเยาะเขา แต่กำลังหัวเราะเยาะอาจารย์ไป๋เจี๋ยต่างหาก

จีน

这个老师,实在是太可笑了!

ไทย

อาจารย์คนนี้ช่างน่าขันสิ้นดี!

จีน

看着挺年轻,肯定没什么本事。

ไทย

ดูยังหนุ่มแน่น คงไม่มีฝีมืออะไรเท่าไรหรอก

จีน

然后接下来,白杰老师就让他亲身体验了一番他有没有本事。

ไทย

และแล้วในเวลาต่อมา อาจารย์ไป๋เจี๋ยก็ทำให้เขาได้สัมผัสด้วยตัวเองว่ามีฝีมือหรือไม่

จีน

白杰也没有客气,直接下来,然后一个擒拿,将被陆洋抓在手里的同学解救了出来。

ไทย

ไป๋เจี๋ยไม่เกรงใจอีกต่อไป เดินตรงเข้ามาแล้วใช้วิชาจับกุม ช่วยเหลือนักศึกษาที่ถูกลู่หยางคว้าตัวเอาไว้ออกมาได้

จีน

然后一个背摔,直接将陆洋给摔了出去。

ไทย

จากนั้นก็จับทุ่มข้ามหลัง เหวี่ยงลู่หยางลอยออกไปในทันที

จีน

这也就是他的学生,换成敌人,陆洋早就已经死了不知道多少回了。

ไทย

นี่ก็เพราะเป็นลูกศิษย์ของเขา หากเปลี่ยนเป็นศัตรู ลู่หยางคงตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

จีน

上课第一天,本来就是老师立威的时候。

ไทย

วันแรกของการเรียนการสอน เดิมทีก็เป็นช่วงเวลาที่อาจารย์จะต้องสร้างบารมีอยู่แล้ว

จีน

不过以前,都是通过宣扬校训来完成。

ไทย

เพียงแต่ในอดีต มักจะทำผ่านการป่าวประกาศกฎระเบียบของสถาบัน

จีน

可是今天,白杰却用了另一种方式。

ไทย

ทว่าในวันนี้ ไป๋เจี๋ยกลับใช้อีกวิธีหนึ่ง

จีน

陆洋被一个过肩摔摔得很痛,但是并没有受伤。

ไทย

ลู่หยางถูกทุ่มข้ามไหล่จนเจ็บระบม แต่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร

จีน

毕竟,他是学生,白杰是老师。

ไทย

อย่างไรเสีย เขาก็เป็นนักศึกษา ส่วนไป๋เจี๋ยเป็นอาจารย์

จีน

白杰想教训陆洋,但是并不想伤了陆洋。

ไทย

ไป๋เจี๋ยอยากสั่งสอนลู่หยาง แต่ไม่ได้คิดจะทำให้ลู่หยางบาดเจ็บ

จีน

但是陆洋不这么想,他觉得,这就是白杰实力不行造成的。

ไทย

แต่ลู่หยางไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาคิดว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะไป๋เจี๋ยฝีมือไม่เอาไหนต่างหาก

จีน

他之所以被白杰给摔了,并不是他实力不比白杰,完全是因为他大意了,没有闪!

ไทย

เหตุผลที่เขาถูกไป๋เจี๋ยทุ่ม ไม่ใช่เพราะฝีมือของเขาสู้ไป๋เจี๋ยไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขาประมาทไป ไม่ได้หลบต่างหาก!

จีน

所以他爬起来之后,立即就摆开了攻击的姿势,向白杰打去。

ไทย

ดังนั้นหลังจากลุกขึ้นมาได้ เขาก็ตั้งท่าเตรียมโจมตีทันที แล้วซัดเข้าใส่ไป๋เจี๋ย

จีน

砰!

ไทย

พลั่ก!

จีน

白杰直接一脚踹在了陆洋的肚子上。

ไทย

ไป๋เจี๋ยถีบเข้าที่ท้องของลู่หยางอย่างจัง

จีน

这一次,陆洋就没有那么好受了。

ไทย

คราวนี้ ลู่หยางไม่สบายตัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

จีน

巨大的力量让他肚子里翻江倒海,仿佛所有的器官都要起来造反一样。

ไทย

พลังมหาศาลทำให้ในท้องของเขาปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ อวัยวะภายในทั้งหมดคล้ายกับจะลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏ

จีน

干呕了几下,也没有呕出来什么。

ไทย

เขาสำรอกอยู่สองสามที ทว่าก็ไม่มีอะไรออกมา

จีน

“你敢打我,你知道我是谁吗?”陆洋艰难的起身,对着白杰就是一顿威胁。

ไทย

“กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!” ลู่หยางยันตัวลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก พลางเอ่ยข่มขู่ไป๋เจี๋ยยกใหญ่

จีน

白杰道:“不管你是谁,只要你进了这个教室,你就是我的学生,你就得听老师的。”

ไทย

ไป๋เจี๋ยกล่าวว่า “ไม่ว่านายจะเป็นใคร ตราบใดที่นายก้าวเข้ามาในห้องเรียนนี้ นายก็คือนักศึกษาของฉัน และนายต้องฟังอาจารย์”

จีน

陆洋道:“我不认可你,你就不算是我老师,我要向学校抗议,你打学生,我要让你丢工作!”

ไทย

ลู่หยางกล่าวว่า “ฉันไม่ยอมรับคุณ คุณก็ไม่นับเป็นอาจารย์ของฉัน! ฉันจะไปร้องเรียนกับทางมหาวิทยาลัย คุณทำร้ายนักศึกษา ฉันจะทำให้คุณตกงาน!”

จีน

“人才啊!”赵星河感叹一句。

ไทย

“ยอดคนจริงๆ!” จ้าวซิงเหอทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง

จีน

沈洛雪和叶小茜都是忙不迭的点头。

ไทย

เสิ่นลั่วเสวี่ยและเยี่ยเสี่ยวเชี่ยนต่างก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

จีน

沈洛康也是很无语。

ไทย

เสิ่นลั่วคังเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเช่นกัน

จีน

二代见多了,可是这样的二代,还是头一次。

ไทย

ทายาทรุ่นสองเขาเคยเห็นมาเยอะ แต่ทายาทรุ่นสองแบบนี้ เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก

จีน

在龙城大学跟老师刚,还真有点怀疑,他是不是真的世家出身。

ไทย

กล้ามาห้าวกับอาจารย์ในมหาวิทยาลัยหลงเฉิง ชวนให้สงสัยจริงๆ ว่าหมอนี่มาจากตระกูลใหญ่จริงหรือเปล่า

จีน

毕竟,世家子一般都会得到交代,在龙城大学不要乱来,无故不要得罪老师。

ไทย

เพราะอย่างไรแล้ว ลูกหลานตระกูลใหญ่มักจะได้รับคำเตือนมาเสมอว่า อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามในมหาวิทยาลัยหลงเฉิง และอย่าล่วงเกินอาจารย์โดยไร้เหตุผล

จีน

要不然家族也没有办法。

ไทย

ไม่อย่างนั้นแม้แต่ตระกูลก็ช่วยอะไรไม่ได้

จีน

这个无故就用得很灵性。

ไทย

คำว่า ‘ไร้เหตุผล’ นี้นับว่าใช้ได้อย่างมีชั้นเชิง

จีน

也就是说,如果你想弄老师,那就得找个说得过去的由头。

ไทย

นั่นหมายความว่า หากอยากจะเล่นงานอาจารย์ ก็ต้องหาข้ออ้างที่ฟังขึ้น

จีน

毕竟,龙城大学的历史上,也不是没有收拾过老师的先例。

ไทย

เพราะในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยหลงเฉิง ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีกรณีสั่งสอนอาจารย์มาก่อน

จีน

可是人家会用脑子,所以被收拾了也只能忍着。

ไทย

ทว่าคนพวกนั้นรู้จักใช้สมอง อาจารย์ที่โดนจัดการจึงได้แต่จำยอมกล้ำกลืนฝืนทน

จีน

可是像陆洋这么没脑子的,还是头一次见。

ไทย

แต่คนที่ไร้สมองอย่างลู่หยาง เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ

จีน

白杰一指教室门口,道:“门口在那里,你现在就可以去找学校领导。不过出了这个门,你以后再也不是(1)班的学生了。”

ไทย

ไป๋เจี๋ยชี้ไปที่ประตูห้องเรียนพลางกล่าวว่า “ประตูอยู่ตรงนั้น นายจะไปหาผู้บริหารมหาวิทยาลัยตอนนี้เลยก็ได้ แต่ถ้าก้าวพ้นประตูนี้ไป นายจะไม่ใช่นักศึกษาของห้อง (1) อีกต่อไป”

จีน

陆洋何许人也,他要是会怕,就不是陆洋了。

ไทย

ลู่หยางเป็นใครกัน หากเขากลัว ก็ไม่ใช่ลู่หยางแล้ว

จีน

所以他非常有魄力的一甩头,然后就离开了教室,找学校领导抗议去了。

ไทย

เขาจึงสะบัดหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว จากนั้นก็เดินออกจากห้องเรียนไปร้องเรียนกับผู้บริหารมหาวิทยาลัย

จีน

白杰也没有管他,这样的学生,他也是头一次遇见。

ไทย

ไป๋เจี๋ยไม่ได้สนใจเขา นักศึกษาแบบนี้ เขาก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

จีน

不过他相信,学校领导会教陆洋做人的。

ไทย

แต่เขาเชื่อว่า ผู้บริหารมหาวิทยาลัยจะสั่งสอนให้ลู่หยางรู้ซึ้งถึงการเป็นคนเอง

จีน

他重新站到讲台之上,然后环视下方的学生,说道:“我自我介绍一下,我叫白杰,是你们的班主任。如果不出意外,未来四年,都会由我陪伴你们一起度过你们的大学时光!”

ไทย

เขากลับขึ้นไปยืนบนโพเดียมอีกครั้ง กวาดสายตามองนักศึกษาด้านล่าง แล้วกล่าวว่า “ครูขอแนะนำตัวสักหน่อย ครูชื่อไป๋เจี๋ย เป็นอาจารย์ประจำชั้นของพวกเธอ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ตลอดสี่ปีข้างหน้า ครูจะเป็นคนคอยอยู่เคียงข้างพวกเธอตลอดช่วงเวลาในมหาวิทยาลัย!”

จีน

“今天是开学第一天,你们都是新生,所以按照老规矩,大家先来个相互认识。”

ไทย

“วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก พวกเธอทุกคนเป็นเด็กใหม่ เพราะงั้นตามธรรมเนียมเดิม เรามาทำความรู้จักกันก่อน”

จีน

“这样,从第一排开始,这位同学,你先来!”

ไทย

“เอาแบบนี้แล้วกัน เริ่มจากแถวแรก นักศึกษาคนนี้ เธอเริ่มก่อนเลย!”

จีน

这是一位女生,只见她走到讲台上,落落大方的自我介绍道:“白老师好,各位同学大家好,我叫周落落,来自西南庆城。对了,提醒大家一句,我的名字是落叶的落,可不是弱者的弱,这个大家一定要记好!”

ไทย

นี่เป็นนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง เห็นเธอเดินขึ้นไปบนโพเดียมหน้าชั้น แล้วแนะนำตัวอย่างสง่าผ่าเผยและเป็นธรรมชาติว่า “สวัสดีค่ะอาจารย์ไป๋ สวัสดีเพื่อนๆ ทุกคน ฉันชื่อโจวลั่วลั่ว มาจากชิ่งเฉิงแดนตะวันตกเฉียงใต้ อ้อ เตือนทุกคนไว้ก่อนนะคะ ชื่อของฉันคือ ‘ลั่ว’ ที่มาจากใบไม้ร่วง ไม่ใช่ ‘รั่ว’ ที่แปลว่าอ่อนแอ ทุกคนต้องจำให้ดีนะ!”

จีน

一句话,引起了大家善意的笑声。

ไทย

คำพูดประโยคเดียว เรียกเสียงหัวเราะอย่างเป็นมิตรจากทุกคนขึ้นมา

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน