ครูไป๋เจี๋ย

Chinese

“那个谁？你叫什么名字？”老师问陆洋。

Thai

“คนตรงนั้นน่ะ? นายชื่ออะไร?” อาจารย์ถามลู่หยาง

Chinese

陆洋却是反问道：“问人家叫什么之前，你是不是应该说你叫什么？”

Thai

แต่ลู่หยางกลับย้อนถามว่า “ก่อนจะถามชื่อคนอื่น คุณควรบอกก่อนไหมว่าตัวเองชื่ออะไร?”

Chinese

就很刚！

Thai

ห้าวเป้งสุดๆ!

Chinese

怕老师？

Thai

กลัวอาจารย์งั้นเหรอ?

Chinese

不存在的！

Thai

ไม่มีทางซะล่ะ!

Chinese

老师气结，只能道：“我叫白杰，你们可以称呼我为白老师。”

Thai

อาจารย์โกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่กล่าวว่า “ฉันชื่อไป๋เจี๋ย พวกเธอเรียกฉันว่าอาจารย์ไป๋ก็ได้”

Chinese

陆洋一脸不屑的道：“你堂堂一个男人居然叫白洁，简直是太丢人了！”

Thai

ลู่หยางพูดด้วยสีหน้าดูแคลนว่า “คุณเป็นผู้ชายแท้ๆ ดันชื่อไป๋เจี๋ย น่าขายหน้าสิ้นดี!”

Chinese

白杰气得差点吐血，厉声道：“不学无术，我姓白，名杰，杰出的杰，怎么就丢人了？”

Thai

ไป๋เจี๋ยโกรธจนแทบกระอักเลือด ตวาดเสียงเข้ม “พวกไร้การศึกษา! ฉันแซ่ไป๋ ชื่อเจี๋ย ที่มาจากคำว่าโดดเด่นล้ำเลิศ! มันน่าขายหน้าตรงไหนกัน?”

Chinese

陆洋神情一滞，似乎有点误会了。

Thai

สีหน้าของลู่หยางชะงักไป ดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปหน่อย

Chinese

不过说他陆洋不学无术，简直荒谬。

Thai

แต่ที่บอกว่าเขาลู่หยางไร้การศึกษานี่มันช่างไร้สาระสิ้นดี

Chinese

他现在可是大学生来着。

Thai

ตอนนี้เขาเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียวนะ

Chinese

“我不学无术，你才是误人子弟，我可是大学生，而且还是保送！”

Thai

“ผมเนี่ยนะไร้การศึกษา คุณนั่นแหละที่สั่งสอนเด็กผิดๆ ผมเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย แถมยังได้รับโควตาพิเศษเข้ามาด้วย!”

Chinese

“知道什么是保送吗？”

Thai

“รู้ไหมว่าได้รับโควตาพิเศษคืออะไร?”

Chinese

“看你的样子就是不知道，那我就大发善心的告诉你吧，保送就是不用考试，直接就获得了上大学的资格。”

Thai

“ดูจากหน้าตาคุณก็คงไม่รู้ งั้นผมจะเมตตาบอกให้เอาบุญแล้วกัน โควตาพิเศษก็คือไม่ต้องสอบ ก็ได้สิทธิ์เข้าเรียนมหาวิทยาลัยโดยตรง”

Chinese

“你知道什么样的人才有这样的资格吗？”

Thai

“แล้วคุณรู้ไหมว่าคนแบบไหนถึงจะมีสิทธิ์แบบนี้?”

Chinese

“那就是最优秀的学生，才有保送的资格！”

Thai

“ก็คือนักเรียนที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับโควตาพิเศษนี้!”

Chinese

说完，他还一脸得意，仿佛他说的是真的一样。

Thai

พูดจบ เขาก็ยังมีสีหน้าภาคภูมิใจ ราวกับว่าสิ่งที่ตัวเองพูดเป็นความจริงอย่างนั้นแหละ

Chinese

噗嗤！

Thai

พรืด!

Chinese

沈洛雪没忍住直接笑了出来。

Thai

เสิ่นลั่วเสวี่ยกลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมาทันที

Chinese

陆洋自得意呢，被沈洛雪这么一笑，所有的氛围都没有了。

Thai

ลู่หยางกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง พอโดนเสิ่นลั่วเสวี่ยหัวเราะใส่แบบนี้ บรรยากาศทั้งหมดก็พังทลายลงทันที

Chinese

“你笑什么？”陆洋转过头来，看到发笑的是沈洛雪，顿时脸上的狰狞消失，脸上露出了和熙的笑容。

Thai

“เธอขำอะไรน่ะ?” ลู่หยางหันขวับกลับมา ทว่าพอเห็นว่าคนที่หัวเราะคือเสิ่นลั่วเสวี่ย ความดุร้ายบนใบหน้าก็พลันมลายหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนแทน

Chinese

沈洛雪被他这变脸弄得一愣，不愧是陆家出来的，这变脸功夫果然了得。

Thai

เสิ่นลั่วเสวี่ยถึงกับอึ้งไปกับวิชาเปลี่ยนสีหน้าของเขา สมแล้วที่มาจากตระกูลลู่ ฝีมือการเปลี่ยนสีหน้านี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

Chinese

“没什么，我只是想起了一件很好笑的事情。你放心，我是经过特殊训练的，无论多么好笑的事情，我都会忍住的，你继续说。”

Thai

“ไม่มีอะไร ฉันแค่บังเอิญนึกถึงเรื่องตลกมากๆ เรื่องหนึ่งขึ้นมาน่ะ นายวางใจเถอะ ฉันผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ ไม่ว่าเรื่องจะตลกแค่ไหนฉันก็จะกลั้นเอาไว้ นายพูดต่อเถอะ”

Chinese

陆洋虽然觉得不太对劲，可是又说不出哪里不对劲。

Thai

แม้ลู่หยางจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

Chinese

朝着沈洛雪善意的点了点头，然后又对白杰道：“姓白的，我觉得你根本不够资格胜任我们老师一职，所以你还是回去吧，换个老师过来。”

Thai

เขาพยักหน้าให้เสิ่นลั่วเสวี่ยอย่างเป็นมิตร จากนั้นจึงหันไปพูดกับไป๋เจี๋ยว่า “แซ่ไป๋ ฉันคิดว่าคุณไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเป็นอาจารย์ของพวกเราหรอกนะ เพราะงั้นคุณกลับไปซะเถอะ แล้วเปลี่ยนอาจารย์คนใหม่มาแทน”

Chinese

噗嗤！

Thai

พรืด!

Chinese

这一次，是叶小茜没忍住。

Thai

คราวนี้ เป็นเยี่ยเสี่ยวเชี่ยนที่กลั้นไม่อยู่

Chinese

陆洋再次大怒。

Thai

ลู่หยางเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง

Chinese

可是转头看到是叶小茜，嗯，虽然看不清长相，不过能够跟沈洛雪坐在一起的，多少得给点面子。

Thai

ทว่าพอหันไปเห็นว่าเป็นเยี่ยเสี่ยวเชี่ยน อืม แม้จะมองหน้าตาไม่ชัดเจน แต่นั่งข้างเสิ่นลั่วเสวี่ยได้ อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้าบ้าง

Chinese

叶小茜也赶紧道：“你放心，我也是想起很好笑的事情，我也是经过专业训练的，保证不会再笑了。”

Thai

เยี่ยเสี่ยวเชี่ยนก็รีบกล่าวว่า “นายวางใจเถอะ ฉันก็นึกถึงเรื่องตลกมากๆ ขึ้นมาเหมือนกัน ฉันเองก็ผ่านการฝึกฝนระดับมืออาชีพมาแล้ว รับรองว่าจะไม่ขำอีกแล้วล่ะ”

Chinese

噗嗤！噗嗤！噗嗤！

Thai

พรืด! พรืด! พรืด!

Chinese

这下，班里好多学生都忍不住笑了。

Thai

คราวนี้ นักศึกษาในห้องหลายคนต่างกลั้นหัวเราะไม่ไหว

Chinese

有的笑出了声音。

Thai

บางคนหลุดขำออกมาเสียงดัง

Chinese

而更多的则是死死的捂着自己的嘴巴，不让自己发出声音。

Thai

ส่วนคนส่วนใหญ่ต่างเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา

Chinese

同时，他们低头，尽量不让陆洋看到他们的脸。

Thai

ขณะเดียวกันพวกเขาก็ก้มหน้า พยายามไม่ให้ลู่หยางมองเห็นใบหน้าของตน

Chinese

白杰整张脸已经是铁青色了。

Thai

ใบหน้าของไป๋เจี๋ยเขียวคล้ำไปด้วยความโกรธแล้ว

Chinese

这个棒槌！

Thai

ไอ้ทึ่มเอ๊ย!

Chinese

简直是不知所谓！

Thai

ช่างไม่รู้ประสีประสาอะไรเอาเสียเลย!

Chinese

陆洋看到了很多人在笑，虽然看不到脸，但是可以看到不停耸动的肩膀。

Thai

ลู่หยางเห็นคนมากมายกำลังหัวเราะ แม้จะมองไม่เห็นหน้า แต่ก็เห็นหัวไหล่ที่ไหวสั่นไม่หยุด

Chinese

但是他不在意。

Thai

แต่เขาไม่สนใจ

Chinese

他觉得，这些同学并不是在笑他，而是在笑白杰老师。

Thai

เขาคิดว่าเพื่อนนักศึกษาเหล่านี้ไม่ได้หัวเราะเยาะเขา แต่กำลังหัวเราะเยาะอาจารย์ไป๋เจี๋ยต่างหาก

Chinese

这个老师，实在是太可笑了！

Thai

อาจารย์คนนี้ช่างน่าขันสิ้นดี!

Chinese

看着挺年轻，肯定没什么本事。

Thai

ดูยังหนุ่มแน่น คงไม่มีฝีมืออะไรเท่าไรหรอก

Chinese

然后接下来，白杰老师就让他亲身体验了一番他有没有本事。

Thai

และแล้วในเวลาต่อมา อาจารย์ไป๋เจี๋ยก็ทำให้เขาได้สัมผัสด้วยตัวเองว่ามีฝีมือหรือไม่

Chinese

白杰也没有客气，直接下来，然后一个擒拿，将被陆洋抓在手里的同学解救了出来。

Thai

ไป๋เจี๋ยไม่เกรงใจอีกต่อไป เดินตรงเข้ามาแล้วใช้วิชาจับกุม ช่วยเหลือนักศึกษาที่ถูกลู่หยางคว้าตัวเอาไว้ออกมาได้

Chinese

然后一个背摔，直接将陆洋给摔了出去。

Thai

จากนั้นก็จับทุ่มข้ามหลัง เหวี่ยงลู่หยางลอยออกไปในทันที

Chinese

这也就是他的学生，换成敌人，陆洋早就已经死了不知道多少回了。

Thai

นี่ก็เพราะเป็นลูกศิษย์ของเขา หากเปลี่ยนเป็นศัตรู ลู่หยางคงตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

Chinese

上课第一天，本来就是老师立威的时候。

Thai

วันแรกของการเรียนการสอน เดิมทีก็เป็นช่วงเวลาที่อาจารย์จะต้องสร้างบารมีอยู่แล้ว

Chinese

不过以前，都是通过宣扬校训来完成。

Thai

เพียงแต่ในอดีต มักจะทำผ่านการป่าวประกาศกฎระเบียบของสถาบัน

Chinese

可是今天，白杰却用了另一种方式。

Thai

ทว่าในวันนี้ ไป๋เจี๋ยกลับใช้อีกวิธีหนึ่ง

Chinese

陆洋被一个过肩摔摔得很痛，但是并没有受伤。

Thai

ลู่หยางถูกทุ่มข้ามไหล่จนเจ็บระบม แต่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร

Chinese

毕竟，他是学生，白杰是老师。

Thai

อย่างไรเสีย เขาก็เป็นนักศึกษา ส่วนไป๋เจี๋ยเป็นอาจารย์

Chinese

白杰想教训陆洋，但是并不想伤了陆洋。

Thai

ไป๋เจี๋ยอยากสั่งสอนลู่หยาง แต่ไม่ได้คิดจะทำให้ลู่หยางบาดเจ็บ

Chinese

但是陆洋不这么想，他觉得，这就是白杰实力不行造成的。

Thai

แต่ลู่หยางไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาคิดว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะไป๋เจี๋ยฝีมือไม่เอาไหนต่างหาก

Chinese

他之所以被白杰给摔了，并不是他实力不比白杰，完全是因为他大意了，没有闪！

Thai

เหตุผลที่เขาถูกไป๋เจี๋ยทุ่ม ไม่ใช่เพราะฝีมือของเขาสู้ไป๋เจี๋ยไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขาประมาทไป ไม่ได้หลบต่างหาก!

Chinese

所以他爬起来之后，立即就摆开了攻击的姿势，向白杰打去。

Thai

ดังนั้นหลังจากลุกขึ้นมาได้ เขาก็ตั้งท่าเตรียมโจมตีทันที แล้วซัดเข้าใส่ไป๋เจี๋ย

Chinese

砰！

Thai

พลั่ก!

Chinese

白杰直接一脚踹在了陆洋的肚子上。

Thai

ไป๋เจี๋ยถีบเข้าที่ท้องของลู่หยางอย่างจัง

Chinese

这一次，陆洋就没有那么好受了。

Thai

คราวนี้ ลู่หยางไม่สบายตัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

Chinese

巨大的力量让他肚子里翻江倒海，仿佛所有的器官都要起来造反一样。

Thai

พลังมหาศาลทำให้ในท้องของเขาปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ อวัยวะภายในทั้งหมดคล้ายกับจะลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏ

Chinese

干呕了几下，也没有呕出来什么。

Thai

เขาสำรอกอยู่สองสามที ทว่าก็ไม่มีอะไรออกมา

Chinese

“你敢打我，你知道我是谁吗？”陆洋艰难的起身，对着白杰就是一顿威胁。

Thai

“กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!” ลู่หยางยันตัวลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก พลางเอ่ยข่มขู่ไป๋เจี๋ยยกใหญ่

Chinese

白杰道：“不管你是谁，只要你进了这个教室，你就是我的学生，你就得听老师的。”

Thai

ไป๋เจี๋ยกล่าวว่า “ไม่ว่านายจะเป็นใคร ตราบใดที่นายก้าวเข้ามาในห้องเรียนนี้ นายก็คือนักศึกษาของฉัน และนายต้องฟังอาจารย์”

Chinese

陆洋道：“我不认可你，你就不算是我老师，我要向学校抗议，你打学生，我要让你丢工作！”

Thai

ลู่หยางกล่าวว่า “ฉันไม่ยอมรับคุณ คุณก็ไม่นับเป็นอาจารย์ของฉัน! ฉันจะไปร้องเรียนกับทางมหาวิทยาลัย คุณทำร้ายนักศึกษา ฉันจะทำให้คุณตกงาน!”

Chinese

“人才啊！”赵星河感叹一句。

Thai

“ยอดคนจริงๆ!” จ้าวซิงเหอทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง

Chinese

沈洛雪和叶小茜都是忙不迭的点头。

Thai

เสิ่นลั่วเสวี่ยและเยี่ยเสี่ยวเชี่ยนต่างก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

Chinese

沈洛康也是很无语。

Thai

เสิ่นลั่วคังเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเช่นกัน

Chinese

二代见多了，可是这样的二代，还是头一次。

Thai

ทายาทรุ่นสองเขาเคยเห็นมาเยอะ แต่ทายาทรุ่นสองแบบนี้ เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก

Chinese

在龙城大学跟老师刚，还真有点怀疑，他是不是真的世家出身。

Thai

กล้ามาห้าวกับอาจารย์ในมหาวิทยาลัยหลงเฉิง ชวนให้สงสัยจริงๆ ว่าหมอนี่มาจากตระกูลใหญ่จริงหรือเปล่า

Chinese

毕竟，世家子一般都会得到交代，在龙城大学不要乱来，无故不要得罪老师。

Thai

เพราะอย่างไรแล้ว ลูกหลานตระกูลใหญ่มักจะได้รับคำเตือนมาเสมอว่า อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามในมหาวิทยาลัยหลงเฉิง และอย่าล่วงเกินอาจารย์โดยไร้เหตุผล

Chinese

要不然家族也没有办法。

Thai

ไม่อย่างนั้นแม้แต่ตระกูลก็ช่วยอะไรไม่ได้

Chinese

这个无故就用得很灵性。

Thai

คำว่า ‘ไร้เหตุผล’ นี้นับว่าใช้ได้อย่างมีชั้นเชิง

Chinese

也就是说，如果你想弄老师，那就得找个说得过去的由头。

Thai

นั่นหมายความว่า หากอยากจะเล่นงานอาจารย์ ก็ต้องหาข้ออ้างที่ฟังขึ้น

Chinese

毕竟，龙城大学的历史上，也不是没有收拾过老师的先例。

Thai

เพราะในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยหลงเฉิง ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีกรณีสั่งสอนอาจารย์มาก่อน

Chinese

可是人家会用脑子，所以被收拾了也只能忍着。

Thai

ทว่าคนพวกนั้นรู้จักใช้สมอง อาจารย์ที่โดนจัดการจึงได้แต่จำยอมกล้ำกลืนฝืนทน

Chinese

可是像陆洋这么没脑子的，还是头一次见。

Thai

แต่คนที่ไร้สมองอย่างลู่หยาง เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ

Chinese

白杰一指教室门口，道：“门口在那里，你现在就可以去找学校领导。不过出了这个门，你以后再也不是（1）班的学生了。”

Thai

ไป๋เจี๋ยชี้ไปที่ประตูห้องเรียนพลางกล่าวว่า “ประตูอยู่ตรงนั้น นายจะไปหาผู้บริหารมหาวิทยาลัยตอนนี้เลยก็ได้ แต่ถ้าก้าวพ้นประตูนี้ไป นายจะไม่ใช่นักศึกษาของห้อง (1) อีกต่อไป”

Chinese

陆洋何许人也，他要是会怕，就不是陆洋了。

Thai

ลู่หยางเป็นใครกัน หากเขากลัว ก็ไม่ใช่ลู่หยางแล้ว

Chinese

所以他非常有魄力的一甩头，然后就离开了教室，找学校领导抗议去了。

Thai

เขาจึงสะบัดหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว จากนั้นก็เดินออกจากห้องเรียนไปร้องเรียนกับผู้บริหารมหาวิทยาลัย

Chinese

白杰也没有管他，这样的学生，他也是头一次遇见。

Thai

ไป๋เจี๋ยไม่ได้สนใจเขา นักศึกษาแบบนี้ เขาก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

Chinese

不过他相信，学校领导会教陆洋做人的。

Thai

แต่เขาเชื่อว่า ผู้บริหารมหาวิทยาลัยจะสั่งสอนให้ลู่หยางรู้ซึ้งถึงการเป็นคนเอง

Chinese

他重新站到讲台之上，然后环视下方的学生，说道：“我自我介绍一下，我叫白杰，是你们的班主任。如果不出意外，未来四年，都会由我陪伴你们一起度过你们的大学时光！”

Thai

เขากลับขึ้นไปยืนบนโพเดียมอีกครั้ง กวาดสายตามองนักศึกษาด้านล่าง แล้วกล่าวว่า “ครูขอแนะนำตัวสักหน่อย ครูชื่อไป๋เจี๋ย เป็นอาจารย์ประจำชั้นของพวกเธอ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ตลอดสี่ปีข้างหน้า ครูจะเป็นคนคอยอยู่เคียงข้างพวกเธอตลอดช่วงเวลาในมหาวิทยาลัย!”

Chinese

“今天是开学第一天，你们都是新生，所以按照老规矩，大家先来个相互认识。”

Thai

“วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก พวกเธอทุกคนเป็นเด็กใหม่ เพราะงั้นตามธรรมเนียมเดิม เรามาทำความรู้จักกันก่อน”

Chinese

“这样，从第一排开始，这位同学，你先来！”

Thai

“เอาแบบนี้แล้วกัน เริ่มจากแถวแรก นักศึกษาคนนี้ เธอเริ่มก่อนเลย!”

Chinese

这是一位女生，只见她走到讲台上，落落大方的自我介绍道：“白老师好，各位同学大家好，我叫周落落，来自西南庆城。对了，提醒大家一句，我的名字是落叶的落，可不是弱者的弱，这个大家一定要记好！”

Thai

นี่เป็นนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง เห็นเธอเดินขึ้นไปบนโพเดียมหน้าชั้น แล้วแนะนำตัวอย่างสง่าผ่าเผยและเป็นธรรมชาติว่า “สวัสดีค่ะอาจารย์ไป๋ สวัสดีเพื่อนๆ ทุกคน ฉันชื่อโจวลั่วลั่ว มาจากชิ่งเฉิงแดนตะวันตกเฉียงใต้ อ้อ เตือนทุกคนไว้ก่อนนะคะ ชื่อของฉันคือ ‘ลั่ว’ ที่มาจากใบไม้ร่วง ไม่ใช่ ‘รั่ว’ ที่แปลว่าอ่อนแอ ทุกคนต้องจำให้ดีนะ!”

Chinese

一句话，引起了大家善意的笑声。

Thai

คำพูดประโยคเดียว เรียกเสียงหัวเราะอย่างเป็นมิตรจากทุกคนขึ้นมา