บทที่ 117

เมืองศักดิ์สิทธิ์

圣城

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

时间流逝,在三人愉快的畅聊中,飞舟终于到达了此次的目的地。

ไทย

เวลาล่วงเลยผ่านไป ท่ามกลางการพูดคุยอย่างเพลิดเพลินของทั้งสามคน ในที่สุดเรือเหาะก็มาถึงจุดหมายปลายทางในครั้งนี้

จีน

圣城。

ไทย

เมืองศักดิ์สิทธิ์

จีน

飞舟缓缓越过了圣城高墙,朝着城内低速飞行。

ไทย

เรือเหาะค่อยๆ ลอยข้ามกำแพงสูงของเมืองศักดิ์สิทธิ์ และบินชะลอความเร็วเข้าไปภายในตัวเมือง

จีน

“到了,这就是圣城。”

ไทย

“ถึงแล้ว นี่แหละคือเมืองศักดิ์สิทธิ์”

จีน

飞舟甲板上,林萧对着身侧的顾星尘,微笑道:“顾兄,第一次见到圣城,感受如何?”

ไทย

บนดาดฟ้าเรือเหาะ หลินเซียวยิ้มพลางเอ่ยกับกู้ซิงเฉินที่อยู่ข้างกายว่า “พี่กู้ ได้เห็นเมืองศักดิ์สิทธิ์เป็นครั้งแรก รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

จีน

“很震撼!”

ไทย

“น่าตื่นตาตื่นใจมาก!”

จีน

顾星尘竖起大拇指。

ไทย

กู้ซิงเฉินยกนิ้วโป้งให้

จีน

他此刻俯瞰着整个圣城,城内的一切被他尽收眼底,望着那一排排的古色建筑,还有那些身穿古装的人群与街道,这都无不让他有一种,再度穿越的错觉。

ไทย

ในยามนี้เขาก้มมองเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั้งเมือง ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองปรากฏสู่สายตาของเขา เมื่อมองดูสิ่งปลูกสร้างโบราณที่เรียงรายเป็นทิวแถว รวมถึงฝูงชนในชุดโบราณและท้องถนนเหล่านั้น ล้วนทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตนเองได้ทะลุมิติมาอีกครั้งหนึ่ง

จีน

就很不真实!

ไทย

ช่างดูไม่สมจริงเอาเสียเลย!

จีน

“顾兄你看。”

ไทย

“พี่กู้ดูนั่นสิ”

จีน

于梦忽然抬手,指向了更远处:“那里就是紫云山,圣地就在里面。”

ไทย

จู่ๆ อวี๋เมิ่งก็ยกมือขึ้น ชี้ไปยังที่ที่ไกลออกไป “ตรงนั้นคือภูเขาจื่ออวิ๋น แดนศักดิ์สิทธิ์อยู่ข้างในนั้น”

จีน

哦!

ไทย

โอ้!

จีน

顾星尘闻言,兴趣顿时一起,顺着于梦所指的方向看去。

ไทย

เมื่อกู้ซิงเฉินได้ยินดังนั้น ความสนใจก็พลันผุดขึ้นมาทันที เขามองตามทิศทางที่อวี๋เมิ่งชี้ไป

จีน

然而,当他抬眼望去时,却只见远处被漫天的紫云所笼罩,别说圣地他没见着,就连紫云山都没个影。

ไทย

ทว่าเมื่อเขากวาดสายตามองไป กลับเห็นเพียงเมฆหมอกสีม่วงที่ปกคลุมอยู่เต็มท้องฟ้าในระยะไกล อย่าว่าแต่แดนศักดิ์สิทธิ์ที่มองไม่เห็นเลย แม้กระทั่งเงาของภูเขาจื่ออวิ๋นก็ยังไม่มีให้เห็น

จีน

于梦轻笑一声,道:“是不是很好奇?那些紫云其实是幻象,是由圣地的护山大阵幻化而来。”

ไทย

อวี๋เมิ่งหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า “สงสัยใช่ไหมล่ะ? เมฆหมอกสีม่วงพวกนั้นความจริงแล้วเป็นภาพมายา ซึ่งแปรสภาพมาจากค่ายกลพิทักษ์เขาของแดนศักดิ์สิทธิ์”

จีน

哦。顾星尘这才了然。

ไทย

อ้อ กู้ซิงเฉินถึงเข้าใจ

จีน

“放心吧。”

ไทย

“วางใจเถอะ”

จีน

林萧笑道:“后天就是天骄大比,到时候就可以进入圣地了。”

ไทย

หลินเซียวยิ้มพลางกล่าวว่า “วันมะรืนก็เป็นการประลองยอดอัจฉริยะแล้ว ถึงเวลานั้นก็สามารถเข้าไปในแดนศักดิ์สิทธิ์ได้”

จีน

说着,他抬头看向远方,轻叹道:“我和于梦虽然来过圣城几次,但都没有去过圣地,真是很让人向往呀!”

ไทย

ขณะพูด เขาก็เงยหน้ามองไปยังแดนไกล แล้วถอนหายใจเบาๆ “แม้ฉันกับอวี๋เมิ่งจะเคยมาเมืองศักดิ์สิทธิ์อยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าไปในแดนศักดิ์สิทธิ์เลย ชวนให้โหยหาจริงๆ!”

จีน

“对呀,一想到后天就要去圣地,我就止不住的兴奋。”

ไทย

“ใช่แล้ว พอคิดว่าวันมะรืนจะได้ไปแดนศักดิ์สิทธิ์ ฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลย”

จีน

于梦满怀期待道。

ไทย

อวี๋เมิ่งกล่าวด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

จีน

两人对圣地的向往,此刻被展现得淋漓尽致。

ไทย

ความใฝ่ฝันที่ทั้งสองมีต่อแดนศักดิ์สิทธิ์ แสดงออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งในเวลานี้

จีน

不仅是他们,所有来参加天骄大比的选手,也几乎都对后天的大比充满了期待。

ไทย

ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น ผู้เข้าแข่งขันทุกคนที่มาร่วมการประลองยอดอัจฉริยะ ต่างก็เต็มไปด้วยความคาดหวังต่อการประลองในวันมะรืนแทบทั้งสิ้น

จีน

参加大比是一回事,对于他们来说,能够前往圣地参加大比,这已经算是一种荣耀了。

ไทย

การเข้าร่วมการประลองก็เรื่องหนึ่ง สำหรับพวกเขาแล้ว การได้เดินทางไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อร่วมการประลอง นับเป็นเกียรติยศอย่างหนึ่งแล้ว

จีน

在雷族界,圣地是雷族的传承之地,也是信仰之地。

ไทย

ในแดนเผ่าอสนี แดนศักดิ์สิทธิ์คือสถานที่สืบทอดมรดกของเผ่าอสนี และยังเป็นดินแดนแห่งความศรัทธาอีกด้วย

จีน

前往圣地,犹如朝圣。

ไทย

การมุ่งหน้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ ก็เปรียบเสมือนการไปแสวงบุญ

จีน

在三人的谈话间,飞舟也在进入城内后不久,来到了一栋恢弘府邸的上空。

ไทย

ระหว่างที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกัน หลังจากเข้าสู่ตัวเมืองได้ไม่นาน เรือเหาะก็ลอยมาถึงเหนือน่านฟ้าของคฤหาสน์อันโอ่อ่าหลังหนึ่ง

จีน

“小侯爷、余小姐、顾公子,我们已经到达城主府,现在正要准备降落。”

ไทย

“ท่านโหวตัวน้อย คุณหนูอวี๋ คุณชายกู้ พวกเรามาถึงจวนเจ้าเมืองแล้ว ตอนนี้กำลังเตรียมการลงจอดขอรับ”

จีน

一名将领上前,恭敬道。

ไทย

นายพลคนหนึ่งก้าวขึ้นมาข้างหน้า แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อม

จีน

“知道了,去吧!”

ไทย

“เข้าใจแล้ว ไปเถอะ!”

จีน

林萧点了点头,摆手道。

ไทย

หลินเซียวพยักหน้าแล้วโบกมือ

จีน

他作为侯府之子,在面对这些将领的时候,也总是不自觉的这般姿态。

ไทย

ในฐานะบุตรชายแห่งจวนโหว ยามที่เขาเผชิญหน้ากับเหล่านายพลเหล่านี้ จึงมักจะแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว

จีน

这也不怪他,谁让他老爹是以武封侯的冠军侯,所以他从小就被当成侯府的继承人来培养,也就自然而然的养出了一些武侯威势。

ไทย

นี่ก็โทษเขาไม่ได้ ใครใช้ให้บิดาของเขาคือกวานจวินโหวที่ได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ด้วยวรยุทธ์เล่า เขาจึงได้รับการอบรมบ่มเพาะในฐานะผู้สืบทอดแห่งจวนโหวมาตั้งแต่เด็ก และสั่งสมบารมีของขุนศึกแห่งจวนโหวขึ้นมาโดยธรรมชาติ

จีน

“是!”

ไทย

“ขอรับ!”

จีน

将领授意,接着抬手:“降!”

ไทย

นายพลรับคำสั่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้น “ร่อนลง!”

จีน

紧接着,飞舟开始缓缓往下降,直接落在城主府的一处空地上。

ไทย

ทันใดนั้น เรือเหาะก็เริ่มค่อยๆ ร่อนลงมา และลงจอดบนลานว่างแห่งหนึ่งในจวนเจ้าเมืองโดยตรง

จีน

“快!架梯!”

ไทย

“เร็วเข้า! ตั้งบันได!”

จีน

而此刻,在府邸内也早已有人等候,当看到飞舟降落,一名老者连忙冲着一旁的将士喊道。

ไทย

และในยามนี้ ภายในจวนก็มีคนมารออยู่นานแล้ว เมื่อเห็นเรือเหาะร่อนลงจอด ชายชราคนหนึ่งก็รีบตะโกนสั่งเหล่าทหารที่อยู่ข้างๆ ทันที

จีน

将士们顿时纷纷行动,将准备好的高梯与飞舟进行对接,好让飞舟上的人下来。

ไทย

เหล่าทหารพลันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว นำบันไดสูงที่เตรียมไว้มาเชื่อมต่อกับเรือเหาะ เพื่อให้คนบนเรือเหาะลงมาได้

จีน

“我们下去。”

ไทย

“พวกเราลงไปกันเถอะ”

จีน

见高梯架好,林萧对着顾星尘招呼了一声,接着他一马当先,顺着高梯走下飞舟。

ไทย

เมื่อเห็นว่าตั้งบันไดสูงเรียบร้อยแล้ว หลินเซียวก็ส่งเสียงเรียกกู้ซิงเฉิน จากนั้นเขาก็นำหน้าเดินลงจากเรือเหาะตามบันไดสูงไปเป็นคนแรก

จีน

顾星尘点头,接着和于梦跟在林萧后头,一同走下飞舟。

ไทย

กู้ซิงเฉินพยักหน้า จากนั้นก็ตามหลังหลินเซียวไปพร้อมกับอวี๋เมิ่ง เดินลงจากเรือเหาะด้วยกัน

จีน

“圣地紫袍?!”

ไทย

“ชุดคลุมสีม่วงแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์?!”

จีน

在飞舟下方的众人,此刻也注意到了顾星尘的穿着,顿时纷纷露出惊讶之色。

ไทย

ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเรือเหาะ ในยามนี้ก็สังเกตเห็นการแต่งกายของกู้ซิงเฉินเช่นกัน พลันพากันแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

จีน

“小侯爷、于小姐。”

ไทย

“ท่านโหวตัวน้อย คุณหนูอวี๋”

จีน

三人一下飞舟,那名老者立刻走上前,向着林萧和于梦微微行礼,显然是认得两人。

ไทย

ทันทีที่ทั้งสามลงจากเรือเหาะ ชายชราผู้นั้นก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าทันที และคำนับหลินเซียวกับอวี๋เมิ่งเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ารู้จักทั้งสองคน

จีน

“见过普管家。”

ไทย

“คารวะพ่อบ้านผู่”

จีน

林萧和于梦恭敬还礼。

ไทย

หลินเซียวและอวี๋เมิ่งคารวะตอบอย่างนอบน้อม

จีน

普管家笑着点了点头,接着看向顾星尘,微笑道:“想必这位就是顾公子吧?”

ไทย

พ่อบ้านผู่อมยิ้มพยักหน้า จากนั้นก็มองไปทางกู้ซิงเฉินแล้วยิ้มกล่าวว่า “ท่านนี้คงจะเป็นคุณชายกู้กระมัง?”

จีน

他作为城主府管家,同时还是城主的多年挚友,他很清楚眼前这个蓝星少年的重要性。

ไทย

ในฐานะพ่อบ้านแห่งจวนเจ้าเมือง อีกทั้งยังเป็นสหายสนิทหลายปีของเจ้าเมือง เขาย่อมรู้ดีถึงความสำคัญของเด็กหนุ่มจากดาวบลูสตาร์ผู้นี้

จีน

特殊体质,雷族的希望。

ไทย

กายาพิเศษ ความหวังของเผ่าอสนี

จีน

也正是因为这个,他才会被城主安排来此接待,生怕别人会有所怠慢。

ไทย

และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงได้รับมอบหมายจากเจ้าเมืองให้มารับรองที่นี่ ด้วยเกรงว่าผู้อื่นจะดูแลอย่างเสียมารยาท

จีน

“晚辈顾星尘,见过普管家。”

ไทย

“ผู้น้อยกู้ซิงเฉิน คารวะพ่อบ้านผู่”

จีน

顾星尘微微躬身道。

ไทย

กู้ซิงเฉินโน้มตัวคารวะเล็กน้อย

จีน

“嗯,好好!”

ไทย

“อืม ดีๆ!”

จีน

普管家笑道:“城主在主厅等候多时,三位随我来。”

ไทย

พ่อบ้านผู่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองรออยู่ที่ห้องโถงใหญ่เป็นเวลานานแล้ว ทั้งสามท่านโปรดตามข้ามา”

จีน

城主?!

ไทย

ท่านเจ้าเมือง?!

จีน

林萧和于梦闻言一惊。

ไทย

หลินเซียวและอวี๋เมิ่งได้ยินดังนั้นก็ตกใจ

จีน

“城主要见我们?”

ไทย

“ท่านเจ้าเมืองต้องการพบพวกเราหรือ?”

จีน

两人非常惊讶。

ไทย

ทั้งสองประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

จีน

要知道,他们也来过几次圣城,还都是跟着家里长辈过来,可也没得到过城主的接见。

ไทย

ต้องรู้ไว้ว่า พวกเขาก็เคยมาเมืองศักดิ์สิทธิ์อยู่สองสามครั้ง อีกทั้งยังติดตามผู้อาวุโสในตระกูลมา ทว่าก็ไม่เคยได้รับการเข้าพบจากท่านเจ้าเมืองเลย

จีน

这次怎么就召见了?!

ไทย

คราวนี้ไฉนถึงเรียกพบแล้วล่ะ?!

จีน

“没错。”

ไทย

“ถูกต้องแล้ว”

จีน

普管家点头,再度看向顾星尘,面带微笑道:“城主知道顾公子要来,说是要当面见上一见,于是命老奴在此等候。”

ไทย

พ่อบ้านผู่พยักหน้า แล้วมองไปยังกู้ซิงเฉินอีกครั้ง พร้อมแย้มยิ้มกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองทราบว่าคุณชายกู้จะมา จึงบอกว่าอยากจะพบหน้าสักครา ด้วยเหตุนี้จึงสั่งให้บ่าวเฒ่ามารออยู่ที่นี่”

จีน

顾星尘闻言,也并不感到意外,其实不用想也知道,必定是女王或大长老给城主传讯了。

ไทย

เมื่อกู้ซิงเฉินได้ยินก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด ความจริงแล้วไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่า ต้องเป็นราชินีหรือมหาผู้อาวุโสส่งสารมาถึงเจ้าเมืองอย่างแน่นอน

จีน

“就那劳烦普管家了。”

ไทย

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนพ่อบ้านผู่แล้ว”

จีน

顾星尘微微拱手。

ไทย

กู้ซิงเฉินประสานมือคารวะเล็กน้อย

จีน

然而,此刻的林萧和于梦,两人被普管家的话给惊到了。

ไทย

ทว่าในยามนี้ หลินเซียวและอวี๋เมิ่งกลับตกตะลึงกับคำพูดของพ่อบ้านผู่

จีน

“城主……接见顾兄?”

ไทย

“ท่านเจ้าเมือง…เรียกพบพี่กู้?”

จีน

“所以,我们是顺带的?”

ไทย

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็แค่ติดสอยห้อยตามมาด้วยงั้นเหรอ?”

จีน

两人不禁沉思,不管是之前的女王和大长老,还是现在的城主,也都表现出了对顾兄的重视。

ไทย

ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด ไม่ว่าจะเป็นราชินีและมหาผู้อาวุโสก่อนหน้านี้ หรือท่านเจ้าเมืองในยามนี้ ต่างก็แสดงให้เห็นถึงการให้ความสำคัญต่อพี่กู้

จีน

“这,这是为什么?”

ไทย

“นี่ มันเพราะอะไรกัน?”

จีน

两人很迷茫。

ไทย

ทั้งสองสับสนเป็นอย่างยิ่ง

จีน

等等!

ไทย

เดี๋ยวก่อน!

จีน

两人忽然意识到了什么,他们想起了在飞舟上时,顾星尘曾对他们说过,此次的天骄大比冠军,那是手到擒来。

ไทย

จู่ๆ ทั้งสองก็ตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ พวกเขานึกถึงตอนที่อยู่บนเรือเหาะ กู้ซิงเฉินเคยกล่าวกับพวกเขาว่า ตำแหน่งผู้ชนะเลิศการประลองยอดอัจฉริยะในครั้งนี้ ย่อมคว้ามาได้อย่างง่ายดาย

จีน

“难道……顾兄不是口嗨?”

ไทย

“หรือว่า…พี่กู้ไม่ได้แค่พูดโม้?”

จีน

“应该是这样了,不然也不可能得到这么多大佬的青睐。”

ไทย

“คงจะเป็นเช่นนั้นแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้รับความโปรดปรานจากผู้ยิ่งใหญ่มากมายถึงเพียงนี้”

จีน

林萧和于梦在疯狂的猜想着。

ไทย

หลินเซียวและอวี๋เมิ่งคาดเดากันไปต่างๆ นานาอย่างบ้าคลั่ง

จีน

“走吧。”

ไทย

“ไปกันเถอะ”

จีน

这时,普管家再度向三人招呼,接着转身走在最前头,为三人领路。

ไทย

ในเวลานี้ พ่อบ้านผู่ส่งเสียงเรียกทั้งสามคนอีกครั้ง จากนั้นก็หันหลังเดินนำหน้าคอยนำทางให้ทั้งสาม

จีน

顾星尘点头,迈步跟上。

ไทย

กู้ซิงเฉินพยักหน้า ก้าวเท้าตามไป

จีน

林萧和于梦从震惊中回神,彼此对视了一眼,也相继跟了上去。

ไทย

หลินเซียวและอวี๋เมิ่งได้สติจากความตกตะลึง ทั้งสองสบตากันแล้วตามหลังไปเช่นกัน

จีน

“顾公子,觉得我们圣城如何?比起蓝星城市又如何?”

ไทย

“คุณชายกู้ รู้สึกว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราเป็นอย่างไรบ้าง? หากเทียบกับเมืองบนดาวบลูสตาร์แล้วเป็นอย่างไรหรือ?”

จีน

“圣城非常好,比起蓝星……”

ไทย

“เมืองศักดิ์สิทธิ์ยอดเยี่ยมมาก หากเทียบกับดาวบลูสตาร์…”

จีน

普管家和顾星尘边走边聊。

ไทย

พ่อบ้านผู่และกู้ซิงเฉินพูดคุยกันไปพลางเดินไปพลาง

จีน

而后头,林萧和于梦则死死盯着顾星尘看,仿佛要将他看透一般。

ไทย

ส่วนด้านหลัง หลินเซียวและอวี๋เมิ่งต่างจ้องมองกู้ซิงเฉินเขม็ง ราวกับจะมองทะลุตัวเขาให้ได้

จีน

很快,在普管家的带领下,几人来到了位于城主府中央的大厅。

ไทย

ไม่นานนัก ภายใต้การนำทางของพ่อบ้านผู่ ทั้งหมดก็มาถึงห้องโถงใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางจวนเจ้าเมือง

จีน

“三位,里边请。”

ไทย

“ทั้งสามท่าน เชิญด้านใน”

จีน

普管家侧过身,抬手道。

ไทย

พ่อบ้านผู่เอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง ยกมือขึ้นผายแล้วกล่าว

จีน

“谢普管家。”

ไทย

“ขอบคุณพ่อบ้านผู่”

จีน

三人点头致谢,接着一同步入大厅。

ไทย

ทั้งสามพยักหน้าขอบคุณ จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่พร้อมกัน

จีน

大厅内空间非常宏大,但装修却是非常简洁,整体以浅灰色的材料来铺陈,在简洁的同时,也给人一种威严之感。

ไทย

พื้นที่ภายในห้องโถงใหญ่นั้นกว้างขวางโอ่อ่าเป็นอย่างยิ่ง ทว่าการตกแต่งกลับเรียบง่ายมาก โดยรวมปูลาดด้วยวัสดุสีเทาอ่อน ซึ่งในความเรียบง่ายนั้น ก็ให้ความรู้สึกถึงความน่าเกรงขามไปพร้อมกัน

จีน

这是柔与刚的结合,看似很矛盾,却又觉得很合理。

ไทย

นี่คือการผสานระหว่างความอ่อนและความแข็ง แม้ดูขัดแย้ง แต่กลับรู้สึกว่าลงตัวเป็นอย่างยิ่ง

จีน

有别具一格的视觉感受。

ไทย

ให้ความรู้สึกทางสายตาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

จีน

而当三人进入到大厅后,他们立刻就看到了一名灰袍老者,此刻正坐在大厅的主位上,并一脸微笑的看着他们。

ไทย

และเมื่อทั้งสามคนเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พวกเขาก็เห็นชายชราสวมชุดคลุมสีเทาผู้หนึ่งในทันที ซึ่งในยามนี้กำลังนั่งอยู่บนตำแหน่งประธานของห้องโถงใหญ่ และมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน