ทำตามอารมณ์

Chinese

“我想到了。”

Thai

“ฉันคิดออกแล้ว”

Chinese

“想到什么了？”

Thai

“คิดอะไรออก”

Chinese

“专辑名字就叫【陈知远是个大猪头】。”

Thai

“ชื่ออัลบั้มก็คือ【เฉินจื้อหยวนเป็นหัวหมูใหญ่】”

Chinese

陈知远好笑道：“就知道你憋不出什么好屁。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหัวเราะขำ：“รู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่มีอะไรดีๆ ออกมาจากปาก”

Chinese

姜柠伸手就拎起了陈知远的耳朵，雄赳赳气昂昂地说道：“你说谁放屁呢？”

Thai

เจียงหนิงยื่นมือไปจับหูเฉินจื้อหยวน พูดอย่างองอาจ：“คุณว่าใครตด”

Chinese

陈知远嘿嘿一笑：“我放屁我放屁。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหัวเราะแหะ咳：“ผมตดเอง ผมตดเอง”

Chinese

录完最后一首歌，两人就在录音房里聊了起来，丝毫没意识到刚才说漏了嘴，这会儿弹幕刷新的速度比在心动小岛时还要快。

Thai

หลังจากอัดเพลงสุดท้ายเสร็จ ทั้งสองคนก็คุยกันในห้องอัด โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อกี้พูดพลั้งไป ตอนนี้ข้อความสดวิ่งเร็วกว่าตอนอยู่บนเกาะแห่งหัวใจเสียอีก

Chinese

【专辑？！！！】

Thai

【อัลบั้ม?!!!】

Chinese

【我靠，陈狗要发新专辑了！】

Thai

【ให้ตาย เฉินหมากำลังจะปล่อยอัลบั้มใหม่แล้ว!】

Chinese

【我说这段时间怎么老是呆在录音棚 。】

Thai

【บอกแล้วไงว่าช่วงนี้ทำไมติดแต่ในห้องอัด】

Chinese

【这是要进乐坛发展了。】

Thai

【นี่กำลังจะเข้าวงการเพลงแล้ว】

Chinese

【人家都说了唱歌只是爱好。】

Thai

【เขาบอกแล้วว่าร้องเพลงเป็นแค่งานอดิเรก】

Chinese

【陈狗，你别这样，我都快不认识你了。】

Thai

【เฉินหมา อย่าทำแบบนี้เลย ฉันแทบจำเธอไม่ได้แล้ว】

Chinese

【姜柠变化也好大。】

Thai

【เจียงหนิงก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกัน】

Chinese

【……】

Thai

【…】

Chinese

姜柠注意到弹幕之后，才赶紧捂住嘴巴，惊讶道：“我是不是说漏嘴了。”

Thai

เจียงหนิงเห็นข้อความสดแล้วก็รีบเอามือปิดปาก ตกใจ：“ฉันพูดพลั้งไปรึเปล่า”

Chinese

陈知远摇了摇头：“没事，反正他们早晚都会知道。”

Thai

เฉินจื้อหยวนส่ายหน้า：“ไม่เป็นไร ยังไงพวกเขาก็ต้องรู้อยู่แล้ว”

Chinese

刚开始直播的时候，姜柠在镜头前还有些拘谨，一举一动都比较收敛，可时间长了，就渐渐习惯了，有时候还会忘了正在直播。

Thai

ตอนเริ่มไลฟ์ใหม่ๆ เจียงหนิงยังค่อนข้างเกร็งอยู่หน้ากล้อง แต่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มชิน บางครั้งก็ลืมไปว่ากำลังไลฟ์อยู่

Chinese

陈知远把录好的音频文件发送给陶宇儿，数字专辑的事，陶宇儿正在和几大音乐平台的人沟通，她想要在四大平台里面，选一个平台进行独家发售。

Thai

เฉินจื้อหยวนส่งไฟล์เสียงที่อัดเสร็จให้เถาหยูเอ๋อร์ เรื่องอัลบั้มดิจิทัล เถาหยูเอ๋อร์กำลังประสานงานกับคนจากแพลตฟอร์มเพลงใหญ่ๆ เธอต้องการเลือกหนึ่งในสี่แพลตฟอร์มเพื่อวางจำหน่ายแบบเอกสิทธิ์

Chinese

其中企鹅音乐和汽水音乐都想拿到这个独家，分成给的都很高，但陶宇儿还想尽可能争取更多利益。

Thai

ในจำนวนนั้น ฉีเอ้ออินเยว่และชี่สุ่ยอินเยว่ต่างก็อยากได้สิทธิ์นี้ สัดส่วนแบ่งให้สูงมาก แต่เถาหยูเอ๋อร์ยังต้องการต่อรองให้ได้ผลประโยชน์มากขึ้น

Chinese

商业上的事，陈知远不想再管了，文件发送成功后，就和姜柠回到了客厅里。

Thai

เรื่องธุรกิจ เฉินจื้อหยวนไม่อยากยุ่งอีกแล้ว หลังจากส่งไฟล์สำเร็จ เขาก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่นกับเจียงหนิง

Chinese

“嘶，外面好冷。”

Thai

“เฮ่ย ข้างนอกหนาวจัง”

Chinese

陈知远刚在沙发上坐下来，姜柠就走到后面，把一双小手从陈知远的后颈窝里伸了进去。

Thai

เฉินจื้อหยวนเพิ่งนั่งลงบนโซฟา เจียงหนิงก็เดินมาข้างหลังแล้วยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างเข้าไปในคอเสื้อด้านหลังของเฉินจื้อหยวน

Chinese

王瑶看到后，立马扬起手打了一下姜柠，嘴里没好气道：“冷就多穿衣服，你三岁小孩子啊？”

Thai

หวังเหยาเห็นแล้วก็รีบยกมือตีเจียงหนิง พูดอย่างไม่พอใจ：“หนาวก็ใส่เสื้อผ้าให้หนาๆ เธอคิดว่าตัวเองเด็กสามขวบรึไง”

Chinese

“他都没说话……”

Thai

“เขายังไม่พูดเลย…”

Chinese

“你再说！”

Thai

“พูดอีกสิ!”

Chinese

姜柠撅着小嘴，把手抽了出来。

Thai

เจียงหนิงมุ่ยปากเล็กน้อย แล้วดึงมือออกมา

Chinese

年前订婚的事情确定后，姜柠在家里人面前就有些肆无忌惮了，之前一家人在沙发上坐着，她总是规规矩矩地坐在中间，坐累了最多挨着王瑶，现在就不一样了，明明中间空着位置，她非要和陈知远挤在一起。

Thai

หลังจากเรื่องหมั้นตอนปีใหม่ถูกกำหนดแล้ว เจียงหนิงก็เริ่มแสดงออกตามอำเภอใจต่อหน้าคนในครอบครัวมากขึ้น ก่อนหน้านี้เวลาทุกคนนั่งบนโซฟา เธอจะนั่งเรียบร้อยอยู่ตรงกลาง พอนั่งเมื่อยก็เอนไปใกล้หวังเหยา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ทั้งที่ตรงกลางมีที่ว่าง แต่เธอกลับต้องไปเบียดกับเฉินจื้อหยวน

Chinese

王瑶看破不说破，她打算等姜景明过来和陈知远的父母见过面后，就带着老爷子老太太回京城，至于姜柠，王瑶还没有考虑好要不要一起把她带回去。

Thai

หวังเหยารู้แต่ไม่พูด เธอตั้งใจว่ารอให้เจียงจิ่งหมิงมาพบพ่อแม่ของเฉินจื้อหยวนก่อน แล้วจะพาตากับยายกลับปักกิ่ง ส่วนเจียงหนิง หวังเหยายังไม่ตัดสินใจว่าจะพากลับไปด้วยหรือไม่

Chinese

她觉得姜柠现在肯定不愿意离开陈知远。

Thai

เธอคิดว่าเจียงหนิงตอนนี้คงไม่อยากจากเฉินจื้อหยวนแน่

Chinese

但看两人在一起的状态，要是还让他们单独留在这，多半是要天雷勾地火……

Thai

แต่ดูสภาพของทั้งคู่ตอนอยู่ด้วยกัน ถ้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ลำพังที่นี่ต่อไป ก็คงจะเกิดเรื่อง…

Chinese

王瑶还挺纠结的。

Thai

หวังเหยากำลังลังเล

Chinese

在一起住了快两个月，该考察的都考察了，陈知远对姜柠的宠溺程度，比起姜景明是有过之无不及，把女儿交给他也没什么不放心的，算了，到时候还是让她自己拿主意吧。

Thai

อยู่ด้วยกันมาเกือบสองเดือน สิ่งที่ต้องตรวจสอบก็ตรวจหมดแล้ว ระดับความตามใจของเฉินจื้อหยวนที่มีต่อเจียงหนิง เกินกว่าที่เจียงจิ่งหมิงมีให้ด้วยซ้ำ ฝากลูกสาวให้เขาไปก็ไม่ต้องกังวลอะไร ช่างเถอะ สุดท้ายก็ให้เธอตัดสินใจเองแล้วกัน

Chinese

想到这，王瑶又有点想笑：让她自己拿主意跟把她留在这，又有什么区别？

Thai

คิดถึงตรงนี้ หวังเหยาก็ขำออกมาเล็กน้อย ให้เธอตัดสินใจเองกับการปล่อยเธอไว้ที่นี่ มันจะต่างกันตรงไหน?

Chinese

王瑶笑着摇了摇头。

Thai

หวังเหยาส่ายหน้าพลางยิ้ม

Chinese

“外婆，阿姨，晚上我们吃点什么啊？”

Thai

“ยาย ป้า เย็นนี้เราจะกินอะไรกันดีคะ”

Chinese

“都行。”

Thai

“อะไรก็ได้”

Chinese

电视正在播放一部抗战电视剧，老爷子就坐在轮椅上呆呆看着，身上盖着一件毛毯，老太太伸手把毛毯往上提了提，嘴里一边说道：“人老了吃不了太多东西，你们想吃什么就吃什么。”

Thai

ทีวีกำลังฉายซีรี่ย์สงคราม ตาก็นั่งดูอยู่บนรถเข็นอย่างเหม่อ ห่มผ้าห่มผืนหนึ่ง คุณยายยื่นมือขึ้นไปดึงผ้าห่มให้สูงขึ้น พลางพูดไปด้วย：“คนแก่กินอะไรไม่ค่อยได้มากนัก พวกเธออยากกินอะไรก็กินเถอะ”

Chinese

王瑶也点点头道：“不用问我们，你做什么我们就吃什么。”

Thai

หวังเหยาพยักหน้าด้วย：“ไม่ต้องถามเราเลย เธอทำอะไรพวกเราก็กินอย่างนั้น”

Chinese

陈知远歪头看着姜柠：“那你呢？”

Thai

เฉินจื้อหยวนเอียงคอมองเจียงหนิง：“แล้วเธอล่ะ”

Chinese

姜柠张嘴就给陈知远出了一个难题：“这么冷的天，我要吃火锅。”

Thai

เจียงหนิงอ้าปากก็ออกปัญหายากให้เฉินจื้อหยวน：“อากาศหนาวแบบนี้ ฉันอยากกินหม้อไฟ”

Chinese

“火锅？”

Thai

“หม้อไฟ?”

Chinese

这会儿，外面最多十度，而且风还不小，要吃火锅的话，冰箱里也没有食材，得开车去趟超市。

Thai

ตอนนี้ข้างนอกอุณหภูมิสูงสุดแค่สิบองศา ลมก็แรง ถ้าจะกินหม้อไฟ ในตู้เย็นก็ไม่มีวัตถุดิบ ต้องขับรถไปซูเปอร์มาร์เก็ต

Chinese

姜柠刚说完，王瑶就对陈知远说道：“小陈你别听她的，她想到一出就是一出。”

Thai

เจียงหนิงพูดจบ หวังเหยาก็พูดกับเฉินจื้อหยวน：“เสี่ยวเฉิน อย่าไปฟังเธอเลย เธอคิดอะไรก็เป็นอย่างนั้น”

Chinese

“想吃火锅还不行啊？”

Thai

“อยากกินหม้อไฟยังไม่ได้เหรอ”

Chinese

“你知道在家吃顿火锅多麻烦吗？”

Thai

“รู้มั้ยว่ากินหม้อไฟที่บ้านมันยุ่งยากแค่ไหน”

Chinese

姜柠刚要说话，陈知远就伸手拦住了她：“没事，我也有点馋了，现在还早，我开车去趟超市很快的。”

Thai

เจียงหนิงกำลังจะพูด เฉินจื้อหยวนก็ยื่นมือไปห้ามเธอ：“ไม่เป็นไร ผมก็อยากกินเหมือนกัน ยังเช้าอยู่ เดี๋ยวขับรถไปซูเปอร์มาร์เก็ตเร็วๆ”

Chinese

说完，陈知远就站起身说道：“我去套一件厚外套。”

Thai

พูดจบ เฉินจื้อหยวนก็ลุกขึ้นพูด：“ผมไปใส่เสื้อคลุมหนาๆ”

Chinese

“我也去。”

Thai

“ฉันไปด้วย”

Chinese

“外面这么冷，你在家待着吧，别冻着了。”

Thai

“ข้างนอกหนาวนะ เธออยู่บ้านเถอะ อย่าให้หนาว”

Chinese

姜柠抿着上嘴唇，露出可怜巴巴地表情，陈知远瞬间就心软了：“那你也去换件厚衣服。”

Thai

เจียงหนิงเม้มริมฝีปากบน ทำหน้าน่าสงสาร เฉินจื้อหยวนใจอ่อนทันที：“งั้นเธอก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หนาๆ ด้วย”

Chinese

“嗯！”

Thai

“อื้ม!”

Chinese

王瑶气得翻白眼：“把围脖也系上，一天天就知道没事找事。”

Thai

หวังเหยาโกรธจนถลึงตา：“เอาผ้าพันคอด้วย รู้แต่จะหาเรื่อง”

Chinese

“略略略～”

Thai

“แหนะ~”

Chinese

姜柠吐了吐舌头就跑上楼了，下来的时候换了一件中长款的大鹅羽绒服，围脖她也拿了，但是没给自己系上，因为羽绒服有帽子，把拉链拉到最上面就能挡住半张脸，所以她手里的围脖是给陈知远准备的。

Thai

เจียงหนิงแลบลิ้นแล้วก็วิ่งขึ้นไปชั้นบน ตอนลงมาเปลี่ยนเป็นเสื้อขนเป็ดกันหนาวรุ่นยาวปานกลางยี่ห้อห่านใหญ่ เธอเอาผ้าพันคอมาด้วยแต่ไม่ได้พันให้ตัวเอง เพราะเสื้อมีหมวก ดึงซิปขึ้นสุดก็ปิดหน้าครึ่งหนึ่งได้ ดังนั้นผ้าพันคอในมือเธอเตรียมไว้ให้เฉินจื้อหยวน

Chinese

“那我们走了。”

Thai

“งั้นเราไปกันนะ”

Chinese

“开车慢点。”

Thai

“ขับรถช้าๆ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“ครับ”

Chinese

姜柠把陈知远推了出来，王瑶立马叹气道：“这丫头从小就被她爸给惯坏了。”

Thai

เจียงหนิงผลักเฉินจื้อหยวนออกไป หวังเหยาถอนหายใจทันที：“เด็กคนนี้โดนพ่อตามใจมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

Chinese

老太太笑道：“有人惯着是好事。”

Thai

คุณยายยิ้มพูด：“มีคนตามใจเป็นเรื่องดี”

Chinese

“不知道自己当了妈妈能不能长大。”

Thai

“ไม่รู้ว่าถ้าเป็นแม่แล้วจะโตขึ้นหรือเปล่า”

Chinese

老太太没说话，只是起身站了起来，王瑶看到后，连忙问道：“妈，你干嘛？”

Thai

คุณยายไม่พูดอะไร ลุกขึ้นยืน หวังเหยาเห็นแล้วรีบถาม：“แม่จะไปไหน”

Chinese

“我去后院拔两颗白萝卜、择几颗生菜，吃火锅可以放进去。”

Thai

“ฉันจะไปถอนหัวไชเท้าขาวสองหัว กับเด็ดผักกาดแก้วสองสามใบ ไว้ใส่หม้อไฟ”

Chinese

“妈，我去吧。”

Thai

“แม่ หนูไปเอง”

Chinese

老太太没答应：“你别把我的菜园子给弄乱了。”

Thai

คุณยายไม่ยอม：“อย่ามาทำสวนผักของฉันรก”

Chinese

看着老太太走进厨房拿了个菜篮子出去，王瑶也是哭笑不得：“怎么就成你的菜园子了。”

Thai

มองคุณยายเดินเข้าครัวหยิบตะกร้าออกไป หวังเหยาก็ขำไม่ออก：“กลายเป็นสวนของคุณได้ยังไง”

Chinese

陈知远开车带着姜柠来到了超市，可能是天冷，整个超市都没几个人，顾客都没有超市里的导购员多。

Thai

เฉินจื้อหยวนขับรถพาเจียงหนิงมาซูเปอร์มาร์เก็ต อาจเพราะอากาศหนาว ทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตแทบไม่มีคน ลูกค้ายังน้อยกว่าพนักงานขายในร้าน

Chinese

陈知远推着购物车穿梭在生鲜蔬菜区，姜柠时不时地就会拿起一样东西：“这个要吗？”

Thai

เฉินจื้อหยวนเข็นรถเข็นเดินในโซนผักสด เจียงหนิงหยิบของเป็นระยะ：“อันนี้เอามั้ย”

Chinese

“要。”

Thai

“เอา”

Chinese

“这个要吗？”

Thai

“อันนี้เอามั้ย”

Chinese

“家里有。”

Thai

“ที่บ้านมี”

Chinese

“这个呢？”

Thai

“อันนี้ล่ะ”

Chinese

“少拿一点。”

Thai

“เอา”

Chinese

“家里的鸡蛋是不是快吃完了？”

Thai

“หยิบมาน้อยๆ หน่อย”

Chinese

“嗯，拿两盒吧，鸡蛋用得快，一会儿再去买点零食，拿给隔壁那两个小孩，他奶奶隔三差五地就给我们送菜送吃的，我们不能一点表示都没有。”

Thai

“ไข่ที่บ้านใกล้หมดแล้วใช่ไหม”

Chinese

“那个脆升升薯条好吃。”

Thai

“อืม เอาสองกล่องก็ได้ ไข่ใช้เร็ว เดี๋ยวค่อยไปซื้อขนมให้เด็กสองคนข้างบ้านด้วย ยายของเขาไม่เว้นแต่ละวันก็เอาผักเอาอาหารมาให้เรา เราจะไม่แสดงอะไรเลยไม่ได้”

Chinese

“你也嘴馋啊？”

Thai

“เฟรนช์ฟรายส์กรุบกรอบนั่นอร่อยนะ”

Chinese

“不行啊？”

Thai

“เธอก็หิวอีกแล้วเหรอ”

Chinese

“行～”

Thai

“ไม่ได้เหรอ”

Chinese

“那我还想吃冰淇淋夹心的巧克力。”

Thai

“ได้สิ～”

Chinese

“这个不行。”

Thai

“แล้วฉันอยากกินช็อคโกแลตสอดไส้ไอศครีมด้วย”

Chinese

“为什么？”

Thai

“อันนี้ไม่ได้”

Chinese

“这么冷的天吃什么冰淇淋。”

Thai

“ทำไมล่ะ”

Chinese

“我就要吃。”

Thai

“อากาศหนาวแบบนี้กินไอศครีมทำไม”

Chinese

“那我打电话问问你妈。”

Thai

“ฉันจะกินนะ”

Chinese

“你现在就知道拿我妈压我。”

Thai

“งั้นฉันโทรไปถามแม่เธอ”

Chinese

“是咱妈。”

Thai

“ตอนนี้เธอใช้แม่ฉันมาข่มฉันเลยนะ”

Chinese

“我妈！”

Thai

“เป็นแม่เรา”

Chinese

“你信不信待会儿回去我喊妈妈，你妈会答应。”

Thai

“แม่ฉัน!”

Chinese

“不信。”

Thai

“เธอไม่เชื่อใช่ไหม เดี๋ยวกลับไปฉันเรียก 'แม่' แล้วแม่เธอจะตอบ”

Chinese

“你说吧，这次赌什么？！”

Thai

“ไม่เชื่อ”

Chinese

“晚上泡脚，我给你打洗脚水。”

Thai

“ว่าไง ครั้งนี้จะเดิมพันอะไรล่ะ”

Chinese

陈知远立马把小拇指伸过去，姜柠也把自己的小拇指勾了上去，大拇指在一起盖过章后，新的赌约就成立了。

Thai

“เย็นนี้แช่เท้า ฉันจะตักน้ำแช่เท้าให้เธอ”

Chinese

……

Thai

เฉินจื้อหยวนยื่นนิ้วก้อยไปทันที เจียงหนิงก็เอานิ้วก้อยของเธอมาคล้องกับเขา หลังจากที่ทั้งสองประทับนิ้วหัวแม่มือเข้าด้วยกัน ข้อตกลงเดิมพันใหม่ก็เกิดขึ้น