บทที่ 211

ทำตามอารมณ์

想到一出是一出

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“我想到了。”

ไทย

“ฉันคิดออกแล้ว”

จีน

“想到什么了?”

ไทย

“คิดอะไรออก”

จีน

“专辑名字就叫【陈知远是个大猪头】。”

ไทย

“ชื่ออัลบั้มก็คือ【เฉินจื้อหยวนเป็นหัวหมูใหญ่】”

จีน

陈知远好笑道:“就知道你憋不出什么好屁。”

ไทย

เฉินจื้อหยวนหัวเราะขำ:“รู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่มีอะไรดีๆ ออกมาจากปาก”

จีน

姜柠伸手就拎起了陈知远的耳朵,雄赳赳气昂昂地说道:“你说谁放屁呢?”

ไทย

เจียงหนิงยื่นมือไปจับหูเฉินจื้อหยวน พูดอย่างองอาจ:“คุณว่าใครตด”

จีน

陈知远嘿嘿一笑:“我放屁我放屁。”

ไทย

เฉินจื้อหยวนหัวเราะแหะ咳:“ผมตดเอง ผมตดเอง”

จีน

录完最后一首歌,两人就在录音房里聊了起来,丝毫没意识到刚才说漏了嘴,这会儿弹幕刷新的速度比在心动小岛时还要快。

ไทย

หลังจากอัดเพลงสุดท้ายเสร็จ ทั้งสองคนก็คุยกันในห้องอัด โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อกี้พูดพลั้งไป ตอนนี้ข้อความสดวิ่งเร็วกว่าตอนอยู่บนเกาะแห่งหัวใจเสียอีก

จีน

【专辑?!!!】

ไทย

【อัลบั้ม?!!!】

จีน

【我靠,陈狗要发新专辑了!】

ไทย

【ให้ตาย เฉินหมากำลังจะปล่อยอัลบั้มใหม่แล้ว!】

จีน

【我说这段时间怎么老是呆在录音棚 。】

ไทย

【บอกแล้วไงว่าช่วงนี้ทำไมติดแต่ในห้องอัด】

จีน

【这是要进乐坛发展了。】

ไทย

【นี่กำลังจะเข้าวงการเพลงแล้ว】

จีน

【人家都说了唱歌只是爱好。】

ไทย

【เขาบอกแล้วว่าร้องเพลงเป็นแค่งานอดิเรก】

จีน

【陈狗,你别这样,我都快不认识你了。】

ไทย

【เฉินหมา อย่าทำแบบนี้เลย ฉันแทบจำเธอไม่ได้แล้ว】

จีน

【姜柠变化也好大。】

ไทย

【เจียงหนิงก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกัน】

จีน

【……】

ไทย

【…】

จีน

姜柠注意到弹幕之后,才赶紧捂住嘴巴,惊讶道:“我是不是说漏嘴了。”

ไทย

เจียงหนิงเห็นข้อความสดแล้วก็รีบเอามือปิดปาก ตกใจ:“ฉันพูดพลั้งไปรึเปล่า”

จีน

陈知远摇了摇头:“没事,反正他们早晚都会知道。”

ไทย

เฉินจื้อหยวนส่ายหน้า:“ไม่เป็นไร ยังไงพวกเขาก็ต้องรู้อยู่แล้ว”

จีน

刚开始直播的时候,姜柠在镜头前还有些拘谨,一举一动都比较收敛,可时间长了,就渐渐习惯了,有时候还会忘了正在直播。

ไทย

ตอนเริ่มไลฟ์ใหม่ๆ เจียงหนิงยังค่อนข้างเกร็งอยู่หน้ากล้อง แต่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มชิน บางครั้งก็ลืมไปว่ากำลังไลฟ์อยู่

จีน

陈知远把录好的音频文件发送给陶宇儿,数字专辑的事,陶宇儿正在和几大音乐平台的人沟通,她想要在四大平台里面,选一个平台进行独家发售。

ไทย

เฉินจื้อหยวนส่งไฟล์เสียงที่อัดเสร็จให้เถาหยูเอ๋อร์ เรื่องอัลบั้มดิจิทัล เถาหยูเอ๋อร์กำลังประสานงานกับคนจากแพลตฟอร์มเพลงใหญ่ๆ เธอต้องการเลือกหนึ่งในสี่แพลตฟอร์มเพื่อวางจำหน่ายแบบเอกสิทธิ์

จีน

其中企鹅音乐和汽水音乐都想拿到这个独家,分成给的都很高,但陶宇儿还想尽可能争取更多利益。

ไทย

ในจำนวนนั้น ฉีเอ้ออินเยว่และชี่สุ่ยอินเยว่ต่างก็อยากได้สิทธิ์นี้ สัดส่วนแบ่งให้สูงมาก แต่เถาหยูเอ๋อร์ยังต้องการต่อรองให้ได้ผลประโยชน์มากขึ้น

จีน

商业上的事,陈知远不想再管了,文件发送成功后,就和姜柠回到了客厅里。

ไทย

เรื่องธุรกิจ เฉินจื้อหยวนไม่อยากยุ่งอีกแล้ว หลังจากส่งไฟล์สำเร็จ เขาก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่นกับเจียงหนิง

จีน

“嘶,外面好冷。”

ไทย

“เฮ่ย ข้างนอกหนาวจัง”

จีน

陈知远刚在沙发上坐下来,姜柠就走到后面,把一双小手从陈知远的后颈窝里伸了进去。

ไทย

เฉินจื้อหยวนเพิ่งนั่งลงบนโซฟา เจียงหนิงก็เดินมาข้างหลังแล้วยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างเข้าไปในคอเสื้อด้านหลังของเฉินจื้อหยวน

จีน

王瑶看到后,立马扬起手打了一下姜柠,嘴里没好气道:“冷就多穿衣服,你三岁小孩子啊?”

ไทย

หวังเหยาเห็นแล้วก็รีบยกมือตีเจียงหนิง พูดอย่างไม่พอใจ:“หนาวก็ใส่เสื้อผ้าให้หนาๆ เธอคิดว่าตัวเองเด็กสามขวบรึไง”

จีน

“他都没说话……”

ไทย

“เขายังไม่พูดเลย…”

จีน

“你再说!”

ไทย

“พูดอีกสิ!”

จีน

姜柠撅着小嘴,把手抽了出来。

ไทย

เจียงหนิงมุ่ยปากเล็กน้อย แล้วดึงมือออกมา

จีน

年前订婚的事情确定后,姜柠在家里人面前就有些肆无忌惮了,之前一家人在沙发上坐着,她总是规规矩矩地坐在中间,坐累了最多挨着王瑶,现在就不一样了,明明中间空着位置,她非要和陈知远挤在一起。

ไทย

หลังจากเรื่องหมั้นตอนปีใหม่ถูกกำหนดแล้ว เจียงหนิงก็เริ่มแสดงออกตามอำเภอใจต่อหน้าคนในครอบครัวมากขึ้น ก่อนหน้านี้เวลาทุกคนนั่งบนโซฟา เธอจะนั่งเรียบร้อยอยู่ตรงกลาง พอนั่งเมื่อยก็เอนไปใกล้หวังเหยา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ทั้งที่ตรงกลางมีที่ว่าง แต่เธอกลับต้องไปเบียดกับเฉินจื้อหยวน

จีน

王瑶看破不说破,她打算等姜景明过来和陈知远的父母见过面后,就带着老爷子老太太回京城,至于姜柠,王瑶还没有考虑好要不要一起把她带回去。

ไทย

หวังเหยารู้แต่ไม่พูด เธอตั้งใจว่ารอให้เจียงจิ่งหมิงมาพบพ่อแม่ของเฉินจื้อหยวนก่อน แล้วจะพาตากับยายกลับปักกิ่ง ส่วนเจียงหนิง หวังเหยายังไม่ตัดสินใจว่าจะพากลับไปด้วยหรือไม่

จีน

她觉得姜柠现在肯定不愿意离开陈知远。

ไทย

เธอคิดว่าเจียงหนิงตอนนี้คงไม่อยากจากเฉินจื้อหยวนแน่

จีน

但看两人在一起的状态,要是还让他们单独留在这,多半是要天雷勾地火……

ไทย

แต่ดูสภาพของทั้งคู่ตอนอยู่ด้วยกัน ถ้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ลำพังที่นี่ต่อไป ก็คงจะเกิดเรื่อง…

จีน

王瑶还挺纠结的。

ไทย

หวังเหยากำลังลังเล

จีน

在一起住了快两个月,该考察的都考察了,陈知远对姜柠的宠溺程度,比起姜景明是有过之无不及,把女儿交给他也没什么不放心的,算了,到时候还是让她自己拿主意吧。

ไทย

อยู่ด้วยกันมาเกือบสองเดือน สิ่งที่ต้องตรวจสอบก็ตรวจหมดแล้ว ระดับความตามใจของเฉินจื้อหยวนที่มีต่อเจียงหนิง เกินกว่าที่เจียงจิ่งหมิงมีให้ด้วยซ้ำ ฝากลูกสาวให้เขาไปก็ไม่ต้องกังวลอะไร ช่างเถอะ สุดท้ายก็ให้เธอตัดสินใจเองแล้วกัน

จีน

想到这,王瑶又有点想笑:让她自己拿主意跟把她留在这,又有什么区别?

ไทย

คิดถึงตรงนี้ หวังเหยาก็ขำออกมาเล็กน้อย ให้เธอตัดสินใจเองกับการปล่อยเธอไว้ที่นี่ มันจะต่างกันตรงไหน?

จีน

王瑶笑着摇了摇头。

ไทย

หวังเหยาส่ายหน้าพลางยิ้ม

จีน

“外婆,阿姨,晚上我们吃点什么啊?”

ไทย

“ยาย ป้า เย็นนี้เราจะกินอะไรกันดีคะ”

จีน

“都行。”

ไทย

“อะไรก็ได้”

จีน

电视正在播放一部抗战电视剧,老爷子就坐在轮椅上呆呆看着,身上盖着一件毛毯,老太太伸手把毛毯往上提了提,嘴里一边说道:“人老了吃不了太多东西,你们想吃什么就吃什么。”

ไทย

ทีวีกำลังฉายซีรี่ย์สงคราม ตาก็นั่งดูอยู่บนรถเข็นอย่างเหม่อ ห่มผ้าห่มผืนหนึ่ง คุณยายยื่นมือขึ้นไปดึงผ้าห่มให้สูงขึ้น พลางพูดไปด้วย:“คนแก่กินอะไรไม่ค่อยได้มากนัก พวกเธออยากกินอะไรก็กินเถอะ”

จีน

王瑶也点点头道:“不用问我们,你做什么我们就吃什么。”

ไทย

หวังเหยาพยักหน้าด้วย:“ไม่ต้องถามเราเลย เธอทำอะไรพวกเราก็กินอย่างนั้น”

จีน

陈知远歪头看着姜柠:“那你呢?”

ไทย

เฉินจื้อหยวนเอียงคอมองเจียงหนิง:“แล้วเธอล่ะ”

จีน

姜柠张嘴就给陈知远出了一个难题:“这么冷的天,我要吃火锅。”

ไทย

เจียงหนิงอ้าปากก็ออกปัญหายากให้เฉินจื้อหยวน:“อากาศหนาวแบบนี้ ฉันอยากกินหม้อไฟ”

จีน

“火锅?”

ไทย

“หม้อไฟ?”

จีน

这会儿,外面最多十度,而且风还不小,要吃火锅的话,冰箱里也没有食材,得开车去趟超市。

ไทย

ตอนนี้ข้างนอกอุณหภูมิสูงสุดแค่สิบองศา ลมก็แรง ถ้าจะกินหม้อไฟ ในตู้เย็นก็ไม่มีวัตถุดิบ ต้องขับรถไปซูเปอร์มาร์เก็ต

จีน

姜柠刚说完,王瑶就对陈知远说道:“小陈你别听她的,她想到一出就是一出。”

ไทย

เจียงหนิงพูดจบ หวังเหยาก็พูดกับเฉินจื้อหยวน:“เสี่ยวเฉิน อย่าไปฟังเธอเลย เธอคิดอะไรก็เป็นอย่างนั้น”

จีน

“想吃火锅还不行啊?”

ไทย

“อยากกินหม้อไฟยังไม่ได้เหรอ”

จีน

“你知道在家吃顿火锅多麻烦吗?”

ไทย

“รู้มั้ยว่ากินหม้อไฟที่บ้านมันยุ่งยากแค่ไหน”

จีน

姜柠刚要说话,陈知远就伸手拦住了她:“没事,我也有点馋了,现在还早,我开车去趟超市很快的。”

ไทย

เจียงหนิงกำลังจะพูด เฉินจื้อหยวนก็ยื่นมือไปห้ามเธอ:“ไม่เป็นไร ผมก็อยากกินเหมือนกัน ยังเช้าอยู่ เดี๋ยวขับรถไปซูเปอร์มาร์เก็ตเร็วๆ”

จีน

说完,陈知远就站起身说道:“我去套一件厚外套。”

ไทย

พูดจบ เฉินจื้อหยวนก็ลุกขึ้นพูด:“ผมไปใส่เสื้อคลุมหนาๆ”

จีน

“我也去。”

ไทย

“ฉันไปด้วย”

จีน

“外面这么冷,你在家待着吧,别冻着了。”

ไทย

“ข้างนอกหนาวนะ เธออยู่บ้านเถอะ อย่าให้หนาว”

จีน

姜柠抿着上嘴唇,露出可怜巴巴地表情,陈知远瞬间就心软了:“那你也去换件厚衣服。”

ไทย

เจียงหนิงเม้มริมฝีปากบน ทำหน้าน่าสงสาร เฉินจื้อหยวนใจอ่อนทันที:“งั้นเธอก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หนาๆ ด้วย”

จีน

“嗯!”

ไทย

“อื้ม!”

จีน

王瑶气得翻白眼:“把围脖也系上,一天天就知道没事找事。”

ไทย

หวังเหยาโกรธจนถลึงตา:“เอาผ้าพันคอด้วย รู้แต่จะหาเรื่อง”

จีน

“略略略~”

ไทย

“แหนะ~”

จีน

姜柠吐了吐舌头就跑上楼了,下来的时候换了一件中长款的大鹅羽绒服,围脖她也拿了,但是没给自己系上,因为羽绒服有帽子,把拉链拉到最上面就能挡住半张脸,所以她手里的围脖是给陈知远准备的。

ไทย

เจียงหนิงแลบลิ้นแล้วก็วิ่งขึ้นไปชั้นบน ตอนลงมาเปลี่ยนเป็นเสื้อขนเป็ดกันหนาวรุ่นยาวปานกลางยี่ห้อห่านใหญ่ เธอเอาผ้าพันคอมาด้วยแต่ไม่ได้พันให้ตัวเอง เพราะเสื้อมีหมวก ดึงซิปขึ้นสุดก็ปิดหน้าครึ่งหนึ่งได้ ดังนั้นผ้าพันคอในมือเธอเตรียมไว้ให้เฉินจื้อหยวน

จีน

“那我们走了。”

ไทย

“งั้นเราไปกันนะ”

จีน

“开车慢点。”

ไทย

“ขับรถช้าๆ”

จีน

“嗯。”

ไทย

“ครับ”

จีน

姜柠把陈知远推了出来,王瑶立马叹气道:“这丫头从小就被她爸给惯坏了。”

ไทย

เจียงหนิงผลักเฉินจื้อหยวนออกไป หวังเหยาถอนหายใจทันที:“เด็กคนนี้โดนพ่อตามใจมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

จีน

老太太笑道:“有人惯着是好事。”

ไทย

คุณยายยิ้มพูด:“มีคนตามใจเป็นเรื่องดี”

จีน

“不知道自己当了妈妈能不能长大。”

ไทย

“ไม่รู้ว่าถ้าเป็นแม่แล้วจะโตขึ้นหรือเปล่า”

จีน

老太太没说话,只是起身站了起来,王瑶看到后,连忙问道:“妈,你干嘛?”

ไทย

คุณยายไม่พูดอะไร ลุกขึ้นยืน หวังเหยาเห็นแล้วรีบถาม:“แม่จะไปไหน”

จีน

“我去后院拔两颗白萝卜、择几颗生菜,吃火锅可以放进去。”

ไทย

“ฉันจะไปถอนหัวไชเท้าขาวสองหัว กับเด็ดผักกาดแก้วสองสามใบ ไว้ใส่หม้อไฟ”

จีน

“妈,我去吧。”

ไทย

“แม่ หนูไปเอง”

จีน

老太太没答应:“你别把我的菜园子给弄乱了。”

ไทย

คุณยายไม่ยอม:“อย่ามาทำสวนผักของฉันรก”

จีน

看着老太太走进厨房拿了个菜篮子出去,王瑶也是哭笑不得:“怎么就成你的菜园子了。”

ไทย

มองคุณยายเดินเข้าครัวหยิบตะกร้าออกไป หวังเหยาก็ขำไม่ออก:“กลายเป็นสวนของคุณได้ยังไง”

จีน

陈知远开车带着姜柠来到了超市,可能是天冷,整个超市都没几个人,顾客都没有超市里的导购员多。

ไทย

เฉินจื้อหยวนขับรถพาเจียงหนิงมาซูเปอร์มาร์เก็ต อาจเพราะอากาศหนาว ทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตแทบไม่มีคน ลูกค้ายังน้อยกว่าพนักงานขายในร้าน

จีน

陈知远推着购物车穿梭在生鲜蔬菜区,姜柠时不时地就会拿起一样东西:“这个要吗?”

ไทย

เฉินจื้อหยวนเข็นรถเข็นเดินในโซนผักสด เจียงหนิงหยิบของเป็นระยะ:“อันนี้เอามั้ย”

จีน

“要。”

ไทย

“เอา”

จีน

“这个要吗?”

ไทย

“อันนี้เอามั้ย”

จีน

“家里有。”

ไทย

“ที่บ้านมี”

จีน

“这个呢?”

ไทย

“อันนี้ล่ะ”

จีน

“少拿一点。”

ไทย

“เอา”

จีน

“家里的鸡蛋是不是快吃完了?”

ไทย

“หยิบมาน้อยๆ หน่อย”

จีน

“嗯,拿两盒吧,鸡蛋用得快,一会儿再去买点零食,拿给隔壁那两个小孩,他奶奶隔三差五地就给我们送菜送吃的,我们不能一点表示都没有。”

ไทย

“ไข่ที่บ้านใกล้หมดแล้วใช่ไหม”

จีน

“那个脆升升薯条好吃。”

ไทย

“อืม เอาสองกล่องก็ได้ ไข่ใช้เร็ว เดี๋ยวค่อยไปซื้อขนมให้เด็กสองคนข้างบ้านด้วย ยายของเขาไม่เว้นแต่ละวันก็เอาผักเอาอาหารมาให้เรา เราจะไม่แสดงอะไรเลยไม่ได้”

จีน

“你也嘴馋啊?”

ไทย

“เฟรนช์ฟรายส์กรุบกรอบนั่นอร่อยนะ”

จีน

“不行啊?”

ไทย

“เธอก็หิวอีกแล้วเหรอ”

จีน

“行~”

ไทย

“ไม่ได้เหรอ”

จีน

“那我还想吃冰淇淋夹心的巧克力。”

ไทย

“ได้สิ~”

จีน

“这个不行。”

ไทย

“แล้วฉันอยากกินช็อคโกแลตสอดไส้ไอศครีมด้วย”

จีน

“为什么?”

ไทย

“อันนี้ไม่ได้”

จีน

“这么冷的天吃什么冰淇淋。”

ไทย

“ทำไมล่ะ”

จีน

“我就要吃。”

ไทย

“อากาศหนาวแบบนี้กินไอศครีมทำไม”

จีน

“那我打电话问问你妈。”

ไทย

“ฉันจะกินนะ”

จีน

“你现在就知道拿我妈压我。”

ไทย

“งั้นฉันโทรไปถามแม่เธอ”

จีน

“是咱妈。”

ไทย

“ตอนนี้เธอใช้แม่ฉันมาข่มฉันเลยนะ”

จีน

“我妈!”

ไทย

“เป็นแม่เรา”

จีน

“你信不信待会儿回去我喊妈妈,你妈会答应。”

ไทย

“แม่ฉัน!”

จีน

“不信。”

ไทย

“เธอไม่เชื่อใช่ไหม เดี๋ยวกลับไปฉันเรียก 'แม่' แล้วแม่เธอจะตอบ”

จีน

“你说吧,这次赌什么?!”

ไทย

“ไม่เชื่อ”

จีน

“晚上泡脚,我给你打洗脚水。”

ไทย

“ว่าไง ครั้งนี้จะเดิมพันอะไรล่ะ”

จีน

陈知远立马把小拇指伸过去,姜柠也把自己的小拇指勾了上去,大拇指在一起盖过章后,新的赌约就成立了。

ไทย

“เย็นนี้แช่เท้า ฉันจะตักน้ำแช่เท้าให้เธอ”

จีน

……

ไทย

เฉินจื้อหยวนยื่นนิ้วก้อยไปทันที เจียงหนิงก็เอานิ้วก้อยของเธอมาคล้องกับเขา หลังจากที่ทั้งสองประทับนิ้วหัวแม่มือเข้าด้วยกัน ข้อตกลงเดิมพันใหม่ก็เกิดขึ้น

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน