ไม่อายบ้างเหรอ
羞不羞啊?แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
国庆节后,一天的时间就渐渐缩短了。
ไทย
หลังจากวันชาติจีน เวลากลางวันก็ค่อยๆ สั้นลง
จีน
盛夏的时候,七点钟外面还是白天,可现在五点半天就开始黑了。
ไทย
ในหน้าร้อน ตอนเจ็ดโมงเย็นข้างนอกยังสว่างอยู่ แต่ตอนนี้ห้าโมงครึ่งก็เริ่มมืดแล้ว
จีน
老爷子和老太太不管什么时候,作息都很规律,吃完晚饭出去散会步,回来就待在自己的房间。
ไทย
ตาและยายไม่ว่าช่วงไหนก็มีกิจวัตรที่สม่ำเสมอ หลังกินข้าวเย็นก็ออกไปเดินเล่นสักพัก พอกลับมาก็อยู่ในห้องของตัวเอง
จีน
王瑶来到这边后,生物钟也变得很健康了,在京城她早上经常赖到八九点才起,可到了这边后,早上七点多就会自然醒过来。
ไทย
หลังจากหวังเหยามาที่นี่ นาฬิกาชีวิตก็แข็งแรงขึ้น ที่เมืองหลวงเธอมักจะนอนถึงแปดเก้าโมงเช้า แต่พอมาที่นี่ เจ็ดโมงกว่าก็ตื่นเอง
จีน
对陈知远来说,家里多了三个人,唯一影响到的就是他和姜柠独处的时间变少了。
ไทย
สำหรับเฉินจื้อหยวน การที่มีคนเพิ่มสามคนในบ้าน สิ่งเดียวที่กระทบคือเวลาที่เขาจะอยู่กับเจียงหนิงตามลำพังน้อยลง
จีน
经常只有在他们出去散步的时候,他才能和姜柠单独待会儿。
ไทย
บ่อยครั้งที่มีแค่ตอนที่ออกไปเดินเล่นเท่านั้นที่เขาจะได้อยู่กับเจียงหนิงสักพัก
จีน
自从那天早上被陈知远耍了次流氓后,姜柠就会故意晚一点起床,陈知远也会掐着点上楼。
ไทย
นับตั้งแต่วันนั้นที่ถูกเฉินจื้อหยวนแกล้งเล่นเล่ห์ตอนเช้า เจียงหนิงก็จงใจตื่นสายขึ้น ส่วนเฉินจื้อหยวนก็จะกะเวลาเดินขึ้นไป
จีน
每次姜柠躺在床上装睡,陈知远都看得出来,但他会假装不知道,然后坐在边上,用手捏捏姜柠的耳垂,摸摸姜柠的脸,刮一下姜柠的小鼻子……
ไทย
ทุกครั้งที่เจียงหนิงนอนแกล้งหลับ เฉินจื้อหยวนก็รู้ แต่เขาจะแกล้งไม่รู้ แล้วนั่งข้างๆ ใช้นิ้วหยิกติ่งหู ลูบแก้ม แตะจมูกเล็กๆ ของเจียงหนิง…
จีน
每次他这样做,姜柠就会下意识地夹紧眼睛,破绽百出的样子,然后等陈知远俯下身要亲她的时候,才会及时把陈知远推开,然后正义凛然地骂一句:“臭流氓~”
ไทย
ทุกครั้งที่เขาทำแบบนั้น เจียงหนิงจะขมิบตาแน่นโดยไม่รู้ตัว ดูมีพิรุธเต็มที่ แล้วพอเฉินจื้อหยวนจะโน้มตัวลงมาจูบ ก็จะผลักเขาออกมาทันเวลา แล้วด่าด้วยความชอบธรรม “ไอ้เลว~”
จีน
然后,陈知远就会真的耍一次流氓。
ไทย
แล้วเฉินจื้อหยวนก็จะทำเล่ห์จริงๆ สักครั้ง
จีน
只是时间一长,次数一多,姜柠也就懒得演了。
ไทย
เพียงแต่นานเข้า ครั้งมากขึ้น เจียงหนิงก็ขี้เกียจแกล้ง
จีน
就像今天。
ไทย
เหมือนวันนี้
จีน
在窗户里看到外婆和妈妈带着外公出去散步的时候,姜柠就转身进卫生间开始洗漱了。
ไทย
พอเห็นผ่านหน้าต่างว่ายายกับแม่พาตาออกไปเดินเล่น เจียงหนิงก็หันเข้าไปในห้องน้ำเริ่มล้างหน้าล้างตา
จีน
陈知远推开门,看到姜柠在洗漱,就笑道:“今天怎么起的这么早啊?”
ไทย
เฉินจื้อหยวนเปิดประตูมา เห็นเจียงหนิงกำลังล้างหน้าก็ยิ้มถาม “วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ”
จีน
“心情好咯。”
ไทย
“ก็อารมณ์ดีไง”
จีน
“是不是昨天晚上做梦又梦到我了。”
ไทย
“หรือว่าเมื่อคืนฝันถึงผมอีก”
จีน
“才没有。”
ไทย
“ไม่มีนะ”
จีน
陈知远哈哈一笑:“今天煮得面条,你洗漱完早点下去,要不然面会坨掉。”
ไทย
เฉินจื้อหยวนหัวเราะเบาๆ “วันนี้ผมทำบะหมี่ไว้ เสร็จแล้วรีบลงไปนะ เดี๋ยวเส้นแฉะ”
จีน
“哦。”
ไทย
“อือ”
จีน
陈知远说完就准备下去了。
ไทย
พูดจบเฉินจื้อหยวนก็เตรียมจะลงไป
จีน
姜柠听到脚步声,赶紧追了出去,很生气地喊了一声:“猪头!”
ไทย
เจียงหนิงได้ยินเสียงฝีเท้า รีบวิ่งตามออกไป ตะโกนด้วยความโกรธ “หัวหมู!”
จีน
“咋了?”
ไทย
“เป็นอะไร”
จีน
“你…你是不是忘了什么事?”
ไทย
“เธอ… เธอลืมอะไรหรือเปล่า”
จีน
“我忘了什么?”
ไทย
“ผมลืมอะไร”
จีน
“你自己想。”
ไทย
“คิดเองสิ”
จีน
“你说啊,我想不起来。”
ไทย
“บอกมาสิ ผมนึกไม่ออก”
จีน
“你……”
ไทย
“เธอ…”
จีน
“你快点,锅里的水快烧开了。”
ไทย
“รีบๆ บอกมาสิ น้ำในหม้อใกล้เดือดแล้ว”
จีน
姜柠跺了下脚,有点委屈地说道:“你…你今天都没亲我。”
ไทย
เจียงหนิงกระทืบเท้า พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “เธอ… วันนี้เธอยังไม่จูบฉันเลย”
จีน
陈知远愣了一下,然后快步走上前,温热的呼吸扫过他的唇角,下一秒,就吻住了她的唇。
ไทย
เฉินจื้อหยวนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรีบก้าวเข้าไป ลมหายใจอุ่นๆ แตะริมฝีปากของเธอ วินาทีถัดมาก็ประกบจูบ
จีน
姜柠没有躲,只是睫毛轻颤了两下,心跳也同时开始加速。
ไทย
เจียงหนิงไม่หลบ มีเพียงขนตากระพือเบาๆ สองครั้ง หัวใจก็เริ่มเต้นเร็ว
จีน
她现在有点喜欢上这种全身触电,整个世界就只剩下陈知远的感觉了。
ไทย
ตอนนี้เธอเริ่มชอบความรู้สึกแบบช็อตทั้งตัว ที่โลกทั้งใบเหลือแค่เฉินจื้อหยวน
จีน
俩人缓缓分开,姜柠睁开眼睛,对上陈知远一双深邃的眼眸,然后言不由衷地小声说道:“我…可没让你亲这么久。”
ไทย
ทั้งสองค่อยๆ แยกจากกัน เจียงหนิงลืมตาขึ้น สบกับดวงตาคมลึกของเฉินจื้อหยวน แล้วพูดเสียงเบาอย่างปากไม่ตรงกับใจ “ฉัน… ยังไม่ได้ให้เธอจูบนานขนาดนี้นะ”
จีน
陈知远嘟起嘴巴凑上前:“那我让你亲回来?”
ไทย
เฉินจื้อหยวนเม้มปากยื่นเข้าไป “งั้นให้ผมจูบตอบ?”
จีน
姜柠抬手堵住陈知远的猪嘴,又摆出一副嫌弃的样子说道:“丑拒!!”
ไทย
เจียงหนิงยกมือขึ้นอุดปากหมูของเฉินจื้อหยวน แล้วทำหน้าเหยเก “ปฏิเสธเพราะน่าเกลียด!!”
จีน
“其实我刚才是故意的。”
ไทย
“ที่จริงเมื่อกี้ผมตั้งใจ”
จีน
“什么故意的?”
ไทย
“ตั้งใจอะไร”
จีน
“我没忘。”
ไทย
“ผมไม่ได้ลืม”
จีน
姜柠瞬间反应过来,眼前这个家伙刚才是在演戏,她抬起小拳头就朝陈知远砸了过去,嘴里还同时骂了一句:“你个大骗子!”
ไทย
เจียงหนิงเข้าใจทันทีว่าไอ้คนข้างหน้าแสร้งทำเมื่อกี้ เธอยกกำปั้นเล็กๆ ทุบไปที่เฉินจื้อหยวน พร้อมด่า “เธอเป็นคนโกหก!”
จีน
陈知远很轻松地就抓住了她的手腕,嘴角还挂着坏坏的笑容:“不是,你到底要给我取多少外号啊,猪头,流氓,大骗子,对了,还有坏蛋和神经病。”
ไทย
เฉินจื้อหยวนจับข้อมือเธอได้อย่างง่ายดาย มุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เอาหน่า เธอจะตั้งชื่อเล่นให้ฉันกี่ชื่อกัน หัวหมู ไอ้เลว คนโกหก ใช่แล้ว ยังมีคนเลวกับคนบ้าอีก”
จีน
“你本来就是。”
ไทย
“เธอก็เป็นนั่นแหละ”
จีน
“好了不闹了,今天要下雨,温度会降下来,你把袜子穿上,记得保暖。”
ไทย
“เอาล่ะ หยุดเล่นกันเถอะ วันนี้ฝนจะตก อุณหภูมิจะลดลง เธอใส่ถุงเท้าด้วย อย่าลืมรักษาความอบอุ่น”
จีน
“啰嗦。”
ไทย
“จู้จี้”
จีน
……
ไทย
…
จีน
村道上。
ไทย
บนทางเดินในหมู่บ้าน
จีน
一阵风拂过,掸落几片树叶。
ไทย
สายลมพัดผ่าน โบกใบไม้สองสามใบให้ร่วง
จีน
老太太看了一眼天上的阴云,嘴角喃喃道:“看来今天要下雨了。”
ไทย
ยายมองไปที่เมฆครึ้มบนฟ้า พึมพำ “ดูท่าวันนี้ฝนจะตก”
จีน
王瑶掏出手机看了一眼天气预报:“今天阴转小雨,昨天我记得最高气温还有27度,今天就只有19度了,明天才14度。”
ไทย
หวังเหยาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูพยากรณ์อากาศ “วันนี้เมฆมากฝนตกเบา เมื่อวานจำได้ว่าอุณหภูมิสูงสุดยัง 27 องศา วันนี้เหลือแค่ 19 องศา พรุ่งนี้แค่ 14 องศา”
จีน
“一场秋雨一场寒,江州这边秋天向来短。”
ไทย
“ฝนตกทีหนึ่งก็หนาวขึ้นที ฤดูใบไม้ร่วงที่เจียงโจวมักจะสั้น”
จีน
“妈,我们回去吧。”
ไทย
“แม่ กลับกันเถอะ”
จีน
老太太摇摇头:“再等等,让他俩多待会儿。”
ไทย
ยายส่ายหัว “รออีกหน่อย ให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันอีกสักพัก”
จีน
“你知道他俩这个时候在一起腻歪?”
ไทย
“แม่รู้หรือว่าเขาสองคนกำลังเคล้าคลอตอนนี้”
จีน
老太太白了自己女儿一眼:“我又不瞎,你以为我不是从年轻的时候过来的?”
ไทย
ยายส่งสายตาปรามลูกสาว “ฉันไม่ตาบอดเสียหน่อย คิดว่าฉันไม่ได้ผ่านวัยสาวมาหรือไง”
จีน
王瑶笑道:“过来这边才半个月,加上昨天晚上,我已经是第四次晚上听那丫头说梦话提到小陈了。”
ไทย
หวังเหยายิ้ม “มาที่นี่แค่ครึ่งเดือน รวมเมื่อคืนก็เป็นครั้งที่สี่ที่ฉันได้ยินหนูน้อยละเมอถึงเสี่ยวเฉิน”
จีน
“年前让他们把婚订了。”
ไทย
“ให้พวกเขาหมั้นกันก่อนปีใหม่”
จีน
“年前?”
ไทย
“ก่อนปีใหม่?”
จีน
“要不然你准备拖到什么时候?”
ไทย
“ไม่อย่างนั้นเธอจะเลื่อนไปถึงเมื่อไหร่”
จีน
“我想让那丫头自己提。”
ไทย
“ฉันอยากให้หนูน้อยเป็นคนพูดเอง”
จีน
“她脸皮比纸还薄,这种事她好意思主动说?”
ไทย
“หน้าบางกว่ากระดาษ เรื่องแบบนี้จะให้เธออายพูดก่อนได้ยังไง”
จีน
“小陈……”
ไทย
“เสี่ยวเฉิน…”
จีน
王瑶话还没说出口,老太太就道:“柠丫头不提,他也不会提,他父母都是普通人,这种事得你和景明先开口,想事情要换个角度。”
ไทย
หวังเหยาจะพูดอะไรบางอย่างแต่ยายก็พูดแทรกขึ้น “หนิงน้อยไม่พูด เขาก็ไม่พูด พ่อแม่เขาเป็นคนธรรมดา เรื่องแบบนี้เธอกับจิ่งหมิงต้องพูดก่อน คิดอะไรให้เปลี่ยนมุมมองบ้าง”
จีน
“年前订婚的话,那什么时候结婚啊?”
ไทย
“ถ้าหมั้นก่อนปีใหม่ แล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานล่ะ”
จีน
“订完婚,结婚就只是走一个形式,五一也行,国庆也行,看他们自己。”
ไทย
“หลังจากหมั้นแล้ว แต่งงานก็แค่พิธีการ จะวันแรงงานก็ได้ วันชาติจีนก็ได้ แล้วแต่พวกเขา”
จีน
王瑶点点头,把这事记下了。
ไทย
หวังเหยาพยักหน้า จดจำเรื่องนี้ไว้
จีน
老太太很快又道:“你大哥、二哥给我和你爸在开发区买的那套别墅,到时候就给柠丫头当嫁妆,反正我和你爸一天也没住过,在这边住起来舒服,但等他俩有了小孩,上学还是要在京城上,那边教育资源比这边强。”
ไทย
ยายรีบพูดต่อ “วิลล่าที่พี่ใหญ่กับพี่รองซื้อให้ฉันกับพ่อเธอในเขตพัฒนา ตอนนั้นให้หนิงน้อยเป็นสินเดิม ยังไงฉันกับพ่อก็ไม่เคยอยู่สักวัน อยู่ที่นี่สบายกว่า แต่ถ้าเขามีลูก การเรียนก็ยังต้องไปเรียนที่เมืองหลวง ที่นั่นทรัพยากรการศึกษาดีกว่าที่นี่”
จีน
“妈,嫁妆我和景明会准备的。”
ไทย
“แม่ สินเดิมฉันกับจิ่งหมิงจะเตรียมเอง”
จีน
“就他那点工资,够干嘛的?”
ไทย
“เงินเดือนแค่นั้นของเขา จะพอทำอะไรได้”
จีน
“我俩就这么一个闺女,钱不都是给她花的。”
ไทย
“เราสองคนมีลูกสาวคนเดียว เงินก็ให้เธอใช้หมดนั่นแหละ”
จีน
“小陈这个人虽然年轻,但是做事有些时候比你还要周到,他看钱看的不重,也没有野心,柠丫头跟着他,肯定比你幸福,你大哥、二哥的孩子不用我操心,我唯一担心的就是你和柠丫头,你以为光靠姜景明自己,他这条路能走得这么快?”
ไทย
“เสี่ยวเฉินคนนี้ถึงจะอายุน้อย แต่บางครั้งก็ทำอะไรได้รอบคอบกว่าเธออีก เขาไม่เห็นเงินเป็นเรื่องสำคัญ ไม่มีความทะเยอทะยาน หนิงน้อยอยู่กับเขาก็ต้องมีความสุขกว่าเธอแน่นอน ลูกของพี่ใหญ่กับพี่รองไม่ต้องให้ฉันกังวล สิ่งเดียวที่ฉันกังวลคือเธอกับหนิงน้อย เธอคิดว่าพึ่งเจียงจิ่งหมิงคนเดียว แล้วเขาจะเดินมาได้เร็วขนาดนี้เหรอ?”
จีน
“我知道。”
ไทย
“ฉันรู้”
จีน
“你跟姜景明提他俩的事的时候,就说这事我拍了板,他要是不同意,就来找我说。”
ไทย
“เวลาเธอพูดเรื่องของสองคนนั้นกับเจียงจิ่งหมิง ก็บอกไปว่าฉันตัดสินใจแล้ว ถ้าเขาไม่เห็นด้วยก็ให้มาหาฉัน”
จีน
“好。”
ไทย
“ได้”
จีน
老太太挽着老爷子的手,沿着刚才来的路原路返回。
ไทย
ยายจูงมือตา เดินกลับไปตามทางที่มา
จีน
可能是老人的脚步声太轻,王瑶又在想事情,走进院子里的时候,陈知远和姜柠都没有听到声音。
ไทย
อาจจะเป็นเพราะฝีเท้าของคนแก่เบาเกินไป ประกอบกับหวังเหยากำลังคิดอะไรอยู่ พอเดินเข้ามาในลานบ้าน เฉินจื้อหยวนกับเจียงหนิงก็ไม่ได้ยินเสียง
จีน
而此刻。
ไทย
และขณะนั้น
จีน
陈知远正在灶台旁煮面,姜柠像个挂件一样挂在他的后背上,嘴里还在问:“重不重?”
ไทย
เฉินจื้อหยวนกำลังต้มเส้นอยู่ข้างเตา เจียงหนิงเกาะหลังเขาเหมือนตุ๊กตา ยังถามอีกว่า “หนักไหม?”
จีน
“不重。”
ไทย
“ไม่หนัก”
จีน
“现在呢。”
ไทย
“แล้วตอนนี้ล่ะ”
จีน
“你用力搂着我也不重啊,我都说了你没胖。”
ไทย
“เธอกอดฉันแน่นขนาดไหนก็ไม่หนัก ฉันบอกแล้วไงว่าเธอไม่อ้วน”
จีน
“你不许骗人。”
ไทย
“ห้ามโกหกนะ”
จีน
“骗人小狗。”
ไทย
“โกหกเป็นหมา”
จีน
“你煮这么多面,我们能吃完吗?”
ไทย
“เธอต้มเส้นเยอะขนาดนี้ กินหมดไหมเนี่ย?”
จีน
“差不多,不是还有肉肉和豆豆吗?”
ไทย
“ก็พอๆ นั่นแหละ ไม่มีโร่วโร่วกับโต่วโต่วด้วยเหรอ?”
จีน
“是哦。”
ไทย
“จริงด้วย”
จีน
“它们怎么不叫啊,你出去看看。”
ไทย
“ทำไมพวกมันไม่เห่าล่ะ เธอออกไปดูหน่อย”
จีน
姜柠松开手,双脚哆的一声落地,然后一转头,就发现院子里有三双眼睛正直勾勾地看着自己。
ไทย
เจียงหนิงคลายมือออก สองเท้าลงพื้นดังตุบ แล้วพอหันกลับไป ก็เห็นดวงตาสามคู่ในลานบ้านกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ
จีน
“妈!你们什么时候回来了?”
ไทย
“แม่! พวกแม่กลับมาตอนไหน?”
จีน
王瑶好笑道:“羞不羞啊?”
ไทย
หวังเหยาขำ “ไม่อายกันบ้างเหรอ?”
จีน
“啊啊啊~”
ไทย
“อ๊าาา~”
จีน
姜柠瞬间就说不出话了,干脆转过头,把脸埋在陈知远的后背上,嚷嚷着:“哎呀,你们好烦啊。”
ไทย
เจียงหนิงพูดไม่ออกทันที สุดท้ายก็หันหน้าไปซุกที่หลังของเฉินจื้อหยวน พร้อมกับโวยวาย “อุ๊ย พวกนี่น่ารำคาญจริงๆ เลย”
จีน
……
ไทย
…
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน