ไม่อายบ้างเหรอ

Chinese

国庆节后，一天的时间就渐渐缩短了。

Thai

หลังจากวันชาติจีน เวลากลางวันก็ค่อยๆ สั้นลง

Chinese

盛夏的时候，七点钟外面还是白天，可现在五点半天就开始黑了。

Thai

ในหน้าร้อน ตอนเจ็ดโมงเย็นข้างนอกยังสว่างอยู่ แต่ตอนนี้ห้าโมงครึ่งก็เริ่มมืดแล้ว

Chinese

老爷子和老太太不管什么时候，作息都很规律，吃完晚饭出去散会步，回来就待在自己的房间。

Thai

ตาและยายไม่ว่าช่วงไหนก็มีกิจวัตรที่สม่ำเสมอ หลังกินข้าวเย็นก็ออกไปเดินเล่นสักพัก พอกลับมาก็อยู่ในห้องของตัวเอง

Chinese

王瑶来到这边后，生物钟也变得很健康了，在京城她早上经常赖到八九点才起，可到了这边后，早上七点多就会自然醒过来。

Thai

หลังจากหวังเหยามาที่นี่ นาฬิกาชีวิตก็แข็งแรงขึ้น ที่เมืองหลวงเธอมักจะนอนถึงแปดเก้าโมงเช้า แต่พอมาที่นี่ เจ็ดโมงกว่าก็ตื่นเอง

Chinese

对陈知远来说，家里多了三个人，唯一影响到的就是他和姜柠独处的时间变少了。

Thai

สำหรับเฉินจื้อหยวน การที่มีคนเพิ่มสามคนในบ้าน สิ่งเดียวที่กระทบคือเวลาที่เขาจะอยู่กับเจียงหนิงตามลำพังน้อยลง

Chinese

经常只有在他们出去散步的时候，他才能和姜柠单独待会儿。

Thai

บ่อยครั้งที่มีแค่ตอนที่ออกไปเดินเล่นเท่านั้นที่เขาจะได้อยู่กับเจียงหนิงสักพัก

Chinese

自从那天早上被陈知远耍了次流氓后，姜柠就会故意晚一点起床，陈知远也会掐着点上楼。

Thai

นับตั้งแต่วันนั้นที่ถูกเฉินจื้อหยวนแกล้งเล่นเล่ห์ตอนเช้า เจียงหนิงก็จงใจตื่นสายขึ้น ส่วนเฉินจื้อหยวนก็จะกะเวลาเดินขึ้นไป

Chinese

每次姜柠躺在床上装睡，陈知远都看得出来，但他会假装不知道，然后坐在边上，用手捏捏姜柠的耳垂，摸摸姜柠的脸，刮一下姜柠的小鼻子……

Thai

ทุกครั้งที่เจียงหนิงนอนแกล้งหลับ เฉินจื้อหยวนก็รู้ แต่เขาจะแกล้งไม่รู้ แล้วนั่งข้างๆ ใช้นิ้วหยิกติ่งหู ลูบแก้ม แตะจมูกเล็กๆ ของเจียงหนิง…

Chinese

每次他这样做，姜柠就会下意识地夹紧眼睛，破绽百出的样子，然后等陈知远俯下身要亲她的时候，才会及时把陈知远推开，然后正义凛然地骂一句：“臭流氓～”

Thai

ทุกครั้งที่เขาทำแบบนั้น เจียงหนิงจะขมิบตาแน่นโดยไม่รู้ตัว ดูมีพิรุธเต็มที่ แล้วพอเฉินจื้อหยวนจะโน้มตัวลงมาจูบ ก็จะผลักเขาออกมาทันเวลา แล้วด่าด้วยความชอบธรรม “ไอ้เลว～”

Chinese

然后，陈知远就会真的耍一次流氓。

Thai

แล้วเฉินจื้อหยวนก็จะทำเล่ห์จริงๆ สักครั้ง

Chinese

只是时间一长，次数一多，姜柠也就懒得演了。

Thai

เพียงแต่นานเข้า ครั้งมากขึ้น เจียงหนิงก็ขี้เกียจแกล้ง

Chinese

就像今天。

Thai

เหมือนวันนี้

Chinese

在窗户里看到外婆和妈妈带着外公出去散步的时候，姜柠就转身进卫生间开始洗漱了。

Thai

พอเห็นผ่านหน้าต่างว่ายายกับแม่พาตาออกไปเดินเล่น เจียงหนิงก็หันเข้าไปในห้องน้ำเริ่มล้างหน้าล้างตา

Chinese

陈知远推开门，看到姜柠在洗漱，就笑道：“今天怎么起的这么早啊？”

Thai

เฉินจื้อหยวนเปิดประตูมา เห็นเจียงหนิงกำลังล้างหน้าก็ยิ้มถาม “วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ”

Chinese

“心情好咯。”

Thai

“ก็อารมณ์ดีไง”

Chinese

“是不是昨天晚上做梦又梦到我了。”

Thai

“หรือว่าเมื่อคืนฝันถึงผมอีก”

Chinese

“才没有。”

Thai

“ไม่มีนะ”

Chinese

陈知远哈哈一笑：“今天煮得面条，你洗漱完早点下去，要不然面会坨掉。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหัวเราะเบาๆ “วันนี้ผมทำบะหมี่ไว้ เสร็จแล้วรีบลงไปนะ เดี๋ยวเส้นแฉะ”

Chinese

“哦。”

Thai

“อือ”

Chinese

陈知远说完就准备下去了。

Thai

พูดจบเฉินจื้อหยวนก็เตรียมจะลงไป

Chinese

姜柠听到脚步声，赶紧追了出去，很生气地喊了一声：“猪头！”

Thai

เจียงหนิงได้ยินเสียงฝีเท้า รีบวิ่งตามออกไป ตะโกนด้วยความโกรธ “หัวหมู!”

Chinese

“咋了？”

Thai

“เป็นอะไร”

Chinese

“你…你是不是忘了什么事？”

Thai

“เธอ… เธอลืมอะไรหรือเปล่า”

Chinese

“我忘了什么？”

Thai

“ผมลืมอะไร”

Chinese

“你自己想。”

Thai

“คิดเองสิ”

Chinese

“你说啊，我想不起来。”

Thai

“บอกมาสิ ผมนึกไม่ออก”

Chinese

“你……”

Thai

“เธอ…”

Chinese

“你快点，锅里的水快烧开了。”

Thai

“รีบๆ บอกมาสิ น้ำในหม้อใกล้เดือดแล้ว”

Chinese

姜柠跺了下脚，有点委屈地说道：“你…你今天都没亲我。”

Thai

เจียงหนิงกระทืบเท้า พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “เธอ… วันนี้เธอยังไม่จูบฉันเลย”

Chinese

陈知远愣了一下，然后快步走上前，温热的呼吸扫过他的唇角，下一秒，就吻住了她的唇。

Thai

เฉินจื้อหยวนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรีบก้าวเข้าไป ลมหายใจอุ่นๆ แตะริมฝีปากของเธอ วินาทีถัดมาก็ประกบจูบ

Chinese

姜柠没有躲，只是睫毛轻颤了两下，心跳也同时开始加速。

Thai

เจียงหนิงไม่หลบ มีเพียงขนตากระพือเบาๆ สองครั้ง หัวใจก็เริ่มเต้นเร็ว

Chinese

她现在有点喜欢上这种全身触电，整个世界就只剩下陈知远的感觉了。

Thai

ตอนนี้เธอเริ่มชอบความรู้สึกแบบช็อตทั้งตัว ที่โลกทั้งใบเหลือแค่เฉินจื้อหยวน

Chinese

俩人缓缓分开，姜柠睁开眼睛，对上陈知远一双深邃的眼眸，然后言不由衷地小声说道：“我…可没让你亲这么久。”

Thai

ทั้งสองค่อยๆ แยกจากกัน เจียงหนิงลืมตาขึ้น สบกับดวงตาคมลึกของเฉินจื้อหยวน แล้วพูดเสียงเบาอย่างปากไม่ตรงกับใจ “ฉัน… ยังไม่ได้ให้เธอจูบนานขนาดนี้นะ”

Chinese

陈知远嘟起嘴巴凑上前：“那我让你亲回来？”

Thai

เฉินจื้อหยวนเม้มปากยื่นเข้าไป “งั้นให้ผมจูบตอบ?”

Chinese

姜柠抬手堵住陈知远的猪嘴，又摆出一副嫌弃的样子说道：“丑拒！！”

Thai

เจียงหนิงยกมือขึ้นอุดปากหมูของเฉินจื้อหยวน แล้วทำหน้าเหยเก “ปฏิเสธเพราะน่าเกลียด!!”

Chinese

“其实我刚才是故意的。”

Thai

“ที่จริงเมื่อกี้ผมตั้งใจ”

Chinese

“什么故意的？”

Thai

“ตั้งใจอะไร”

Chinese

“我没忘。”

Thai

“ผมไม่ได้ลืม”

Chinese

姜柠瞬间反应过来，眼前这个家伙刚才是在演戏，她抬起小拳头就朝陈知远砸了过去，嘴里还同时骂了一句：“你个大骗子！”

Thai

เจียงหนิงเข้าใจทันทีว่าไอ้คนข้างหน้าแสร้งทำเมื่อกี้ เธอยกกำปั้นเล็กๆ ทุบไปที่เฉินจื้อหยวน พร้อมด่า “เธอเป็นคนโกหก!”

Chinese

陈知远很轻松地就抓住了她的手腕，嘴角还挂着坏坏的笑容：“不是，你到底要给我取多少外号啊，猪头，流氓，大骗子，对了，还有坏蛋和神经病。”

Thai

เฉินจื้อหยวนจับข้อมือเธอได้อย่างง่ายดาย มุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เอาหน่า เธอจะตั้งชื่อเล่นให้ฉันกี่ชื่อกัน หัวหมู ไอ้เลว คนโกหก ใช่แล้ว ยังมีคนเลวกับคนบ้าอีก”

Chinese

“你本来就是。”

Thai

“เธอก็เป็นนั่นแหละ”

Chinese

“好了不闹了，今天要下雨，温度会降下来，你把袜子穿上，记得保暖。”

Thai

“เอาล่ะ หยุดเล่นกันเถอะ วันนี้ฝนจะตก อุณหภูมิจะลดลง เธอใส่ถุงเท้าด้วย อย่าลืมรักษาความอบอุ่น”

Chinese

“啰嗦。”

Thai

“จู้จี้”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

村道上。

Thai

บนทางเดินในหมู่บ้าน

Chinese

一阵风拂过，掸落几片树叶。

Thai

สายลมพัดผ่าน โบกใบไม้สองสามใบให้ร่วง

Chinese

老太太看了一眼天上的阴云，嘴角喃喃道：“看来今天要下雨了。”

Thai

ยายมองไปที่เมฆครึ้มบนฟ้า พึมพำ “ดูท่าวันนี้ฝนจะตก”

Chinese

王瑶掏出手机看了一眼天气预报：“今天阴转小雨，昨天我记得最高气温还有27度，今天就只有19度了，明天才14度。”

Thai

หวังเหยาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูพยากรณ์อากาศ “วันนี้เมฆมากฝนตกเบา เมื่อวานจำได้ว่าอุณหภูมิสูงสุดยัง 27 องศา วันนี้เหลือแค่ 19 องศา พรุ่งนี้แค่ 14 องศา”

Chinese

“一场秋雨一场寒，江州这边秋天向来短。”

Thai

“ฝนตกทีหนึ่งก็หนาวขึ้นที ฤดูใบไม้ร่วงที่เจียงโจวมักจะสั้น”

Chinese

“妈，我们回去吧。”

Thai

“แม่ กลับกันเถอะ”

Chinese

老太太摇摇头：“再等等，让他俩多待会儿。”

Thai

ยายส่ายหัว “รออีกหน่อย ให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันอีกสักพัก”

Chinese

“你知道他俩这个时候在一起腻歪？”

Thai

“แม่รู้หรือว่าเขาสองคนกำลังเคล้าคลอตอนนี้”

Chinese

老太太白了自己女儿一眼：“我又不瞎，你以为我不是从年轻的时候过来的？”

Thai

ยายส่งสายตาปรามลูกสาว “ฉันไม่ตาบอดเสียหน่อย คิดว่าฉันไม่ได้ผ่านวัยสาวมาหรือไง”

Chinese

王瑶笑道：“过来这边才半个月，加上昨天晚上，我已经是第四次晚上听那丫头说梦话提到小陈了。”

Thai

หวังเหยายิ้ม “มาที่นี่แค่ครึ่งเดือน รวมเมื่อคืนก็เป็นครั้งที่สี่ที่ฉันได้ยินหนูน้อยละเมอถึงเสี่ยวเฉิน”

Chinese

“年前让他们把婚订了。”

Thai

“ให้พวกเขาหมั้นกันก่อนปีใหม่”

Chinese

“年前？”

Thai

“ก่อนปีใหม่?”

Chinese

“要不然你准备拖到什么时候？”

Thai

“ไม่อย่างนั้นเธอจะเลื่อนไปถึงเมื่อไหร่”

Chinese

“我想让那丫头自己提。”

Thai

“ฉันอยากให้หนูน้อยเป็นคนพูดเอง”

Chinese

“她脸皮比纸还薄，这种事她好意思主动说？”

Thai

“หน้าบางกว่ากระดาษ เรื่องแบบนี้จะให้เธออายพูดก่อนได้ยังไง”

Chinese

“小陈……”

Thai

“เสี่ยวเฉิน…”

Chinese

王瑶话还没说出口，老太太就道：“柠丫头不提，他也不会提，他父母都是普通人，这种事得你和景明先开口，想事情要换个角度。”

Thai

หวังเหยาจะพูดอะไรบางอย่างแต่ยายก็พูดแทรกขึ้น “หนิงน้อยไม่พูด เขาก็ไม่พูด พ่อแม่เขาเป็นคนธรรมดา เรื่องแบบนี้เธอกับจิ่งหมิงต้องพูดก่อน คิดอะไรให้เปลี่ยนมุมมองบ้าง”

Chinese

“年前订婚的话，那什么时候结婚啊？”

Thai

“ถ้าหมั้นก่อนปีใหม่ แล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานล่ะ”

Chinese

“订完婚，结婚就只是走一个形式，五一也行，国庆也行，看他们自己。”

Thai

“หลังจากหมั้นแล้ว แต่งงานก็แค่พิธีการ จะวันแรงงานก็ได้ วันชาติจีนก็ได้ แล้วแต่พวกเขา”

Chinese

王瑶点点头，把这事记下了。

Thai

หวังเหยาพยักหน้า จดจำเรื่องนี้ไว้

Chinese

老太太很快又道：“你大哥、二哥给我和你爸在开发区买的那套别墅，到时候就给柠丫头当嫁妆，反正我和你爸一天也没住过，在这边住起来舒服，但等他俩有了小孩，上学还是要在京城上，那边教育资源比这边强。”

Thai

ยายรีบพูดต่อ “วิลล่าที่พี่ใหญ่กับพี่รองซื้อให้ฉันกับพ่อเธอในเขตพัฒนา ตอนนั้นให้หนิงน้อยเป็นสินเดิม ยังไงฉันกับพ่อก็ไม่เคยอยู่สักวัน อยู่ที่นี่สบายกว่า แต่ถ้าเขามีลูก การเรียนก็ยังต้องไปเรียนที่เมืองหลวง ที่นั่นทรัพยากรการศึกษาดีกว่าที่นี่”

Chinese

“妈，嫁妆我和景明会准备的。”

Thai

“แม่ สินเดิมฉันกับจิ่งหมิงจะเตรียมเอง”

Chinese

“就他那点工资，够干嘛的？”

Thai

“เงินเดือนแค่นั้นของเขา จะพอทำอะไรได้”

Chinese

“我俩就这么一个闺女，钱不都是给她花的。”

Thai

“เราสองคนมีลูกสาวคนเดียว เงินก็ให้เธอใช้หมดนั่นแหละ”

Chinese

“小陈这个人虽然年轻，但是做事有些时候比你还要周到，他看钱看的不重，也没有野心，柠丫头跟着他，肯定比你幸福，你大哥、二哥的孩子不用我操心，我唯一担心的就是你和柠丫头，你以为光靠姜景明自己，他这条路能走得这么快？”

Thai

“เสี่ยวเฉินคนนี้ถึงจะอายุน้อย แต่บางครั้งก็ทำอะไรได้รอบคอบกว่าเธออีก เขาไม่เห็นเงินเป็นเรื่องสำคัญ ไม่มีความทะเยอทะยาน หนิงน้อยอยู่กับเขาก็ต้องมีความสุขกว่าเธอแน่นอน ลูกของพี่ใหญ่กับพี่รองไม่ต้องให้ฉันกังวล สิ่งเดียวที่ฉันกังวลคือเธอกับหนิงน้อย เธอคิดว่าพึ่งเจียงจิ่งหมิงคนเดียว แล้วเขาจะเดินมาได้เร็วขนาดนี้เหรอ?”

Chinese

“我知道。”

Thai

“ฉันรู้”

Chinese

“你跟姜景明提他俩的事的时候，就说这事我拍了板，他要是不同意，就来找我说。”

Thai

“เวลาเธอพูดเรื่องของสองคนนั้นกับเจียงจิ่งหมิง ก็บอกไปว่าฉันตัดสินใจแล้ว ถ้าเขาไม่เห็นด้วยก็ให้มาหาฉัน”

Chinese

“好。”

Thai

“ได้”

Chinese

老太太挽着老爷子的手，沿着刚才来的路原路返回。

Thai

ยายจูงมือตา เดินกลับไปตามทางที่มา

Chinese

可能是老人的脚步声太轻，王瑶又在想事情，走进院子里的时候，陈知远和姜柠都没有听到声音。

Thai

อาจจะเป็นเพราะฝีเท้าของคนแก่เบาเกินไป ประกอบกับหวังเหยากำลังคิดอะไรอยู่ พอเดินเข้ามาในลานบ้าน เฉินจื้อหยวนกับเจียงหนิงก็ไม่ได้ยินเสียง

Chinese

而此刻。

Thai

และขณะนั้น

Chinese

陈知远正在灶台旁煮面，姜柠像个挂件一样挂在他的后背上，嘴里还在问：“重不重？”

Thai

เฉินจื้อหยวนกำลังต้มเส้นอยู่ข้างเตา เจียงหนิงเกาะหลังเขาเหมือนตุ๊กตา ยังถามอีกว่า “หนักไหม?”

Chinese

“不重。”

Thai

“ไม่หนัก”

Chinese

“现在呢。”

Thai

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

Chinese

“你用力搂着我也不重啊，我都说了你没胖。”

Thai

“เธอกอดฉันแน่นขนาดไหนก็ไม่หนัก ฉันบอกแล้วไงว่าเธอไม่อ้วน”

Chinese

“你不许骗人。”

Thai

“ห้ามโกหกนะ”

Chinese

“骗人小狗。”

Thai

“โกหกเป็นหมา”

Chinese

“你煮这么多面，我们能吃完吗？”

Thai

“เธอต้มเส้นเยอะขนาดนี้ กินหมดไหมเนี่ย?”

Chinese

“差不多，不是还有肉肉和豆豆吗？”

Thai

“ก็พอๆ นั่นแหละ ไม่มีโร่วโร่วกับโต่วโต่วด้วยเหรอ?”

Chinese

“是哦。”

Thai

“จริงด้วย”

Chinese

“它们怎么不叫啊，你出去看看。”

Thai

“ทำไมพวกมันไม่เห่าล่ะ เธอออกไปดูหน่อย”

Chinese

姜柠松开手，双脚哆的一声落地，然后一转头，就发现院子里有三双眼睛正直勾勾地看着自己。

Thai

เจียงหนิงคลายมือออก สองเท้าลงพื้นดังตุบ แล้วพอหันกลับไป ก็เห็นดวงตาสามคู่ในลานบ้านกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ

Chinese

“妈！你们什么时候回来了？”

Thai

“แม่! พวกแม่กลับมาตอนไหน?”

Chinese

王瑶好笑道：“羞不羞啊？”

Thai

หวังเหยาขำ “ไม่อายกันบ้างเหรอ?”

Chinese

“啊啊啊～”

Thai

“อ๊าาา~”

Chinese

姜柠瞬间就说不出话了，干脆转过头，把脸埋在陈知远的后背上，嚷嚷着：“哎呀，你们好烦啊。”

Thai

เจียงหนิงพูดไม่ออกทันที สุดท้ายก็หันหน้าไปซุกที่หลังของเฉินจื้อหยวน พร้อมกับโวยวาย “อุ๊ย พวกนี่น่ารำคาญจริงๆ เลย”

Chinese

……

Thai

…